ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 15 : -13-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 54


 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

ภายในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว ที่ทางโรงแรมจัดเตรียมขึ้นเพื่อวันสำคัญโดยเฉพาะ ตอนนี้มีเสียงกรีดร้องของว่าที่เจ้าสาวดังลั่นเมื่อเจ้าตัวเห็นกระจกแต่งหน้าของตนเอง ร้อนถึงเพื่อนเจ้าสาวคนอื่นๆต้องรีบวิ่งเข้ามาดูอาการโดยทันที

“เกิดอะไรขึ้นฮเยอิน!!”ซึงอาถามเสียงตระหนก ก่อนจะแทบช็อกเมื่อเห็นอักษรเลือดที่เขียนเป็นข้อความบนกระจก หญิงสาวอุทานลั่น “...ตายแล้ว!!!

 

ขอไว้อาลัย...ให้แก่คู่บ่าวสาว

 

ฮเยอินเอามือทาบหน้าอก สูดลมหายใจลึกเรียกสติให้กับตนเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างกราดเกรี้ยว...

“มัน! ต้องเป็นมันแน่ๆ อี ฮยอกแจ!!”ร่างบางเอ่ยอย่างกราดเกรี้ยว ทำท่าจะถลันออกไปตามคนกระทำมาเอาเรื่อง หากกลับกลายเป็นว่าโดนเหล่าเพื่อนเจ้าสาวช่วยกันรั้งตัวเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะทำอะไรบุ่มบ่ามและมีผลต่องานแต่งงานในค่ำคืนนี้

“ใจเย็นๆก่อนนะฮเยอิน!”ซึงอาปลอบเพื่อนของเธอเสียงสั่น

“นั่นสิคะ วันนี้วันแต่งงานของคุณฮเยอินนะคะ อย่าเพิ่งใจร้อน อย่าเพิ่งวู่วามค่ะ เดี๋ยวจะเข้าแผนมันนะคะ”จีฮยอนช่วยเอ่ยปลอบ

ชอง ฮเยอินพยายามสงบอาการลงเมื่อได้สติ ก่อนจะประกาศเสียงกร้าว

“บอกผู้จัดการโรงแรมให้เปลี่ยนห้องแต่งตัวให้ฉัน แล้วก็จัดคนไปสืบหาด้วยว่าใครมันทำอะไรทุเรศๆแบบนี้!!

“คุณครับ มีดอกไม้มาส่งครับ”บริการชายคนนึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะวางช่อดอกกุหลาบลงบนแท่นแต่งหน้าอย่างทะนุถนอม แล้วรีบจรลีจากไป

“ฮเยอินดูสิ ดอกกุหลาบสวยมากๆเลย...”ซึงอาได้จังหวะลากเพื่อนของเธอมาหยุดหน้าดอกกุหลาบสีแดงสวย หวังให้อีกคนคลายโทสะก่อนจะเข้าพิธีวิวาห์ “...พี่ซีวอนต้องส่งมาให้เธอแน่ๆเลย”

หญิงสาวเมื่อเห็นความงามของดอกไม้แห่งความรักก็เริ่มมีสีหน้าผ่อนคลาย เอื้อมมือไปแตะกลีบงามของเจ้าดอกตูมเต่ง และคงจะหยิบมันขึ้นมาพินิจถ้าหากว่าไม่สัมผัสถึงความเหนียวหนืดของกลีบดอกที่เหมือนอาบอะไรไว้บางอย่าง

บางอย่างที่ส่งกลิ่นคาวเค็ม...กลบกลิ่นความหอมละมุนที่แท้จริงของเจ้าดอกกุหลาบ

“ละ...เลือดดดดด!!!”จีฮยอนกรีดร้องลั่นเมื่อของเหลวหนืดติดมากับปลายนิ้วของผู้เป็นนาย ขณะที่คนเป็นเจ้าสาวนั้นแทบจะลมจับ หากก็พอมีสติพอที่จะคว้าเอาการ์ดสีแดงที่เขียนข้อความด้วยหมึกสีเข็มตัวโตขึ้นมาอ่านอย่างกราดเกรี้ยว

 

ดอกกุหลาบอาบเลือดนี่ผมบรรจงเลือกเพื่อมาเป็นของขวัญวันแต่งงานให้คุณทั้งสองคนเลยนะครับ หวังว่าจะพบแต่ความพินาศในชีวิตคู่ ขอให้ระวังตัวไว้ให้ดี

 

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กถูกกำไว้แน่น ก่อนจะปาทิ้งพื้นโดยแรง พร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังลั่นห้องแต่งตัวของผู้เป็นเจ้าสาว จนน่ากลัวว่ามันจะดังไปถึงห้องจัดเลี้ยงที่อยู่ติดกัน...

 

**

 

“ยิ้มหน่อยสิครับพี่ วันนี้วันแต่งงานของพี่นะครับ”คยูฮยอนผู้รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวกระซิบบอก เมื่อคนที่ยืนรับแขกอยู่ข้างๆมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “...ทำหน้าเหมือนไม่อยากแต่งไปได้”

“ก็ไม่อยากแต่งนี่ นายเองก็น่าจะรู้ดีนะคยูฮยอน”ซีวอนลอบกระซิบบอกน้องชายต่างสายเลือด

คยูฮยอนยิ้มแต่ในหน้า หากก็ลอบยกมือขึ้นตบบ่าพี่ชายอย่างเข้าใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะแจกยิ้มการค้าให้กับแขกในงานที่พากันเดินเข้ามาเพื่อทักทายเจ้าบ่าว

“คุณซีวอน...”เสียงหวานๆที่ดังขึ้นทำเอาร่างสูงหันไปมองต้นเสียง คิม ฮีชอลในชุดสีขาวขลิบทองรับกับร่างเพรียวชะรูด มีผ้าพันคอและเข็มกลัดเพชรประกอบกันอย่างพองาม ไม่ได้มากหรือน้อยเกินไปเลยสำหรับแฟชั่นของคนสวยคนนี้

“...ยินดีสำหรับงานแต่งงานนะครับ ผมไม่นึกเลยว่าเจ้าสาวของคุณจะเป็นผู้หญิงคนนี้”

ฮีชอลแย้มรอยยิ้มพราย พร้อมใช้คำพูดเหน็บเข้าเล็กๆ เล่นเอาสีหน้าของประธานหนุ่มเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ร่างสูงเพรียวของรองประธานบริษัทคู่แข่งทำทีชะเง้อหาใครบางคน

“แล้วคุณฮยอกแจล่ะครับ ไม่ได้มาร่วมงานด้วยอย่างนั้นเหรอ”

ดวงหน้าคมหลุบมองต่ำเมื่อนึกถึงคนตัวบางที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรในค่ำคืนนี้ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเศร้าสร้อยเล็กน้อย แล้วคลี่ยิ้มบางเบาให้คนตรงหน้าอย่างเป็นมิตร แม้อีกฝ่ายจะมีแววตาเหมือนกำลังกล่าวโทษเขาอยู่ก็ตาม

“ไม่ครับ ขอบคุณที่มาร่วมงาน”

ฮีชอลเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตาคู่สวยที่ตกแต่งอย่างดีพินิจเจ้าบ่าวตรงหน้า ก่อนเรียวปากที่ตกแต่งอย่าประณีตจะแย้มรอยยิ้มกับความไม่รู้ประสาของอีกฝ่าย คยูฮยอนรีบเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่พี่ชายของตัวเองจะเปลี่ยนสีหน้าไปมากกว่านี้

“คุณฮีชอลควงใครมางานน่ะฮะ”

ร่างสูงตวัดตามองหนุ่มร่างสูงของคนแปลกหน้าที่มีดวงตาสีชาเข้ม ทำหน้าเหมือนอำพะนำพร้อมยิ้มน้อยๆอย่างลำบากใจ แม้แต่ดวงตาที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมานั้นก็ยังมีวี่แววของความอึดอัดไม่น้อย คิม ฮีชอลแย้มรอยยิ้มกว้างเหมือนดอกไม้ผลิบาน ขณะที่กระชับแขนที่คล้องเอาไว้กับตัวให้มั่น

“เขาชื่อปาร์ค จองซูน่ะ ฉันเรียกเขาว่าอีทึก เป็นลูกพี่ลูกน้องของปาร์ค ยูชอนไง”คนสวยขยิบตาให้คยูฮยอนอย่างขี้เล่นและเป็นมิตร “...แฟนฉันเองแหละ”

ดูจะเป็นแฟนอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด...คยูฮยอนคิดพลางเหลือบสายตามองปาร์ค ยูชอนที่เดินหน้าแห้งมาเหมือนไก่ขาดโปลิโอและติดไข้หวัดนกอย่างเห็นใจ ฮีชอลเดินนำกลุ่มคนที่เขาไม่รู้จักอีกสองสามคนเข้าไปในงาน ร่างสูงชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคนนึงเดินเข้ามาทักทาย

“คุณคยูฮยอน...”จีฮยอนยิ้มหวาน วันนี้เธอตกแต่งร่างกายจนสวยสง่ากว่าทุกวัน ร่างบางหมุนตัวต่อหน้าชายหนุ่มในฝัน “...วันนี้ฉันดูเป็นไงบ้างคะ”

“สวยครับ...”คยูฮยอนยิ้มรับอย่างเป็นมิตร ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นใครบางคนแล้วแย้มรอยยิ้มกว้างกว่าเก่า แววตาวิบวับมีแววชื่นชมและเสน่หาอย่างเต็มเปี่ยม “...สวยมาก”

จีฮยอนยิ้มออกมาอย่างเขินอาย แล้วต้องงุนงงเมื่อร่างสูงเดินผ่านเธอไปที่หนุ่มน้อยหน้าหวานคนนึงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เลขาสาวชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน หากก็ได้แต่ฮึดฮัดเดินเข้าห้องจัดเลี้ยงไปโดยไม่วายหมายตาคนๆนั้นเอาไว้ก่อน

อี ทงเฮที่กำลังกอดอกยืนรอใครบางคนอยู่หันตามความรู้สึกที่เหมือนถูกจับจ้อง เขาสบรอยยิ้มของคยูฮยอนแล้วยิ้มให้น้อยๆ ทำให้ดวงหน้าหวานเยือกเย็นนั้นดูอ่อนละมุนขึ้นทันตา ร่างบางในชุดสูทสีขาวตัวเล็กดูน่าทะนุถนอมและอ่อนหวานยิ่งกว่าทุกวัน คยูฮยอนรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเอ่ยทัก

“คุณทงเฮมางานนี้คนเดียวเหรอครับ ไม่มีคู่ควงเหมือนคนอื่นเหรอ”

ใช่...ส่วนใหญ่คนที่มางานนี้มักมีคู่ควงกันแทบทุกคน เพราะฉะนั้นคงไม่แปลกใช่ไหมถ้าเขาจะถามเช่นนั้น

หากความหวังเล็กๆของคยูฮยอนก็ต้องล่มมลายไปเมื่ออีกคนส่ายหน้า

“ไม่ครับ มากับ...เอ่อ...”

ร่างบางเบือนสายตาไปมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ คิม คิบอมชะงักน้อยๆเมื่อเห็นว่าอดีตแฟนของตนเองยืนอยู่กับคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จัก ร่างสูงแย้มรอยยิ้มเป็นมิตรที่แลดูอ่อนโยนและเป็นกันเอง ส่งผลให้ดวงหน้านั้นหล่อเหลายิ่งกว่าเก่าจนคนมองนิ่งงันเหมือนถูกมนต์สะกด

“สวัสดีครับ เพื่อนเหรอทงเฮ”ร่างสูงกล่าวทักทายตามมารยาท ก่อนจะหันมาถามคนที่ยืนอยู่ข้างตัว

ทงเฮเหลือบตามองคยูฮยอนแล้วส่ายหน้า แย้มรอยยิ้มบางเบาให้คิบอมพลางเอื้อมมือเข้าไปคล้องแขน “คนรู้จักน่ะ นี่คุณโจ คยูฮยอนที่เป็นผู้บริหารของบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ไง”

คยูฮยอนหลุบตามองมือของคนตัวเล็กที่กำลังคล้องแขนผู้ชายอีกคนเอาไว้แนบแน่น คิบอมยังยิ้มให้อย่างเป็นมิตรส่งผลให้เขาต้องยิ้มตาม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมคิม คิบอมฮะ”

คยูฮยอนกระพริบตาปริบๆ เหมือนระลึกความหลังก่อนแนะนำตัวเสียงเบา

“ผมโจ คยูฮยอนฮะ คุณเป็น...น้องชายของคุณฮีชอลใช่ไหมครับ”

คิบอมยิ้มกว้าง พยักหน้ารับอย่างเขิน “ครับ ผมไม่ค่อยเหมือนพี่ชายเท่าไหร่ ว่าไหมครับ”

“ฮะ...”คยูฮยอนกลืนก้อนแข็งๆลงคอ ผู้ชายตรงหน้าเขามีเสน่ห์แห่งความอบอุ่นแผ่ออกมาอย่างเหลือร้าย “...ไม่เหมือนเลย”

ทงเฮมองคนสองคนสลับกัน ก่อนจะกระตุกแขนของร่างสูงข้างตัวเบาๆ “ไปเถอะ”

คิบอมหันมามองคนตัวเล็กกว่าอย่างสงสัยในท่าที ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับแววตาเป็นกังวลของอีกฝ่าย เขาหันมาโค้งหัวให้คยูฮยอนอย่างสุภาพ

“ผมขอตัวก่อนนะฮะ”

“ตามสบายครับ”คยูฮยอนทำได้แต่ยิ้มบางเบา ก่อนจะมองตามร่างบอบบางของอี ทงเฮไปอย่างเจ็บปวดลึกๆ

“สวัสดีครับคุณชเว ซีวอน”ทงเฮเอ่ยทักคนที่ยืนอยู่หน้างานเต็มยศ

ร่างสูงหันมามองตามเสียงเรียก ก่อนจะแย้มยิ้มให้ร่างเล็กบอบบาง ดวงตาสีดำขลับมีแววฉงนเมื่อเห็นร่างสูงที่อี ทงเฮคล้องแขนอยู่ ดวงหน้าของอีกคนเรียบเฉยแลดูหล่อเหลา หากแววตาสีดำคมกริบนั้นแลดูแข็งกร้าวเมื่อจ้องมองเขาอย่างน่าประหลาด

“นี่คุณชเว ซีวอน ประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่...เจ้าบ่าวของงานคืนนี้ไง”ทงเฮหันไปแนะนำตัวเขากับคนข้างกาย

ริมฝีปากหยักของคิม คิบอมเลยเผยอยยิ้มออกมาอย่างปริศนา ไม่มีแววอ่อนโยนและเป็นมิตรเหมือนที่เคยแจกจ่ายให้ทุกคน ร่างสูงยื่นมืออกไปทักทายตามแบบชาติตะวันตก

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมคิม คิบอม...ผู้บริหารของบริษัทโรสมาร์ค”

ตำแหน่งของอีกฝ่ายทำเอาซีวอนต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างแปลกใจ ผู้บริหารของบริษัทคู่แข่งเขาอาจจะมีมากมาย แต่ว่าเขาก็มีรายชื่อมาไว้ในกำมือเสียหมด แต่ชื่อของคิม คิบอม...เขากลับไม่รู้จักเลยสักนิด

นักบริหาร...ผู้เป็นปริศนา

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ผมชเว ซีวอน ขอบคุณที่มาร่วมงานครับ”

ประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ยื่นมือไปสัมผัสตอบอีกฝ่าย มืออีกคนกระชับแน่นเหมือนเป็นศัตรู ทำเอาคิ้วเข้มต้องขมวดแน่น

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ...”คิบอมยิ้มปริศนาอีกครั้ง ละมือจากอีกฝ่าย “...ผมได้ยินกิตติศัพท์ของคุณมานานแล้ว และอยากจะเจอตัวจริงของคุณสักครั้ง เป็นเกียรติมากที่ได้มาพบ”

ถึงคำพูดของอีกฝ่ายจะนุ่มนวล แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้ซีวอนรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ลึกๆลงไปยังมีความจงชังและพร้อมจะเป็นศัตรู ไม่แน่นะ...

 

...คนๆนี้อาจจะเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว และได้มาเปิดตัวแก่เขาในงานคืนนี้ก็ย่อมได้...

 

ชเว ซีวอนมองคนสองคนที่เดินเข้าไปในงานอย่างสงสัยและระแวดระวัง ก่อนจะหันมามองน้องชายตัวเองที่มองส่งสองคนนั่นเหมือนจิตหลุดเล็กๆ ร่างสูงนึกขึ้งได้ จึงเดินมาตบหลังน้องชายตัวเองอย่างเห็นใจ

“เอาน่า เรื่องเล็ก”

“พี่สบายใจได้เลยครับ...”คยูฮยอนเอ่ยเสียงราบเรียบเหมือนกำลังอมยาขมเอาไว้เต็มปาก “...เพราะต่อจากเวลานี้ พี่จะมีคนที่ยืนหน้าเหี่ยวเป็นเพื่อนแล้วล่ะ”

 

**

 

“แผงควบคุมไฟๆ...”

“จุนซู...นายเป็นอะไรนะทำท่าอย่างกับโลมาได้เล่นลูกบอลอย่างนั้นล่ะ”ปาร์ค ยูชอนที่ถูกยัดเยียดมาควงคู่กับคนที่ลั่นล้าสะท้านโลกเอ่ยถามเสียงเนือยๆ ตอนนี้เขาไม่ค่อยยินดียินร้ายกับอะไรทั้งสิ้น

คิม จุนซูฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหัวเราะคิกคักกับอดีตแฟนจ๋าของคนเป็นพี่ “ก็กำลังมองหาแผงควบคุมไฟในงานนี้อยู่น่ะสิ ในห้องจัดเลี้ยงมันน่าจะมีใช่ม้า ฉันเช็คแล้วว่ามันต้องอยู่...”

ร่างเล็กที่สำรวจทุกตารางนิ้วของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมสอดส่ายสายตา ก่อนจะสะดุดที่ห้องควบคุมเสียงและแสง จุนซูตบมือตัวเองผลัวะ พึมพำประมาณอยู่นั่นไง แล้วก็ล็อคคอชายปาร์คที่อยู่ข้างๆวิ่งโร่เข้าไปที่แผงควบคุม

“พวกนั้นมันเล่นอะไรกันน่ะ”อี ทงเฮเอ่ยเสียงเครียด ท่าทางงานนี้จะวุ่นวายเอาการ

คิม คิบอมที่ยืนอยู่ข้างๆถอนหายใจยืดยาว พวกนั้นจะเล่นอะไรกันก็ได้ แต่ขอให้เขาได้กลับบ้านไปดูแลคนตัวเล็กเร็วๆหน่อยจะได้ไหม

แค่คิดถึงอึนฮยอก...

...เขาก็แทบอยากจะเดินกลับออกไปตันหน้าท่านประธานบริษัทอยู่รอมร่อ

ทำคนอื่นเขาไว้เจ็บแสบ แล้วยังมีสทธิ์ไม่รู้เรื่องรู้ราว...จัดงานแต่งงานได้หน้าตาเฉยอีกอย่างนั้นเหรอ

แต่พอคิดถึงอึนฮยอก เขาก็อดคิดถึงใครอีกคนนึงไม่ได้ ร่างสูงก้มลงถามคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเสียงเบา ไม่อยากให้คนที่เดินผ่านปาบังเอิญได้ยินเข้า

“แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าฮยอกแจเขามีแผนการอะไร?

ทงเฮส่ายหน้าจนผมปลิว ก่อนจะกระซิบกระซาบ “แต่คนๆนั้นน่ะ เขามีแผนจะผัดเก้งเป็นอาหารเย็นแน่ๆ”

เจ้าตัวพยักเพยินไปที่พี่ชายของอีกฝ่าย ที่กำลังล่อเก้งหนุ่มให้ติดกับดักของนายพรานคนสวย ซึ่งสีหน้าเก้งก็ดูจะไม่สู้ดีนัก ปาร์ค จองซูส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังคนรอบข้างเป็นระยะ จนฮีชอลต้องเอื้อมมือมาประคองดวงหน้างามคมให้หันมามองแค่เพียงเขาแต่เพียงผู้เดียว

“มองไปไหนล่ะครับ มองมาที่ผมคนเดียวสิ...”เสียงนั้นอ่อนหวานอย่างสุดฤทธิ์ และยิ่งรับกับดวงตาแพรวพราวก็ทำเอายิ่งดูสยองบันลือโลกในสายตาของปาร์ค จองซูเลยทีเดียว “...แล้วเราเต้นรำกันนะ ไปต่อกันสักหน่อย แล้วผมจะเล่าเรื่องเก่าๆให้คุณฟังทั้งคืนเลย”

“ละ...เล่าตรงนี้ก็ได้มั้งครับ”ร่างสูงที่เป็นเหยื่อในราตรีนี้ผงะถอยห่างอีกฝ่ายทีละก้าวจนติดขอบโต๊ะ หากอีกคนก็ไล่ตามมาจนสุด สามารถจะโน้มร่างกายมาซบอกเขาได้ แขนเรียวโอบรอบคอชายหนุ่มไม่ได้โยกหลบไปทางไหน

“เล่าตรงนี้ไม่ได้หรอกครับ...”จมูกโด่งใกล้เข้ามา ได้กลิ่นหอมกรุ่นอีกนิด ดวงตางดงามคู่นั้นมันเหมือนแมวป่าที่จ้องจะตระครุบเหยื่อเข้ามาไว้ในอุ้งมือ “...มันน่าอายจะตายไป”

ช่วยด้วย...

จองซูตวัดสายตาหาตัวช่วยที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด อันได้แก่ควอน จียงและคิม ยองอุนที่กำลังฟาดอาหารอยูเพียงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ แต่เจ้ากรรม...เจ้าของนามสกุลคิมและนามสกุลควอนกลับตีความสายตาเว้าวอนของเขากลับกลายเป็นว่า

“อร่อยนะครับ อยากทานสักชิ้นเหรอ”ถามพร้อมยื่นขนมหน้าตาน่าทานมาให้อย่างใจดี แต่อีทึกนี่สิอยากจะเอาหัวโขกจานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ใครก็ได้...ช่วยจ้าวโลกของผมให้รอดพ้นจากการทารุณกรรมในคืนนี้ด้วยเถอะ!!

คิบอมมองว่าที่พี่เขยของตัวเองแล้วหัวเราะ ดึงทงเฮเข้ามาใกล้แล้วโอบรอบลำคอเพรียวอย่างสนิทสนม ก้มลงกระซิบเบาๆข้างๆใบหน้าหวานสวยให้ได้ยินกันแค่สองต่อสอง

“ท่าทางพี่อีทึกเป็นแบบนี้ล่ะก็...พอเช้าตื่นมาจะต้องนอนสะอื้นแล้วมีพี่ฮีชอลนั่งสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆแหงมๆเลย หึหึ”

“คิบอมบ้า!...”ทงเฮตีแขนอีกฝ่ายดังผลั๊วะ ทั้งที่ตัวเองก็หัวเราะคิกคัก “...จินตนาการอะไรไม่รู้ ไม่ให้เกียรติพี่เขาสองคนเลย”

“โอย~…”คิบอมทำเสียงอ่อยพร้อมแววตาออดอ้อน “...ตีแรงง่า~ ทงเฮนี่มือหนักไม่เปลี่ยนเลย”

“ไม่ต้องมาพูด...”ทงเฮทำปากยื่น กึ่งยิ้มกึ่งบึ้งจนดูน่ารัก “...ว่าแต่นายมั่นใจเหรอว่าคนนี้พี่ฮีชอลเขาจะเอาจริง”

“ชื่อของพี่อีทึกน่ะ พี่ฮีชอลเขาเพ้อมาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการใหม่ๆแล้ว...”คิบอมหัวเราะเบาๆ เมื่อเผยความลับ “...ฉันก็ไม่นึกว่าเขาจะมีตัวตนอยู่จริงหรอกนะหึหึ”

“อ่า~ น่าสงสารปาร์ค จองซู”

“เห็นป่ะ...”คิบอมยักคิ้วใส่ “...ตัวเองก็พูดเหมือนกันแหละ”

“ฉันไม่ได้จินตนาการเหมือนนายนะไอ้บ้า!!”ทงเฮฟาดเข้าอีก เล่นเอาอีกคนหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ได้แกล้งคน ก่อนรอยยิ้มของคนตัวเล็กที่ถูกเย้าแหย่จะหายไปทันควันเมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังยืนมองอยู่ไม่ห่าง

คยูฮยอนรีบเปลี่ยนสีหน้าเมื่ออีกคนสังเกตเห็นเขาเข้าซะแล้ว ร่างสูงยิ้มให้ ก่อนจะโค้งหัวให้คิม คิบอมที่หันมามองตามสายตาของแฟนเก่า ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทักทายแขกเหรื่อที่โต๊ะอาหารถัดไปอย่างเป็นมิตร

“ทงเฮ...”คิบอมเรียกชื่อคนข้างกายเสียงอ่อนโยน แย้มรอยยิ้มน้อยๆอย่างจริงใจ “...ถ้าจะมีแฟนใหม่ ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ”

“ไม่หรอก...”ทงเฮด้วยเสียงเรียบเย็น เหมือนกลืนก้อนแข็งๆลงคอ “...เพราะฉันบอกแล้วว่าจะรอ...ฉันก็จะรอ”

รอ...ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอ...

คิม คิบอมเบือนสายตาไปทางอื่น ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อมองคิม จุนซูที่กำลังข่มขู่ลุงแก่ๆที่มีตำแหน่งช่างไฟประจำงาน โดยที่ลุงแกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เข้าไปทุกที

“ฮยอกแจจะมาตอนไหน”

คราวนี้ทงเฮมองอีกคนด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ

“เขาบอกว่า...”ร่างบางหยุดคิดถึงคำพูดของเพื่อนสนิท “...จะมาตอนเที่ยงคืนตรง”

“ซินเดอเรลล่าที่เป็นตัวหลักของงานมักจะเปิดตัวตอนเที่ยงคืนตรง...”รอยยิ้มขำขันจุดที่เรียวปากของคนตัวสูงกว่า มองเจ้าบ่าวที่ยืนเคียงข้างเจ้าสาวด้วยแววตาแข็งกร้าว

 

“...และจะมาเพื่อ...ขโมยหัวใจรักของเจ้าชายไป”

 

**

 

ทั่วทั้งงานจู่ๆไฟก็มืดสนิท...

เพราะครานี้ก็ถึงคราวเปิดวิดีโออันแสดงถึงเรื่องราวของคู่บ่าวสาว ความรักและความจริงใจที่มีให้แก่กันตั้งแต่อดีตแรกพบเป็นต้นมาจวบจนปัจจุบันกาล รูปภาพรวมความหวานของคู่รักที่ขับเคลื่อนด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกคลอประสานกันเบาๆเสริมสร้างความโรแมนติกและความอ่อนหวานในงานวิวาห์ที่หลายคนต่างอิจฉา แขกหลายๆคนต่างไหวตัวเมื่อถึงคราวที่ฝ่ายเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะประกาศความรู้สึกที่มีให้แก่กัน

แสงสปอร์ตไลท์ที่จงใจสาดส่องไปที่คู่บ่าวสาวให้ดูโดดเด่น ทั่วทั้งงานฮือฮาเมื่อมันไม่ได้สาดส่องไปที่คู่บ่าวสาวคนเดียว มันกลับส่องไปที่บานประตูห้องจัดเลี้ยง เหมือนว่ารอคอยการมาของใครบางคนด้วย

เสียงฮือฮานั้นเงียบลง เมื่อบานประตูเปิดออกทำเอาคนทั้งงานนั้นต้องเบิกตากว้าง...ฮีชอลที่ยืนอยู่ข้างอีทึกไหวตัว แย้มรอยยิ้มออกมาอย่างชื่นชมแกมหมันไส้นิดๆ

“แหม~ สวยนะยะคุณน้อง”

ดวงตาสีอำพันมองแสงไฟที่กราดมาที่ตัวเอง ก่อนจะตวัดมองเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่ยิ้มแฉ่งให้ เรียวปากสีกุหลาบขยับวาดเป็นรอยยิ้มสมใจ ขณะที่เบือนสายตาท้าทายไปยังฝ่ายเจ้าสาวที่ยืนตัวสั่นเพราะความโกรธ

“แหม~ เป็นการต้อนรับที่อบอุ่นจริงๆ”

ฮยอกแจพึมพำออกมาให้ได้ยินกันทั่ว ท่ามกลางความเงียบกริบ เกินครึ่งของแขกที่นี่คือพนักงานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามและความสัมพันธ์ของเขากับท่านประธานดี ส่วนแขกอีกส่วนน้อยก็กำลังมองอย่างตกตะลึง ชุดสูทสีขาวตัดกับกุหลาบสีแดงเข้มในมือที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นเข็มกลัดอันเล็กๆอย่างน่ารัก หากนั่นไม่ใช่จุดสนใจเท่ากับดวงหน้าสวยจัดที่วันนี้ตกแต่งอย่างประณีต แพขนตายาวหนาล้อมกรอบดวงตาสีอำพันจนแทบลืมหายใจไปชั่วขณะ เส้นผมถูกย้อมเป็นสีแดงดุจไวน์ชั้นดียิ่งขับให้ผิวขาวใสนั้นดูเปล่งปลั่ง

ร่างบางเดินมาตามทางที่แขกทุกคนต่างหลีกให้ ก่อนจะเดินมาหยุดที่ตรงหน้าของชเว ซีวอนที่ยืนนิ่งอย่างตกตะลึง...อี ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มเศร้าสร้อย ก่อนจะยื่นเข็มกลัดดอกกุหลาบสีแดงฉานให้อีกฝ่าย

“ผมขอแสดงความยินดีกับงานแต่งงานของคุณนะครับ”

นักข่าวบางคนเริ่มได้สติและรีบกดรัวชัตเตอร์ โฟกัสที่คนสองคนอย่างรวดเร็ว จับจ้องความสัมพันธ์ของเจ้าบ่าวและคนแปลกหน้าคนสวยอย่างกระหายด้วยอยากรู้ความสัมพันธ์และความเป็นมา ซีวอนหลุบตามองช่อเล็กของดอกกุหลาบสีแดงเข้มกำลังผลิบานอย่างงดงาม ก่อนถามอีกคนเสียงสั่น

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง”

ดวงตาสีอำพันหลุบลงต่ำ ก่อนจะช้อนขึ้นมองอีกคนอย่างตัดพ้อ ทั้งเจ็บปวด และ...โหยหา

“ผมไม่มีสิทธิ์...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาคลอหน่วงได้อย่างสมบทบาท “...มาร่วมแสดงความยินดีกับคนที่ผมรักเลยเหรอครับ?

ทั่วทั้งงานต่างฮือฮา หากกระนั้นก็ยังเงียบลงเมื่อได้ยินประโยคต่อไปจากหนุ่มร่างบาง...

“ต่อไปนี้คุณคงจะมีความสุขกับภรรยาของคุณ และเราก็คงจะไม่ได้เจอกันอีก...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานและเศร้าสร้อย “...ผมเลยอยากจะสวยที่สุดในสายตาของคุณ เพราะคืนนี้คงเป็นครั้งสุดท้าย...”

“ฮยอกแจ...”ชเว ซีวอนใจหายวูบ ขยับกายจะเข้าหาอีกฝ่ายหากคนข้างกายไม่กระชากรั้งร่างเอาไว้ ชอง ฮเยอินมองคนสองคนเป็นประกายตาแข็งกร้าว อี ฮยอกแจกำลังคิดจะฉีกหน้าหล่อนกลางงานนี้ชัดๆ

“...ดอกกุหลาบสีแดงมันคือตัวแทนของผม...”ฮยอกแจหัวเราะฝืนๆ ก่อนจะเดินเข้าไปประชิด ยิ้มให้อีกคนอย่างทั้งงดงามและโศกเศร้า “...ความจริงแล้วผมไม่ใช่ดอกกุหลาบสีขาวที่แสนบริสุทธิ์อย่างที่คุณคิดหรอกนะ และก็ต้องขอขอบคุณ...ที่คุณให้ความเมตตากับเด็กกำพร้าอย่างผม ขอบคุณนะครับซีวอน”

ดวงตาของร่างสูงแดงก่ำ ดึงแขนออกจากการเกาะกุมของหญิงสาวข้างกายในบัดดล ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะเบาที่แก้มขาวของอีกฝ่าย ฮยอกแจหลับตาลงและซบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่น เหมือนจะซึมซาบความอบอุ่นนั้นเอาไว้ในหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบรอบคออีกคนแล้วรั้งลงมาประชิด

“จูบนี้...จะเป็นจูบสุดท้ายของเรานะฮะ”

ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง หากก็ยอมหลับตาลงเมื่อเรียวปากแดงเรื่อประทับอ้อยอิ่งที่เรียวปากหยักสวย แลกสัมผัสนุ่มนวลอย่างอ่อนหวาน หลอกล่อให้ตอบรับสัมผัสอย่างเนิ่นนาน ซาบซ่านเหมือนตรีตราผู้ชายตรงหน้าไว้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากไป การแลกสัมผัสและไออุ่นดำเนินไปอย่างเนิ่นนานจนร่างเล็กต้องดันบ่ากว้างออกห่าง ก่อนที่เขาจะขาดหายใจนานไปมากกว่านี้ ฮยอกแจคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้ร่างสูง ก่อนจะก้มลงกลัดเข็มกลัดกุหลาบแดงไว้ที่อกซ้ายของอีกฝ่าย ดวงตาสีอำพันช้อนขึ้นมองอีกคนอย่างอ่อนหวานก่อนจะซบลงบนบ่ากว้างและโอบกอดอย่างออดอ้อน

ชเว ซีวอนตวัดแขนโอบกอดอีกฝ่ายเหมือนว่านี่คือการกอดกันเป็นครั้งสุดท้าย ซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นเจือกลิ่นกุหลาบอยู่เจือจาง ร่างสูงไม่มีวันได้เห็นเลยว่าร่างบางในอ้อมแขนของเขากำลังลอบยิ้มเยาะใส่ร่างบางในชุดเจ้าสาวที่โกรธจนตัวสั่น

“แก!!

ฮเยอินปราดเข้ามากระชากร่างของเจ้าบ่าวของตนออกห่าง ก่อนจะตวัดมือฟาดลงบนแก้มใสของอี ฮยอกแจอย่างแรงจนอีกคนเกือบจะล้มลง คิบอมที่อยู่ใกล้รีบผวาเข้ามาผยุงร่างของฮยอกแจก่อนจะส่งสายตากร้าวใส่หญิงสาวที่ถูกผู้เป็นเจ้าบ่าวกันออกห่าง เหล่านักข่าวต่างรัวชัตเตอร์กันอย่างเมามัน ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นข่าวหน้าหนึ่งในวันถัดไปก็ย่อมได้

“แก!! ไอ้หน้าด้าน!! ไอ้กระหรี่ไร้ยางอาย!! ไอ้...!!!

เสียงด่าทอเงียบหายไปเมื่ออีกฝ่ายถูกเจ้าบ่าวกึ่งจูงกึ่งลากเข้าห้องแต่งตัวของเจ้าสาวไปอีกครั้ง นักข่าววิ่งตามเพื่อเก็บภาพข่าวอย่างไม่ย่อท้อ งานนี้คงจะได้อะไรดีๆหลายอย่างกลับไปทำข่าวเป็นแน่

คิบอมตวัดสายตาก้มลงมองร่างบางอันเป็นต้นเหตุของข่าวสารทั้งหมดในอ้อมแขน ก่อนจะถามเสียงร้อนรน

“เป็นไงบ้างน่ะ?

ฮยอกแจเบ้ปาก ลอบมองค้อนก่อนจะตอบเสียงอุบอิบ

“ก็แสบน่ะสิ! โอ๊ยย~ซี้ดดด!!”มือขางยกขึ้นมาปาดหยาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะตวัดตามองบานประตูที่เจ้าสาวคนงามหายไปอย่างอาฆาต “...ถ้าหากฉันไม่ต้องรับบทนางเอกที่น่าสงสารเหมือนในละครล่ะก็นะ!

คิบอมหลุดยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อสูทออกมาคลุมศีรษะให้อีกฝ่าย แล้วรีบจูงกึ่งลากไปด้านหลัง

“ไปไหนน่ะ?”ฮยอกแจถามเสียงเครียด หากก็ยอมดึงเสื้อสูทมาปิดหน้าและศีรษะของตนเอง

“มีห้องด้านหลังทางนี้อีกห้องนึง จุนซูเขาติดต่อเตรียมเอาไว้สำหรับพานายไปหลบนักข่าวโดยเฉพาะ พวกเราคิดกันอยู่แล้วล่ะว่าเรื่องทั้งหมดมันต้องเป็นแบบนี้ ตามมาเถอะ!

ร่างสูงเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ ตนเองก็ปิดหน้าปิดตาพอควรเหมือนกัน ขณะที่รีบลากอีกฝ่ายหายเข้าไปหลังม่านอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นเหตุการณ์ เพราะทุกๆคนมัวแต่สนใจเจ้าสาวคนงามที่ถูกเจ้าบ่าวลากออกจากไปกันหมด

ทงเฮมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเย็นชาและเจ็บปวดลึกๆ ร่างเล็กหลุบตาลงมองมือตัวเอง เมื่อครู่นายยังจับมือของฉันอยู่เลย...

อี ทงเฮเม้มปาก ก่อนจะกำมือแน่น แล้วเดินไปสมทบกับคิม จุนซูที่จรลีออกจากที่ควบคุมแผงไฟเป็นที่เรียบร้อย ยามนี้ห้องนั้นกำลังวุ่นวายด้วยการ์ดของคนตระกูลชองอยู่เต็ม หากชอง ยุนโฮก็สั่งให้คนของตนทำอะไรไม่ได้มากเนื่องจากมีสายตาของอดีตแฟนเก่าอย่างคิม ฮีชอลที่เป็นเครื่องพันธนาการ คอยทอดมองและคอยคุมสถานการณ์อยู่เป็นระยะ

 

**

 

“ฉันไม่ยอมๆๆๆๆ!!!

เสียงกรีดร้องดังลั่นของหญิงสาวในชุดงานแต่งงานที่น้ำตานองหน้า มาสคาร่าที่ตกแต่งอย่างดีเริ่มเปรอะเลอะพวงแก้มขาวจนดูน่าสยองมากกว่างดงาม ฮเยอินเดินมากระชากเข็มกลัดที่อกของคู่บ่าว โดยไม่แยแสว่าสูทราคาแพงนั้นจะมีความเสียหายแต่อย่างไร เล่นเอาอีกคนตวาดลั่น

“ฮเยอิน!!

“ทำไม!!?”ร่างบางตวาดกลับชเว ซีวอนที่ยืนหน้าตึง สะอื้นฮักพร้อมเอ่ยถามเสียงสั่น “...ไม่เห็นเหรอว่าไอ้หมอนั่นมันหน้าด้านขนาดไหน มันกอด...มันจูบพี่ต่อหน้านักข่าว ในงานแต่งงานของเรา! และพี่เองก็ไม่คิดจะไว้หน้าฉันเลยใช่ไหม!!?

ชเว ซีวอนไม่ตอบ หากกำหมัดแน่น คยูฮยอนที่เดินตามเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆต้องเอื้อมมือมายื้อพี่ชายตัวเองเอาไว้ ก่อนที่ร่างสูงจะสะกดอารมณ์ไม่อยู่จนเผอทำร้ายเจ้าสาวของตัวเองเข้า

“พี่เป็นของฉันแล้วทำไมต้องไปยุ่งเกี่ยวกับมันด้วย!!...”คนที่ยังไม่รู้ชะตากรรมยังตวาดเสียงดังลั่นห้อง จนน่ากลัวว่าพวกนักข่าวที่ออกันอยู่ทางปากประตูจะได้ยิน “...ไอ้หมอนั่นมันก็แค่กระหรี่ดีๆนี่เอง!! ทำไมพี่ต้องเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับมันด้วยไม่ทราบ!!!?

“จะมากไปแล้วนะฮเยอิน!!!”เสียงของร่างสูงครานี้ตวาดดังลั่นอย่างอดไม่อยู่ จนแม้กระทั่งหญิงสาวต้องนิ่งงันด้วยความตกตะลึง

“เธอไม่มีสิทธิ์มาว่าคนที่พี่รักขนาดนี้!! เท่าที่เธอทำในวันนี้มันก็น่าเกลียดมากพอแล้วรู้ตัวหรือเปล่า!!?

“น่าเกลียดเหรอ!! ฉันไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียด! แต่มันสิ! น่ารังเกียจและน่าขยะแขยงที่สุด!!

“อย่าให้พี่ต้องตบปากเธอนะฮเยอิน!!!

ร่างบางชะงักงันกับคำพูดนั้นของเจ้าบ่าว ที่ตลอดมาไม่เคยขัดใจเธอเลยสักนิด ไม่ว่าเมื่อไหร่...หากยามนี้เขาถึงกับขู่จะลงไม้ลงมือกับเธอเพียงเพราะว่าเธอด่าว่าคนๆนั้น ความจริงข้อนี้ทำให้หญิงสาวทั้งเจ็บปวด และอารมณ์พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดเพราะด้วยความที่ถูกตามใจมาแต่เล็ก เจ้าหล่อนกรีดเสียงออกมาอย่างขัดใจจนคนทั้งห้องต้องเอามืออุดหู

“พี่ซีวอน!! พี่กล้าขนาดจะลงไม้ลงมือกับฉันเพียงเพราะไอ้ผู้ชายสกปรกโสโครกคนนั้นเหรอ!!

“ฮยอกแจไม่ได้สกปรกเลยสักนิด!...”ร่างสูงตะคอกใส่ดวงหน้ากราดเกรี้ยวจนแทบไม่เหลือความงามของอีกฝ่าย “...แต่เป็นเธอต่างหากที่สกปรก...ทั้งร่ายกาย แล้วก็จิตใจด้วย!!

“พี่!!! กลับมาเดี๋ยวนะ! พี่ซีวอนนนน!!!

หญิงสาวถลาจะเข้าไปกระชากร่างสูงให้หันกลับมา หากอีกคนกลับสะบัดแขนออกอย่างไม่ไยดีพร้อมทั้งกระแทกประตูปิดใส่หน้า คยูฮยอนทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมก่อนจะรีบตามไปอย่างรวดเร็ว และเป็นโชคดีของเขาเพราะต่อจากนั้นห้องแต่งตัวของเจ้าสาวก็แทบจะสั่นสะเทือนเพราะเสียงกรีดร้องอย่างขัดใจของชอง ฮเยอิน

“กรี๊ดดดดดดดดดด!! ไอ้พวกผู้ชายหน้าโง่!! ไอ้คนไร้สมอง! ไอ้...!!”หญิงสาวยกมือขึ้นทุบประตูระบายอารมณ์โกรธ ก่อนจะหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อเวลาผ่านไป ร่างบางในชุดเจ้าสาวทรุดลงกับบานประตูห้อง

จีฮยอนที่นั่งอุดหูอยู่ไม่ไกลกับซึงอาถึงได้ไหวตัว เอ่ยปลอบร่างที่ดูจะสงบอาการขึ้มากแล้ว

“คุณฮเยอินใจเย็นๆก่อนนะคะ”

“จะให้ใจเย็นบ้าอะไรอีกเล่า!! ไอ้หมอนั่นมันแทบจะแย่งเจ้าบ่าวของฉันอยู่แล้วนะ!!!”ร่างบางหันมาตวาดเสียงกร้าว จนอีกคนเบ้ปาก เบือนหน้าหนีไปอีกทางเหมือนไม่อยากจะพูดมากอีกต่อไป

ฮเยอินชะงักกึก ก่อนจะหันมาถามจีฮยอนอย่างเหม่อลอย

“จีฮยอน...”

หญิงสาวเจ้าของชื่อหันมาปรับสีหน้าแล้วแย้มยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “อะไรคะ คุณฮเยอิน”

“เธอยังเก็บซีดีแผ่นนั้นไว้อยู่อีกหรือเปล่า?

“ซีดี...”จีฮยอนเงียบไปนิด เมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของหญิงสาวตรงหน้า ชเว ซึงอามองคนสองคนสลับกันไปมาอย่างงุนงง และไม่เข้าใจสถานการณ์

“ใช่...ซีดีแผ่นนั้นั่นแหละ”ฮเยอินคลี่ยิ้มแข็งกร้าว ก่อนจะยิ้มหยันออกมาเมื่อนึกถึงเจ้าบ่าวที่เดินจากไปเมื่อครู่

 

“...คราวนี้แหละที่พี่จะได้เห็นว่าใครกันแน่ ที่สกปรกโสมม”

 

**

 

คิบอมยื่นแก้วไวน์แดงให้คนที่นั่งกุมแก้มตัวเองอยู่ไม่ห่าง ร่างสูงยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นอีกคนรับมาจิบพลางโอดครวญพลาง คิบอมส่ายหน้า พร้อมทรุดตัวลงนั่งข้างๆ

“นายก็ไม่น่าจะถวายตัวให้ชเว ซีวอนขนาดนั้น...”ร่างสูงว่าเข้าให้ พร้อมเอื้อมมือดีดหน้าผากของอีกคนเบาๆ ยิ้มเล็กๆอย่างเอ็นดู “...ไม่ว่าคนรักคนไหนเขามาเห็นนายทำแบบนี้กับคนรักของเขาเข้า ก็ต้องทำอย่างฮเยอินกันทั้งนั้น”

“ฉันไม่สน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเรียบ โยนหน้ากากทิ้งโดยสิ้นเชิง “...แค่ฉันได้ทำตัวเป็นเจ้าสาวของงานนี้ต่อหน้ายัยนั่น แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว”

“ก็เลยโดนเจ้าสาวตัวจริงเขาตบจนช้ำเลยสินะ”คิบอมย้อนเข้าให้ ก่อนหัวเราะเมื่ออีกคนค้อนควับ ร่างสูงส่ายหน้า ก่อนจะเดินมาทรุดตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับดวงหน้าของอีกฝ่าย แล้วดึงกระปุกยารักษาแผลออกมาจากเสื้อสูท “...มานี่ ฉันจะทายาให้”

“นายหัดพกของแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”ฮยอกแจปรายตามอง ก่อนจะเอ่ยเย้ากลั้วเสียงหัวเราะ “...เตรียมพร้อมตลอดเวลาเลยนะคิบอม”

“ก็เมื่อก่อน...มันมีใครบางคน ชอบหาเรื่องให้โดนผู้หญิงตบอยู่บ่อยๆ แล้วชอบมาเดือดร้อนให้ฉันคอยทายาให้อยู่เรื่อยเลยน่ะสิ...”ร่างสูงมองอีกคนยิ้มๆอย่างสื่อความหมาย “...ฉันก็เลยพกมันจนเป็นนิสัยติดตัวมาโดยตลอดไงเล่า”

ฮยอกแจค้อนควับ ก่อนจะชะงักเมื่อนิ้วเรียวของอีกคนยื่นมาที่มุมปาก แล้วแต้มตัวยาเนื้อเย็นลงบนผิวช้ำอ่อนบางอย่างแผ่วเบา และนุ่มนวล

“เฉยๆนะ”คนที่กำลังทายายังสั่งกำชับ ขณะที่รอยยิ้มยังไม่คลายไปจากดวงหน้า ดวงตานั้นจับจ้องที่มุมปากอิ่มที่เป็นรอยช้ำสีม่วงอ่อน

นิ้วเรียวป้ายยาจนเสร็จสิ้น หากกลับเลยไปลูบไล้ที่แก้มขาวใส ก่อนจะประคองดวงหน้าสวยจัดขึ้นสบดวงตาสีเข้ม ฮยอกแจผงะเมื่ออีกคนเอื้อมมืออีกข้างมารั้งดวงหน้าของเขาเอาไว้ ดวงตาที่มองมาคราวนี้มีความอ่อนหวาน อบอุ่นและอ่อนโยนแฝงอยู่เต็มเปี่ยม

“ฮยอกแจ...”คิบอมเรียกเสียงเบา ก่อนจะยิ้มหวานอย่างพอใจ “...คืนนี้นายสวยมากเลยนะ”

คนถูกชมรู้สึกเหมือนแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันควัน ร่างบางปัดมือทั้งสองข้างของอีกคนออก ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยเสียงกระชากห้วนห้าว

“รู้แล้วน่า!

คิม คิบอมหัวเราะเบาๆ เขาเดาออกเลยว่าอีกฝ่ายต้องกำลังหน้าแดงก่ำอยู่แหงๆ ร่างสูงมองอีกคนด้วยความเอ็นดู ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวที่ดังมาจากหลังม่าน

“ทงเฮ...พวกเขาดูอะไรกันอยู่เหรอ”ร่างสูงชะโงกหน้าออกมาถาม หรี่ตามองภาพบนจอขนาดกว้างเป็นภาพมืดๆมัวๆ และมีเสียงแผ่วเบา

ทงเฮหน้าซีดเผือดเหมือนกำลังเดาเหตุการณ์ได้บางอย่าง และเมื่อเสียงนั้นมันดังขึ้นเรื่อยๆ คิบอมก็ถึงกับยืนนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกด เขาไหวตัวไม่ทันเลยด้วยซ้ำเมื่ออีกคนที่อยู่หลังม่านเดินออกมาพร้อมถามเสียงหงุดหงิด

“นี่ยัยฮเยอินเปิดวีดิโอบ้าอะไรในงานแต่งงานน่ะ...”ฮยอแจแหวกม่านสีแดงเปิดออกมาถามหาความกับคนที่ยืนแข็งค้างอยู่ ก่อนจะเบือนหน้าไปที่จอขนาดยักษ์ด้วยแววตาสมเพช “...เสียงอย่างกับคนโดน...อึก!

“อย่า...ออกไปนะ...”

เสียงสั่นๆของคนในหน้าจอทำเอาดวงตาสีอำพันเบิกกว้างอย่างตะลึงลาน ฮยอกแจรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสาปด้วยคำสาปที่เลวร้ายที่สุด ร่างโปร่งนิ่งค้างเมื่อเห็นเงาร่างที่เหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยนโดนจับทุ่มลงบนเตียงกว้าง แล้วก็...

“...อย่า!! ผมกลัวแล้ว!!...”

เสียงนั้นขาดหายไปเมื่อร่างสูงใหญ่ร่างนึงฟาดฝ่ามือที่แก้มใส ก่อนจะประคนกำปั้นลงที่หน้าท้องแบนราบอย่างรุนแรง...ส่งผลให้ร่างนั้นทรุดลง และถูกจับมัดข้อมือทั้งสองข้างตรึงอยู่กับหัวเตียง...

คนทั่วทั้งงานฮือฮา ก่อนหลายๆคนจะหันมามองเขาเป็นตาเดียวเมื่อสังเกตเห็น แต่นั่นไม่ทำให้ฮยอกแจถึงกับหวั่นไหวได้เท่ากับเมื่อเลนต์กล้องได้ซูมเข้าไปที่ดวงหน้าของคนถูกกระทำให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน...

เสียงที่เปล่งออกมาครานี้ไร้เรี่ยวแรงและสั่นสะท้านอย่างไม่มีการเสแสร้ง...

 

“อึนฮยอก...”

 

**


อันดับแรกขอไว้อาลัยตัวละครบางตัวล่วงหน้า = =...

ยินดีต้อนรับพี่นันบ้านบีลีฟกลับเมืองไทยค่า (จุดพลุ ปัง ปัง - -)

ตอนนี้ลงเพราะพี่สาวของไรเตอร์โดยเฉพาะ มีโอพีวีของเรื่องนี้ต้อนรับพี่นันด้วย อุฮิๆ ไปดูกันที่ยูทูปเยอะๆนะคะ จะได้มีแรงใจไปทำตัวอื่นต่อด้วย -..-(เรื่องเดิมแต่มีหลายตัว)

(ของเพลง mirror รอก่อนนะเคอะ เอ้กกะเจตกลงกันว่าเดี๋ยวจะทำให้ถ้าหากเสียงตอบรับโอพีวีตัวแรกมันดีอ่าค่ะ -..-(เพราะฉะนั้นไปหาคนมาชม + เม้นท์โอพีวีซะดีๆ กรั่กๆ(เข้าข่ายบังคับเล็กๆ)))

แต่ไรเตอร์ไม่อยากจะพล่ามเรื่องคอมเม้นท์ =[]=!!!

ทำไมตอนล่าสุดมันเม้นท์น้อยกันจัง TT-TT ฝีมือไรเตอร์ตกหรือไง

พัฒนาการคอมเม้นท์ไม่อยากจะเซ่ดว่ามันเจริญฮวบมากเคอะ =A=;

ดูได้จากตอนแรกสุดมาตอนท้ายสุด เล่นเอาไม่อยากอัพกันเลย TT-TT

(อินี่เป็นคนที่ไม่เม้นท์ไม่ว่า แต่ถ้าเม้น์มันน้อยลง ข้าจะเกิดอาการไม่อยากอัพขึ้นมาทันควัน - -;;)

(ไรเตอร์ ; เอ้กเอ๋ย พี่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องนี้แล้วล่ะ เดี๋ยวพี่แต่งให้เอ้กกะพี่นันอ่านกันแค่สองคนก็ได้นะลูก

เอ้ก(คนทำโอพีวี) ; ง่าาาาา = =;;)

และเนื่องจากไรเตอร์ประสบภาวะน้อยใจอย่างแรง ข้าพเจ้าขอไปทำใจให้เม้นท์มันเพิ่มขึ้นก่อนแล้วค่อยจะเขียนฟิคเรื่องนี้ต่อนะ อะฮึก

TT-TT/ เทลมีกูดบาย บู้ๆ TT3TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1708 HyukJewel (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 17:58
    อืม คนที่สกปรกมีแต่เธอฮเยอิน จับขึงซะ
    #1,708
    0
  2. #1604 geejajaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:47
    กรีํ๊ดดดถูกใจทุกคู่เลยอ่ะ คยู วอน บอม อิ่มกันถ้วนหน้าเลยเนอะ อ๊ากกก ถูกใจที่สุดอ่ะ เฮริมอ่าเธอดี้กินไปจริงๆ ขอให้เจอแต่คนดีๆนะ ไอ้ย่ะความสุขตอนต้นมลายหายไปเมื่อฮยอกโดนจับ อึนๆอดทนรอพี่ฮยอก มาช่วยนะ
    #1,604
    0
  3. #1083 ChovySilver (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 15:37
    ตกลงแล้วพี่บอมกับพี่ทงเลิกกันเพราะอะไร

    พี่บอมตกลงพี่ชอบใครกันแน่เนี่ยห๊า

    ฮเยอินเธอทำกับอึนของชั้นได้นะ

    อย่างเธอต้องโดนฮยอกแจขึงบนเสาไฟ!!!!
    #1,083
    0
  4. #903 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 21:24
    ย๊ากกกกกกกกกกกก !! อิฮเยอิน ศพไม่สวยแน่แก -*- #จิกหัวตบ
    หึหึหึ ฮยอกเอาเลยลูก 
    แอบสงสารเฮกะคยูเบาๆ คยูรักเฮ แต่เฮรอบอม T^T แล้วบอมรักฮยอกหรืออึน แต่อึนรักบอมแล้วฮยอกก็รักบอม ส่วนวอนรักฮยอก วอนนี้นายเอาใจเราไป 555 อย่าให้พี่ตบปาก <<< ชอบคำเนี้ยยยยยย ><
    #903
    0
  5. #863 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 20:17

    ฮเยอิน ไม่น่ารอด

    #863
    0
  6. #816 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 15:55
     ฮยอกแจจ สุดยอดมากก
    #816
    0
  7. #745 Mhoomin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 15:37
    ฮเยอิน ไม่ได้ตายดีแน่คราวนี้
    #745
    0
  8. #342 ae snoopy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:58


    ยอมไม่ได้แล้วนะฮยอกเอาคืนให้สาสมเลย
    #342
    0
  9. #341 yepat@dD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:53
    ย๊ากกก...ฮยอกแจ อย่าปล่อยมันไว้ กำจัดมันซะ!!
    #341
    0
  10. #340 ze_gusy club (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 07:21
    ฮยอกแจแรงทุกตอนอ่ะ ชอบบบบบ
    #340
    0
  11. #339 พริกหยวก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:51
    ฮยอกแรงทุกตอนจริงๆ !
    ไปป่วนเค้าจนได้55555555555555
    #339
    0
  12. #338 habu_habu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 12:22

    ทำไมหนูอึนไม่ได้ครึ่งของพี่ตัวเองบ้างเลยเนี่ยยยยยยยยยยยย 

    #338
    0
  13. #337 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 16:53
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
    อ่านตอนนี้แรกๆ สะใจมากกกกก สุดยอดแห่งความสะใจ เชียร์ทีมโรสมาส์คอย่างออกนอกหน้า
    แอบสงสารวอนกับคยูนะ แต่ฝ่ายเจ้าสาวเนี่ย ขอให้มันไปตายยยย!!! อรั๊กกกก

    ฮยอกแจสะเด็ดมากกกก คิดถึงรูปนึงของฮยอกที่ย้อมผมแดง ชุดขาว หน้าหวานเลย โอ้ยย ชอบบบบ!!

    แลัวนี่ฮเยอินมันเปิดคลิปอึนฮยอกใช่มั้ยยย แกมันเลวมากกกกกกกก
    ฮยอกแจ! ฆ่ามันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!
    #337
    0
  14. #336 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 19:49
    นังนี่ แกมันร้ายนัก ฮยอก ไปตบมันเลยลูก

    อย่าให้มันรอดไปได้ กรีดหน้าให้เสียโฉมแม่งเลย กรี๊ด >////<

    ไม่ยอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #336
    0
  15. #335 'MIN' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 22:23
    ว้ายยยยยยยย แกร้ายมากๆๆเลย ฮยอก ทำไงดี
    #335
    0
  16. #334 phahae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 19:49
    เรื่องนี้หันไปทางไหนเจอแต่คนเจอพิษรัก
    เจ็บปวดกันระนาว
    ทงเฮจะรอคิบอมทำไมลูก
    ในเมื่อก็รู้อยู่แล้วว่า ไม่มีความหมาย

    งานนนี้มีคนตายแน่เลย
    เล่นกันแบบนี้
    ก้ปรอทแตกสิคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 พฤษภาคม 2554 / 19:49
    #334
    0
  17. #333 kmkmkm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 18:50
    คนที่จะโดนไว้อาลัยขอให้เป็นชองฮเอิน

    เพราะจะต้องโดนฮยอกแจทำลายล้าง



    โอยตอนนี้อยากจะไปช่วยฮยอกแจบีบคอตบล้างน้ำ

    สงสารฮยอกแจ สงสารอึนฮยอก



    ทงเฮกะคิบอมน่ารักกกกมากกกกกกก

    แต่คยูฮยอนก้น่าสงสารกว่า ฮึกก โจน้อยยยยย
    #333
    0
  18. #332 danger poppular (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 17:03
     ยัยแคว่ดนั่นมาได้ยังไง นึกว่าเข็ดจาดฮยอกแจแล้วซะอีก นี่ยังมีหน้ามาเปิดวิดีโออะไรนั่านในงานอีก อ๊ากกกก แค้นแทน
    #332
    0
  19. #331 geejajaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2554 / 00:36
    เย้ย ตอนแรกนึกว่าฮยอกจะปราบเสียสิ้นลายเสียแล้ว
    ไหงยัยบ้านั่น เอาคืนงี้อ่ะ
    โอเค ฮยอกจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอึน
    อย่าเพิ่ง Shock นะ ฮยอก ตั้งสติ
    แล้วสอยกลับยัยบ้านั่น
    พลิกวิกฤตเป้นโอกาสเสียเลยนะ

    ฮยอกสู้ๆ

    Writer อย่าท้อ เค้าคอยตามอ่าน ตามเม้นท์เสมอ สู้ๆนะ เราชอบบบบบบบบบ
    #331
    0
  20. #330 nut (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 19:10
    อ่าา..ฮเยอิน...คนที่ต้องไว้อาลัยให้คงจะเป็นเธอสิน่ะ

    งานนี้ฮยอกเเจเอาตายเเน่ ^^....



    เเต่บางทีอาจถึงเเค่มือเชว ซีวอนก็ได้น่ะ....เเอร๊ยยยยยยย

    ร้ายกว่าที่คิดน่ะเนี่ย ฮเยอิน ชิชะ

    .

    คนที่เดายากในเรื่องนี้เหมือนจะเป็นคิบอม

    ตกลงจะใคร ฮยอกเเจ หรืออึนฮยอก??.

    สับสนเหลือเกินนนนน งื้อออออ



    ชอบคู่ฮีนิมกับจองซูน่ะ

    น่ารักอ่ะ ขำจริงๆน่ะเอ่อ 555++

    ส่วนคู่คยูเฮนั่น.....สงสารคยูฮยอนอ่ะ

    ทงเฮดันควงคิบอมมากันซะงั้น เง้อออออ
    #330
    0
  21. #329 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 09:03
    กำลังอยู่ในโหมดมืดๆ เเต่พอมาเจอสายตาของพี่ทึกที่ส่งไปให้คุณควอนกับคุณคิม กร๊ากกกกกกกก หัวเราะหน้าตาเฉย

    เป็นสีสันเเห่งเรื่องเลยน๊าทึกซินเนี่ย อิอิ จะว่าไปคยูเองก็นะ ฮ่าๆ ไปยืนหน้าเหี่ยวเป็นเพื่อนพี่ชายตัวเองไป๊

    สำหรับบอมกับหมวยดูเเปลกๆยังไงก็ไม่รู้ซิ เเล้วที่หมวยบอกให้รอรออะไร เเล้วบอมรักใครกันเเน่ หมวย ฮยอกเเจ รึอึนฮยอก

    อืมมมม จิตใจพี่ไรเตอร์ยากจะหยั่งถึง

    เเหม งานเเต่งพินาศได้สมบูรณ์เเบจริงๆ เเอบอยากรู้จต่อว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้น ลุ้นจนหัวโตเเล้ววววอ่ะ อิอิ

    ตอนต่อไปคงจะรู้เเล้วเเน่ๆว่าสาเหตุที่อึนฮยอกเป็นเเบบนั้นเพราะอะไร

    ว่าเเต่คุณเจ้าสาวของคุณปลัดนี่ก็น่าสงสาร+นาสมน้ำหน้าพอๆกันเลยอ่ะ

    สงสารที่โดนเเย่งเจ้าบ่าว กับสมน้ำหน้าที่โดนฉีกหน้ากลางงาน อ่ะนะ

    พี่ไรเตอร์คงเเค้นเธอมากถึงได้ประทานบทลงโทษมาเยี่ยงนี้ (อ่าหลบรองเท้าพี่ไรเตอร์-*-)

    ฮยอกเเจ ยังคงความประทับใจไม่เคยเปลี่ยน ก็เค้าเป็นตัวเอกของเรื่องนี่เนอะ อิอิ

    ปรากฏตัวได้งดง๊ามมมมงดงามมักๆ

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะพี่ไรเตอร์
    #329
    0
  22. #328 moonoy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 08:52
    สับสนกะบอมจริงๆ ว่าชอบฮยอกคนไหนกันแน่



    ฮเยอินแรงอ่ะ เปิดวิดีโออย่างนั้นในงานตัวเองนี้นะ



    เข้าใจว่าสะใจ แต่นี้มันงานแต่งตัวเองไม่ใช่เหรอ



    สงสารฮยอกทั้งสองคนเลยอ่ะ



    งานนี้ฮยอกคนพี่ต้องเอาคืนแรงๆ



    ชอบจริงๆฮยอกโหมดพี่นิ แรงได้ใจสุดๆ
    #328
    0
  23. #327 aloof (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 00:04
    จากโหมดลุ้นๆอยู่นี่มาปล่อยขำพรืดตรงคำพูดของคยูเลยค่ะ พี่จะมีคนยืนหน้าเหี่ยวเป็นเพื่อน กร๊ากกกกกก~



    ส่วนตัวแล้วชอบคู่ทึกซินมากที่สุดค่ะ คิดว่าเป็นคู่ที่ออกมาเบรคอารมณ์ดาร์คๆทะมึนหม่นหมองของบรรยากาศรอบข้าง แม้พี่ทึกจะพยายามส่งออร่า??? วิงวอนออกมา แต่ดันทำให้รู้สึกยิ่งน่าแกล้งขึ้นไปอีกนะเนี่ย ฮ่าๆ~



    แต่จะแปลกไหมคะที่จะบอกว่าเราแอบเข้าใจฮเยอินนิดๆแฮะ อารมณ์ประมาณรักมากจริงๆ่ แล้วก็ไม่ใช่คนที่ทำตัวเป็นนางเอกผู้แสนดีในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยค่ะ การกระทำของเธอนี่เป็นอะไรที่ตรงไปตรงมา แสดงออกชัดเจนซื่อตรงกับตัวเองและความรู้สสึกมากค่ะ (แม้จะรุนแรงไปไม่น้อย) แต่พอมาตอนนี้ชักสงสัยว่าเธอรักหรือแค่เปลี่ยนไปอยากเอาชนะเฉยๆซะแล้วล่ะสิ



    ปล. เข้ามากระซิบว่าเค้าก็แอบเงาตลอดๆนะคะ แหะๆ ><

    #327
    0
  24. #326 euneun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 00:02
    กรี๊ด..นังฮเยจินนางมารร้าย ฮยอกจัดการเลยลูกตบให้ตายคามือไปเลยแล้วก็แย่งวอนมาซะด้วย ไรเตอร์คะรู้มั๊ยคุณทำร้ายจิตใจรีดเดอร์อย่างแรงค้างค่ะค้างรีบมาต่อด่วนเลยนะคะ
    #326
    0
  25. #325 cupcake (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:15
    แรงมากอ่ะเจ้าสาวของซีวอน ทั้งคู่เลย



    สะใจดี อย่ายอมแพ้นะฮยอกแจ เอายายนั่นให้ตายไปเลย 555+



    คยูถ้าด๊องไม่สนใจทางนี้ว่างนะเออ กรั๊กๆ



    เป็นกำลังใจให้ทุกตัวละคร โดยเฉพาะคยู ซีวอนนี่ไม่ไหวเป็นพระเอกที่แปลกๆดูโง่ๆนิดๆ - -



    ป.ล. ลิโพมั๊ยฮยอกแจ สู้ตายนะจ๊ะ
    #325
    0