ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 16 : -14-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 เม.ย. 54

 

นี่มันอะไรกันน่ะ!!!

ชเว ซีวอนเบิกตากว้างมองใครบางคนที่ถูกทุบตีอยู่ในจอทีวีขนาดยักษ์ ด้วยเหตุเพราะพยายามยกขาถีบเพื่อปัดป้องฝ่ามือที่ยื่นเข้ามารั้งกางเกงตัวเล็กที่ตนเองใส่อยู่ ส่งผลให้ถูกจับหัวทุยสวยนั้นโขกกับหัวเตียงอย่างแรงจนเลือดอาบ

“ทะ...ทำไม...”

เหมือนดวงตาสีอำพันนั้นมันจะเห็นว่าเป็นใคร เบิกกว้างอย่างตกตะลึง...

“...ทำไมถึงเป็นคุณ...”

“เพราะฉันอยากลองแกมานานแล้วไงล่ะ”

“ยะ...อย่า ขอร้อง...ฮึก...”

ร่างสูงแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเห็นคนสารเลวบางคนที่กังทำร้ายคนที่เขารักอย่างไร้ความปราณี ดวงตาสีดำสั่นระริกมองเห็นภาพมือปริศนาที่กระชากเอากางเกงขาสั้นของร่างบางออกและโยนเศษผ้านั้นลงข้างเตียง ก่อนที่ขาเรียวสั่นระริกนั่นจะถูกรั้งเอาไว้ให้แยกออก

เสียงกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่งดันมาจากอีกฝากหนึ่งของผนัง เรียกความสนใจของทุกคนให้มองตาม

“ไม่จริง!! ไม่จริ๊งงงงงงงงงง!!!

ร่างบางในชุดสูทสีขาวสั่นระริก ยกมือขึ้นกำเส้นผมสีแดงของตัวเองแน่น ดวงตาสีอำพันสั่นระริกมองภาพของการร่วมรักอย่างป่าเถื่อนบนหน้าจอ ขณะที่เรียวปากพร่ำกรีดร้องกลบเสียงของผู้ถูกกระทำ

“ยะ...หยุด...”เสียงร้องเจือเสียงสะอื้นในจอภาพสี่เหลี่ยมทำเอาอี ฮยอกแจแทบคลั่ง “...อย่าทำผม ได้โปรด...อย่าทำ!!

“หยุดมันสิ!!! ใครก็ได้หยุดมันเดี๋ยวนี้!!!” อย่า...อย่าทำน้องชายของฉันแบบนี้นะ!!

“อึ่ก! เอามันออกไป!!...”

“หยุดมันเดี๋ยวนี้นะ!! ฉันสั่งให้หยุดไม่ได้ยินรึไง!!” เสียงตวาดดังลั่นทั้งๆที่ดวงตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ

“...ปล่อยผมไป!! ได้โปรดปล่อยผมไป!!...”

“อึนฮยอก!!

 

หยุดทำร้ายน้องชายของฉันนะ!!!

 

คิบอมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ก่อนจะรีบหันไปหาคนที่กำลังกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง ยกมือขึ้นกระชากมือขาวออกจากเส้นผมของตัวเอง กุมไว้แน่นให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ ขณะที่พร่ำเรียกชื่อของอีกฝ่ายเพื่อฟื้นสติของอีกคน

“ฮยอกแจ! อย่าไปมองมันนะ!! มองมาที่ฉันสิ! มองมาที่ฉัน!!...”ร่างสูงเขย่าร่างของคนที่ดูจะหลงลืมความเยือกเย็นของตัวเองไปจนหมด จุดสีอำพันที่เคยหลากอารมณ์บัดนี้มันว่างเปล่า แต่ยังมองภาพของคู่แฝดตัวเองถูกย่ำยีอย่างเลื่อนลอย มืออุ่นเลื่อนมาประคองดวงหน้าสวยไม่ให้ใช้สายตาจับจ้องที่ภาพจอมอนิเตอร์

“...อย่าไปฟังเสียงในนั้นนะ! ฟังเสียงของฉัน! ฮยอกแจ!! ฟังคำพูดของฉันสิ!!

“ฮึก...”

ดวงตาสีอำพันแดงก่ำ ถึงไม่มีน้ำตาเลยสักหยดหากสัญญาณการรับรู้ของเขาเริ่มขาดหายไปเป็นช่วงๆ

“อึนฮยอก...”

“...พอ! พอแล้ว!! สงสารผมเถอะ!!...”

เสียงกรีดร้องของคนที่ถูกกระทำกระทบเข้ามาในประสาทส่วนลึก พาลทำให้หยาดน้ำตาคลอหน่วง สองมือที่ตกข้างตัวบัดนี้กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อขาวและหยาดเลือดรินไหล...

 

“พี่สัญญา...”

“...พี่จะปกป้องนายเอง”

 

...เมื่อก่อน...แค่นายหกล้มพี่ยังผวา...

....แค่นายถูกรังแกพี่ยังโกรธจนแทบคลั่ง...

แล้วพวกมันเป็นใคร? ใคร!? ใครที่มันกล้าทำกับน้องของพี่แบบนี้!!!

ดวงตาสีอำพันจุดวาบ เลื่อนสายตามองผ่านบ่าของคิม คิบอมไปยังเครื่องเปิดโอพีวีในงาน ร่างเพรียวบางงดงามที่กำลังยิ้มเยาะมันทำให้ความโกรธมันพุ่งพล่านถึงขีดสุด ร่างบางตวาดออกมาเสียงลั่น

“จีฮยอน!!!

เจ้าของนามที่เป็นคนเปิดแผ่นซีดีถึงกับสะดุ้ง ฮยอกแจผลักร่างสูงของคิบอมให้ออกไปพ้นทาง ก่อนจะถลาเข้าหาร่างบางที่ทำท่าจะวิ่งหนี...

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังลั่นเมื่อเส้นผมยาวสลวยถูกคว้าเอาไว้ เล็บแหลมจิกหนังศีรษะของหล่อนจนรู้สึกเหมือมันมีเลือดออกและกำลังจะแยกจากหัวกะโหลก

ดวงตาสีอำพันครานี้กราดเกรี้ยวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันน่ากลัวเหมือนว่าเจ้าตัวสามารถฆ่าเธอได้...

ฉับพลัน...ฮยอกแจก็จับศีรษะทุยสวยให้หน้าหวานกระแทกกับเครื่องเล่นซีดีเสียงดังสนั่น!

“ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหม!!? เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามมายุ่งกับคนอย่างฉัน!! บอกแกแล้วใช่ไหม!!!?...”

เจ้าตัวตะคอกถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ พลางกระแทกดวงหน้าสวยของอีกคนกับเครื่องเล่นซีดีซ้ำๆจนมันช๊อต ภาพบนหน้าจอนั้นดับไปทันควัน และคงไม่มีใครสนใจดูมันอีกในเมื่อยามนี้มีหนังสดให้ดูอยู่ตรงหน้า ฮยอกแจเหวี่ยงร่างของหญิงสาวลงกับพื้น ร่างบางรีบคลานหนีเข้าไปใต้โต๊ะหากอีกคนคว้าข้อเท้าเรียวแล้วกระชากออกมา ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อม...จีฮยอนรีบกรีดเสียงอ้อนวอนเมื่ออีกคนคว้าเครื่องเล่นซีดีขนาดพอเหมาะที่พังยับเยิน

“อย่า!! ฉันขอโทษ!! ฉันแค่ทำตามคำสั่งคุณฮเยอินเท่านะ...กรี๊ดดดดดดดดดด!!!

เครื่องเล่นซีดีขนาดพอเหมาะถูกกระแทกใส่ศีรษะของหญิงสาวอย่างแรงจนร่างบางฟุบลง เลือดที่ไหลนองเต็มพื้นทำเอาแขกเหรื่อที่เห็นหญิงสาวหลายคนกรีดร้อง บ้างก็ส่งเสียงอื้ออึงท่าทางวิงเวียน คล้ายจะเป็นลม ฮยอกแจตวัดหันไปมองร่างบางในชุดแต่งงานสีขาวที่หน้าซีดเผือดอย่างแข็งกร้าว ก่อนจะเดินแกมวิ่งไปหาโดยที่คนในงานรีบพากันหลีกทาง

ชอง ฮเยอินทำท่าจะหันหลังและวิ่งหนี หากอี ทงเฮไม่คว้าแขนเรียวเอาไว้และบีบแน่น หญิงสาวหันมาตบตีแขนของหนุ่มหน้าหวานที่ตอนนี้ดวงตาเยียบเย็นกว่าครั้งไหน

“ปล่อยสิวะ!! ปล่อยเซ่!!...

“ส่งมันมาให้ฉัน!! ทงเฮ!!!”ฮยอกแจสั่งเสียงดังลั่น

ทงเฮผลักร่างบางกระโปรงฟูฟ่องให้เขาตามคำขอ หมัดลุ่นถูกเหวี่ยงใส่ดวงหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามเสียงดังสนั่น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

เสียงกรีดร้องของชอง ฮเยอินดังลั่นเมื่อฟุบลงกับโต๊ะไม้ที่คลุมด้วยผ้าคลุมสีขาว ฮยอกแจปราดเข้ากระชากมวยผมที่ช่างแต่งหน้าประดิษฐ์ประดอยอย่างบรรจง ก่อนจะกระแทกดวงหน้าของอีกฝ่ายไปที่เค้กแต่งงาน จนเค้กสูงลิ่วพังครืนลงไม่เป็นท่า ชายหนุ่มร่างบางกระชากอีกคนเข้ามากระซิบเสียงเหี้ยม

“แกกล้ามากที่มาเล่นกับคนอย่างฉัน!! ชอง ฮเยอิน!! แกกล้ามาก!!”ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ทิ้งหน้ากากและความเยือกเย็นไปเสียหมด ก่อนจะจับเจ้าสาวคนงามที่เบิกตากว้างโขกลงกับมุมโต๊ะ เรียกเลือดสีแดงเข้มกระเซ็นชุดเจ้าสาวแสนบริสุทธิ์ เสียงของเหยื่อที่น่าสงสารกรีดร้องดังลั่น

“อย่า!! ยอมแล้ว!! ฉันยอมแล้ววว!! กรี๊ดดดดดดดด!!

ร่างบางชุดเจ้าสาวถูกกระชากลงมากองกับพื้น ครั้นจะหยัดตัวลุกขึ้นมาหมัดลุ่นๆก็กระแทกเข้าที่หน้าท้องแบนราบอย่างแรงจนทรุดลง ฝ่าเท้าเรียวกระแทกเข้าใส่กลางลำตัวของอีกฝ่ายอีกครั้ง รุนแรงไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ ก่อนที่อี ฮยอกแจจะก้าวขึ้นคร่อมร่างบอบบางของหญิงสาวแล้วรัวกำปั้นใส่ดวงหน้าสวยหวาน

“แกกล้ามาก!! ชอง เยอิน!!...”

เล็บแหลมจิกเข้าที่เนื้อแก้มแดงเพราะเครื่องสำอางและถูกกระทำ ก่อนจะกระชากออกสร้างรอยแผลเป็นอันน่าชังบนใบหน้าหวาน ฮยอกแจเลื่อนมือไปกระชากเส้นผมของอีกฝ่ายก่อนจะโขกมันลงกับพื้นปูนอย่างแรง

“ฮเยอิน!!”ชเว ซึงอารีบผวาเข้าไปจะช่วยเพื่อน ถ้าหากรถเข็นอาหารไม่แล่นมากระแทกร่างของหล่อนจนล้มลง

คิม ฮีชอลเจ้าของผลงานทำท่าตกอกตกใจ ก่อนจะชักสีหน้าเสียใจอย่างสุดดัดจริต

“ต๋าย~ ขอโทษนะ...”ร่างบางยกมือขึ้นทาบอก น้องสาวของชเว ซีวอนมองเขาประกายตากร้าว “...มันตกใจมากไปหน่อยน่ะ”

“อย่าฮยอกแจ!!”คยูฮยอนได้สติ รีบวิ่งไปหาร่างบางที่กำลังจับศีรษะของเจ้าสาวโขกพื้นไม่ยั้ง หากใครคนนึงไม่ก้าวเข้ามาขวางเอาไว้

“...คิม คิบอม”คยูฮยอนเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างงุนงง แววตาของหนุ่มอบอุ่นครานี้เป็นประกายตาแข็งกร้าวจนน่าสงสัย หากนั่นก็ทำให้เขาหยุดยืนนิ่งได้อย่างน่าประหลาด

“ฮยอกแจ!! พอแล้วน่า!!”ซีวอนที่ไม่มีคนคอยกำบัง ตรงเข้ามาดึงร่างของคนรักออกจากร่างของหญิงสาวที่ตอนนี้ชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือดเป็นด่างดวง

ฮยอกแจสะบัดร่างของอีกคนออก ก่อนจะหันมาตวัดฝ่ามือตบลงบนแก้มขาวอีกคนอย่างแรง ชเว ซีวอนนิ่งงัน หันมาสบดวงตาสีอำพันที่แดงก่ำ ครานี้ไม่ปกปิดความเกลียดชังในดวงตาคู่สวยเลยสักนิด

“แก...”ฮยอกแจสูดลมหายใจลึก มองอีกฝ่ายอย่างแข็งกร้าว “...คือคนที่เขารักมากที่สุด”

ดวงหน้าหล่อคมแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง ก่อนจะทรุดฮวบเมื่ออีกคนประเคนกำปั้นที่ท้องของตนเองอย่างรุนแรงผิดกับขนาดกำปั้นน้อยบอบบาง

ฮยอกแจตวัดตามามองร่างบอบช้ำของเจ้าสาวอีกครั้ง เท้าเล็กๆถีบเข้ากลางลำตัวของอีกคนเป็นการคาดโทษและปิดท้าย ก่อนจะเสยผมแล้วเดินออกจากงานไป โดยไม่สนใจสายตาและเสียงซุบซิบนินทาของคนรอบข้าง ทงเฮมองตามก่อนจะปลีกตัวมาที่ร่างแน่นิ่งหมดสติของเลขาสาว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะดุดลงที่แผ่นซีดีแผ่นเล็ก มือบางหยิบมันขึ้นมามองอย่างสนใจ

“พี่ซีวอน!!”คยูฮยอนเดินแกมวิ่งเข้ามาหาพี่ชายตัวเองที่ทรุดตัวเพราะความจุก ก่อนที่ร่างสูงจะหันไปสั่งคนในงานเสียงดังและร้อนรน

“เรียกรถพยาบาล!! แล้วก็หาคนปิดข่าวให้เร็วที่สุดด้วย!!

ร่างสูงตวัดสายตามองคนของบริษัทโรสมาร์คที่ทยอยกลับไปอย่างเงียบเฉียบด้วยความสงสัย...

 

งานแต่งงานนี้...พวกเขามาเพื่ออะไรกันแน่นะ

 

**

 

“พี่สัญญา...”

“...พี่จะปกป้องนายเอง”

 

ปั่ก!!

กำแพงขาวของห้องสวยที่จุนซูลากเขามาเพิ่มสงบอารมณ์ถูกกำปั้นน้อยๆเหวี่ยงใส่อย่างรุนแรง ข้อนิ้วงามเรียวที่ช้ำเลือดไม่ได้ดึงความสนใจจากเจ้าของหมัดได้เลยแม้แต่น้อย หัวของฮยอกแจยังก้องกังวานไปด้วยเสียงของเขาซ้ำๆ ซ้ำซากจนอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือ

คำสัญญาที่สุดท้ายก็มีค่าแค่ลมปาก...

...ความภาคภูมิใจที่มีมาแต่เยาว์ถูกฉีกกระชากเหมือนเศษกระดาษสั่วๆที่ต้องถูกทำลาย

เจ็บที่มือนี้ยังน้อยไป...น้อยมากนัก...

“ฮยอกแจ...”คิบอมเรียกคนที่ยืนนิ่งเสียงสั่น ก่อนจะตรงเข้าดึงอีกฝ่ายเข้ามาไว้ในวงแขน ซึ่งอีกคนก็โอนอ่อนอย่างง่ายดาย ง่ายจนบ่งบอกได้ว่าตอนนี้จิตใจของเจ้าตัวยามนี้ชอกช้ำมากแค่ไหน

ร่างสูงลูบแผ่นหลังบอบบางของอีกฝ่าย เหมือนเรียกกำลังใจและปลอบโยนไปในตัว ดวงหน้าคมซุกซบกับบ่าบอบบาง ถึงเขาจะไม่มีน้องชาย แต่เขาก็เข้าใจความรู้สึกในฐานะคนที่มีพี่ ถ้าคิม ฮีชอลโดนกระทำอย่างในเทปนั่น...คิบอมเองก็คงจะไม่อยู่เฉยเช่นกัน

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรนะ ตอนนี้...อึนฮยอก...เขาได้มีความสุขแล้ว...ไม่มีใครมาทำร้ายเขาได้อีกแล้วนะ”ร่างสูงกระซิบเสียงแผ่วเบา รู้สึกได้ว่าอีกคนกำเสื้อของเขาเอาไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันต่างจากคนกำลังร้องไห้แค่ตอนที่ว่าไม่ได้มีเสียงสะอื้นและแรงสั่นสะท้านก็เท่านั้นเอง แต่สำหรับคนที่เก็บอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยม...แค่นี้มันก็เกินพอจนทำให้รู้ว่าหัวใจคนตัวบางนั้นรับภาระหนักหนาแค่ไหนในเวลานี้

ร้องไห้...โดยไม่มีน้ำตา

...มันจะเจ็บกว่าการที่ต้องหลั่งอสุชลออกมาเสียเพียงไหน

“เด็กคนนั้นเป็นเด็กดี...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่น หลับดวงตาที่สั่นไหวลงเหมือนพยายามข่มความเจ็บปวดและเหน็บหนาวให้อยู่ในที่ลึกที่สุด ไม่ให้มันเปิดเผยตัวตนขึ้นมาจนสูญเสียความเยือกเย็นไปอีกครั้ง ซุกหน้าลงกับอกของอีกคนที่เปรียบเสมือนที่พักใจ...อันหาได้ยากเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ...แต่แค่กลัวว่าคิบอมจะเห็นของเหลวใสๆที่เขากำลังกล้ำกลืนมันลงคออย่างยากลำบาก “...บริสุทธิ์ยิ่งกว่าทุกคน”

“ฮยอกแจ...”

“ทำไมไม่เป็นฉัน...”มือที่กำเสื้อของอีกคนแทบจะจึกเล็บเข้าไปในเนื้อผ้า สูทสีขาวนั้นรองรับหยาดเลือดอันมีที่มาจากรอยเล็บบนฝ่ามือ เสียงครานี้สั่นสะท้านจนอีกคนยังหวั่นใจ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มบริสุทธิ์ของน้องชายผู้ไม่รู้เรื่องอะไรเลย “...ทำไมไม่เป็นฉันที่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายอย่างนั้น”

“ฮยอกแจ...”คิม คิบอมได้แต่เรียกชื่อของอีกคนอย่างตกตะลึง คนตรงหน้าที่เคยเข้มแข็งอยู่เสมอ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะเอ่ยปากอยากแบกรับภาระจากใคร แต่เพื่อสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่กลับทำให้ฮยอกแจยอมหลุดคำพูดที่น่าเหลือเชื่อ ตอนนี้ประจักษ์แล้วถึงความรักมากมายที่ท่วมท้นระหว่างคนสองคน สวยงาม...แต่บางคราก็น่าเศร้าจนทำให้คนๆนึงอ่อนแอลงได้อย่างน่าใจหาย

“ให้ฉันอยู่คนเดียว...”ฮยอกแจสั่งเสียงราบเรียบ กลับมาเยือกเย็นด้วยศักดิ์ศรีของตนเองอีกครั้งหนึ่ง ร่างบางผละจากอกอุ่นอันคุ้นคยมายืนหยัดตัวตรง เบือนสายตาไปที่กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องอย่างเย็นชา แทบจะพลิกร่างพลิกฝ่ามือจากท่าทีเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน “...ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”

คิบอมมีท่าทีลังเลอยากจะปลอบต่อ หากความคุ้นเคยที่ผ่านระยะเวลามาแสนนานสอนให้เขารู้ว่าสมควรที่จะยอมละมือจากอีกฝ่ายแล้วเดินออกไป แค่เพียงเสียงบานประตูปิดลง น้ำใสๆมันก็ไหลออกมาจากดวงตาสีอำพันเหมือนทำนบด้านในมันพังทลาย ร่างกายยามนี้ไม่จำเป็นอีกแล้วที่ต้องใส่หน้ากากอันใด เมื่อได้อยู่ในโลกส่วนตัว...ตัวคนเดียวที่มอบความรู้สึกที่เรียกว่าอุ่นใจ และเหน็บหนาวไปในคราเดียว

สองขาก้าวไปที่กระจกบานใหญ่ ดวงตาสีอำพันมองภาพสะท้อนเงาตัวเอง เหมือนว่าคนๆนั้นยังยืนอยู่ต่อหน้าเขา ฮยอกแจเคลื่อนตัวไปซบดวงหน้ากับกระจก แล้วปล่อยให้น้ำตาของตัวเองไหลเป็นสาย เหมือนได้ร้องไห้กับอีกครึ่งนึงของตนเอง ผู้เป็นบุคคลเดียวในโลกที่เขาวางใจพอจะเผยน้ำตาและความอ่อนแอให้ได้เห็น

“นายคือน้องชายที่ฉันรักที่สุด...อึนฮยอก”

บานประตูถูกเปิดออกโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต ฮยอกแจหยุดน้ำตาของตัวเองทันควัน ก่อนจะรีบปาดมันทิ้ง แล้วหันไปตวาดใส่คนถือวิสาสะเสียงดังลั่น

“ใคร!!? บอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว!!

ทงเฮมองเพื่อนรักของตัวเองด้วยสีหน้าราบเรียบ แสร้งทำเป็นไม่เห็นรอยช้ำที่รอบดวงตาคู่งามที่แข็งกร้าว ก่อนจะหยิบยื่นแผ่นซีดีให้อีกฝ่าย

“อะไร?”ดวงตาสีอำพันหลุบมองอย่างสงสัย ก่อนจะโกรธจนแทบคลั่งเมื่ออีกคนเอ่ยตอบเสียงราบเรียบ

“ซีดีที่ฮเยอินเปิดในงาน คลิปที่น้องชายของนายโดนข่มขืน”

แค่นั้นดวงตาสีอำพันก็แข็งกร้าว ก่อนปัดมันทิ้งลงพื้นเหมือนรังเกียจความมีตัวตนของมัน อี ฮยอกแจตวาดเสียงดังลั่น และอาจจะตัดสัมพันธ์ความฉันท์เพื่อนกับอี ทงเฮเลยด้วยซ้ำหากอีกคนยังพูดไม่เข้าหู หรือกระทำการไม่เข้าตา

“เอามันออกไป!! แล้วอย่าให้ฉันได้เห็นมันอีก!!!

“ใจเย็นก่อนฮยอกแจ...”ทงเฮเอ่ยเสียงราบเรียบ คนตรงหน้ายามโกรธพิโรธเหมือนสายลมที่พร้อมทำลายทุกอย่าง เขานั้นรู้ซึ้งดีแก่ใจ และยังมีซากปรักหักพังของงานแต่งงานที่ล่มไม่เป็นท่ามายืนยันเป็นหลักฐานชั้นเลิศ “...ไม่คิดเหรอว่าเราสามารถหาตัวคนที่มันบังอาจข่มขืนน้องชายของนายได้จากซีดีนี่?

คำถามของเพื่อน ทำเอาร่างบางที่กำลังกราดเกรี้ยวชะงักงัน อารมณ์โทสะถูกหยุดด้วยสิ่งที่เรียกว่าสติสัมปชัญญะได้สมบูรณ์แบบตามที่เคยฝึกมา ทงเฮเลยเอ่ยต่อเมื่อพายุนั้นสงบลงเป็นแค่ลมร้อน แต่กระนั้นก็ยังน่าเกรงขามอยู่ดี เจ้าตัวรีบฉวยโอกาสนี้เอ่ยต่อ ก่อนที่อีกคนจะอาละวาดใส่เขาเหมือนที่ทำกับจีฮยอนและฮเยอิน

 

“มันอาจจะมีหลักฐานที่จะสาวไปถึงตัวคนลงมือก็ได้...ใครจะรู้?

 

**

 

รถยุโรปคันหรูเคลื่อนเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของบ้านอย่างนุ่มนวล คิม คิบอมก้าวลงจากรถ สองขานั้นไร้เรี่ยวแรงๆพอกับเจ้าของของมัน ความรู้สึกกดดันเพราะความจำดีเลิศได้บรรจุภาพของความทรมานของใครบางคนเอาไว้จนติดตา ตลอดเส้นทางถนนที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ทำไมนะความงามยามค่ำคืนถึงไม่ช่วยให้เขาเลิกสลดใจลงได้เลย และยิ่งนึกถึงการกระทำของอี ฮยอกแจในวันนี้ นึกถึงปีศาจที่เรียกว่าโทสะ ที่น้อยครั้งคนตัวบางจะเผยออกมาให้เห็นว่ามีตัวตน คิบอมมั่นใจได้ล้านเปอร์เซนด์เลยว่าพวกประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่คงจะศพไม่สวยแน่ๆ

ร่างสูงเดินลัดสนาม...หยุดอ้อยอิ่งสายตาที่ดอกกุหลาบขาวตูมเต่งอยู่เนิ่นนาน สองมือที่ตกข้างตัวกำแน่นอย่างสะกดอารมณ์ อึนฮยอกเหมือนดอกกุหลาบขาวที่ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าด้านในได้เคยถูกหนอนแมลงชาติชั่วมันแอบกัดกิน หากกลีบภายนอกที่สร้างตัวขึ้นมาใหม่เพื่อปกปิดความโสมมของร่างกาย ได้รับรู้ความมีตัวตนของสิ่งเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ภายในลีบในจะเป็นอย่างไรบ้าง หากเป็นอึนฮยอกเองที่ได้มาเห็นเทปนั่นจะเป็นอย่างไรบ้างเล่า ก็ขนาด...ฮยอกแจยังคลุ้มคลั่งได้ขนาดนั้น

ขาที่กำลังจะก้าวขึ้นห้องนอนของตนเองมีอันชะงักงันเมื่อเห็นร่างเล็กๆที่คุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบางๆบนโซฟาตัวยาว คิบอมเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ ร่างสูงชะโงกหน้าเข้าไปมองคนที่หลับสนิท ดวงตาคู่คมครานี้อ่อนลงอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ถ้าไม่ติดว่าต้องกลับมาดูแลคนๆนี้ เขาคงเลือกจะพักที่โรงแรมเพื่ออยู่ปลอบใจอี ฮยอกแจเป็นแน่ล่ะ

เสี้ยวหน้าหวานใสที่โผล่พ้นผ้าห่มบางๆมาเพียงเล็กน้อยทำเอาร่างสูงแย้มรอยยิ้มออกมาบางเบา มันเอ็นดูดุดเดิมที่เขาเคยยิ้มให้ยามเมื่อดวงตาคู่งามนั้นช้อนมอง หากยามนี้เพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งความรู้สึกที่แสนจะสะท้อนในหัวอก...ความเวทนาที่เขาจะไม่ให้อีกคนได้ล่วงรู้เลย มืออุ่นเลื่อนมาเกลี่ยแก้มขาวนวลอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเกี่ยวเอาผ้าห่มออกจากวงหน้าสวยจัดเพื่อให้มองเห็นความงามนั่นชัดๆอย่างเผลอตัว เลื่อนมามือทาบแก้มนิ่มที่เย็นจัดเพราะเครื่องปรับอุณหภูมิที่กำลังทำงานสร้างความเย็นได้เป็นอย่างดีเยี่ยม ดูไม่รู้เลยว่าคนๆนี้เคยมีฝันร้ายที่ทำให้แม้แต่ร่างกายเจ้าตัวยังต้องสั่งการลบลืมมันไปอย่างอัตโนมัติ อึนฮยอกยังดูบริสุทธิ์เหมือนอย่างที่ฮยอกแจว่า ไม่ได้มีบาดแผลที่ถูกตรีตราไว้ให้เกิดความระคายยามมอง และถึงจุถูกตรีตราจนมีตำหนิก็เถอะ อัญมณีเม็ดนี้ก็ยังน่ามองนักในสายตาของคนอย่างเขา...

“อื้อ~”คิ้วเล็กๆขมวดน้อยๆ ก่อนจะปัดมือของเขาออกอย่างรำคาญ ทำเอาคนที่กำลังคิดอะไรต่ออะไรเรื่อยเปื่อยหลุบตามองคนที่ซุกหน้าเข้ากับหมอนนุ่มเหมือนเป็นเด็กเล็ก การกระทำนั้นทำให้รอยยิ้มเอ็นดูยิ่งขยายกว้างทบทวี แววตาอ่อนแสงเมื่อมองเสี้ยวหน้าน่าหลงใหลที่เหมือนพี่ชายเจ้าตัวไม่มีผิด

แต่แค่เห็นท่าทีแสนบริสุทธิ์แบบนี้เขาก็ยังนึกใจหาย...

...ทำไมคนเราถึงได้มีใจคอโหดร้ายขนาดทำร้ายแก้วใสนี่ได้ลงคอ

อี ฮยอกแจพูดถูก...อี อึนฮยอกนั้นบริสุทธิ์เกินกว่าจะอยู่รอดในโลกอันโหดร้ายเช่นนี้

...หรือไม่ก็ไม่น่าจะอยู่รอดได้หากไม่มีแขนใดมาเอื้มคว้าเพื่อปกป้องเจ้าสิ่งมีชีวิตที่แสนบอบบาง

“อึนฮยอก...”ร่างสูงเรียกแผ่วเบา อีกคนดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้ผ้าห่ม “...อึนฮยอกครับ”

“งืมมม...ขออีกห้านาทีนะ”คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างขัดใจ ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนต่อไป ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆ ลืมตาแป๋วขึ้นมามองเขาตาใส คิบอมหัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู

“คุณคิบอม...”อึนฮยอกยิ้มอ่อนหวาน ยกมือขึ้นขยี้ดวงตาคู่สวยเบาๆ “...กลับมาแล้วเหรอครับ”

“ครับ ว่าแต่คุณมานอนทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะเนี่ย...”ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างอีกคน ถามเสียงอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม “...ถ้าฮยอกแจมาเห็นล่ะก็คงได้วีนผมแน่ๆ ที่ดูแลน้องชายของเขาได้ไม่ดีเท่าที่ควร”

“ผมก็มารอคุณน่ะสิครับ ว่าแต่คนอื่นๆเขาไม่กลับมาด้วยเหรอฮะ”ร่างเล็กหันซ้ายหันขวามองหาควอน จียงและคิม ฮีชอลที่ควรจะพักอยู่ที่บ้านตระกูลคิม

“พวกนั้นเขาตัดสินใจนอนพักกันที่โรงแรมในคืนนี้น่ะครับ เพราะมันดึกมากแล้วแถมยังมีปัญหานิดหน่อย...”ดวงตาคู่คมอ่อนแสงเมื่อมองอีกฝ่าย รอยยิ้มอ่อนโยนที่ซ่อนความขมขื่นได้อย่างแนบเนียนเหมือนดวงตายังฉายชัดที่กลีบปาก “...เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงกลับมาแล้ว คุณน่ะเตรียมตัวโดนโอ๋ได้เลย”

อึนฮยอกเอียงคออย่างสงสัย “ทำไมพวกเขาต้องมา โอ๋ ผมด้วยล่ะครับ”

“พวกเขาก็อยากปลอบใจคุณน่ะสิ...”คิบอมตอบ ก่อนจะเสริมต่อพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นอีกคนขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย “...ที่ทำให้คุณรอนานจนหลับคาโซฟายังไงล่ะครับ”

“เรื่องแค่นั้นเอง...”อึนฮยอกยิ้มบางไม่ถือสา คิบอมนึกขอบคุณที่เจ้าตัวเล็กตรงหน้าไม่ใช่คนคิดอะไรมากมายเหมือนพี่ชาย ร่างบางปรือตาอย่างง่วงนอนเต็มที “...ผมไม่ได้ลำบากอะไรมากสักหน่อย อย่าห่วงเลยครับ”

ต้องห่วงสิ...

คิบอมมองอีกคนแน่นิ่ง เคยโดนย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจขนาดนั้น มีเหรอที่ใครๆจะไม่ห่วงหา...แค่นึกถึงเขาก็ยังนึกแค้นชเว ซีวอนยิ่งนัก ทำไมนะ...ถ้าคิดจะรักใครทำไมถึงไม่สามารถปกป้องได้ ทำไมไม่ใช่กำลังของตัวเองปกป้องคนที่เรารัก นายยังมีศักดิ์ศรีอยู่อีกหรือเปล่า...ชเว ซีวอน

ถ้าเป็นเขาล่ะก็...

อึนฮยอกอ้าปากหาวออกมาน้อยๆ ก่อนจะปรือตาง่วงนอนเหมือนเด็ก คิบอมแย้มรอยยิ้มก่อนจะประคองอีกคนให้ลุกขึ้น

“คุณไปนอนเถอะครับ...”ร่างสูงยิ้มอ่อนโยน ขณะที่ดันแผ่นหลังบางให้เดินกลับห้อง “...เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้แม่บ้านมาเก็บผ้าห่มกับหมอนที่โซฟานี้เอง อยากได้นมอุ่นๆก่อนนอนสักแก้วไหมครับ? ผมจะทำให้”

“เดี๋ยวผมไปชงเองก็ได้ครับ”อึนฮยอกบอกเสียงใส ก่อนจะชะงักเมื่อสบดวงตาของอีกคน

“ให้ผมเป็นคนทำให้เถอะครับ...”ดวงตาสีดำขลับนั้นแน่วแน่ มั่นคงอย่างดื้อรั้นที่จะทำ “...ให้ผมทำให้คุณเถอะนะ”

“คุณคิบอม...”อึนฮยอกกระพริบตาปริบๆ ก่อนหน้าจะขึ้นสีเรื่อเมื่ออีกคนเอ่ยประโยคต่อไป

 

“ต่อจากนี้ไป...ให้ผมดูแลคุณเองเถอะนะ”

 

นอกจากจะงุนงงกับคำพูดของอีกฝ่ายแล้ว อึนฮยอกก็ยังไม่คาดคิดหรอก ว่าอีกคนจะดึงเขาเข้ามาในอ้อมแขนแล้วโอบกอดเอาไว้ คิบอมซุกหน้ากับช่วงบ่าบอบบาง สูดกลิ่นกรุ่นหอมดอกกุหลาบเหมือนพี่ชายเจ้าตัวไม่มีผิด แต่เขารู้สึกว่ามันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงที่ความรู้สึก...

คนๆนี้คือคนที่เขาอยากจะปกปกป้อง...

...ดูแล...และมอบสิ่งดีๆให้คนที่เคยถูกกระทำคนนี้ได้รับความสุขในชีวิต...

...แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ล่วงรู้เหตุผลมันเลยก็ตาม

“คุณน่ะ...เหมือนกุหลาบขาวที่ต้องการการดูแลเอาใจรู้ไหม...”คิบอมเอ่ยเสียงนุ่ม เปรียบเทียบกับในสิ่งที่ตนครุ่นคิดมาแสนนาน ขณะที่ประคองดวงหน้าสวยหวานขึ้นมาสบดวงตาสีอำพันใสแจ๋วราวแก้วเนื้องามที่ไม่มีความหม่นหมองใดๆ ก่อนจะแตะริมฝีปากที่หน้าผากขาวอย่างแผ่วเบา ร่างสูงชะงักงั้นเมื่อเห็นดวงหน้าหวานซึ้งนั่นแดงเรื่อ สติเตือนให้เขาตระหนักถึงความเป็นจริงบางประการที่เผลอลงลืมจนต้องรีบผละจากร่างนั้นราวต้องของร้อน

“ขะ...ขอโทษครับ!! ผมลืมไปว่าคุณคงไม่เคย...เอ่อ...”คิบอมโบกมือไปมาคิดหาคำพูดที่เหมาะสมจนสมองทำงานหนัก “...ได้รับสัมผัสอะไรแบบนี้ แต่สำหรับพวกผมน่ะมันคือของธรรมดา แต่ต่อไปผมจะระวังให้มากกว่านี้นะครับ!

อึนฮยอกอายจนแก้มแดง ได้แต่ก้มหน้างุดๆแล้วเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง...”ดวงตาสีอำพันหลบดวงตาของร่างสูง ยิ้มน้อยๆอย่างเขินอายเมื่อพูดประโยคต่อไป

 

“...แต่...ผมก็ไม่รังเกียจหรอกนะฮะ”

 

...แค่นั้นคิบอมก็รู้สึกเหมือนหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะโดยที่ไม่ทันตั้งตัวเลยล่ะ

 

**

 

ชเว ซีวอนมอบช่อดอกไม้ให้หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวในโรงพยาบาลอย่างเย็นชา เขาไม่ปกปิดความรังเกียจในสิ่งที่เจ้าหล่อนได้กระทำในวันงานแต่งงานของพวกเขาเลยสักนิด สำหรับซีวอนมันมากเกินไป...มากจนถ้าหากเขาเผลอหักคอคู่หมั้นสาวตรงหน้า เขาจะไม่แปลกใจตัวเองเลยสักนิด

“ถ้าไม่อยากเอามาให้ก็ไม่ต้องต้องฝืนใจสิคะ!”ชอง ฮเยอินเอ่ยพร้อมดวงตาแดงก่ำ เธอกำลังเจ็บอยู่...แต่ผู้ชายที่ได้ชื่อสามีคนนี้กลับไม่ได้ทำอะไรเป็นการให้กำลังใจเลยสักนิด ช่างเหมือนคู่แต่งงานใหม่คู่อื่นเสียจริง

“แล้วก็ไม่ต้องมาเยี่ยมฉันเลยด้วย...ฮึก! ถ้าจะมามองกันด้วยสายตาแบบนี้!!

หญิงสาวตระกูลชองสะอื้นน้อยๆ มองอีกคนด้วยแววตาตัดพ้อ แววตาของอีกฝ่ายบ่งบอกถึงความรังเกียจในตัวเธอมากเกินไป มากจนคนที่มีจิตใจอ่อนแอในตอนนี้ต้องหลั่งน้ำตา เจ็บเหลือเกิน...กับสายตาดูแคลนนั่น

“ถ้าพี่ไม่มีเรื่องอยากจะพูดกับเธอ...”ซีวอนเอ่ยเสียงเรียบ ราบเรียบทั้งดวงตาและสีหน้า “...พี่ก็คงไม่คิดจะมาเยี่ยมเธอหรอกนะฮเยอิน”

“พี่!!

“เธอทำแบบนั้นได้ยังไง...”ร่างสูงเอ่ยเสียงขมขื่น ก่อนความอดกลั้นทั้งหมดจะหายไป ถลาเข้ากระชากแขนของคนเจ็บมาเขย่าร่างอย่างแรง จนอีกคนร้องโอดครวญ “...เธอทำแบบนั้นกับฮยอกแจได้ยังไง!!

ภาพของคนที่รักโดนข่มขืนอย่างป่าเถื่อนเมื่อวันวานยังติดตรึง มันทำให้เขาแค้น...แค้นทั้งผู้หญิงตรงหน้าที่เป็นผู้บงการ และยังแค้นตัวเขาเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้ และไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย

“เธอคิดว่าการที่เอาวิดีโอมาเปิดจะทำให้ฮยอกแจดูสกปรกได้อย่างนั้นเหรอ!? เธอผิดแล้วฮเยอิน! เธอคิดผิดแล้ว!! พี่ไม่เห็นว่าเขาจะสกปรกขึ้นนอกจากจะได้เห็นจิดใจอันโสโครกของเธอ!!

ชอง ฮเยอินเม้มปากแน่น ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมราวคีมเหล็กนั่นทั้งเจ็บ ชเว ซีวอนยังเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“พี่เคยนึก...ว่าเธอก็แค่ผู้หญิงขี้หึงที่ไม่มีอะไร แต่พี่ไม่นึกว่าคนที่พี่จะต้องแต่งงานด้วยจะเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจสกปรกขนาดนี้...”ร่างสูงมองอีกคนด้วยแววตาผิดหวังนัก “...ทำไมเธอถึงให้ใครก็ไม่รู้ไปข่มขืนเขาได้ ห๊ะ!!?

“ฉันไม่เคยทำอย่างพี่ว่านะ!! อย่ามาปรักปรำกันขนาดนี้!!”ชอง ฮเยอินหันมาตวาดลั่น ด้วยดวงหน้านองน้ำตา “...ถึงฉันจะร้ายแค่ไหนฉันก็ไม่เคยเลวขนาดให้ทำเรื่องต่ำทรามขนาดนั้น!! พี่อย่ามากล่าวหา...ฮึก...ฉันนะ!!

เสียงสะอื้นพร้อมแววตาของอีกฝ่ายทำเอาชเว ซีวอนลังเล เขาเป็นคู่หมั้นกับอีกคนมานาน และรู้จักกันมากพอจนพอรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายนัก ฮเยอินเป็นคนตรง...เปิดเผยความรู้สึกของตนเองแม้ภายนอกจะแข็งกร้าวขนาดไหน ก็ไม่ใช่คนที่จะทำร้ายใครได้อย่างแสนสาหัส ร่างสูงสงบอารมณ์ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างเตียงอย่างสับสน

“แล้วเธอไปได้ซีดีนั้นมาได้ยังไง!? ได้มาได้ยังไงเล่า!!?

“มีคนส่งคลิปมาให้ฉันตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนแล้ว!...”ฮเยอินตอบกระชากเสียง “...เขาแนบเมลล์มาแล้วบอกให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปขู่ให้ไอ้หมอนั่นมันเลิกยุ่งกับพี่!! แต่ฉันไม่ได้ทำเพราะจู่ๆหมอนั่นมันก็หายตัวไป!!...”

ร่างบางยกมือขึ้นแตะศีรษะที่มีผ้าขาวพันอยู่อย่างเจ็บแค้น “...แล้วพอกลับมามันก็ร้ายผิดเป็นคนละคน ฉันเลยจะเอามันออกมาประจาน! พี่จะได้เลิกบ้ามันสักที!!

ชเว ซีวอนได้ฟังก็หัวเราะหยัน “พี่ไม่ได้บ้าฮเยอิน...แต่พี่รักเขา”

หญิงสาวตวัดตามองสามีของตัวเองด้วยแววตาตกตะลึงแกมรวดร้าว

“พี่รักเขา...ต่อให้เขาจะเป็นยังไงพี่ก็รัก เพราะฉะนั้นวิดีโอนั่นมันก็ไม่มีผลอะไรต่อความรู้สึกของพี่หรอก มันทำได้แค่ทำให้พี่ต้องเจ็บปวด...ที่พี่ไม่สามารถปกป้องเขาจากไอ้สารเลวคนนั้นได้!!!

“พี่...”ฮเยอินกรีดเสียงลั่น “...พี่บ้าไปแล้ว!! มันไม่ใช่คนดีอะไรเลยนะ!! มันไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่พี่คิด!! มันต้องการทำลายเรา! มันทำร้ายฉัน...และกำลังจะทลายครอบครัวที่เรากำลังจะสร้าง!! พี่ยังจะรักมัน...เข้าข้างมันอยู่อีกเหรอ!!?

ซีวอนมองหญิงสาวที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยความเย็นชา ฮเยอินกรีดเสียงใส่

“...แล้วตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้วนะ!! พี่ยังจะมีมันอยู่อีกรึไง!? พี่ไม่กลัวพ่อฉันเลยรึยังไง!!?

“ใช่...”

คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาหญิงสาวนิ่งงันทันควัน

“...เพราะพี่กลัวพ่อของเธอมาโดยตลอด พี่เลยเผลอทำร้ายทั้งเขา...ทำร้ายทั้งตัวพี่เอง...”

ร่างสูงเอ่ยเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนิ่งแข็งได้ร้องไห้ฟูมฟายตามสบาย เขาเดินมายืนพิงผนังแล้วทรุดตัวลงเหมือนว่าจะเดินต่อไปได้ไม่ไหว ภาพรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ของใครบางคนทำเอาขอบตาของชเว ซีวอนร้อนผ่าว

“ทำไมคุณไม่บอกผม...”ร่างสูงเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดลงบนขากางเกงเป็นด่างดวง “...ทำไมคุณไม่ยอมบอกอะไรผมเลยสักอย่าง”

“พี่ซีวอน...”คยูฮยอนเดินเข้ามาทัก ทำเอาเขาต้องรีบปาดน้ำตาออกแล้วถามเสียงราบเรียบ พยายามให้เป็นปกติมากที่สุด

“จีฮยอนปลอดภัยแล้วเหรอ”

“ครับ...”คยูฮยอนพยักหน้า นึกถึงสภาพของเลขาสาวที่เขาต้องอุ้มไปส่งโรงพยาบาลแล้วหน้าซีด ฮยอกแจนี่โกรธได้น่ากลัวจริงๆ “...แต่พี่! ผมสงสัยอะไรอยู่อย่างนึงฮะ!

“อะไรล่ะ?”ซีวอนหันมาถาม

คยูฮยอนเอ่ยรัวเร็ว

“พี่รู้ใช่ไหมว่าทุกคนที่มีบัตรเชิญจะต้องลงชื่อก่อนเข้างาน หรือไม่ก็ลงตำแหน่งสำคัญๆของตัวเองก่อนทั้งนั้น แต่ตอนที่ฮยอกแจมาเขาไม่ได้ลงชื่อ แต่ยามกลับยอมให้เขาเข้ามาในงาน...”

ซีวอนขมวดคิ้วอย่างสงสัย คยูฮยอนเลยเอ่ยต่อ

“...ผมไปตรวจสอบมานะเมื่อตอนเช้า ติดใจอยู่เรื่องนึง แขกคนสุดท้ายที่มาเข้างานของพี่น่ะ เป็นใครรู้ไหมครับ?

“ใคร”ซีวอนชักสงสัย แรงสังหรณ์บางอย่าง แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่คยูฮยอนเอ่ยให้ฟังยามนี้

 

“...ประธานบริษัท ROSE MASK คู่แข่งของเราไง”

 

**

“ฮยอกแจ!!”อี ซองมินเดินแกมวิ่งเข้ามาหา ก่อนจะรีบดึงเพื่อนรักเข้าไปกอดไว้แนบแน่น “...ไม่เป็นไรนะ! ไม่ว่ายังไงฉันก็อยู่ข้างนายเสมอนะ! ไม่เป็นไรนะฮยอกแจ!!

ดวงตาสีอำพันว่างเปล่า ตวัดสายตามองเหล่าพนักงานแต่ละคนที่หลบสายตาเขาพัลวัน เรื่องของวิดีโอเมื่อคืนวานคงจะแพร่สะพัด และถึงไม่มีภาพและเสียงของหลักฐาแบบเต็มๆมายืนยัน สิ่งที่ออกมาจากคำพูดนั้นย่อมจะมากกว่าความเป็นจริงอยู่แล้ว เพราะมันมักกลั่นกรองมาจากความคิดของใครต่อใครที่หลากหลาย และสามารถเสริมแต่งได้มากพอเพื่อความสนุกปาก ยืนยันได้จากแววตาสมเพชที่ทุกคนมอบให้แก่เขา...คงต้องนึกขอบคุณที่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่อึนฮยอก

“...ทำไมนายไม่บอกฉัน...ฮยอกแจ!...”อี ซองมินเริ่มตั้งป้อมจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “...นายเจอเรื่องร้ายขนาดนั้นทำไมนายถึงไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลยล่ะ!!?

“ก็เพราะฉันเองก็อยากจะลืมมันน่ะสิ!!”ฮยอกแจสะบัดหน้ามาตวาดเสียงดังลั่น ก่อนจะเดินผ่านอี ซองมินที่ยืนตัวแข็งไปที่โต๊ะทำงานของตนเอง

ซองมินแข็งค้างอยู่อย่างนั้น เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอีกคนจะตวาดเขา หรือเพราะเหตุการณ์นั้นที่ทำให้เพื่อนเปลี่ยนไปได้มากขนาดนั้น...ร่างอวบไม่สงสัย เพียงแค่หลั่งน้ำตาแทนเพื่อนอย่างเงียบๆ ทำไมคนดีๆอย่างนี้ต้องมาเจอเรื่องร้ายแรงขนาดนี้นะ

แต่ไม่ใช่...

ความจริงแล้วฮยอกแจไม่ได้หงุดหงิดเพราะเหตุการณ์นั้น เขาเตรียมใจอยู่ก่อนแล้วว่าจะต้องได้มาเจอสายตาและคำถามจากอี ซองมินประมาณนี้ เรื่องความเห็นใจที่ทุกคนมีต่อน้องชายร่วมสายเลือดช่างมันปะไร ในเมื่อมีบางสิ่งที่สำคัญกว่านั้น...

ชเว ซีวอน...

...รายนั้นจะว่าอะไรล่ะ เมื่อได้รู้ว่าอึนฮยอกโดนข่มขืน...

เขากลัว...ใช่ ยอมรับเลยว่ากลัวว่าซีวอนจะเป็นอย่างผู้ชายคนอื่น คนที่พอรู้ว่าคนของตัวเองโดนแตะต้องแล้วจะรังเกียจ ถ้าเป็นคนดีหน่อยอย่างหมอนั่นก็อาจจะแค่สมเพช...สงสาร...เวทนา หรืออะไรก็แล้วแต่เพื่อเป็นการไถ่โทษหรือที่เรียกกันไม่ให้สวยหรู และสมความเป็นจริงขึ้นมาหน่อยคือการปัดภาระ หรือจะเลือกให้ดูสมจริงมากกว่านั้นก็คือการทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ขับไล่ไสส่งอี ฮยอกแจออกไปจากชีวิตได้อย่างสวยงามและไม่มีข้อกังหาใดๆ และเขาเองก็กำลังกลัวว่าชเว ซีวอนจะคิดเช่นนั้นเหลือเกิน...

ไม่ได้พิศวาส...ฮยอกแจไม่ได้เสน่หาในตัวของหนุ่มร่างสูงคนนั้น ตรงกันข้ามเขากลับรังเกียจผู้ชายอ่อนแอแบบนั้นเสียมากกว่า คนอย่างชเว ซีวอนคือคนที่อี ฮยอกแจประมาสกับตนเองไว้ว่าไม่อยากจะร่วมเสวนาด้วยเลยหากไม่มีสิ่งจำเป็น เพราะเช่นนั้นอย่าหวังว่าเขาจะเสียใจ...เพราะเขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับคนพรรค์นั้นเลยสักนิด แต่ถ้าอีกคนทิ้งเขาไปล่ะก็ การแก้แค้นที่วางเดิมพันเอาไว้มันจะเป็นอย่างไรเล่า? ไม่ล่มจมโดยที่เขายังไม่ทันได้ทวงความเป็นธรรมให้น้องชายเลยหรือ? มันมีแค่นี้เท่านั้นแหละที่อี ฮยอกแจจะกลัว...

 

กลัวว่าจะไม่ได้ล้างแค้น...

 

หงุดหงิดนะ...ถ้าหากว่าการแก้แค้นอันหอมหวานและงดงามจะยังไม่ทันได้ริเริ่ม หากต้องชะงักงันลงอย่างน่าเสียดาย แล้วสิ่งที่เขายอมเปลืองเนื้อเปลืองตัว เอาตัวเข้าเสี่ยงมาโดยตลอดมันจะเพื่ออะไร? หากเดิมพันนี้มันต้องจบลงฮยอกแจก็แสนจะเจ็บใจนัก เพราะน้องจากจะไม่ได้ล้างแค้นแล้วยังต้องเสียเปรียบผู้ชายโง่ๆคนนั้นโดยใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์

“ฮยอกแจ...”

เจ้าของชื่อที่นั่งจมอยู่ในความคิดของตนเองสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเห็นสายตาเวทนาจากใครอีกคน โจ คยูฮยอนมองเขาอย่างเห็นใจ เจ็บปวดลึกๆเพราะความปรารถนาดีไม่ต่างจากอี ซองมิน ความกริ่งเกรงและระแวงในตัวตนของเขาหายไปจากแววตาของอีกฝ่าย ฮยอกแจพอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวคงจะสรุปกับตัวเองแล้วว่าเขานั่นช่างน่าสงสารเกินใคร ไม่สมควรจะระแวดระวังเหมือนที่แล้วมา มันเป็นเรื่องที่น่าดีใจอยู่หรอกนะ แต่คำพูดที่อีกคนบอกมานั้นมันช่างน่าใจหายยิ่งนัก...

“พี่ซีวอนอยากพบคุณ”

เจ้านกไนติงเกล...คราวนี้มันคงถึงเวลาที่คุณจะต้องเลือกแล้วสินะ...

 

...ว่าจะรักกุหลาบสีขาวแสนสะอาดต่อไป หรือว่าจะเปลี่ยนมามีใจให้ดอกกุหลาบสีแดงฉาน

 

**

ไรเตอร์แพล่ม - -;;

หลังจากที่นั่งโหยหวนเรื่องคอมเม้นท์อยู่ได้สามวัน พอเห็นเม้นท์ตอนล่าสุดเรื่องนี้ก็เริ่มจะมีกำลังใจมาอัพต่อ ถึงพี่นันที่อยากให้มาอ่านจะยังไม่มาอ่านก็ไม่เป็นไร กระซิก TT-TT

(หรือเราจะจำวันผิดว่าพี่เขากลับมาวันอื่นหว่า -A-;;)

โรสมาร์คเป็นเรื่องที่เขียนยากมากจ๊ะ = =/

เพราะเป็นเรื่องแรกและเรื่องเดียวล่ะมั้งที่แต่งสด = =;; ไรเตอร์จะหมดไฟตอนไหนก็ไม่รู้ พอเห็นคนมาเม้นท์ก็คึก หยิบมาแต่งต่อ มาเห็นเม้นท์น้อยลงก็เลิกคึก - -* กลับไปนั่งดูการ์ตูนดิสนี่ย์ต่อ บู้ๆ -3-

ตอนนี้ก็โดนน้องบางคนมานั่งแพ่งใส อัพซะๆ ไรเตอร์ก็เลยมาจิ้มๆกับคอมพ์ โชคดีหน่อยที่มันเป็นบทค่อนข้างถนัดเลยแต่งออกมาได้ลื่นไหลนิสนึง = =/ (ฉากตบผู้หญิงนี่ต้องไปนั่งดูเอ็มวีปาน ธนพรแล้วมานั่งบิ้วอารมณ์แต่งต่อ(ขอแนะนำไรเตอร์คนอื่น มันได้อารมณ์มากนะขอบอก =w=))

ไรเตอร์ขดโทษด้วยนะถ้าหากมันมีคำผิดหลงเหลือในฟิคอ่า -w-;/ จะพยายามปรับปรุงตัวให้มากกว่านี้นะจ๊ะ

ไรเตอร์ไม่ใช่คนเรื่องมาเรื่องคอมเม้นท์หรอก =w=//(หร๋า) เพราะออกจะถือคติว่าตูไปอ่านฟิคคนอื่น ตูก็ไม่ค่อยจะเม้นท์ให้เขาเหมือนกัน(นิสัย - -*)

เลยถือคติง่ายๆ ไม่ได้อะไรมากมาย ถ้าเม้นท์ตอนล่าสุดน้อยลงกว่าตอนเก่าๆ ตูจะไม่อัพ =w=/

คติง่ายๆแต่เข้าใจดีเนอะ -_-

เรื่องนี้ตัวละครตัวโปรดของไรเตอร์จะมีก็คงจะมีแค่ตัวเดียว คงจะเป็น ฮยอกแจ นี่แหละจ้า =w=/

เมื่อก่อนไรเตอร์ไม่ค่อยสนใจฮยอกแจมากนักเท่าที่ควร เรียกได้ว่าพลอตฟิควอนฮยอกไม่เท่ากับ ซีฮันเลย(เดาจากเมมโมรี่ควีน ไรเตอร์ยังแปลงมันมาจากพลอตซีฮันเลย(แต่บ.ก.ชอบวอนฮยอกเลยหยวนๆ - -))

แต่พอหารูปฮยอกแจไปมากๆ เริ่มรักไก่ ยิ่งตอนหงอนแดง ทำไมมันสวยอย่างนี้ว่ะ = =;; ตอนผมน้ำตาลทำไมมันน่ารักอย่างนี้วะ (ปกติไม่ค่อยโปรดหรอก มันออกจะรั่วไปนิดนึง(เจ๊ก็รั่ว - -*))

พอโดนไก่ทำเสน่ห์ใส่ ไรเตอร์เลยมานั่งหาฟิควอนฮยอก บอมฮยอกอ่าน - -;; ทำไมไก่โดนรังแกอย่างนี้วะ =A=; ทำไมต้องมีแต่คนรังแกไก่ ไก่ผิดอะไร ทำไมไก่มันนางเอกอย่างนี้วะ เอ็งเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมโดนชะนีพวกนั้นมันรังแกอย่างนี้วะ =A= พอแล้ว กุแต่งเองดีกว่า

ฮยอกแจในเรื่องโรสมาร์คเลยกลายเป็นนางมารร้ายในบทนางเอกไปซะได้ = =;; ถือว่าฉีกบทก่อนๆที่ไรเตอร์เคยเขียนเลย เพราะสำหรับไรเตอร์ เคะที่จะร้ายได้มีแต่เจ๊ - -* แต่รู้สึกเหมือนไก่เรื่องนี้จะร้ายกว่าเจ๊ที่ไรเตอร์เคยเขียนอีกนะ ฮ่าๆๆ =w=;

มีคนบอกการบรรยายและภาษาของไรเตอร์มันตกไป เพราะอย่างนั้นถ้าหากบรรยายไม่ถูกใจอะไรก็ขอโทษด้วยนะครับ =w=;;

และมีคนบ่นมา ทำไมวอนมันบทน้อย ไม่เด่นเท่าคิบอม (ก็แต่เดิมไรเตอร์ชอบบอมฮยอกอ่า TOT)

เอ้า สัญญาว่าวอนจะมีบทเด่นขึ้นๆ (ไรเตอร์จะพยายามรดน้ำ) และสัญญาว่าทุกคนจะได้เห็นพัฒนาการของพญาเทครัวหมายเลข 1 นี่แน่นอนจ้า >w</

หลายคนสงสัยต่อ เฉลยเลยละกัน

วอน - พญาเทครัวหมายเลข 1 (คุณพระของบ่าว =A=;;) บอม - พญาเทครัวหมายเลย 2 (คนจับปลาสองมือ =A=;;)

มีคนร่ำๆอยากให้รวมเล่มเรื่องนี้ ขอไม่รวมนะครับ =A= เพราะพลอตมันยังไม่จบ ไม่สิ ไรเตอร์ไม่มีพลอตตายตัวมาแต่แรกแล้วล่ะ

โรสมาร์คเป็นฟิคที่ไม่มีความตายตัวเหมือนเรื่องอื่นที่เคยแต่ง เพราะงั้นจนกว่าไรเตอร์จะจบมันลง ไรเตอร์จะไม่รวมเล่มเด็ดขาด *-*(มุ่งมั่น!!)

เอาล่ะ พล่ามเยอะแล้ว อยากอ่านตอนต่อไปก็อย่าให้เม้นท์มันน้อยลงจากตอนที่แล้วเน้อ -0-/ เม้นท์เยอะๆแล้วไรเตอร์จะรีบมาต่อให้ทันทีเลย

บายๆ บู้ๆ -3-/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1709 HyukJewel (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 18:56
    เหมือนเม้นล่างค่ะ
    ไม่คิดว่าตัวเองจะเม้นฟิคเรื่องไหนได้ยาวเท่านี้มาก่อน
    #1,709
    0
  2. #1084 ChovySilver (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 15:48
    ดีมากพี่ฮยอกแจสะใจที่สุดเลย
    น่าจะทุ่มโต๊ะใส่ซะด้วยซ้ำ
    เอาแบบไม่ต้องลุกขึ้นมาเลยได้ยิ่งดี
    สงสารน้องอึนสุดหัวใจใครวะมาทำร้ายอึนของเค้าได้
    พี่วอนรักอึนจริงจังนะพี่ฮยอกแจ
    แล้วตกลงพี่บอมรักน้องอึนหรือแค่สงสาร
    พี่บอมรักพี่ฮยอกใช่ป่ะ
    ยังคงสงสัยต่อไปว่าพี่ทงกับพี่บอมเลิกกันได้เยี่ยงไร
    เก็บความสงสัยนั้นไว้แล้วไปอ่านตอนต่อไปรัวๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,084
    0
  3. #904 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 21:52
    O.O ฮยอกแมร่งน่ากลัวแต่โคตระสะใจเลยค๊าาา >,,< เอาใจป๊ายยยย ~
    วอนรักฮยอกมาเลยนะเนี่ย ฮยอกร้องไห้ O.O สายสัมพันธ์ฝาแฝดนี่มันลึกซึ้ง เค้าร้องไห้เลยอะ T^T 
    ตอนนี้เป็นอะไรที่เศร้ามาก อิฮเยอินน่าจะตายๆไปซะเลยน่ะนะ -*- 
    #904
    0
  4. #864 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 20:28
    มันส์มาก ใครกันนะที่อยู่เบื้องหลังคลิปนั่น
    #864
    0
  5. #817 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 16:09
     อ้ากกก มันส์มากๆ
    #817
    0
  6. #753 KoOkKoNG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:15
    อร๊ายยยยยยยยย มันส์มากกกกกกกก
    ที่ผู้หญิงสองคนนั้นโดนมันยังน้อยไปน่ะ
    ใครอยู่เบื้องหลังอ่ะ 
    #753
    0
  7. #746 Mhoomin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 16:58
    รู้สึกว่าที่ฮเยอินกับจีฮยอนโดนไปมันยังน้อยไปด้วยซ้ำนะ

    ทงเฮพูดถูก
    #746
    0
  8. #371 ae snoopy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:09


    สงสารอึนๆ ฮยอกเอาคืนให้สาสมเลยนะ
    #371
    0
  9. #370 yepat@dD (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 03:02
    มันสะใจมากกกกก

    สะใจสุดๆไปเลยยยยย
    #370
    0
  10. #369 สามีคิมฮี~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 21:54
    มันส์มาก!! >< ฮยอกแจโมโหได้นากลัวไดจิต สุดยอด ดด
    #369
    0
  11. #368 ze_gusy club (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 11:04
    คิบอมกะอึนฮยอก น่ารักอ่ะ

    ฮยอกแจโมโหร้ายมว๊ากกกกกกกกกกกก
    #368
    0
  12. #367 พริกหยวก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:53
    กรี๊ดดดดดดดดดด คิบอมกับอึนฮยอก ><

    ฮยอกแจโมโหน่ากลัวจริงๆ
    #367
    0
  13. #366 mamey71 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2554 / 23:18
    ตอนนี่้บีบค้ันจิตใจสุดๆๆๆ ฉากตบชะนีก็มันมาก

    ไรเตอร์บรรยายซะเห็นภาพเลย

    คนที่ข่มขืนฮยอกต้องเป็นคนที่รู้จักใช่มั๊ยอ่ะ เดาเอา
    #366
    0
  14. #365 'MIN' (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 17:07
    ฮยอก โมโห น่ากลัว มากกกกกก
    #365
    0
  15. #364 kitty15 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 22:04
    ชอบฮยอกแจมาก สุดยอด



    แต่ใครเป็นคนรังแกอึนฮยอกน่ะ หวังว่าไม่ใช่ น้องมิน มิน น่ะ เพราะรู้การเคลื่อนไหวอึนฮยอกตลอด

    หรือว่าเป็นพ่อของ ฮเยอิน อยากรู้จริงๆๆ



    จะรอไรเตอร์ up ต่อๆๆ ไป



    เป็นกำลังใจให้ ไรเตอร์จ๋า
    #364
    0
  16. #363 phahae (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 20:06
    ฝั่งนั้นจะฉลาดขึ้นบ้างไหม
    หลังจากเห็นรายชื่อแขกแล้วอ่ะ

    ตอนนี้เลือดสาดมากเลยนะ
    เจ็บปวดด้วย
    #363
    0
  17. #362 kmkmkm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 01:11
    โหมันส์จริงอะ ไรท์เตอร์ เรารักฮยอกแจมาก

    ตบฉาดตบฉาด อ่านแล้วอยากจะลุกขึ้นไปตบบ้าง

    ฮึกเหิมสุดๆอะ ไม่ไหวแล้วววว ถูกใจจจจจจ



    ตอนนี้สนุก เครียด ดราม่าพอดูเลย

    นี่มีแววจะมีตัวละครเพิ่มมาอีก สรุปฮเยอินไม่ใช่คนที่สั่งให้ไปทำร้ายหรอ

    แหม แต่ก้โดนก้ดีละ สะใจ 5555555555

    ไว้อาลัยเสี้ยววินาทีเดียวพอ



    ฮยอกแจรับบทหนักมากจริงๆเรื่องนี้ สงสารอะ

    แต่ชอบพวกโรสมาร์คมาก ช่วยเหลือกันสุดๆฮาเจ๊มาก 555555

    ส่วนไอโจนี่ก้ชอบสะดุดดวงตาคิบอมจั๊งงงเลย

    แกชอบเค้าหรอโจ บอมคยูไม่ดีนะเห้ย 555555555



    สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอ่ะ
    #362
    0
  18. #361 danger poppular (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 17:41

    ฮยอกแจ เอาให้มันแรงๆเลย ใครบังอาจทำอึนฮยอกต้องโดนเยอะๆ

    #361
    0
  19. #360 Super_Artizz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 19:04
     อย่าบอกนะคะว่าซองมินคือตัวการ ......
    #360
    0
  20. #359 mui (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 13:48
    น่าสงสารอึนฮยอกอะ มันน่าให้ฮยอกแจเอาคืนให้หนักๆเลย



    แล้วนี้ตาฉ่อยจะว่าไใต่อเนี่ย ก็อย่างที่บอมว่า รักแต่ปกป้องไม่ได้อย่ารักดีกว่า
    #359
    0
  21. #358 wonhyukza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 01:06
    ฉากตบ มันส์จริง ชอบ สะใจ เเต่ เอ๊ะ! ตกลงใครคือคน บงการ

    มาอัพต่อเร็วๆน๊า รอๆ ลุ้นๆ
    #358
    0
  22. #357 moonoy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 13:13
    ฮยอกแรงได้อีก โหดมาก แต่แอบสะใจจริง



    แต่บอมนี้พระยาเทครัวจริงๆ ตกลงเธอจะชอบใครกันแน่



    คนอ่านอย่างเค้าสับสนจริงๆ



    #357
    0
  23. #356 NK_Marine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 03:57
    กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านน้่องงงงงงงง

    *กระโดดกอด หมุนเหวี่ยงสามรอบบบบ*

    ขอโทษที่พี่เพิ่งได้เข้ามาอ่านนะ อย่าเพิ่งน้อยใจนะจ๊า โอ๋ๆๆๆๆๆๆ

    พอดีพอท่านพี่เท้าแตะเมืองไทยปุ๊บ งานก็เข้าเลย = =

    อาทิตย์หน้าโกอินเตอร์อีกแล้วแบบไม่ทั้งตั้งตัว เลยวุ่ยวายเรื่องหาที่พักตัวเอง

    หาที่พักคนอื่น เตรียมนั่นี่ ต้องไปทำวีซ่าอีก โฮกกกกกกกก เดือนนี้พี่ได้อยู่เมืองไทยกี่วันเองเนี่ย T T

    (แล้วพี่มาบ่นไรให้น้องฟัง ขออภัย= =)



    แต่พอว่างปุ๊บก็เปิดเข้ามาอ่านเลยนะ >3<



    เนื้อเรื่องเด็ดดวงตามที่เราเคยคุยกันเอาไว้ พี่ชอบอีฮยอกแจเวอร์นี้จิงๆ

    นี่แหละตัวละครที่เหมือนมีชีวิตอยู่ในสังคมยุคปัจจุบันจิงๆ

    ฉลาด เข้มแข็งแต่ก็สามารถอ่อนแอและขาดสติได้เพื่อคนที่รักที่สุด!

    เชียฮยอกแจให้สามารถแก้แค้ยในน้องชายให้ได้จ๊า *สะบัดพู่*



    ต่อมาชเวชีวอนนิบทน้อยจิงๆเรยอ่า ให้บทเยอะๆได้แล้วนะท่านน้อง พี่จ้างมาแพง! ๕๕๕๕๕

    ล้อเล่นนะจ๊า เดี๋ยวบทบาทเทอจะค่อยเผยออกมาเองล่ะเนอะ คิคิคิ



    ขออีกนิด สะใจบทตบหญิงของฮยอกมาก แหม่ะ ยิ่งกว่ายางเอกเอ็มวีปาน ธนพรมาเองอีกนะเนี่ย ๕๕๕๕



    สุดท้าย ลืมไม่ได้ หลงคิมคิกับโจคยูเรื่องนี้เสมอค่ะ! ๕๕๕๕๕๕
    #356
    0
  24. #355 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 00:53
    เป็นใครๆ ก็ต้องหลุด แต่ชอบฉากตบมากมันได้ใจเลย

    พวกฮยอกเข้าขากันดีมาก

    คยูจับผิดเก่งจัง๕๕ รอตอนต่อไปนะค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะ
    #355
    0
  25. #354 nonamenotitle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 00:48
    โอยยยยยยยย มันส์มากกก เศร้ามากกกก

    ฮยอคแจแรว๊งงงงงงงงง !!

    สมน้ำหน้ายัยบ้าฮเยอินกับจีฮยอนอะไรนั่นมากกก มันน่าจะโดนมากกว่านั้น



    ทั้งสองฮยอคน่าสงสารทั้งนั้นเลยอะ ฮยอคแจคงจะช็อกน่าดู

    ส่วนอึนอึน .. ดีแล้วที่ลืมเรื่องเก่าๆไปได้ คงต้องฝากบอมแล้วแหละ

    ซีวอนก็น่าสงสารเหมือนกันนะ .. เหมือนจะไม่ได้ผิดอะไร

    นอกจากไปยอมยัยบ้าฮเยอินมากเกินไปเท่านั้นเอง

    สรุปในเรื่องทุกคนน่าสงสารหมดยกเว้นยัยสองคนนั้น เราจะสมน้ำหน้า อ้า อ้าอ้าอ้า



    แล้วเรื่องคลิป ถ้ายัยบ้าฮเยอินมันไม่ได้เป็นคนทำแล้วใครทำ ?

    มันต้องการอะไรเนี้ยยยยยยยย ? หรือจะเป็นพ่อฮเยอินลงมือเองเลบ(อันนี้เดามั่วว 55555)



    #354
    0