ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 19 : -17-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ค. 54

 

“ร้ายกาจจจจจจจจ~!!

ฮีชอลลากเสียงยาวกับโทรศัพท์มือถือ หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากน้องชายต่างสายเลือด หรืออีกสถานะหนึ่งคือเจ้านายหนุ่มของเขา ร่างระหงหัวเราะคิกคักเหมือนกำลังนั่งดริงค์อยู่ในผับ ขณะที่เอ่ยถามความต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แล้วแขนของนายเป็นอย่างไรบ้างล่ะจ๊ะ พ่อครัวคนเก่ง”

ฮยอกแจทำเสียงขึ้นจมูกกับเครื่องมือสื่อสารชิ้นเล็ก มองแขนที่เข้าเฝือกของตนเองแล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ก็เจ็บน่ะสิ หมอบอกว่ามันจะเคล็ดอยู่สักสองสามวัน แต่ว่าฉันบอกให้หมอใส่เฝือกไปเลย จะได้ทำอะไรต่ออะไรได้สะดวกยิ่งขึ้น...”

“ดีแล้วล่ะ...”ฮีชอลออกความเห็น ก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาว “...เพราะถ้าขืนท่านประธานชเวร่ำๆอยากให้นายไปเข้าครัวอีกล่ะก็ แกเอ๋ย~ ต่อให้เหยื่อของแกมันจะโง่ขนาดไหน ความลับมันก็ต้องมีแตกเข้าสักวัน หรือไม่มันก็คงจะต้องตายคาแกงนรกของแกเป็นแน่ แต่แบบนั้นมันก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาแก้แค้น แถมยังสามารถกำจัดคู่แข่งไปได้โดยไม่ต้องใช้ยาพิษอีก ว้าว~ สุดยอดดด”

ฮีชอลจุ๊ปากพร้อมยิ้มน้อยๆ “...งานนี้นะ ต่อให้จ้างหมอพรทิพย์มาจากเมืองไทย เขาก็ผ่าพิสูจน์ร่างหาความจริงไม่ได้หรอกว่าชเว ซีวอนต้องตายกะทันหันด้วยโรคอะไร หึหึ”

“พี่ก็พูดเกินไป ฉันไม่ได้ถูกเลี้ยงมาอย่างอึนฮยอกนี่น่า แค่นิสัยน่ะมันก็ต่างกันสุดขั้วแล้ว”ฮยอกแจมุ่ยหน้า ก่อนจะถามเสียงอ่อนลง “...แล้วพี่ได้ไปเจอคิบอมกับอึนฮยอกบ้างหรือเปล่า”

“ไม่ล่ะย่ะ แกก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังตามหาหัวใจอยู่”ฮีชอลหันไปหัวเราะคิกคักกับเจ้าของหัวใจที่นั่งยิ้มแหะๆอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง เมื่อไหร่รองประธานบริษัทค้าอัญมณีชื่อดังนี่จะกลับศาลไปสักทีก็ไม่รู้

“จ้าๆ...”ฮยอกแจลอบเบ้ปาก พอจะคาดเดาความยากลำบากของปาร์ค จองซูได้เลย “...แต่อย่าตามให้เสียงานเสียการก็แล้วกันนะท่านรองประธาน”

“แหม~ พูดได้เนอะท่านประธาน~”ฮีชอลทำเสียงสูงลากยาวอย่างหมันไส้ ทำเอาคนที่โดดงานโดดการมาเคลียร์ปัญหาส่วนตัวหัวเราะคิกคัก

“ทำไมละ ตอนนี้ฉันก็กำลังทำงานเพื่อบริษัทอยู่นะ”ฮยอกแจยังยิ้มอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ขณะที่ใช้มือที่ไม่เจ็บเขี่ยผิวน้ำไปมา ก้มหน้ามองเงาสะท้อนของตนเองอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก “...พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าบริษัทของเราน่าจะมีสายสืบเก่งๆไว้ในบริษัทคู่แข่งสักคน”

“ตายแล้วน้องฉัน...”ฮีชอลทำท่าตกตะลึง เอามือทาบอกเหมือนใจหายแวบที่ตรงนั้น ขณะที่รอยยิ้มนั้นช่างสวนทางกับแววตายิ่งนัก “...ร้ายกาจอีกแล้วนะยะหล่อน ถ้าอย่างนั้นเรื่องสานสัมพันธ์กับบริษัทนักออกแบบชื่อดังให้เป็นหน้าที่ของฉันกับจุนซูเองก็แล้วกันนะ รู้มั้ยว่าเพื่อนแกตอนนี้กำลังจะรักข้ามสปีชี่ร์ ระหว่างสัตว์น้ำกับสัวต์ปีก โลมากับไก่กระโตกนี่แหละจ้า...แหม อกหักจากฉันได้ไม่กี่สัปดาห์ก็หันไปป้อลูกพี่ลูกน้องฉันอีกคนแล้ว เหมือนเพื่อนมันไม่มีผิด!!

“อ่าห๊ะ...”ฮยอกแจหัวเราะกับน้ำเสียงหมันไส้ของอีกฝ่าย คาดเดาสีหน้าและท่าทางของพญาคิมได้เลย “...เอาน่า ยังไงรายนั้นพี่ก็เป็นคนสลัดรัก ไม่ได้เหมือนรายก่อนๆนี่น่า...”

“ฉันไม่ได้หัวเสียเหมือนคราวที่แล้วนะ...”คิม ฮีชอลรีบออกตัว “...แต่ฉันชักเป็นห่วง กลัวว่าไอ้เถิกปากห้อยนั่นมันโดนฉันบอกเลิกจนสติกลับแก้วหูเสื่อม...ถึงได้ไปคว้าเอาไอ้ตัวน่ารำคาญอย่างคิม จุนซูเข้าซะได้ แกเอ๋ย~ อนาคตบริษัทของที่รักฉันยังต้องพึ่งพามันอีกนะ”

เจ้าตัวเอ่ยพร้อมกรีดน้ำตาได้เหมือนแม่พระผู้ห่วงใยทุกสุขของประชาราษฎร์ และพร้อมจะหลั่งน้ำตาเพื่อประชาชีด้วยจิตใจอันดีงาม จนคนที่ถูกพาดพิงที่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานเดียวกันต้องเบือนหน้าหนีอย่างซาบซึ้งความระทมทุกข์

“แล้วตอนนี้ใครดูบริษัท...”ฮยอกแจเปลี่ยนเรื่องเสียงเย็นเยียบ “...ถ้ารองประธานไม่อยู่ ผู้บริหารไม่อยู่ แล้วตอนนี้ใครดูแลบริษัทจ๊ะ”

“แกไม่ต้องห่วงบริษัทของคุณอีหรอก อย่าลืมซิว่านอกจากฉัน จุนซู ตระกูลคิมยังมีคิม แจจุง แกยังมีอี ทงเฮและควอน จียงมาช่วยพยุงบริษัท แถมตอนนี้ขอแง้มๆว่าน้องชายฉันกำลังตั้งใจทำงานเพื่อบริษัทของแกอยู่นะ แค่มันยังไม่เข้าบริษัทมานั่งเก้าอี้ผู้บริหารเท่านั้นเอง”

“คิบอมตัดไป...”ฮยอกแจขมวดคิ้ว เอามือตีน้ำเล่น “...รายนั้นน่ะต้องดูแลน้องชายของฉัน ให้บริหารงานที่บ้านเป็นดีที่สุด อ้อ! พี่ช่วยเรียกยองเบมาดูและจียงด้วยนะ ฉันไม่ไว้ใจว่าไอ้อาร์ตตัวแม่นั่นมันจะทำงานบริษัทหายหรือเปล่า แล้วฉันก็มีอะไรอยากจะปรึกษากับพี่อยู่อีกด้วย...”

“ปรึกษาอะไรจ๊ะ”ฮีชอลกระพริบตาปริบๆอวดแพขนตาหนาเผื่อแผ่ไปยังปาร์ค จองซูที่เผลอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาให้ขนลุกเล่น ซึ่งหนุ่มตาสวยก็ทำหน้าผงะหงาย แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างพะอืดพะอมทันที

“ก็...”

“ฮยอกแจ...”เสียงเรียกดังมาจากด้านหลังทำเอาฮยอกแจต้องรีบตัดบท

“พอแค่นี้ก่อนดีกว่านะครับพี่ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันคืนนี้นะ”ฮยอกแจละสายตาจากสระน้ำแสนสวย หันหน้ามาแย้มรอยยิ้มหวานให้เจ้าของบ้านที่ถือกล่องขนาดพอดีมือมา ร่างบางเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

“ซีวอน~...”ร่างบางซบหน้ากับบ่ากว้างอย่างออดอ้อน “...ทำไมวันนี้กลับบ้านช้าจังเลยล่ะครับ ผมอยู่บ้านคนเดียวเหงาจะตาย”

“ผมก็รู้ครับว่าคุณเหงา...”ซีวอนยิ้มออกมาอย่างสำนึกผิด ก่อนจะทำตาวิบวับ ซ่อนกล่องไว้ด้านหลัง “...วันนี้ผมเลยไปซื้อของบางอย่าง มาเป็นเพื่อนแก้เหงาให้คุณไง”

ฮยอกแจขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะถามหยั่งเชิง “อะไรล่ะครับ? ตุ๊กตาหมีเหรอ”

ชเว ซีวอนส่ายหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆอย่างชอบใจในท่าทางครุ่นคิดของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงอ่อนโยน

“หลับตาก่อนสิครับ”

ฮยอกแจมองอีกคนอย่างหยั่งเชิง ก่อนจะยอมหลับตาพริ้ม ร่างสูงยังสั่งกำชับ...

“แบมือออกมาด้วยครับ”

ฮยอกแจขมวดคิ้ว ยังไม่ยอมลืมตาเพื่อเอาใจอีกฝ่าย ร่างบางแบมืออกมาทั้งสองข้าง แล้วคิ้วก็ต้องขมวดเป็นปมมากกว่าเดิมเมื่อรู้สึกเหมือนซีวอนได้วางกล่องที่เจ้าตัวถือมาลงบนอ้อมแขนของเขา ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ปุกปุย...ปุกปุยมากๆ แถมยังมีสัมผัสร้อนชื้นที่ลากผ่านแก้มเขาอีก รอยยิ้มของอี ฮยอกแจจางลงแทบจะทันที

อย่านะ...

ชเว ซีวอน...

...อย่าทำกับฉันแบบนี้...

แพขนตาหนาค่อยๆขยับทีละนิด ก่อนจะปรือดวงตาสีอำพันสั่นไหวมองเจ้าสิ่งที่อยู่ในกล่อง มันแลบลิ้นสีชมพูน่าเอ็นดูและมีดวงตาดำจัดราวลูกปัด เหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด และได้ส่งเสียงทักทายอย่างน่ารัก

“โฮ่ง!

“ผมคิดแล้วว่าคุณคงจะเหงาก็เลยไปที่ร้านขาย....เฮ้ยยยยยยยยยย!!!

อธิบายยังไม่ทันจบ ฮยอกแจก็โยนทั้งกล่องทั้งหมาไปไกลแล้ว...

 

**

 

“โห~ น่าทานจัง”คิบอมเอ่ยพร้อมนัยน์ตาวิบวับ ขณะที่มองอาหารหลากตาเบื้องหน้า ก่อนจะช้อนตามองคนทำอย่างชื่นชม “อึนฮยอกนี่ทำกับข้าวเก่งจังเลยนะครับ ถ้าเป็นฮยอกแจน่ะไม่มีทางหรอก รายนั้นน่ะก็พอๆกับพี่ฮีชอล ดีแต่ชี้นิ้วสั่งให้ผมกับทงเฮทำอยู่เรื่อยเลย เอ่อ...”

คิบอมเงียบไปเมื่อเห็นแววตาที่สลดลงของอีกฝ่าย ร่างสูงหน้าเสีย ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนกับอีกคนอย่างนุ่มนวล

“ผมขอโทษ...ผมรู้ว่าบางทีคู่แฝดก็ไม่ชอบให้ใครมาเปรียบเทียบตัวเองกับ...”

“ไม่ใช่หรอกครับ...”อึนฮยอกส่ายหน้า การที่อีกคนนำเขาไปเปรียบเปรยกับฮยอกแจนั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาเศร้าได้เท่าเจ้าตัวได้เอ่ยชื่อของใครอีกคนหรอก หากกระนั้นอึนฮยอกก็ยังโป้ปดไปคำโต“...ผมเศร้าเพราะตัวผมที่เป็นน้องแท้ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องของพี่ชายได้ดีกว่าคุณเลยต่างหาก”

คิม คิบอมนิ่งงัน อึนฮยอกทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามองเขา ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงนุ่ม นัยน์ตาเพ้อฝันเมื่อนึกถึงครั้งยังเยาว์เมื่อได้เอ่ยเล่าเรื่อง

“ผมกับพี่น่ะมันต่างกันจริงๆนะครับ ตั้งแต่เด็กจนโตมา ใครก็ชอบเอาผมกับพี่ชายไปเปรียบเทียบกันอยู่บ่อยๆ เพราะผมน่ะชอบอยู่บ้านช่วยแม่ทำงานบ้าน เล่นกับเด็กผู้หญิงมากกว่า แต่ฮยอกแจน่ะชอบออกไปเล่นกับเด็กผู้ชาย ซนเสียยิ่งกว่าใคร เขาชอบจับสัตว์แปลกๆกลับมาแกล้งผมเล่นเรื่อยเลย ทั้งๆที่ตัวก็เล็กนะครับ แต่พี่เขาน่ะ...เคยไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกเด็กเกเรที่ตัวโตกว่าพี่เขาสามเท่ามาแล้วนะ แล้วพี่เขาก็โดนแม่ตีล่ะ”อึนฮยอกหัวเราะเบาๆ เมื่อเริ่มจะเผาพี่ชายฝาแฝดตัวเองอย่างสนุกปาก “...แต่ก็ไม่เคยเข็ดเลยนะครับ พ่อกับแม่น่ะเอือมระอา คุยกับใครก็ชอบพูดว่าคนพี่น่ะสอนจนไม่รู้จะสอนยังไงแล้ว พี่ชายน่ะซนเสียยิ่งกว่าลูกลิงอีกนะ”

คิบอมหลุดขำพรืดออกมาจนอีกคนมองเขาอย่างงุนงง ร่างสูงเลยหันมาจิ้มระหว่างคิ้วยุ่งๆของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

“ที่ฮยอกแจเขาซุกซนน่ะ ผมก็ไม่ค่อยแปลกใจหรอกนะ...แต่คุณที่เอาเรื่องของพี่ชายมาแฉได้หน้าตาเฉยเนี่ยสิ ผมตกใจมากกว่า”

“แหม~”อึนฮยอกดันมือของอีกคนออก แววตาสดใส “...มันก็ต้องมีบ้างครับ วีรกรรมของฮยอกแจน่ะ เล่าทั้งวันก็ไม่หมดหรอกครับ รายนั้นอย่าได้คิดจะปลอมตัวเป็นผมเลยนะ ปลอมได้เหมือนยิ่งกว่าใคร ไม่มีใครแยกเราออกง่ายๆเหมือนคุณหรอกนะครับ แม้แต่พ่อกับแม่...พวกเขายังแยกเราไม่ออกเลย”

แววตาสดใสนั้นสลดลง คิบอมที่กำลังฟังเพลินๆถึงกับจิตตกตามแววตาหมองหม่นนั่น ร่างสูงกระแอมเรียกความสนใจของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยกับดวงตากลมใสสีอำพันสวยนั่น

“พวกคุณสองคนตอนเด็กๆนี่สนิทกันมากไหมครับ”

“มากครับ...”แววตาของคนที่ถูกหันเหความสนใจเปลี่ยนไปได้อย่างง่ายดาย เมื่อพูดถึงคู่แฝดของตนเอง “...เราจะกินจะนอนด้วยกันตลอดเวลา แล้วเวลาที่ผมถูกรังแกนะ ฮยอกแจเขาก็คิดบัญชีแทนผมด้วยแหละ เห็นเป็นคนที่แข็งกร้าวแบบนั้นนะครับ เขาก็รัก...แล้วก็อ่อนโยนกับผมมากเลย”

“น่าอิจฉาจังนะครับ...”คิบอมเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะขยายความเมื่ออีกคนมองเขาอย่างงุนงง “...ก็คุณมีพี่ชายที่รักคุณมากขนาดนี้ แต่พี่ชายของผมนี่สิ เขาแทบจะไม่สนใจผมเลยด้วยซ้ำ เขาไม่มานั่งห่วงหรอกว่าผมจะอยู่คนเดียวได้ไหม กลัวผีหรือเปล่า กินข้าวกับอะไร โดนใครรังแกบ้างไหม พี่ฮีชอลน่ะเขาเลี้ยงน้องแบบตามมีตามเกิด ไม่เหมือนฮยอกแจหรอกนะ”

ร่างสูงหยุดบ่นเมื่อเห็นอีกคนมองมาตาปริบๆ เขายิ้มพร้อมยกชาขึ้นจิบอย่างมีความสุข

“...แต่ผมก็รักเขามากเลยนะครับ พี่ชายจอมยุ่งคนนี้”

อึนฮยอกนิ่งงัน มองรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกคนเหมือนต้องมนต์สะกด ร่างบางระบายรอยยิ้มอ่อนหวาน คิบอมทำท่านึกขึ้นได้ ก่อนจะถามเสียงเจ้าเล่ห์

“นี่ๆ...”ร่างสูงสะกิดอีกคนเบาๆ ก่อนจะถามด้วยแววตาใสปิ๋ง เป็นประกายเพราะความขี้เล่น “...ถ้าคุณสนิทกับฮยอกแจตลอดเวลาแบบนั้น บอกผมหน่อยได้ไหมครับว่าพี่ชายของคุณเขาน่ะ เขากลัวอะไรอย่างนั้นเหรอ”

“หือ?

อึนฮยอกที่กำลังซดน้ำชาชะงักงัน ก่อนจะยิ้มน้อยๆ แล้วหลุดเสียงหัวเราะออกมาเสียงก้องกังวาน คิบอมยิ้มค้าง มองอีกคนที่เริ่มหัวเราะไม่หยุดเหมือนว่าคำถามของเขามันน่าตลกนัก แบบนี้ก็อยากรู้แล้วสิว่าคนแข็งกร้าวที่แทบจะไร้จุดอ่อนอย่างอี ฮยอกแจนั่นกลัวอะไร

“อะไรเหรอครับ”ร่างสูงถามอย่างลุ้นสุดตัว ส่งแววตาอ้อนวอน

อึนฮยอกพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มเสียงหัวเราะของตัวเองลงคอ ก่อนจะวางมาดขรึมอย่างหาได้ยาก จนแทบจะเหมือนพี่ชายฝาแฝดของตนมาเองเลย ร่างบางจิบชาน้อยๆแล้วเอ่ยเสียงหวาน

“ทานอาหารที่ผมทำให้หมดก่อนสิครับ แล้วจะบอกนะ”

คิบอมยิ้มหวานเอาใจ

“ทานหมดอยู่แล้วล่ะครับ แกงกิมจิอร่อยๆแบบนี้หายากจะตาย ผมว่าคุณอยู่กับผมแบบนี้สักวันผมต้องกลมแน่เลย”

“ตอนนี้แก้มก็เยอะแล้วล่ะครับ...”อึนฮยอกหัวเราะคิก เอื้อมมาหยิกแก้มของอีกคนเบาๆ แล้วนึกเขิน ชักมือกลับพร้อมยิ้มซุกซนเหมือนภูตตัวน้อยๆแสนน่ารัก “...ทานให้หมดนะครับ ผมว่าคุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าคำตอบของผมมันคืออะไร หึหึ”

“อ่า...”คิบอมครางเสียงอ้อน “...ผมอยากจะรู้จังเลยว่ามันคืออะไร”

อึนฮยอกยังหัวเราะต่อ เขายังจำท่าทางของพี่ชายได้ว่าหวาดผวากับเจ้าสิ่งนั้นขนาดไหน น่าแปลกนะ...ทั้งที่ตัวเขาเองก็ออกจะชื่นชอบมันเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทำไมฮยอกแจถึงได้ขยาดมันนักก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ในสายตาเขา...เจ้าสัตว์น่าขนแบบนั้นมันออกจะน่ารักน่าเอ็นดู

มีไม่กี่คนที่รู้หรอกนะ...

ว่าอี ฮยอกแจผู้แสนเก่งกาจน่ะ...

 

...เข็ดขยาดกับหมาที่สุด!

 

**

 

“ซีวอน...ผมขอโทษ”

ฮยอกแจเอ่ยอย่างสำนึกผิดกับคนที่กำลังว่ายน้ำไปช่วยชีวิตเจ้าสิ่งมีชีวิตที่กำลังยืนขาสั่นท่ามกลางลมหนาวอยู่เกาะกลางสระ ที่ประดับด้วยหินสีเทาเข้ม ตั้งตะหง่านคล้ายแบบฉบับของญี่ปุ่น เพราะหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาเห็นเจ้าสุนัขตัวน้อยโชว์เขี้ยวเล็กๆอยู่ใกล้เพียงสัมผัส...ไม่สิ ตอนนั้นเขากำลังอุ้มกล่องที่บรรจุมันอยู่ด้วยซ้ำ มันทำให้เขาเผลอทำหน้ากากหลุด โยนทั้งเจ้าปอมเมอร์เรเนี่ยนและกล่องบรรจุไปไกลถึงสามโยชน์ กล่องเปล่าตกน้ำจนเปียกชุ่ม ขณะที่เจ้าสัตว์น้อยแสนโชคร้ายหล่นแอ้กไปนั่งครางหงิ๋งๆอยู่ที่เกาะกลางสระ ร้อนถึงคนซื้อต้องว่ายน้ำข้ามไปช่วยชีวิตเจ้าลูกหมาราคางาม

ส่วนคนโยนน่ะเหรอ...ตอนนี้ถูกจับให้มานั่งสำนึกผิดอยู่ข้างสระ มองเจ้าลูกหมาตัวนั้นด้วยสายตาหวาดๆ และส่งคำพูดสำนึกผิดให้คนที่ต้องว่ายน้ำท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บเพราะเข้าย่างฤดูหนาว

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”พ่อคนดีก็ยังอุตส่าห์ตะโกนกลับมาขณะลอยคอ ก่อนจะหันกลับไปตะกุยน้ำป๋อมแป๋ม ลากเรือยางของเล่นอันเล็กสมัยเด็กที่ต้องไปรื้อค้นถึงห้องเก็บของ และยังต้องนำมาปั๊มลมให้พองเพื่อนำมาเป็นเครื่องมือกู้ชีพเจ้าสุนัขตัวน้อย

“ถ้าผมแขนไม่หัก ผมจะว่ายน้ำไปเองนะครับ ไม่น่าลำบากคุณเลย”ฮยอกแจยังเอ่ยเสริมพร้อมทำไหล่ห่ออย่างสมจริง แต่ในใจนั่นน่ะเหรอ สมน้ำหน้า...นก หมู แมว กา ไก่ หนูแฮมเตอร์ ปลามังกร ปลาตะเพียน หรือปลากระโห้ก็มีให้เลือกตั้งหลายตัวในร้านขายสัตว์เลี้ยง คิดยังไงถึงได้ซื้อไอ้สัตว์ตัวนี้มาให้เขา แค่ต้องว่ายน้ำฝ่าลมหนาวแบบนี้มันยังน้อยไป มันน่าจะกระทืบให้ตายคารองเท้าแบรนเนมด์นักนะคุณชายชเว ไม่รู้รึไงว่าอี ฮยอกแจน่ะเกลียดและกลัวหมามากที่สุด!!

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ คุณไม่ต้องห่วงนะ! ผมต้องช่วยหมาตัวนี้ได้แน่ๆ!!

ไม่...ไม่ต้องช่วย ปล่อยให้มันหนาวตายอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ!

ฮยอกแจกรีดร้องในใจอย่างคลุ้มคลั่ง แต่ก็ได้แต่มองซีวอนโอบอุ้มเจ้าสัตว์สี่ขาที่ยืนขาสั่นอยู่บนเกาะลงบนเรือยางขนาดเล็ก แล้วว่ายน้ำพากลับมาหาเขา พระเจ้า!! ซื้องูหางกระดิ่งมาอยู่เป็นเพื่อนเขา เขายังสบายใจซะกว่าอีก!!

“ขอบคุณมากนะครับคุณซีวอน...”ฮยอกแจกัดฟันตอบ ซึ่งอีกคนก็ยิ้มแช่มชื่นก่อนจะยื่นลูกหมาที่ท่าทางหนาวสั่นมาให้ ร่างบางมองมันลังเลจนอีกคนนึกแปลกใจ

“ทำไมล่ะครับ คุณชอบลูกหมาตัวเล็กๆมากไม่ใช่เหรอ?

“ครับ...”เป็นครั้งแรกเลยที่ฮยอกแจรู้สึกเกลียดบทที่ต้องแสดงต่อหน้าอีกฝ่ายมากมายนัก

ซีวอนยังยื่นเจ้าหมาน้อยตัวสั่นเทามาให้ แต่อีกคนกลับไม่แม้แต่จะเอื้อมมือมารับ ปล่อยให้เขาและเจ้าตูบยืนหนาวสั่นอยู่อย่างนั้น

“ฮยอกแจ...”

ฮยอกแจช้อนตามองอีกคน พยายามสวมหน้ากากให้ดีที่สุด ก่อนจะเผลอหลุดสีหน้ากระอักกระอ่วนออกไป

“ไม่กัดนะครับ”

“ไม่ครับ”

“ฉีดยาแล้วแน่นะครับ”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“อารมณ์มันไม่เสียใช่ไหมครับ”

“คุณพูดเหมือนไม่ชอบมันอย่างนั้นแหละ”ซีวอนเอ่ยพร้อมทำหน้าตาสงสัยเต็มที่

ฮยอกแจยิ้มแหย ก่อนจะเอื้อมมือจะไปอุ้มมันอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระทึก ก่อนจะรีบชักมือกลับเมื่อเจ้าก้อนกลมๆสีน้ำตาลที่กำลังสั่นเทาหันคอมามองเขาควับ

ซีวอนทำหน้าพิลึกเมื่อมองอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเจ้าตัวออกจะโปรดปรานลูกสุนัขตัวเล็ก แถมยังชอบพูดกับเขาอยู่บ่อยๆว่าถ้ามีบ้านสักหลังจะเลี้ยงลูกหมาสักตัวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้ทำหน้าเหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิตจากนอกโลกที่ไม่สมควรแตะต้องไปได้ล่ะ

“ไม่สบายหรือเปล่าครับฮยอกแจ”ร่างสูงตีความไปทางอื่น ถามอย่างห่วงใย

ฮยอกแจสูดลมหายใจลึก ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ครับ ผมโอเค...เอ่อ”

สุดท้ายซีวอนเลยปล่อยเจ้าหมาน้อยให้ไปมุดตัวในอ้อมกอดของนายใหม่ ฮยอกแจเลยเงียบเป็นใบ้กิน ยืนขาแข็งก้าวไม่ออกเมื่อเจ้าสุนัขตัวน้อยถูไถช่วยหัวกลมๆกับปากยาวๆที่อกอุ่น เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยมั้งที่เขาอุ้ม...ลูกหมา

“ซีวอน...”ในที่สุดเจ้าตัวก็หาทางออกจนเจอ “...ผมเจ็บแขนน่ะ คุณช่วยเป็นคนอุ้มมันแทนจะได้ไหม”

“อ๋อ...”ร่างสูงพยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้ม “...เข้าใจแล้วครับ”

ซีวอนเอื้อมมือมาอุ้มเจ้าลูกหมาตัวน้อยที่ครางหงิงๆ ก่อนจะเอ่ยกับอีกคนเสียงนุ่ม

“เข้าบ้านเถอะครับ ผมเปียกไปทั้งตัวพอๆกับเจ้าลูกหมานี่เลย...”

ฮยอกแจหรี่ตามองอีกฝ่าย เปียกจริงดังว่า แถมยังเป็นความผิดของเขาเต็มๆเสียด้วย ร่างบางพยักหน้า แอบลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย...ท่าทางจะโดนแทะโลมอีกยาวแน่นอน

“ผมว่าตอนจัดตู้เสื้อผ้า ผมเห็นเสื้อผ้าขนาดคุณอยู่สองสามชุดนะ...”ฮยอกแจพึมพำขณะที่ค้นตู้เสื้อผ้า หยิบเอาชุดของอีกฝ่ายที่พับเก็บเอาไว้อย่างดิบดีมายื่นให้ “...ท่าทางคุณจะมาค้างที่นี่บ่อยสินะครับ”

“ผมชอบมานอน ตอนที่คิดถึงแม่...”ร่างสูงเอ่ยเสียงละมุน แววตานั้นอ่อนโยนเวลาคิดถึงผู้หญิงที่แสนอ่อนหวานนุ่มนวลคนนั้น “...นี่เป็นบ้าน และเตียงของแม่”

ฮยอกแจเหลือบสายตามองร่างสูงสง่าที่กำลังถอดเสื้อชุ่มน้ำอยู่ปลายเตียง ดวงตาสีอำพันเย็นชาวาบเมื่อเอ่ยเสียงขมขื่น

“ผมมีความทรงจำ...ไม่ดีนักกับผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าแม่”

ชเว ซีวอนชะงักมือที่กำลังปลดกางเกงทันควัน เหลือบสายตามองอีกฝ่ายที่ยื่นชุดใหม่ให้เขาด้วยท่าทางปกติ ฮยอกแจมองสายตาของอีกคนแล้วยิ้มให้

“เดี๋ยวผมจะชงน้ำขิงให้นะครับ คุณจะได้ไม่เป็นหวัดเข้าซะก่อน”ร่างบางบอกเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวหันไปทำท่าจะจัดเตรียมเครื่องดื่มอุ่นๆอย่างว่า

ฮยอกแจชะงักกึก เมื่อหันมาเจอกับดวงตากลมใสราวลูกปัดที่มองเขาอย่างซุกซนทั้งสองข้าง เจ้าสุนัขสีโกโก้เดินเข้ามาหานายใหม่ แลบลิ้นจะเลียแข็งขาหากฮยอกแจถอยกรูด

“ไม่เอานะ...”ร่างบางเอ่ยเสียงเครียด เมื่อหมาน้อยนึกสนุกเข้ามาจะตะปบข้าเท้าเล็กเบาๆอย่างหยอกเอิน ฮยอกแจก้าวถอยหลังโดยที่สายตายังไม่ยอมละจากเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เขาคิดว่าอันตราย ซึ่งมันก็เดินตามเข้ามาต้อยๆเหมือนว่าฮยอกแจกำลังเชิญชวนมันอยู่อย่างนั้นแหละ

“...อย่าตะกะ...เฮ้ยยยย!!

เท้าเล็กที่ก้าวถอยเหยียบพลาดไปโดนกองเสื้อของใครบางคน ทำเอาทั้งร่างหงายหลังไปทับคนที่กำลังถอดกางเกงอยู่บนเตียง ซีวอนหันขวับก่อนจะอ้าแขนรับอีกคนอย่างทันท่วงที ไม่ช้านานกลิ่นหอมอ่อนๆก็แตะที่ปลายจมูก ฮยอกแจหันขวับไปมองอีกคนแล้วต้องชะงักงันเมื่อปลายจมูกและริมีปากแดงเรื่อแตะที่แกมขาวของอีกคนแผ่วเบา มันใกล้...จนลมหายใจสัมผัส

มืออุ่นเลื่อนมารั้งดวงหน้าสวยจัด ขณะที่ขยับดวงหน้าเปลี่ยนมุมมาหมายจะสัมผัสเรียวปากสีแดงเรื่อ ดวงตาสีอำพันจับจ้องอีกคนแน่นิ่งอย่างตกตะลึง ก่อนจะรีบไหวตัวก่อนที่เรียวปากจะทาบลงมาที่กลีบปากอิ่มของตนเอง ฮยอกแจเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

“ซีวอนครับ...”

ร่างสูงชะงักการกระทำของตัวเอง ผละออกมามองดวงหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่ออย่างน่าชม ฮยอกแจหลุบสายตามองเข้าลูกสุนัขที่กำลังตะกายเตียง ร่างบางเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาเมื่อปรับสีหน้าให้ราบเรียบดุจเดิม

 

“...ผมขังมันไว้ในกรงได้ไหมครับ”

 

**

 

“หัวหน้า...ฉันว่าฉันเจอคู่แข่งเข้าแล้วล่ะ”

เสียงของอาร์ตตัวแม่ประจำบริษัทดังขึ้น ควอน จียงกำลังหมุนเก้าอี้เล่นอยู่ ขณะที่ทำตาเศร้าหลุบมองงานในมือแล้วจดโพยยิกๆ โดยมียองเบหรือแทยังทำหน้าที่คอยเดินตามเก็บเอกสารมากมายที่อาร์ตตัวแม่ดีไซด์ได้แล้วทิ้งกลาดเกลื่อน

“คู่แข่ง?”คนอื่นๆมองหน้าเชื่องๆของจียงแล้วต้องเหลือบสายตามามองหน้ากันอย่างสงสัย อาร์ตดิสหลุดโลกขนาดมันยังมีใครกล้ามาเป็นคู่แข่งของควอน จียงอยู่อีกอย่างนั้นเหรอ

จียงสะอื้นน้อยๆ “อะฮึก...ฉันเอะใจตั้งแต่เห็นการดีไซด์งานของบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่แล้ว ก็ว่าอยู่ทำไมแนวทางมันคุ้นๆ ก็เลยไปสืบหาคนออกแบบมา สรุปคือมันเป็นคู่อริ คู่อาฆาตของฉันเองง่ะ”

“ห๊ะ?”ทุกคนต้องเบือนหน้ามาสบตากันอีกครั้ง แค่มีคู่แข่งก็ว่าสุดยอดแล้ว แล้วนี่เป็นถึงคู่อริเก่า บร๊ะเจ้า โลกนี้มันเป็นไปได้ทุกอย่างจริงๆ

“ยังมีใครที่ฝีมือพอๆกับนายอยู่อีกเหรอ”ฮีชอลเอ่ยถามเป็นคนแรก ต่อให้ควอน จียงจะทำตัวเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสี แถมยังบ้าหลุดโลกไปวันๆเขาก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของมันดีจริง เพราะชอบมีความคิดล้ำหน้า ชนิดล้ำอย่างเบรกไม่อยู่ ถอยไม่กลับ หันหลังไม่เป็น ในการดีไซด์ออกแบบสิ่งของต่างๆก็ทำได้อย่างล้ำลึก ลึกลงถึงแกนโลก สุดขอบจักรวาล มนุษย์ต่างดาวที่แปลงกายมาอยู่ร่วมกับมนุษย์นี่หาได้แค่คนเดียว บางทีเขานึกสงสัย...

ฮยอกแจไปเจอแล้วเก็บมันมาเลี้ยงได้ยังไงเนี่ย อยากรู้จริงจัง

แต่ถ้าหากไม่มีฝีมือการออกแบบระดับหาตัวจับยากล่ะก็...ฮีชอลจะไม่ลังเลเลยที่จะถีบมันออกนอกบริษัท ตั้งแต่ตอนที่ไปเห็นมันทำท่าขบคิดจะดีไซด์เซ็กทอยด์ของเขายังไงให้ดูเป็นเครื่องประดับสุดแสนบรรเจิด และต้องย้ำอีกครั้งว่าควอน จียงสามารถดีไซด์และรีไซเคิลได้ทุกอย่าง ขนาดโถส้วมบ้านมันยังทำมาเป็นโต๊ะทานข้าวได้แล้วเลย

“มีอยู่คนนึงครับ...”จียงเบะปาก “...ผมจำได้เป็นอย่างดีเลยล่ะว่ามันชื่อ...ชื่อ...”

สุดท้ายเจ้าตัวหันไปหายองเบที่เป็นเพื่อนก็วนเก่า ซึ่งแทยังก็ทำหน้าเหมือนง่วงนอนแล้วตอบกลับมา

“ชเว ซึงฮยอน”

“ใช่ๆ ชเว ซึงฮยอนนี่แหละ! ฉันจำมันได้ไม่มีวันลืม!!

“เมื่อกี้นายเพิ่งจะลืมชื่อมัน”แทยังทวนความจำอีกหน่อย ก่อนจะโดนกิ้งก่าประจำกลุ่มตบกะโหลกเข้าให้

หลายคนหันมามองหน้ากันด้วยความเอือมระอา เผื่อใครจะไม่รู้ เพราะความที่ควอน จียงมักมีความคิดที่ล้ำหน้า เพราะฉะนั้นความคิดของเจ้าตัวก็เลยจะมักไปข้างหน้า เรื่องเก่าๆไม่ค่อยจะคิดถึง หรือเรียกให้ถูกคือไม่ค่อยจะจำ ถ้าหากไม่ใช่เรื่องมีสาระสำหรับเจ้าตัวจริงๆคือจะไม่จำเลย โชคดีอยู่อย่างคือยังพอจะจำหน้าพ่อ แม่ พี่สาว และเพื่อนๆออกเท่านั้น เจ้าตัวเลยจำเป็นจะต้องมีทง ยองเบหรือรู้จักกันในนามแทยังคอยช่วยรื้อฟื้นประสาท เพราะเจ้าตัวชอบลืมกินน้ำมันตับปลา ซึ่งคนที่ได้รับมอบหมายหน้าที่นี้ก็ไม่มีอะไรต้องทำมากมาย รู้ๆกันอยู่ว่าควอน จียงจะไปตายที่ไหนก็เรื่องของมัน เพื่อนร่วมงานทุกคนขอเพียงอย่างเดียวคืออย่าให้งานมันหายไปสักอย่าง เพราะเจ้าตัวดีชอบวาดรูปทิ้งเรี่ยราดจนอาจจะเป็นภัยแก่บริษัทได้ เช่นนั้นแทยังเลยต้องรวบรวมงานของจียงให้เป็นปึกแผ่น จัดให้เข้าที่เข้าทาง และช่วยรื้อฟื้นความจำบางส่วนที่ควอนจียงอาจจะหลงลืมไปบ้าง ชายหนุ่มก็ดูจะพอใจกับงานจุกจิกและเงินเดือนที่ได้รับ อย่างน้อยก็มีเงินไปแต่งมอเตอร์ไซด์แล้ว

“ชเว ซึงฮยอน...”จียงเบะปาก “...มันเคยออกแบบชนะฉันด้วย”

“จริงดิ”จุนซุเริ่มทิ้งงานในมือ เรื่องเล่าจากหนุ่มหัวอาร์ตนี่น่าสนใจกว่ากองเอกสารเป็นไหนๆ

“แต่ฉันไม่ได้แพ้มันอย่างถูกต้องหรอกนะ...”จียงค้อนขวับๆ “...เจ้าหมอนั่นมันดันทำงานฉันพัง ฉันเลยไม่มีงานส่งประกวด หมอนั่นมันชั่วร้ายเหมือนหน้าตาจริงๆ”

เจ้าตัวทุบโต๊ะ หน้าตาแสดงให้เห็นว่าโกรธจัดจนมาสคาร่ากระตุก และแค้นอันยิ่งใหญ่นี้ต้องชำระ

“นั่นเพราะนายดันเอาดินเหนียวที่ปั้นเสร็จไปวางอยู่บนฮีทเตอร์ทำความร้อนต่างหาก งานมันก็เลยเหลวเป๋ว แล้วซึงฮยอนเขาก็แค่เดินเข้ามาโกยมันออกก่อนที่ฮีทเตอร์จะเจ๋ง และก่อนที่โรงเรียนเราจะเป็นยุคน้ำแข็งเพราะความขี้ลืมของนาย”แทยังเอ่ยค้าน ก่อนจะหันมาบ่นอุบอิบกับตัวเอง “อันที่จริงนายก็ควรขอบคุณที่เขาช่วยไม่ให้พวกเราต้องแข็งตายกันนะ”

อันเป็นความจริงที่สมองของควอน จียงอาจจะหลงลืม ทำเอาคนอื่นๆที่นั่งฟังอยู่หมดอารมณ์นับถือคุณควอนไปมากโข และจากที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วก็ยิ่งติดลบเป็นการใหญ่

“แต่ยังไงฉันก็แค้นหมอนั่น...”จียงยังทำปากสั่น แค้นนี้มันใหญ่หลวงมากนัก “...หมอนั่นมันทำให้ฉันต้องออกจากมหาลัย”

“นั่นเพราะนายยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ เลยไม่ยอมไปเรียนเอง ซึงฮยอนเขาก็แค่อยู่ของเขา”

“แทยังงงงง!!

จียงกางกรงเล็บและลงมือระบายความแค้นบางส่วนกับเพื่อนสนิทท่ามกลางสายตาเอือมระอาของผู้บริหารโรสมาร์คคนอื่นๆ เฮ้อ...ทำไมคนๆนึงมันถึงเป็นไปได้มากขนาดนี้หนอ

“แต่งานของหมอนั่นมันดีจริงๆนะ...”แทยังที่แงะนิ้วทั้งสิบออกจากคอหอยได้โพล่งออกมา น้อยครั้งที่ชายคนนี้จะเอ่ยชมใคร “...หมอนั่นก็เป็นคนของตระกูลชเว ความจริงไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก็มีคนที่มีฝีมือไม่ธรรมดา”

“แปลว่าประมาทไม่ได้เลยสินะ”แจจุงสรุปออกมาคร่าวๆ หน้าตาเรียบเฉยมาก ถึงมากที่สุด “...ตระกูลชเวที่เป็นผู้บริหารบริษัท แถมยังมีตระกูลชองคอยสนับสนุนเรื่องเงินทุน ที่จริงในวงการธุรกิจชเว ซีวอนกับโจ คยูฮยอนก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดา”

“ไม่งั้นไลอ้อนจิวเวอร์รี่จะได้ชื่อว่าสิงโตคำรามแห่งภาคตะวันออกเหรอ แต่ฉันว่าไม่เท่าไหร่หรอก...”ฮีชอลเอ่ยพร้อมปัดปอยผมใส่หน้าญาติผู้น้องที่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ชอบขี้หน้าอยู่วันยังค่ำ แจจุงทำจมูกฟุดฟิด ขณะที่พี่ชายคนสวยเดินไปหาผู้บริหารรายใหญ่ของโรสมาร์คที่นั่งหน้าเคร่ง

“...เพราะตอนนี้สองคนนั่น กำลังอยู่ในอุ้งมือของพวกเรา พี่พูดถูกไหมทงเฮ”

อี ทงเฮไม่ตอบ หากรอยแย้มนิดๆที่มุมปากนั้นทำเอาฮีชอลต้องนิ่งงัน สองคิมที่เหลือเริ่มมองหน้ากันเมื่อเห็นสีหน้าของผู้บริหารที่เยือกเย็นมาเสมอ

กลุ่มที่เป็นตัวเอ้วของบริษัทโรสมาร์คมีทั้งหมดสี่คน...

คิม ฮีชอลอาจจะเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด เช่นเดียวกับอี ทงเฮที่อาจจะน่ากลัวน้อยที่สุด...

แต่บางทีพวกเขาก็คิดเหมือนกัน ว่าความจริงแล้วคิม ฮีชอลอาจจะน่ากลัวน้อยที่สุดเพราะมีนิสัยเป็นคนเปิดเผย และตรงไปตรงมา ไม่กลิ้งกลอกได้เท่าอี ฮยอกแจ ไม่ได้เยือกเย็นอย่างอี ทงเฮ และไม่มีมีความสุภาพมาบังหน้าเหมือนคิม คิบอม

เพราะฉะนั้นหากตัดคิม ฮีชอลออกไป คนที่เหลือทั้งสามคนก็สุดจะรู้ว่าใครกันแน่ที่ร้ายกาจที่สุด

“ไลอ้อนจิวเวอร์จะไม่สามารถทำร้ายโรสมาร์คได้...”ทงเฮเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ใช่ความหยิ่งพยองเลยแม้แต่น้อย หากนี่คือความจริงล้วนๆที่เหล่าศัตรูไม่มีทางล่วงรู้ “...ต่อให้มีดีมากแค่ไหน การรู้เขารู้เราก็เป็นพิชัยสงครามที่สามารถใช้กับทุกอย่างได้ดีที่สุด และตอนนี้ฉันคิดว่า...”

รอยยิ้มเยียบเย็นจุดที่เรียวปากของดวงหน้าหวานสวยที่แสนจะน่าภาคภูมิ

 

“...ต่อให้สิงโตที่เป็นถึงเจ้าป่า แต่ก็คงไม่อาจจะสู้กุหลาบร้อยหน้ากากได้”

 

**

หายไปหลายวัน คิคิ (>w<)

ไปดูผู้ชายมา คิคิ >w<

มีความสุขเสร็จก็กลับมาอัพให้ และเพราะอารมณ์ค้างจากผู้ชายมันเลยไม่ดาร์กเท่าที่ควร (กรั่กๆ)

เมนต์ตอนล่าสุด 13 ไม่เป็นไร เห็นแก่เจ๊น่ารัก(เกี่ยว - -*) อัพให้

ฮยอกสวยมากอ่ะ ถึงจะไว้ผมตั้งๆแต่เธอสวยจัง *-* (จากนั้นเราก็มองเมนของเราแค่คนเดียว อุฮิ)

แต่งพัฒนาการของวอนฮยอกให้รุดหน้า ใครหายไปนะตอนนี้ =A= (คยูหาย) ไม่เป็นไร ตอนหน้าค่อยแต่งให้ทุกคนเสนอหน้ามาใหม่ก็ได้ - -

ตอนหน้าค่อยกลับมาดาร์กใหม่เนอะ =w=/

ตอนนี้ไรเตอร์ขอไปเพ้อหาผู้ชายตัวจริงก่อน โอย แต่ละคน -..-

14+ แล้วจะรีบมาอัพให้นะฮับ กติกาเดิม -..-

แล้วเจอกันเน้อ -0-/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1712 HyukJewel (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 00:52
    ตอนนี้กลัวทงเฮ
    กลัวทำให้น้องโจเสียใจ
    #1,712
    0
  2. #1087 ChovySilver (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 19:22
    โถ่วววววววฮยอกแจกลัวหมาหรอเนี่ย
    สงสารพี่วอนว่ายน้ำไปเก็บลูกหมา
    จียงแกนี่กลับยานได้ตลอดเวเลยนะ
    พี่ท็อปไม่ใช่คู่แข่งพี่หรอกอีกหน่อยก็มาเป็นคู่รักแล้ว
    พี่ทงเฮอ่ะน่ากลัวนะในความรู้สึก
    เพราะพี่ไม่ค่อยจะแสดงออกเท่าไหร่
    คนเงียบนี่แหละน่ากลัวสุดละ
    #1,087
    0
  3. #907 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 16:54
    ฮาฮยอก 55555 ฮยอกแจผู้ไม่กลัวอะไร แต่กลัวหมา เฮ้ยยยย แล้วอึนเผาพี่ตัวเองตะไมม ช่างเป็นพี่น้องที่น่ารักจริงๆค่า >< 55555 
    #907
    0
  4. #868 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:06
    หมามันน่ารักมากนะฮยอก อย่าไปกลัว ><
    #868
    0
  5. #820 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 21:57
    เฮร้ายลึก !!
    #820
    0
  6. #750 mhoomin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 21:45
    ฮยอกแจกลัวน้องหมา --!!
    อึนฮยอกคุยมากขึ้น ^^
    ควอน จียง ไม่ไหวนะคุณ..

    ..เม้นไม่ได้เลยต้องล็อกอินเข้ามาเม้น --!! ..
    #750
    0
  7. #441 ae snoopy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:29


    ฮยอกของเรากลัวน้องหมาเหรอเนี่ย
    #441
    0
  8. #440 yepat@dD (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:09
    55555 สงสารหมาอ่ะ

    เฮร้ายได้ใจมากอ่ะ ชอบๆ
    #440
    0
  9. #439 ze_gusy club (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 08:43
    ฮยอกแจหมามันน่ารักจะตายยยยย
    คงมีปมี่ไม่ดีเกี่ยวกับหมาแน่เลย่ะ โยนซะ
    #439
    0
  10. #438 พริกหยวก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:56
    55555555555555555555555555สงสารน้องหมา 
    ฮยกแจต้องเคยมีปมหลังเเน่เลยถึงได้กลัวหมาขนาดนี้ 


    เห้อออออออออ ทงเฮ~~~~
    #438
    0
  11. #437 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 09:57
    สงสารนุ้งหมา TT^TT

    สงสารโจวด้วย หมวยแกร้ายไปแล้วนะ TT^TT
    #437
    0
  12. #436 mamey71 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 00:49
    ย๊ากตอนแรกแอบคิดว่าฮยอกจะเสร็จวอนแล้วนะเนี่ย
    ด๊องร้ายนะเนี่ย แต่เขาชอบ
    แต่อย่าร้ายกับคยูเลยนะ
    #436
    0
  13. #435 'MIN' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 18:08
    ฮ่าาาาา หมาตายพอดีกันฮยอก แผนจะแตกไหมเนี้ย
    #435
    0
  14. #434 กูไม่รู้...กูเมา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2554 / 17:09
     ทำไมฮยอกถึงได้กลัวน้องหมาได้ละเนี้ยยยย และดูท่าจะตกใจมาก

    จนลืมตัว ถึงกับโยนทิ้งเลยทีเดียว แอบสงสารน้องหมาเบาๆ อยากรู้จริงๆ

    น้องหมาไปแกล้งฮยอกยังไงถึงได้กลัวขนาดนี้ แต่คู่หนูอึนกับบอมน่ารักมาก ชอบๆ

    ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าใครคู่ใครแต่ตอนนี้จะตัดสินใจว่าจะโบกธงเชียร์

    หนูอึนกับบอม และชเวกับฮยอกแล้ว อ่านไปแล้วก็รักคู่แนวๆนี้จริงๆ

    น่ารักดีทั้งสองคู่เลย ติดตามๆ 
     
    #434
    0
  15. #433 chanisada (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2554 / 20:23

    ติดตามค้า

    #433
    0
  16. #432 kmkmkm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2554 / 19:10
    ฮยอกแจน่ารักมากกกกกกกกกอะ ตรงที่กลัวหมา

    เก่งทุกอย่างแต่แพ้หมา น่ารักมากกกกกกก



    ชอบทงเฮโหมดผู้บริหารมากแต่ก้สงสารโจมากกกกก

    ดูริบหรี่มากเลย เรื่องนี้ทุกคู่ดูริบหรี่แสะมีปมกันหมด 55555555
    #432
    0
  17. #431 phahae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 21:07
    ฮยอกแจกลัวหมาเหรอ
    สุดๆไปเลยอ่ะ
    แกล้งง่ายเลยทีนี้

    ทงเฮน่ากลัวอ่ะ
    อย่าทำร้ายคยูเลยนะ  ขอร้อง
    #431
    0
  18. #430 pallix (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 23:15
    เราว่ามุมที่กลัวหมาน่ารักดี 555

    ไรเตอร์สู้ ๆ นะคะ ^^
    #430
    0
  19. #429 shika22 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 10:49

    ฮาฮยอกอ่ะ
    มาตกม้าตายเพราะลูกหมาตาแป๋วเนี่ยนะ
    ต้องเล่นให้สมบทบาทซิลูก

    #429
    0
  20. #428 euneun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 20:24
    น้องหมาจะทำให้วอนฮยอก จุ๊บุจุ๊บุ กันได้มั้ยนะ ไรเตอร์รีบกลับมาไขข้อข้องใจหน่อยนะ
    #428
    0
  21. #427 danger poppular (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 19:15
    โอ้ว มาอัพเถอะนะไรท์เตอร์ เฮ้อ ในที่สุดจียงก็มีคู่แข่ง
    #427
    0
  22. #426 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 12:49
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกสบายอารมณ์ทีสุดเลยค่ะ 555
    ไม่เครียดดี สบายมากๆ อิอิ รู้สึกปลอดภัย 555+
    เพราะว่าแต่ละตอนที่ผ่านมาพาเอาหัวใจเต้นตลอด
    ได้อ่านตอนหวานๆสๆ ได้เห็นฮยอกแจคนเก่งใสๆบ้างแบบนี้
    สบายใจดีเหมือนกันนะค่ะ ^^

    แต่ก็เหลือเชื่อจริงๆ  คนสวยของเรากลัวหมาได้ยังไงเนี่ย >__< 555+
    น่ารักอะ  แต่นะ.. ดีเท่าไหร่แล้วว่าซีวอนจับไม่ได้
    สงสัยว่าละครและหน้ากากอันนี้คงจะเป็นอะไรที่หนักใจฮยอกแจน่าดู
    คิคิ ~

    โรสมาร์คเป็นบริษัทดูครึกครื้นได้อีกอะ 555+
    แต่ละคนช่างดูบันเทิงใจ ~ ดีแท้..
    แล้วนี่ถ้าคิบอมเข้ามาบริหาอีกคนจริงๆ สงสัยคงคึกครื้นพิลึก 55+

    ไรเตอร์มาต่อไวๆนะค่ะ อยากอ่านตอนต่อไปมากมาย
    สู้ๆนะค่ะ 
    #426
    0
  23. #425 wonhyukza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 09:55

    ฮยอก น่ารัก กลัวนุ๊งหมา อิอิ

    #425
    0
  24. #424 littledolphin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 00:11
    จัดเต็มไปเลยฮยอกแจ 55555+ ตกใจจนเขวี้ยงหมาขนาดนั้นฮาได้อีก กร๊ากกกกกกก



    จะความลับแตกเพราะปอมฯ นี่แหละ คิกๆๆๆๆๆ
    #424
    0
  25. #423 mui (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 23:08
    สงสารน้องหมาโดนฮยอกโยนซะปลิวไปไกลเลย 5555 น้องหมาออกจะน่ารักนะฮยอก
    #423
    0