ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 13 : -11-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 เม.ย. 54

 

ฮยอกแจเบือนหน้าหนีสายตาของอีกคนอย่างเย็นชา ขยับตัวยืนห่างจากอีกฝ่าย เรียกได้ว่าทั้งสองคนยืนกันคนละฟากของลิฟท์เลยก็ว่าได้ หากซีวอนเองก็ใช่ว่าจะยอมให้เป็นเช่นนั้น ร่างสูงเดินเข้ามาเอื้อมมือเชยคางเรียวที่เบือนหนีไปทางอื่นให้หันกลับมาสบสายตา ฮยอกแจปัดมือข้างนั้นออกอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาเหมือนกำลังพยายามกลืนก้อนแข็งๆลงคอ

“พอเถอะครับ...”น้ำเสียงเย็นชานั้นทำเอาชเว ซีวอนหายใจสะดุดทันควัน ร่างบางยังเอ่ยต่อ โดยไม่หันมาสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย “...อย่าแตะต้องผมอีกเลย”

เสียงนั้นเบาหวิว คลับคล้ายเหมือนหมดเรี่ยวแรง หากอีกคนกลับทำเพียงจับจ้องอีกฝ่ายนิ่งๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยนเหมือนว่าเว้าวอนไปในตัว

“ผมรักคุณ”

ฮยอกแจยิ้มหยันออกมาเล็กน้อย ก่อนช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นสบสายตากับอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างสมบทบาท

“รัก? แล้วคุณจะให้ผมไปอยู่ตรงไหนเหรอครับ? อยู่ในฐานะอะไร? ฐานะที่คนเขาเรียกกันว่าเมียน้อยหรือเปล่านะ? หรือว่านายบำเรอดีล่ะ?

“ผมไม่เคยมีความคิดที่จะยอมให้คุณเสื่อมเกียรติขนาดนั้นหรอกนะ...”ซีวอนเอ่ยเสียงแข็ง พร้อมย้ำคำพูดของตนเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “...เพราะไม่ว่ายังไง ทั้งชีวิตนี้...ผมก็คงจะรักใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจากคุณ”

อี ฮยอกแจนิ่งงันกับคำพูดนั้น การกระทำนี้เขาไม่ได้เล่นตามบทละครที่วางพลอตเอาไว้ในหัว แต่ตอนนี้เขากำลังตกตะลึงต่างหาก แววตาของอีกคนนั้นมั่นคงและหนักแน่น อย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าอย่างชเว ซีวอนจะมีให้ใคร และแม้ในอกเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่แล่นพล่านขึ้นมาจนเอ่อล้น หากจิตสำนึกที่ลึกลงไปก็ยังสั่งการให้เขาต้องเอ่ยถามเสียงสั่นเครือเหมือนว่าคับแค้นใจมาเสียเนิ่นนาน

“รัก?...”ฮยอกแจหัวเราะหยันออกมาเบาๆ พร้อมด้วยดวงตาแดงก่ำที่ช้อนขึ้นมองอีกฝ่าย “...คุณบอกว่ารักผม แต่คุณก็ไม่เคยปกป้องผมเลยสักครั้ง คุณไม่เคยออกมาปกป้องคนที่คุณบอกว่ารัก คุณมีแค่คำว่ารัก...รัก...ความหวังดี แต่สิ่งที่ควรจะมีมากที่สุดกลับไม่เคยมี! แล้วรักนี้มันจะมีความหมายอะไรซีวอน?...”

อีกคนได้นิ่งงัน เขาไม่เคยได้ยินคนตรงหน้าพูดประโยคเช่นนี้มาก่อนเลย ไม่เคยได้ยินอีกฝ่ายตั้งคำถามเช่นนี้กับเขา ปกติแล้วคนๆนี้จะก้มหน้ารับชะตากรรมเงียบๆ และแย้มรอยยิ้มให้เขาพร้อมคำบอกกล่าวที่ว่า...ไม่เป็นไร...และเข้าใจ เพราะรู้ดีว่าหากถามคำถามเช่นนี้ออกมา ชเว ซีวอนจะรู้สึกผิด...และรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำให้เห็นถึงความอ่อนแอของตนเองเท่านั้น และนั่นคือสิ่งที่ชเว ซีวอนกลัวที่สุดด้วย...

“...คุณรู้ไหมว่าผมไม่เคยรอดพ้นจากการกระทำร้ายๆของคู่หมั้นคุณ และการกระทำของคุณมันก็ทำให้ผมต้องนึกถามตัวเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง ว่าทั้งหมดที่คุณทำ...เพราะคุณรักผม...หรือว่าแค่เห็นแก่ตัวกันแน่ ซีวอน?

คำถามของฮยอกแจนั้นเบาหวิว หากมันก็เหมือนคมมีดที่แล่นเข้ามากรีด...เฉือนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายออกมาเป็นชิ้นๆ ฮยอกแจมองหน้าเผือดสีของอีกฝ่าย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ผู้ชายคนนี้มันไม่ได้เรื่องจริงๆนั่นแหละ

“ผมรักคุณ...”อีกคนย้ำคำพูดของตนเองอีกครั้ง อย่างดื้อดึงเสียจนฮยอกแจเริ่มรู้สึกสนุกที่จะฟังคำพูดต่อไป ฮยอกแจชอบฟังคำแก้ตัว ชอบที่ตอกกลับคำแก้ตัวต่างๆนาๆของผู้ที่กระทำความผิด และการประลองฝีปากครั้งนี้เขาก็ไม่คิดว่าเขาจะแพ้ ไม่สิ...คนอย่างฮยอกแจจะต้องไม่มีทางพ่ายแพ้เลยต่างหาก

“...ถึงคุณจะมองว่ามันคือความเห็นแก่ตัว แต่ผมก็พูดได้เต็มปากว่าผมรักคุณ ต่อให้ร่างกายของผมจะต้องไปอยู่กับใคร แต่ผมก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันจบลง...”ซีวอนเงยหน้ามองเพดาน สะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง กลืนก้อนแข็งๆลงคอ แล้วหันมองอีกคนด้วยแววตาเจ็บปวด “...ผมอาจจะเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ไว้ว่าคนเห็นแก่ตัวคนนี้รักคุณที่สุด และผมไม่เคยปรารถนาจะให้คนที่ผมรักต้องเดือดร้อนแต่อย่างใด เพราะผมรักคุณ...”

ร่างูสงหลุบตาลงต่ำอย่างเจ็บปวด ประโยคสุดท้ายเอ่ยเสียงสั่นเครือจนอีกคนต้องนิ่งงันราวต้องมนต์สะกด “...แม้ว่าผม...จะทำอะไรไม่ได้เลยก็ตาม”

ยอมรับว่าทั้งหมดที่ทำนั้นมันช่างเห็นแก่ตัว เขารู้ตัวดีว่าตัวเขาเองไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้ รู้สึกหน้าเสีย และเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นร่างบางถูกทำร้ายโดยคนที่เขาเองก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายหรือช่วยเหลืออะไรอีกฝ่ายได้ แต่ไม่ว่ายังไง...ชเว ซีวอนคนนี้มันก็อ่อนแอเกินกว่าจะกล้าปล่อยมือจากคนรัก ขลาดกลัว...หากจะต้องเจ็บปวดเพราะสูญเสียคนตรงหน้าไป ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจว่าบทสรุปของความรักครั้งนี้มันอาจจะไม่เหลือ...ไม่เหลืออะไรเลย

ฮยอกแจยืนนิ่งงัน คำรักที่ส่งผ่านออกมามันเหมือนเข้าหูทั้งสองข้างแล้วดังก้องในหัวไปมาได้อย่างน่าประหลาด ความเห็นแก่ตัวและความรักที่มั่นคงของผู้ชายคนนี้ทำให้เขาเริ่มด้านชาทีละน้อย แทบไม่รู้สึกเมื่อมืออุ่นเลื่อนมาเชยคางเขาให้สบดวงตาคมกล้า มันเหมือนมีมนต์สะกดจนละสายตาไม่ได้ จนกระทั่งริมฝีปากอุ่นนั่นแนบลงมา ความร้อนผ่าวนั้นทำเอาฮยอกแจสะดุ้งจากภวังค์

“ยะ...อย่า...”คำห้ามปรามหายไป เมื่ออีกคนบดเบียดกลีบปากเข้ามาอย่างเร่าร้อน แขนอุ่นเลื่อนมาโอบประคองกอดเอวบางให้แนบชิดกับเรือนกายแข็งแกร่ง ขณะที่ฉกชิงความหอมหวานที่เรียวปากอิ่มแดงเรื่อที่ทาสีชาดอยู่จางๆ มืออุ่นเลื่อนมาประคองแนวกรามสวยได้รูป ก่อนจะไล้ไปที่ต้นคอขาวแล้วถกเสื้อเสื้อบางให้ร่นมาอยู่ที่หัวไหล่เนียน ฮยอกแจผวาเมื่ออีกฝ่ายลูบไล้ผิวกายขาวเนียน

“...นะ...นี่ในลิฟท์นะ”มือเรียวเลื่อนขึ้นมาผลักไสแผ่นอกแข็ง ขณะที่เม้มปากแน่นเมื่อรู้สึกถึงแรงดูดดุนที่ลำคอขาว ไอ้หมอนี่...

ชเว ซีวอนช้อนสายตาขึ้นมาสบดวงหน้าแดงก่ำ พร้อมแววตาแข็งกร้าวอย่างคาดโทษเขา ยังกักขังอีกคนไว้ในอ้อมกอดอุ่น กระซิบเสียงนุ่มเหมือนเกลี้ยกล่อมคนสวยที่ทำท่าเหมือนจะตันหน้าเขาเข้าไปทุกที

“ปล่อย!

“สัญญาก่อนสิว่าจะไม่โกรธผม...”

“ผมไม่ได้โกรธคุณ แค่หึงที่คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นก็เท่านั้น”ฮยอกแจเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะผลักอีกฝ่ายแรงๆหากร่างสูงใหญ่นั่นกลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ดวงตาเลยตวัดมองอีกคนอย่างแข็งกร้าว

“เห...”ดวงหน้าหล่อยื่นเข้ามา กระซิบถามที่ข้างหูก่อนจะหอมแก้มขาวแรงๆอย่างเอ็นดู “...นี่คุณหึงผมขนาดร้องไห้เลยเหรอเนี่ย”

“ก็ผมเสียใจ!...”ฮยอกแจกลอกตากับความปากว่ามือถึงของอีกคน บ้าจริง...เขารู้สึกเหมือนตกหลุมพรางตนเองจนได้ “...แต่ตอนนี้ไม่เสียใจแล้ว แต่งไปได้เลยยิ่งดี! แล้วอย่ามายุ่งกับผมอีก!

“ได้ไงเล่า ก็คุณเป็นเมียผม...”

ฉันไม่เคยเป็นเมียแก!!

ฮยอกแจอยากจะตวาดใส่หน้าอีกฝ่ายดังๆนัก ซีวอนนี่ช่างตอบได้หน้าตาย แล้วยังมีหน้ามาล็อคแขน ก้มลงมากระซิบเสียงนุ่มที่ข้างหู

 

“...จะให้ช่วยทวนความหลังไหมล่ะ?

 

ไอ้บ้ากาม...ไอ้...

ฮยอกแจเริ่มจะขุดโคตรเหง้าศักราชคนตรงหน้าขึ้นมาบริภาษในใจ เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำอึนฮยอกถึงได้พลาดท่าให้ไอ้หมอนี่ ทั้งๆที่ในสายตาของเขา ชเว ซีวอนก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ฉลาดสักเท่าไหร่นัก...

หากมันร้าย...

...ลึกลงไปในความโง่ที่เขาเฝ้าบริภาษทุกวันมันก็ยังมีความร้ายกาจของพวกผู้ชายแฝงอยู่

เขารู้จักความร้ายกาจเช่นนั้นตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อหนุ่ม เพราะผู้ชายที่แอลเอมักมีเจ้าสิ่งนี้ซ่อนอยู่กันไปคนละแบบ และกลุ่มของฮยอกแจก็เชื่อด้วยว่าผู้ชายบนโลกนี้มีมันด้วยกันทุกคน หากจะยกเว้นเสียคนนึงก็คือคิม คิบอมที่ผิดมนุษย์มนาไปเสียหน่อย อาการที่ฮีชอลเรียกว่าปากว่ามือถึง เขาเคยคิดว่าซีวอนอาจจะเป็นเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไป แต่ไม่ใช่...เจ้าตัวร้ายกาจยิ่งกว่านั้น น้อยครั้งที่ซีวอนจะเผยความร้ายกาจเช่นนี้ออกมา เพราะเจ้าตัวมักเลือกเวลาและโอกาสที่เหมาะสม แถมตอนนี้ฮยอกแจก็กำลังได้ชมมันเป็นขวัญตา แบบเต็มปาก เต็มสตีม!

“อื้อ...ปล่อยก่อน!”เสียงประท้วงดังจากเรียวปากแดงเรื่อที่หอบหายใจน้อยๆเพราะรสจูบที่ผ่านมา มือเรียวกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่น ถึงฮยอกแจจะเป็นจอมยั่วคนนึง หากเขาก็ไม่ใช่ว่าจะชอบการสัมผัสเช่นนี้เสียหน่อย ริมฝีปากร้อนนั้นไล่ไปตามเรียวปากแดงจัดและวงหน้าสวยใส สัมผัสออดอ้อนเหมือนจะเน้นย้ำคำว่ารักและงอนง้อขอให้เขาหายโกรธเสียที ฮยอกแจไม่รู้หรอกว่าเขาดีใจขนาดไหนที่บานประตูลิฟท์มันเปิดออกมาในที่สุด

ฮยอกแจถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ได้เห็นสายตาสอดรู้สอดเห็นของใครหลายๆคน ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาเคยรังเกียจมันนัก แต่ก็คงไม่ใช่เวลานี้ เพราะอย่างน้อยๆมันก็ทำให้เขาหลุดจากการถูกท่านประธานบริษัทลวนลามจนได้

ซีวอนทำหน้าตาย เหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่รอยประทับสีกุหลาบยังเด่นชัดอยู่บนผิวขาวเนียนของฮยอกแจ ท่านประธานกวาดตามองให้ดวงตาทุกคู่หลบสายตาก่อนจะโอบเอวบางของคนข้างตัวอย่างเคยทำ แล้วเอ่ยเสียงสุภาพผิดกับบุคลิกในลิฟท์นั่นลิบลับ

“ไปทานข้าวกลางวันด้วยกันนะครับ”

ฮยอกแจมองค้อนอีกคน หากก็ยอมให้อีกฝ่ายพาเดินไปที่ลานจอดรถ จีฮยอนที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่รีบต่อสายหาฮเยอิน ก่อนพร่ำเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างสดๆร้อนโดยที่ไม่ลืมใส่สีตีไข่ให้อย่างสนุกสนาน

 

**

 

ดอกกุหลาบสีแดงจัดถูกยื่นให้คนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูง เหลือบแลสายตาไปยังใบหน้าที่กำลังแย้มรอยยิ้มฉอเลาะของชเว ซีวอน ก่อนที่คนสวยจะยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย

“คุณกำลังคิดว่าแค่อาหารหรูๆ กับดอกไม้สวยๆแค่ช่อเดียว มันจะทำให้ผมใจอ่อนได้อย่างนั้นหรือ?

“แล้วคุณอยากจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ...”สีหน้าของซีวอนสลดลง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนกับคนสวยที่งอนไม่หายตรงหน้า “...ตลอดทางที่ขับรถมา ผมง้อคุณจนไม่รู้จะง้อยังไงแล้วนะ”

ฮยอกแจยิ้มเยาะ ก่อนจะเสเบือนหน้าออกนอกกระจก เอนศีรษะพิงกระจกใสเหมือนเบื่อหน่ายเต็มทน ซีวอนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เม้มปากแน่น เบือนสายตาลงต่ำอย่างจนปัญหา นึกสงสัยทำไมคนตรงหน้าถึงงอนเขาได้นานขนาดนี้

ดวงตาสีอำพันชะงักเมื่อเห็นรถของคนคุ้นเคยขับพาใครบางคนแวะเข้ามาที่ร้านอาหารที่เขากำลังนั่งอยู่ ภาพของน้องชายตัวเองกับเพื่อนรักทำเอาอี ฮยอกแจต้องเบิกตากว้าง ก่อนสมองจะเร่งประมวลผลเมื่อวิเคราะห์ได้ว่าอีกไม่ช้านานคนอีกสองคนจะเดินมาถึงโต๊ะของเขาแล้ว

จะให้ชเว ซีวอนเห็นเขากับอึนฮยอกพร้อมกันไม่ได้เป็นอันขาด...

ดวงตาสีอำพันไหววูบ ก่อนที่เรียวปากแดงจะคลี่ยิ้มแสนหวานและเย้ายวน จนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเริ่มตามเกมส์คนสวยไม่ทัน อี ฮยอกแจเอามือเท้าคาง ก่อนจะหรี่ตามองสีหน้างุนงงของชเว ซีวอน

“นี่ซีวอน...”เสียงเรียกครานี้อ่อนหวาน ดวงตาวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกแสนกล “...อยากรู้ไหม ทำยังไงผมถึงหายโกรธ”

ร่างสูงเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะขยับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เมื่ออีกคนกระดิกนิ้วเรียกพร้อมยิ้มหวานฉ่ำ ทันใดนั้นเรียวปากแดงเรื่อก็ประทับลงบนกลีบปากหยักสวย แทรกเรียวลิ้นแดงฉ่ำเข้าเชิญชวนในโพรงปากอุ่น ร่างสูงนิ่งค้างก่อนตอบรับสัมผัสนั้นกลับอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวเลื่อนขึ้นมาประคองแก้มของร่างสูง ก่อนที่ฮยอกแจจะขยับนิ้วขึ้นมาปิดดวงตาสีดำขลับ ซึ่งอีกฝ่ายก็หลับพริ้มอย่างไม่สงสัย

โชคดีที่คนที่เดินนำเข้ามาในร้านอาหารไม่ใช่อึนฮยอกอย่างที่เขาคาดการณ์ คิม คิบอมนิ่งงันกับภาพที่เห็น ก่อนจะรีบหันไปเอามือปิดตาคนตัวเล็กที่เดินตามต้อยๆเหมือนลูกไก่ ดวงตาสีดำขลับหันมาสบดวงตาสีอำพันของแฝดคนพี่ ฮยอกแจส่งดวงตาดุกร้าวก่อนตวัดไปที่ประตูเหมือนบอกความนัย คิบอมพยักหน้า ก่อนจะลากอึนฮยอกออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

อี ฮยอกแจถอนริมฝีปากออกอย่างเย้ายวน ก่อนจะเบือนหน้าหันกลับไปมองที่กระจก รถสีขาวของคิบอมขับจากไป ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอก หันมาสบดวงตาแพรวพราวของอีกคนแล้วเลิกคิ้ว

“หายโกรธผมแล้วใช่ไหม?

ซีวอนเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ฮยอกแจขยับยิ้มมุมปาก ยกนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปากของตนเองแล้วเอ่ยเสียงหวาน

“จูบเนี้ย...ผมให้แค่ห้าคะแนนเท่านั้นนะ”

ซีวอนกระพริบตาปริบๆ ฮยอกแจเลยเฉลยเสียงใส พร้อมหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี

 

“ถ้าคุณยกเลิกงานแต่งงานล่ะก็...ผมถึงจะยอมให้คุณร้อยคะแนนเต็มนะครับ”

 

**

 

“ทำไมเราไม่ทานกลางวันกันที่ร้านอาหารสวยๆร้านนั้นล่ะครับ”

อึนฮยอกเอ่ยถามเสียงเบา เมื่อเห็นท่าทีเคร่งเครียดของอีกฝ่าย คิบอมที่กำลังพยายามเพ่งสมาธิกับการขับรถโดยไม่นึกถึงภาพของใครบางคนชะงัก ปรับสีหน้าและแววตาให้ราบเรียบ เบือนสายตามามองดวงหน้าหวานใสของคนที่นั่งอยู่เคียงข้าง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ผมจำร้านผิดครับ ร้านนั้นอาหารมันไม่น่าอร่อยเลย”

“เหรอครับ”

ที่จริงอึนฮยอกไม่อยากจะเชื่อหรอก ถ้าหากสีหน้าของอีกคนไม่เครียดขึง เขาควรจะให้เวลาส่วนตัวกับคิม คิบอมสักพัก อย่างน้อยๆก็ให้อีกฝ่ายได้ใจเย็นลงก่อนจะริ่มบทสนทนาใหม่ ร่างบางเลือกที่จะปล่อยให้ประเด็นนั้นผ่านพ้นไป เอ่ยอีกคำถามนึง

“แล้วทำไมตอนที่อยู่ร้าน...คุณถึงเอามือมาปิดตาผมเอาไว้ล่ะครับ”

“เพราะมันมีภาพอุบาตน่ะสิ!!

ร่างสูงกระแทกเสียงอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่าย คิบอมชักสีหน้าแหย ก่อนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มอย่างสำนึกผิด

“ขอโทษนะครับ คือผม...”ดวงตาคู่คมหลุบต่ำ ดวงแก้วสีอำพันถึงจะไม่เหมือนทั้งหมดหากก็ถอดแบบเดียวกับคนๆนั้นโดยสิ้นเชิง คิบอมถอนหายใจยาว อึนฮยอกเห็นท่าทางดังนั้นก็แย้มรอยยิ้มอ่อนบาง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ถามแล้วล่ะ”

คิอมเหลือบสายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะชักสีหน้าสำนึกผิด เอื้อมมือที่วางอยู่บนเกียร์มากุมมือบอบบางของอีกฝ่ายแทนคำพูดใดๆทั้งสิ้น อึนฮยอกเหลือบสายตามองอีกคน ก่อนจะก้มหน้าซ่อนสีหน้าแดงเรื่อ คิบอมยิ้มออกมาแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

“เราไปซื้อต้นดอกกุหลาบกันไหมครับ เพราะท่าทางคุณต้องอยู่กับผมอีกนานพอควร ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกันจะได้มีอะไรทำระหว่างรอฮยอกแจไง”

“เราจะอยู่ด้วยกัน...แค่สองคนเหรอครับ”อึนฮยอกถามเสียงสั่น

คิบอมเบือนสายตามามอง ก่อนยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นแก้มใสนั้นแดงเรื่อ เรียวปากเผยอน้อยๆ พร้อมสีหน้าตื่นตระหนกนั่นหาไม่ได้จากฮยอกแจหรอก

“ครับ...”เขาตอบพลางกลั้วหัวเราะ “...แต่คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ มีแม่บ้านอยู่อีกสองสามคน แล้วก็ยังมีคนขับรถอีกต่างหาก บ้านผมอยู่ใกล้แม่น้ำ วิวสวยมาก...เชื่อว่าคุณคงจะไม่เหงาง่ายๆหรอก อ่อ! แล้วก็มีพี่ชายจอมป่วนของผมด้วย”

“คุณมีพี่ชายด้วยเหรอฮะ”อึนฮยอกถามอย่างตื่นตา

คิบอมหัวเราะเบาๆ “มีสิครับ แม่ของผมไม่ได้เป็นหมันนี่...”

พอเห็นอึนฮยอกค้อนขวับก็เลิกเย้า หันมาเอ่ยตามจริง

“...พี่ชายผมน่ะเป็นคนโสดรักสนุก แถมยังไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน แต่ที่จริงแล้วเขาเป็นคนน่ารักน่าดูเลยนะ คุณต้องเข้ากับเขาได้แน่ๆ เพราะว่าเขาน่ะ...เป็นรุ่นพี่คนสนิทของพี่ชายคุณเลย”

“จริงเหรอครับ”อึนฮยอกถามอย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน “...ผมอยากเจอจังเลย”

“เขานิสัยไม่เหมือนกับผมเลยนะฮะ ถ้าคุณรู้จักต้องตกใจมากแน่ๆเลย เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วยล่ะ!”เอ่ยจบ ก่อนเอื้อมมือมาลูบศีรษะของคนตัวเล็กกว่าอย่างเอ็นดู

อึนฮยอกพยักหน้าพร้อมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นทำเอาคิม คิบอมชะงักงัน ความรู้สึกบางอย่างเหมือนเข้ามาถ่วงดุลน้ำหนักอยู่ในก้อนเนื้อในอก จวบจนหัวใจของเขาเต้นช้าลงอย่างน่าประหลาด

ร่างสูงชักมือกลับอย่างต้องของร้อน ก่อนจะหันไปมองด้านหน้าของรถ เลี้ยวรถเข้าร้านขายต้นไม้ริมทาง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยนกับคนข้างกาย

“เราลงไปเลือกต้นกุหลาบกันเถอะครับ”

อี อึนฮยอกพยักหน้า ก่อนจะก้มลงปลดเซฟตี้เบลล์ คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อกดปุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยสักเท่าไหร่ มันก็ไม่ปลดออกดังใจนึก ร้อนถึงใครบางคนที่ปลดเซฟตี้เบลล์ของตนเองเรียบร้อยแล้วต้องเอี้ยวตัวมากดให้แทน ร่างบางชะงักก่อนจะช้อนตามองอีกคนที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจสัมผัส

คิม คิบอมชะงักเมื่อเห็นดวงหน้าขาวใสของอีกคนอยู่ใกล้เพียงสัมผัส ดวงตาสีอำพันคมสวยมันใส...ใสจนเขาใจหาย ร่างสูงรีบผละจากอีกคนก่อนที่จะเผลอสัมผัสอีกฝ่ายอย่างแสนต้องห้าม คิบอมปรับสีหน้ามาเป็นแย้มยิ้ม ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเปิดประตูรถให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพและขี้เล่น

“เชิญครับ..เจ้าหญิง”

อี อึนฮยอกช้อนตามองอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ ลูบแผ่นอกบอบบางของตนเองเหมือนจะให้เจ้าก้อนเนื้อในอกนั้นสงบลงให้ได้ ก่อนจะยิ้มหวานแช่มชื่นให้อีกคนแล้วก้าวลงจากรถ เดินแกมวิ่งไปยังแผงต้นกุหลาบที่มีให้เลือกหลากหลายต้นและหลากหลายสายพันธุ์ เลือกได้ไม่นานก็หยิบกระถางต้นดอกกุหลาบขาวและดอกกุหลาบสีแดงให้เจ้าของร้านที่ยืนรอ

“เอาแค่สองต้นนี้ก็พอแล้วล่ะครับ”ร่างเล็กยื่นกระถางต้นไม้เล็กๆให้แม่ค้าที่ยิ้มรับแช่มชื่น ก่อนจะชะงักเมื่อร่างสูงเอื้อมมือมาจับที่ท่อนแขนขาว พร้อมถามเสียงอ่อน สีหน้าสงสัย

“ทำไมไม่เอาดอกกุหลาบสีขาวที่ชอบอย่างเดียวล่ะครับ”

“ก็ดอกกุหลาบสีแดงน่ะ...”อึนฮยอกขยับยิ้ม สีหน้าอ่อนโยน “...มันหมายถึงฮยอกแจนี่ครับ”

คิบอมชะงักมือที่แตะต้องอีกฝ่ายทันควัน ลดมือลงก่อนยอมให้อึนฮยอกพูดคุยกับแม่ค้าตามใจชอบ ภาพของใครคนนึงที่เข้ามาซ้อนทับร่างของอีกฝ่าย ตอนนนี้คิม คิบอมกำลังสับสน...

 

นี่เขากำลังเห็นดอกกุหลาบขาว...เป็นแค่เงาของดอกกุหลาบสีแดงหรือเปล่านะ

 

“คิบอม!!

เสียงเรียกของคนคุ้นเคยดังขึ้น คิม คิบอมหลุดจากภวังค์พร้อมหันมอง ก่อนจะนิ่งงันเมื่อร่างบางร่างหนึ่งโผเข้าโอบกอด ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้าง ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นดวงหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน หลุดอุทานออกมาเสียงดังลั่น

“ฮีชอล!!

คิม ฮีชอลแย้มรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะประทับเรียวปากที่กลีบปากหยักของน้องชายตัวเองอย่างโหยหา ท่ามกลางสายตาของใครบางคนที่มองมานิ่งค้าง อี อึนฮยอกรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสาปเมื่อมองคนสองคนที่แลกสัมผัสกันดูดดื่มเหมือนโหยหากันมาแสนนาน ทำไมล่ะ...

 

ทำไมถึงนึกเจ็บ...

 

**

 

“ฮยอกแจกลับมาแล้วเหรอ”ซองมินเดินแกมวิ่งมาหาร่างบอบบางที่กำลังจะเดินกลับเข้าที่ทำงาน

“กลับมาแล้วล่ะ แล้วนั่นคนเขาถือบัตรอะไรกันน่ะ”

คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อเหลือบสายตามาเห็นการ์ดสีชมพูอ่อนที่พนักงานถือกันครบแทบทุกคน อี ซองมินก้มหน้าก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“ก็...การ์ดเชิญไปงานแต่งงานไงล่ะ”

“งานแต่งงาน อ่อ! ของท่านประธานบริษัทน่ะเหรอ”ฮยอกแจเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆแล้วถามเสียงนุ่ม “...แล้วฉันกับนายได้มาเหมือนๆกับเขาไหมล่ะ?

“ไม่หรอก...”ซองมินส่ายหน้าจนผมกระจาย “...เพราะว่าคนแจกคือคุณจีฮยอน”

คราวนี้ฮยอกแจถึงกับยิ้มอย่างเข้าใจ ทั้งหมดนี่ก็แปลว่า...ฮเยอินก็หวาดกลัวเขาอยู่ไม่หยอกสินะ คงจะกลัวว่านแต่งงานของตัวเองจะล่มล่ะสิท่า ในเมื่อเขาให้เกียรติอี ฮยอกแจกันขนาดนั้น...

เรียวปากสีกุหลาบแย้มรอยยิ้มอ่อนหวานออกมาในที่สุด ก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเพื่อนสนิท

 

...ไม่ไปร่วมอวยพรงานแต่งงานของสองคนนั่น มันก็ดูจะน่าเกลียดไปหน่อยใช่ไหมล่ะ

 

**

 

“นี่คือการ์ดเชิญงานแต่งงานที่คุณขอเอาไว้นะฮะ”

โจ คยูฮยอนวางการ์ดงานแต่งสีชมพูอ่อน มีกลิ่นหอมหวานละมุนหลายใบให้แก่คนตรงหน้า ก่อนแย้มรอยยิ้มน้อยๆอย่างเคย

“ผมไม่นึกว่าทงเฮเองก็สนใจจะไปงานนี้กับเขาด้วย”

อี ทงเฮแย้มรอยยิ้มการค้าออกมาอย่างเสียไม่ได้ รอยยิ้มเรียบเย็น และแววตาสงบราวน้ำทะเลลึกนี่ไม่มีใครสามารถอ่านมันออกได้ทั้งนั้น

“ก็เรามันคนวงการเดียวกัน งานแต่งงานของท่านประธานบริษัทใหญ่อย่างไลอ้อนจิวเวอร์รี่ โรสมาร์กก็ขอไปชมแหวนเพชรแต่งงานของเจ้าสาวสักหน่อย ว่าจะดีไซด์ออกมาได้งดงามขนาดไหน”

คยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ “นั่นสินะฮะ คุณนี่ชอบทำอะไรเป็นการค้าไปหมด”

ทงเฮยกกาแฟขึ้นจิบ “โอกาสงามๆที่จะเข้าถึงตัวคู่แข่ง...มันหาได้ยากนี่ฮะ และที่สำคัญคือ เพื่อน ของผมเขาอยากจะไปงานนี้มากเลย”

“งั้นงานนี้ผมคงจะได้เจอเพื่อนของคุณเยอะเลยสินะฮะ”คยูฮยอนคาดคะเนเอาจากจำนวณการ์ดที่อีกฝ่ายขอให้เขาหามาให้

“ไม่มากมายอะไรหรอกฮะ แค่คนของตระกูลคิมก็มีทั้งหมดตั้งครึ่งค่อนจำนานการ์ดนี่แล้ว”

คยูฮยอนมองคนตรงหน้าที่กำลังนับจำนวณการ์ดเชิญมางานแต่งงานที่ได้มา ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ

“แปลว่าคนของตระกูลคิมจะมาเยอะสินะครับ”

“คนของตระกูลคิมจะเดินทางมาจากต่างประเทศเพื่อร่วมงานนี้ถึงสามคน พี่ฮีชอลเอง...เขาก็วางแผนจะพาน้องชายของตัวเองมาเปิดตัวในงานนี้เช่นกัน เพื่อนของผม...เขาก็อยากจะมาในงานนี้ด้วย ถ้านับรวมกันเป็นหก ตัวผมด้วยก็เป็นเจ็ด ส่วนอีกสามใบนี้เนี่ย...”ทงเฮก้มมองการ์ดในมือ “...เป็นของนักออกแบบของเรา และคนของตระกูลปาร์คที่ต้องการการ์ดเชิญแต่พวกคุณส่งไปไม่พอ”

“นี่เป็นงานแต่งงานของพวกผม หรือว่างานของโรสมาร์คกันแน่ครับเนี่ย?”คยูฮยอนเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ

ทงเฮเลิกคิ้วขึ้นสูง “งานแต่งของคุณ...คนมานับร้อย แต่โรสมาร์คมากันเพียงแค่ไม่ถึงสิบคน จะแย่งซีนเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ก็ให้มันรู้ไปสิ”

คยูฮยอนยิ่งหัวเราะมากกว่าเดิม ดวงตามองกลับครานี้วาววับ “ผมคิดว่าแย่งได้ เพราะโรสมาร์คเป็นบริษัทที่มีแต่ปริศนา ยิ่งคุณฮีชอลจะพาน้องชายของตัวเองมาเปิดตัว พวกนักข่าวจะต้องจับตามองเป็นแน่ ว่าแต่น้องชายของเขาทำงานอะไรในบริษัทโรสมาร์คเหรอครับ”

“เป็นผู้บริหารครับ...”ทงเฮตักเค้กสตอร์เบอร์รี่เข้าปาก “...คิบอมน่ะเป็นผู้บริหารระดับหัวกะทิของบริษัทเราเลย ที่จริงเขาค่อนข้างจะรักสันโดษไม่เหมือนพี่ชาย และก็ไม่ชอบงานรื่นเริงอะไรแบบนี้หรอก แต่คราวนี้พี่ฮีชอลบอกว่าจะลากไปให้ได้ เขาเลยได้แต่โอดครวญ”

แววตาที่อ่อนโยนขึ้นของคนพูด ทำเอาคยูฮยอนต้องนิ่งงัน

“ท่าทางคุณจะสนิทกับเขามากเลยนะฮะ”

ทงเฮชะงักช้อนกาแฟที่กำลังใช้ตักเค้ก เหลือบสายตามองคนพูดก่อนจะเผยอยิ้มบางเบา

“เขาเป็น...คนที่น่าทึ่ง และมีเสน่ห์มากๆเลยล่ะ เพราะฉะนั้นไม่ว่าใครก็อยากจะอยู่ใกล้...”ดวงตาสีน้ำตาลวานหลุบมองถ้วยกาแฟในมือก่อนยกจิบ “...อยู่ใกล้ๆคนๆนั้น”

คยูฮยอนรู้สึกเหมือนถูกสาป ความรู้สึกบางอย่างมันแล่นทั่วร่างเมื่อเห็นกิริยาเช่นนั้นจากอีกฝ่าย ร่างสูงหลุบตาลงต่ำ อี ทงเฮที่ไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาของอีกคน ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ท่าทางผมต้องไปแล้วล่ะ ต้องเอาบัตรเชิญไปแจกที่ตระกูลคิมอีก”

“ครับ...”คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมาแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน “...โชคดีครับ”

ทงเฮยิ้มให้เล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะ หยัดตัวขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินออกจากร้าน ทิ้งให้อีกคนจมอยู่ในความรู้สึกคับแน่นในอกด้านซ้าย ที่ตอนนี้มันเอ่อล้นจนแทบทำอะไรไม่ถูก

“คยูฮยอนเอ๋ย...”ร่างสูงพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนคลี่ยิ้มสมเพช

 

“...ท่าทางนายจะหลงรักคนที่มีเจ้าของหัวใจเข้าซะแล้วล่ะ”

 

**

หุหุ =..=

ที่จริงเม้นท์ตอนนึงครบสิบเม้นท์ไรเตอร์ก็น่าจะมาอัพได้แล้วเนอะ -- --*

เสียดายที่คอมพ์มันดันรวนเร ต้องลากไปเข้าอู่หมดไป 300 บาท -A- (ขยันให้ตูเสียเงินจริงจัง)

ตอนหน้าตัวละครตัวไหนจะโผล่หัวดำๆออกมาบ้างน้า (สนุกแน่ หุหุ)

ตอนนี้ไรเตอร์ขอตัวไปคิดฉากความล่มจมของงานแต่งงานก่อนดีกว่า 555+

เม้นท์เยอะๆนะฮับ >w<

ส่วนพี่นัน ขอบคุณมากฮับที่มาอ่านผลงานของน้อง สัญญาว่าเรื่องนี้จะ(พยายาม) ไม่ให้ผิดหวัง เจแต่งเคะช้ำมาเยอะแล้ว ให้เมะมันช้ำบ้าง อะไรบ้างเนอะ 555+


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1706 HyukJewel (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 22:17
    อยู่ในลิฟกันนานสุดอ่ะ 5555555555555555555
    ไม่ใช่แค่อึนหรอก เจอแบบนี้เป็นใครก็เสร็จประธาน 55555555
    เพื่อนพี่น้องเค้าคิดถึงกันดูดดื่มดี 555555555555
    #1,706
    0
  2. #1219 geejajaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 23:19
    โอ๊ยมันส์ อยากอ่านต่ออ่ะ ลุ้นมากๆ คือแบบคยูจะเป็นอะไรมากไหม? แล้วฮยอกแจจะเปลี่ยนตัวกับอึนๆทันหรือเปล่า? Writerอย่าทรมานคนอ่านคนนี้เลยนะ ยอมรับสารภาพว่าลงแดงติดฟิคมากอ่ะ
    #1,219
    0
  3. #1080 ChovySilver (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 22:07
    บอมชอบฮยอกหรอเนี่ย

    อยากรู้เหตุที่บอมกับเฮเลิกกันอ่ะ
    #1,080
    0
  4. #901 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 20:40
    บอมหึงฮยอกอ่าาา -//////- แล้วตกลงบอมจะเลือกฮยอกหรืออึนเนี่ย
    เจ๊จูบบอมตะไม 55555 อึนเข้าใจผิดเลย -..-
    คยูสู้ๆเฟ้ย ทำให้เฮใจอ่อนให้ได้
    #901
    0
  5. #861 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 19:31
    คยูสู้ๆ
    #861
    0
  6. #815 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 15:20
     เนื้อเรื่องสนุกมากเลยค่ะไรเตอร์ สู้ๆนะคะ
    #815
    0
  7. #743 Mhoomin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 10:05
    ชเว ซีวอนเห็นแก่ตัวที่สุด สมแล้วที่จะต้องโดนหนักๆ

    สงสารโจ คยูฮยอนเหมือนกันแฮะ

    คิม คิบอมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยสินะ
    #743
    0
  8. #299 ae snoopy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:22


    กี้สู้ๆๆนะอย่ายอมแพ้
    #299
    0
  9. #298 yepat@dD (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:49
    คยูสู้ๆ อย่ายอมแพ้นะ
    #298
    0
  10. #297 ze_gusy club (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 11:38
    อ่านตอนนี้แล้วนึกสงาสารคยูกี้ขึ้นมาเลยอ่ะ
    #297
    0
  11. #296 พริกหยวก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:49
    อ่านตอนนี้เเล้วสงสารคยู 
    แฮรักบอมทำไมมมมมมมมม !


    แล้ววอนกะฮยอก หื่นจริงจัง55555555555555555555
    #296
    0
  12. #295 habu_habu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 16:06
    บอมมี่ ดูน่าสงสารรรง่ะ
    #295
    0
  13. #294 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 17:10
    แหมพ่อโจวศรี ทำไมซื่อแย่งนี้

    เคยได้ยินมั๊ยจ๊ะสุภาษิตนี้น่ะ

    "แฟนเขาเราไม่มีสิทธิ์ แต่ถ้าจีบติดอ่ะ สิทธิของเรา" ^^ งิงิ
    #294
    0
  14. #293 'MIN' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 21:42
    กี้ เอ๋ยยยย สู้ๆว่แก
    #293
    0
  15. #292 phahae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 19:09
    งง ความสัมพันธ์คิบอม ฮยอกแจจัง

    สงสารคยูอ่ะ  ทงเฮ คิบอมมันไม่รักนาย อ่ะ ไปหาคยูเถอะนะ
    #292
    0
  16. #291 kmkmkm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 13:47
    แวววุ่นวายวกวนมึนงงมากกกกกกกก

    บอมฮยอก ยังไงงงงง

    วอนฮยอก บอมฮยอก คยูเฮ คิเฮ ฮีชอลจูบน้องทำไม55555555555



    อ๊ากกกกกกกกกกก ไรท์เตอร์ห้ามทิ้งเรื่องนี้นะ เพราะเราจะงงไปตลอดกาล

    55555555555555
    #291
    0
  17. #290 danger poppular (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 16:11
     กี้ บุกให้ตายไปข้างนึงเลย เฮต้องใจอ่อนแน่ๆ เพราะเรื่องนี้คยูเฮ
    #290
    0
  18. #289 kamoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 01:38
    กี้สู้ๆ กี้สู้ตาย  อย่าเพิ่งยอมแพ้ไปซะก่อนล่ะ

    ได้ข่าวว่าเรื่องนี้คยูเฮนะจ๊ะ ^^
    #289
    0
  19. #288 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 22:01
    บอกตรงๆ อยากเห็นงานล่มไวๆอะ รอตอนต่อไปนะค่ะ

    เอาให้วอนมันช้ำเยอะๆ นะ (ซะใจมากอะ)

    วอนแกเป็นผูชายที่แบบว่า ไม่น่าคบเป็นแฟนเลยยจริงๆ(อย่าโกรธเรานะไรเตอร์) ๕๕๕
    #288
    0
  20. #287 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 16:16
    งานเต่งวอนเอาให้พี่นาศเลยน๊าพี่ไรเตอร์ ฮ่าๆ

    วอนก็ร้ายพอตัวนะในลิฟต์นั่น

    ยิ่งอ่านทำไมยิ่งรักอึนฮยอกนะ เธอช่างดูน่าทะนุถนอม วอนช่างทำร้ายอึนฮยอกได้ลงคอ

    เเต่ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฮยอกเเจก็เอาคืนเองเเหละเนอะๆๆ ^^

    อ่ะ พี่ไรเตอร์ฮืบโปได้ควีนเเล้วนะ ฮ่าๆ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ สนุกมากๆเลย เเบบว่าพี่ทรมานวอนได้สะใจหนูดีจริงๆ

    เเบบว่าถ้าฮิบโปป็นวอนนะ เเทบอยากจะฆ่าตัวตายได้เลยนะนั่น

    ^^ เเต่ว่าสงสรคิมคิจริงจัง เฮ้อออ พระรองนี่น๊า

    ^^
    #287
    0
  21. #286 moonoy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 11:58
    อ่านเรื่องนี้แล้วเครียด แอบอึนกะคู่จริงๆ



    แต่ขอบอกว่าเซ็งผู้ชายอย่างชายวอนที่สุด



    ดีแต่พูด แต่การกระทำเธอช่าง แค่ดูแลและปกป้องคนรักยังไม่ได้



    มีแต่ความเห็นแก่ตัวล้วนๆ จริงๆ



    แต่แอบสับสนกะบอมฮยอกจริงๆ
    #286
    0
  22. #285 NK_Marine (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 02:07
    ถูกต้องงงน้องสาว ถึงยุคเคะครองโลกแล้ว เมะต้องช้ำบ้างอะไรบ้าง ๕๕๕๕๕๕๕



    ตาชเวก็แหม่ะ ออกลายซะได้ คุณฮยอกแจเกือบจะใจอ่อนแล้วเชียว

    แต่ดีแระๆ ฮยอกแจสู้ๆนะค่ะ ถล่มงานแต่งให้ราบไปเลยคุณ ๕๕๕๕



    จะบอกว่าขอสารภาพว่าหลงรักโจเรื่องเน้!!

    ไม่ไหวววววววแล้ว จะอบอุ่น จิงจัง จีงใจ รักใครรักจิงได้ขนาดนี้ค่ะชายโจ

    อีทงเฮอ่าาา เลิกรักผชตระกูลคิม แล้วมาสนใจผชตระกุลโจเถอะ

    ลุ้นคยูเฮสุดใจจจจจ (เอ๊ะ ได้ข่าวว่าพี่เมนวอนฮยอก ๕๕๕)



    ปล.แอบได้กลิ่นบอมฮยอกมาจางๆๆๆๆ อย่านะ คิมคิ คิอึนสิๆๆๆๆ >..<



    รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะน้องสาว คิคิ
    #285
    0
  23. #284 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 23:44
    นี้มันรักกี่เส้ากันเนี้ย



    แลดูวุ่นวายดีจิง

    สงสารเฮ.......



    ไรเตอร์สู้ๆๆๆรีบกลับมาอัพไวๆๆน่ะค่ะ
    #284
    0
  24. #283 geejajaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 18:40
    ฉากในลิฟต์สุดยอดมากๆ ชอบอ่ะ



    เหมือนวอนจะเผยด้านร้ายและเจ้าเล่ห์

    เหมือนฮยอกเกือบเสียตัวไม่ทันเล่ห์วอน



    วอนเอากลับไปคิดดูนะ รู้ทั้งรู้ ความผิดตัวเอง

    แต่ทำอะไรไม่ได้เลยเนี๊ยะ มันแย่มากนะคะ
    #283
    0
  25. #282 YYHK_HYUK_Sarang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 18:19
    กรี๊ดร้อง  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    ชอบฉากในลิฟต์อ่าาาาา
    ชเวร้ายมาก ปล้ำจูบฮยอก วู้วววววววว
    ใครช่างเป็นคนกดลิฟต์หนอ?? น่าัก

    ฉากในร้านอาหารอีกฉาก  ฮยอกกล้าแลกมากๆ
    แลกแบบนี้...เสียเปรียบชเวเค้านาาาา  ฮ้าๆๆๆๆ

    คยูเฮ ดราม่าเว้ยเห้ย แลเหมือนว่าเฮจะยังลืมบอมไม่ได้
    และคยูก็ดูจริงจังด้วยนะนั่น  สู้ๆนะพ่อหนุ่ม คิกๆๆ
    เห็นเฮไล่ญาติโกโหติกามาแล้ว...โอ้วววววววววว
    ปวดหัวแทนเรื่องที่กำลังจะเกิดเสียจริง

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #282
    0