ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 10 : -9-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มี.ค. 54

 

“เอกสารนี้เป็นยอดขายของเดือนนี้ทั้งหมด รวมทั้งกลยุทธ์การขายของบริษัทเรา และข้อมูลของบริษัทคู่แข่งอย่าง ROSE MASK ด้วย ทั้งหมดนี่พี่จะต้องนำไปเข้าประชุมในช่วงบ่ายของวันนี้นะครับ...”คยูฮยอนวางแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ลงตรงหน้าของผู้เป็นพี่ที่คลี่ยิ้มรับ ก่อนจะถามขึ้นมาลอยๆถึงสิ่งที่คาใจ “...วันนี้ฮยอกแจไม่มาทำงานเหรอครับ”

รอยยิ้มของผู้เป็นพี่สะดุดลงทันควัน ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเฉยเมย “อื้อ นายรู้เหรอ?

“ผมเดินผ่านโต๊ะทำงานของเขา เห็นไม่มีคนนั่งเลยสงสัยน่ะ เขามีธุระอะไรอย่างนั้นเหรอ”คยูฮยอนถามต่ออย่างสงสัย ไม่ได้สังเกตอาการผิดปกติของผู้เป็นพี่มากมายนัก

“พี่ก็ไม่รู้สิ ว่าแต่นายจะอยากรู้ไปทำไมกัน?”คิ้วเข้มขมวดมุ่น ช้อนตามองคนเป็นน้องอย่างไม่ใคร่จะพอใจมากนัก

แววตาขุ่นมัวทำเอาคยูฮยอนชะงัก ก่อนจะเอาน้ำเย็นเข้าลูบเพราะรู้นิสัยขี้หึง ขี้หวงนั่นเป็นอย่างดี

“ผมแค่สงสัยตามประสาเพื่อนน่ะครับ เห็นท่าทางของเขาเมื่อวานก็ยังแข็งแรงดีอยู่ เลยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”

“นายไม่ต้องเป็นห่วงคนของฉันมากนักหรอกนะ”ชเว ซีวอนเอ่ยเสียงราบเรียบ

โจ คยูฮยอนอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆ กับความงี่เง่าของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มบทสนทนาใหม่ ถึงประเด็นสำคัญที่ทำให้เขาติดใจคนตัวเล็กนั่นนักหนา

“พี่ว่าฮยอกแจเขาเปลี่ยนไปไหม?

“เปลี่ยน?...”ซีวอนชะงักมือที่กำลังเปิดเอกสาร หันมองดวงหน้าจริงจังของคนเป็นน้อง ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ “...ไม่นี่ เท่าที่เห็นก็ยังเป็นคนเดิม ไม่เห็นจะเปลี่ยนไปตรงไหน”

“ผมว่าเปลี่ยน...”คยูฮยอนขมวดคิ้วแน่นจนหน้าผากยับ “...เพราะผมรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด ยกตัวอย่างง่ายๆ อึนฮยอกไม่เคยจะพูดเรื่องการแต่งงานระหว่างพี่กับเขา เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นไป...ไม่ได้...”คำพูดสุดท้าย หยุดลงเพราะเกรงจะกระทบน้ำใจของอีกฝ่าย ซึ่งสิ่งที่คยูฮยอนเห็นคือแววตานั้นหมองหม่นลง “...แต่เมื่อวานเขาก็พูดขึ้นมาได้หน้าตาเฉย แถมดูเหมือนว่าอยากจะแต่งงานกับพี่อยู่มาก”

“คนรักกันเขาก็ต้องอยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันน่ะสิ นายจะสงสัยไปทำไม”คนเป็นพี่เน้นย้ำคำว่าคนรักกัน โดยไม่...แม้แต่จะคิดตามคำพูดของอีกฝ่ายเลยสักนิด “...แล้วคนเราก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ถ้าหากเขาอยากจะแต่งงานกับพี่...พี่ก็ว่าไม่เห็นแปลก”

คยูฮยอนอ้าปากจะเถียง หากก็หุบปากฉับลง ท่าทางเป็นแบบนี้ต่อให้เขาพยายามชี้ให้เห็นถึงข้อผิดสังเกตมากเพียงใด พี่ชายบุญธรรมของเขาก็คงจะไม่ชายตาแลนักหรอก ร่างสูงของคนเป็นน้องทอดถอนใจ

“งั้นผมก็ไม่มีอะไรแล้ว ขอโทษที่รบกวนนะครับพี่”

ซีวอนพยักหน้ารับ คยูฮยอนเดินออกจากห้องอย่างเงียบเฉียบ แล้วสะดุดลง เมื่อเห็นเลขาสาวคนสำคัญของผู้เป็นพี่ที่กำลังก้มหน้างุดๆ ทั้งที่ด้วยนิสัยของเจ้าหล่อน จะต้องเงยหน้าขึ้นมาวาดรอยยิ้มและเอ่ยคำฉอเลาะกับเขาแน่ๆ

“คุณจีฮยอน?”คยูฮยอนก้มมองดวงหน้าสวยนั่นชัดๆ มันแดงริ้วเป็นรอยฝ่ามือจางๆ ถ้ามองผ่านๆคงจะสังเกตเห็นไม่ได้หรอก “...หน้าไปโดนอะไรมาน่ะฮะ?

จีฮยอนสะดุ้งเฮือก เมื่อผู้ชายที่หล่อนหมายปองดันเห็นริ้วรอยอันน่ารังเกียจที่ใครบางคนฝากเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว แต่มันก็ยังคงมีอยู่เจือจางจนหล่อนต้องเสียเวลานั่งกลบเกลื่อนมันอยู่นาน กว่าจะมั่นใจพอมาทำงานได้

“คือ...”หญิงสาวก้มหน้างุดๆ ไม่กล้าที่จะบอกเหตุผลที่แท้จริง “...เจออุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะค่ะ”

คยูฮยอนทำหน้างง ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดใจของหญิงสาว ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ในแบบที่ทำให้อีกคนถึงกับมองเคลิ้ม

“งั้นก็หายเร็วๆนะครับ”

ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับห้องของตนเอง ตอนนี้ในใจของเขากำลังมีตราชั่งที่ข้างหนึ่งเป็นที่นั่งของคนที่ชื่ออี อึนฮยอก อีกข้างหนึ่งมีคนที่ชื่ออี ฮยอกแจนั่งอยู่ คนสองคนที่ได้ชื่อว่าคนๆเดียวกัน แต่ทำไมพอนำมาชั่งบนตราชั่งในจิตใจ ค่าน้ำหนักในหัวเขาถึงได้ดูไม่เท่ากันได้ขนาดนี้นะ ถ้าหากว่ามันจะเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงโดยธรรมชาติของคนเรา...ก็ดูจะมากไปหน่อยไหม

“หรือจะคิดมากไปเองนะ...”คยูฮยอนพึมพำกับตนเองเสียงแผ่วเบา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแล้วหลับตาลงหวังให้สมองผ่อนคลาย

แต่ไม่ว่าจะทำยังไง...

 

...ภาพรอยยิ้มของคนที่ได้ชื่อว่าคนๆเดียวกันที่แสนจะแตกต่าง ก็ไม่ได้เลือนหายไปเลยสักนิด

 

**

 

ฮยอกแจทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง รอใครบางคนที่กำลังอาบน้ำสระผมในห้องน้ำจนไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขา ตอนนี้เองที่ฮยอกแจเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลัง...หวาดกลัว

หวาดกลัวที่จะพูดคุยกับอีกคน ที่ไม่ได้เจอกันมานานถึงสิบกว่าปี ถ้าหากสิ่งใดๆในโลกนี้จะมีสิ่งที่อี ฮยอกแจไม่สามารถทำได้ นั่นก็คงจะเป็นการพูดคุยกับน้องชายเพียงคนเดียวได้อย่างสนิทใจ โดยที่ไม่มีอาการประหม่าหรือตื่นเต้นกระมัง เพราะถ้าหากว่าฮยอกแจจะต้องเห็นคนที่เหมือนกับตัวเองทุกระเบียบนิ้ว มาทำกิริยาต่างๆที่ตัวเขาคิดว่า นี่ไม่ใช่ตัวฉันเลย โลกของฮยอกแจก็คงจะมืดลงด้วยความอับจนที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำกิริยาอย่างไรกับคนที่เหมือนกันด้วยทางรูปลักษณ์ หากแตกต่างกันทางการกระทำคนนี้ดี

อาจจะเป็นเพราะปัจจัยหลายๆอย่างที่ทำให้พวกเขาต้อง ห่าง กันเกินไป...

สิ่งแรกที่อยากจะทำคืออยากจะคุย...อยากจะกอด...อยากจะพูดว่าคิดถึง...

และอยากจะกล่าวคำว่า...ขอโทษ สำหรับเรื่องเลวร้ายที่เจ้าตัวได้ผ่านมา...

แต่มันจะเริ่มตั้งแต่ตรงไหนดีล่ะ?

แอ๊ด~

เสียงบานประตูเปิดออก เผยให้เห็นคนในชุดของโรงพยาบาลที่กำลังเช็ดเส้นผมสีอ่อนของตนเองอยู่ ก่อนที่ผ้าขนหนูผืนเล็กนั้นจะล่วงลงกับพื้นอย่างที่เจ้าของๆมันไม่ใส่ใจ ดวงตาสีอำพันสองคู่เบิกกว้างเมื่อได้พบเจอกันครั้งแรก นับจากระยะที่ยาวนานยิ่งนักในห้วงจิตใจของแต่ละฝ่าย

อี ฮยอกแจมอง...น้องชายที่แข็งแรงดีกว่าเมื่อยามที่เขาเห็นครั้งล่าสุด ทั้งสภาพทางร่างกาย และจิตใจที่ไม่ได้บอบช้ำจนเขาต้องรู้สึกเจ็บลึกในอกเหมือนอย่างวันนั้น อึนฮยอกเป็นอย่างที่คิบอมบอกทุกประการ ไม่มีความเจ็บปวด...มีก็แต่ความใสซื่อในดวงตากลมบริสุทธิ์ เหมือนเด็กน้อยที่ได้ออกมาชมโลกกว้างครั้งแรก หากกระนั้นมันกลับบีบคั้นความรู้สึกบางประการของเขาอย่างประหลาด จุก...จนไม่รู้จะทำตัวยังไง

“ฮ...ยอกแจ...”

เสียงเรียกนั้นสั่นเครือ คนเจ้าน้ำตาอย่างไรก็เป็นคนเจ้าน้ำตาอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เจ้าของชื่อจะทันรู้สึกตัว ร่างเล็กบอบบางของอีกคนก็โถมเข้าใส่ พร้อมซบหน้าลงกับบ่าบอบบางแล้วสะอื้น กอดคนเป็นพี่ไว้แน่นเหมือนจะให้ไออุ่นของอีกฝ่ายซึมผ่านไปสัมผัสถึงหัวใจ ที่เหมือนเหน็บหนาวมานานเสียเต็มทน

“ฮยอกแจจริงๆด้วย...”สองมือของอีกคนประคองหน้าเขา ก่อนไล่สายตาไปทั่วดวงหน้าเรียบเฉยที่เหมือนตัวเองทุกระเบียบนิ้ว ก่อนจะโอบกอดเอาไว้แน่นแล้วถามเสียงสั่น “...พี่จะไปหนีไปไหนอีกนะ! จะไม่ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวอีกนะ!!

คนถูกถามรู้สึกเหมือนขอบตามันร้อน...ร้อนมากๆ ร้อนเสียจนต้องเงยหน้าขึ้นมองภาพเพดานเก่าๆของโรงพยาบาล เพื่อไล่ให้บางสิ่งมันไหลย้อนกลับเข้าไปในดวงตาคู่สวย อีกคนโอบกอดเขาแน่นเหมือนยึดเป็นที่พึ่งพิงของคนอ่อนแอ แต่เขาที่ได้ชื่อว่าเข้มแข็งกว่านี่สิ...ที่ไม่มีทั้งเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นโอบกอด หรือพูดคุยตอบโต้กับน้องชายตัวเองเลยด้วยซ้ำ

อะไรกันที่มันกำลังระอุอยู่ในอกข้างซ้ายนี่กันเล่า?

ความอ่อนแอ...

ความปรีดา...

...หรือว่าความหวาดกลัว

“...ฉันคิดถึงพี่จัง เหมือนว่าเราจาก...จากกันมานานมาก...”เสียงสั่นเครือพึมพำข้างใบหู ก่อนที่คนพูดจะเงียบลงในที่สุด เอาแต่ซุกหน้ากับซอกคอขาว ได้กลิ่นกรุ่นของดอกกุหลาบบางเบาจากอีกฝ่าย ซึมซับไออุ่นหอมหวานของครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่พลัดพรากจากกันมาแสนนาน

ฮยอกแจนั่งอยู่อย่างนั้น เหมือนทั้งตัวของเขาเองนั่นแหละที่ถูกสาปให้แข็งเป็นหิน เหมือนหัวใจมันกำลังเต้นเร่าจนอวัยวะส่วนอื่นด้านชาจนขยับไปไหนไม่ได้ อึนฮยอกยังเหมือนเดิมไม่มีผิด...ต่อให้ความทรงจำจะลบเลือนหากนิสัย...ท่าทาง และอื่นๆก็ยังเหมือนเดิม ยังเป็นน้องชายคนเดิมที่ฮยอกแจยังจำได้ จำไว้ไม่มีวันเลือน...

 

...ว่าอึนฮยอกน่ะคือคนที่รักฮยอกแจมากที่สุด

 

“ฮยอกแจ...”เหมือนอีกคนจะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติเป็นครั้งแรก หลังจากที่ฟูมฟายกอดและร้องไห้กับอีกฝ่ายมาเนิ่นนาน อึนฮยอกละจากร่างแข็งทื่อของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยถามออกมาพร้อมประคองดวงหน้าเรียวสวยของพี่ชายตัวเอง “...เป็นอะไรเหรอ หรือว่าโกรธอะไรฉันอีกแล้ว...ใช่ไหม”

โกรธฉันอีกแล้วเหรอ...

ดวงตาสีอำพันหลากอารมณ์ชะงักกึก เพียงคำพูดเดียว..คำถามเดียวที่หลุดจากปากอิ่มสวยที่เหมือนเขาไม่มีผิดนั่นสามารถชะงักอารมณ์ที่มันเอ่อล้นอยู่จนได้ ก่อนที่ฮยอกแจจะพยายามแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก...แม้บางเบาก็ตาม

“ไม่หรอก...ฉันไม่โกรธอึนฮยอกหรอกนะ”ดวงตาสีอำพันหลุบต่ำ เหมือนละอายต่อความผิดบาปที่เกิดขึ้นทั้งหมด หากอึนฮยอกก็ยังเป็นคนเดิมที่ให้อภัยพี่ชายคนนี้ได้ตลอดเวลา ฮยอกแจช้อนตาขึ้นมองสีหน้าเป็นกังวลของอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มขาวของคนเป็นน้องอย่างแผ่วเบา

“กินข้าวหรือยังล่ะ? อึนฮยอก”

เสียงถามอ่อนโยน อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะโอบกอดพี่ชายตัวเองอีกครั้ง

“นั่นสิ ฉันเจอพี่แล้วลืมหิวไปเลยนะ ไปกินข้าวด้วยกันเถอะนะ”ประโยคสุดท้ายเอ่ยพร้อมลุกขึ้นฉุดแขนพี่ชายฝาแฝดน้อยๆเหมือนเด็กเล็ก

ฮยอกแจหลุดหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยอมเดินตามแรงดึงดันของอีกฝ่ายให้ออกไปทานอาหารกลางวันที่ไหนสักแห่ง ด้วยแววตาที่สดใสมากยิ่งขึ้น

ทั้งห้องอาหารของโรงพยาบาล ตอนนี้กำลังมีจุดสนใจที่คู่แฝดคู่หนึ่งที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นขวัญใจของทั้งโรงพยาบาล อยู่ในชุดสีขาวอันเป็นยูนิฟอร์มของทางโรงพยาบาล ตัดกับคนเป็นพี่ที่ใส่ชุดตามแฟชั่นสีดำสนิท หากดวงหน้าที่เหมือนกับอย่างกับแกะทำให้คนสองคนโดดเด่นไม่น้อยในสายตาของผู้ที่เฝ้ามองอยู่รอบข้าง

เหมือนขาว...กับดำ

“ฮยอกแจอยากกินอะไรล่ะ ที่โรงพยาบาลนี้มีของอร่อยตั้งเยอะเลยนะ”คนเป็นน้องที่อยู่มานานกว่าเอาใจพี่ชายอย่างที่สุด ทั้งชี้ชวนถามนั่นถามนี่ เพื่ออำนวยความสะดวกของพี่ชายตลอดเวลา เล่นเอาฮยอกแจพูดน้อยลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

อี ฮยอกแจกรอกตา มองน้องชายตัวเองที่สาละวนถามนั่นถามนี่ถึงอาหารกลางวันครั้งแรกในรอบสิบปีของพวกเรา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแล้วดึงน้องชายตัวเองไปนั่งที่โต๊ะอย่างนุ่มนวล

“ฉันว่าเรารอคิบอมกันก่อนดีกว่านะ ดูจากนิสัยหมอนั่นต้องจัดเลี้ยงชุดใหญ่ให้เราแน่ เพราะอย่างนั้นอย่าเพิ่งสั่งกับข้าวที่โรงพยาบาลเลยนะ

อี อึนฮยอกกระพริบมองพี่ชายตัวเอง ก่อนจะยอมให้อี ฮยอกแจพาตัวเขามานั่งบนโต๊ะสีขาว ร่างบางทำตาใสมองหน้าพี่ชายของตัวเองที่ทรุดตัวลงนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ก่อนจะยิ้มนิดๆแล้วไล่สายตามองสำรวจพี่ชายให้หายคิดถึง เล่นเอาอีกคนเบือนสายตาไปทางอื่นเหมือนเขินอายอยู่หน่อยๆ

อึนฮยอกหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอานิ้วมาจิ้มแก้มอีกคนอย่างเอ็นดู “พี่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”

ฮยอกแจปัดมันออก หน้าแดงเรื่อพร้อมเอ่ยเสียงห้วน “นายก็ด้วยแหละ ยังเป็นตัวปัญหาไม่เปลี่ยน”

แค่นั้นอึนฮยอกก็ทำตาเศร้า เล่นเอาคู่แฝดอีกคนถึงกับผวา

“ขอโทษนะ...”คนเป็นน้องก้มหน้างุดๆ “...วันหลังจะพยายามไม่ให้ตัวเองถูกรถชนอีกแล้วล่ะ”

ฮยอกแจนิ่งงัน ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงอ่อน “ดีแล้วล่ะ ทำอะไรก็นึกถึงตัวเองไว้บ้างเถอะนะ ฉันไม่ได้อยู่กับนายได้ตลอดเวลาเหมือนตอนที่เราเป็นเด็ก”

“ไม่รู้ว่าทำไม...”อึนฮยอกยิ้มเศร้า ช้อนตามองคนเป็นพี่ “...ฉันถึงได้คิดถึงฮยอกแจมากขนาดต้องร้องไห้ออกมาเลยนะ ทั้งๆที่ตามที่คุณคิบอมบอก เราเพิ่งจะจากกันไม่กี่สัปดาห์เองแท้ๆ ฉันก็ทำเหมือนเราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแน่ะ”

ฮยอกแจนิ่งงันกับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแก้มของอีกคนอย่างหน้าตาย

“นั่นเพราะนายมันขี้แยต่างหากล่ะ อะไรนิดอะไรหน่อยก็ชอบร้องไห้ แทนที่จะเจอหน้าฉันแล้วจะยิ้มอย่างดีใจ ที่นายเล่นร้องไห้อย่างกับจะไล่ให้ฉันกลับบ้านเสียอย่างนั้น”

“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะ!”คนเป็นน้องทำแก้มป่อง ค้อนพี่น้อยๆก่อนเอ่ยเสียงสั่นเครือ “...ฉันแค่...คิดถึงนายเอง”

ฮยอกแจผวา ชักสีหน้าแหยเมื่ออีกคนทำท่าจะเล่นบทเจ้าน้ำตาอีกครั้ง เจ้าตัวเอ่ยสั่งเสียงราบเรียบขณะที่ยื่นผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาที่หัวตาให้อีกฝ่าย

“หยุด! อย่าเชียวนะอึนฮยอก! ฉันไม่ชอบเห็นหน้าตัวเองมีน้ำตานองหน้าอย่างนี้นะ นิ่งซะ! ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วไม่มาเยี่ยมนายอีก”

อี อึนฮยอกชะงักกึก ก่อนจะข่มน้ำตาแล้วเสียงสะอื้นของตัวเองให้กลืนลงคอ อี ฮยอกแจพยักหน้ารับอย่างพอใจ

“ใช่ อย่างนั้นแหละ อย่าร้องไห้ต่อหน้าฉันอีกนะอึนฮยอก...”ฮยอกแจชักมือกลับ มองอีกคนที่เอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเงียบๆอย่างพอใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน “...จำไว้ นายไม่ใช่คนอ่อนแอ แล้วก็อย่าใช้น้ำตาพร่ำเพรื่ออีกเป็นอันขาด ฉันไม่อยาก...เห็นใครมารังแกนายตอนที่พี่ไม่อยู่”

“งั้นพี่ก็ต้องอยู่กับฉันสิ...”อึนฮยอกเอ่ยเสียงหวาน ช้อนตามองอีกคนอย่างออดอ้อน หากเป็นคนอื่นมันคงไม่กระทบจิตใจของฮยอกแจได้มากเท่านี้หรอก “...อยู่กับฉัน อยู่ปกป้องฉัน แล้วอย่าไปไหนเลยนะ”

อี ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน อย่างที่น้อยคนนักจะได้รับ หากแววตาสีอำพันที่อ่อนหวานและลึกซึ้งเช่นนี้คงจะมอบให้แด่คนๆเดียวเพียงเท่านั้น ร่างบางเท้าคางมองน้องชายตัวเองพร้อมยิ้มให้

“ขอพี่ทำธุระให้เสร็จก่อน...”มือเรียวเลื่อนไปขยี้เส้นผมสีอ่อนอย่างเอ็นดู “...ส่วนเราก็อยู่เป็นเด็กดีให้คิบอมมันเลี้ยงไปอีกสักพัก แล้วพี่จะมารับเราไปอยู่ด้วย”

“นานไหม”อึนฮยอกถามเสียงอ่อน

รอยยิ้มของฮยอกแจเปลี่ยนไป ขยับเป็นรอยยิ้มร้ายพร้อมทั้งน้ำเสียงที่ไม่ได้นุ่มละมุนเหมือนประโยคเมื่อครู่เลยสักนิด

 

“ไม่หรอก...อีกไม่นาน”

 

**

 

“พี่ว่าฮยอกแจเขาเปลี่ยนไปไหม?

 

ปากกาในมือวางลงข้างเอกสารสำคัญ ดวงตาคู่คมเลื่อนมาหยุดที่ดวงหน้าสวยหวานของคนในกรอบรูปที่เขานำมาตั้งไว้บนโต๊ะทำงาน เพื่อเป็นแรงใจสำคัญในการขับเคลื่อนชีวิต ชเว ซีวอนไล้สายตาอ่อนโยนมองดวงหน้าหวานละมุนที่กำลังแย้มรอยยิ้มอย่างบริสุทธิ์สดใส เป็นคนแรก...และคนเดียวที่เขาอยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย จนกระทั่งถึงกับลักลอบฝ่าฝืนพันธะสัญญาที่เหนี่ยวรั้งร่างกายตั้งแต่ถือกำเนิด ทั้งที่รู้ดีว่าผลที่ตามมาอาจจะใหญ่หลวงนัก...

แต่คนเรามันกำหนดกะเกณฑ์ความรักของตัวเองได้เสียที่ไหน

เคยระบุได้ไหมว่าความรักมันต้องเกิดขึ้นที่ใด เวลาใด หรือกับใคร

แล้วชเว ซีวอนที่เป็นแค่ปถุชนคนธรรมดา หรือจะมีอำนาจที่จะสามารถล่วงรู้ความต้องการของเทพแห่งความรักได้

เขารู้แค่ว่าเขารัก...

เขารักอี อึนฮยอก...รักตั้งแต่แรกเจอ รักคนที่เหมือนกุหลาบขาวแสนบริสุทธิ์ ที่ผลิกลีบเบ่งบานและเป็นที่หมายปองของหมู่ภมร เขารักเจ้ากุหลาบขาวนั้นเหมือนนกไนติงเกล...

 

“พี่ว่าฮยอกแจเขาเปลี่ยนไปไหม?

 

คำถามของคยูฮยอนย้อนกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง

 

“ผมว่าเปลี่ยน...เพราะผมรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด ยกตัวอย่างง่ายๆ อึนฮยอกไม่เคยจะพูดเรื่องการแต่งงานระหว่างพี่กับเขา เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นไป...ไม่ได้...”

 

“...แต่เมื่อวานเขาก็พูดขึ้นมาหน้าตาเฉย แถมดูเหมือนว่าอยากจะแต่งงานกับพี่อยู่มาก”

 

ใช่...ทำไมข้อนี้เขาจะไม่รู้ ในเมื่อเขาเองก็เป็นผู้ชายที่ใกล้ชิดกับอึนฮยอกมากกว่าใครๆ เขารู้ว่าเจ้าตัวเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเมื่อกลายมาเป็นฮยอกแจ...

 

จากกุหลาบขาว...เปลี่ยนเป็นกุหลาบแดง

 

อึนฮยอกไม่เคยพูดเรื่องการแต่งงาน ไม่เคยยิ้มออกมาแบบเชิญชวน แม้แต่มองเขาด้วยสายตายั่วยวนสักครั้งก็ไม่เคย และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตอบรับทางริมฝีปาก เจ้าตัวเจียมตนอยู่ตลอดเวลา และเขินอายทุกครั้งที่เขาสัมผัส รายนั้นเจ้าน้ำตาและตัวสั่นเป็นลูกนก เหมือนเด็กเล็กๆที่ต้องการการปกป้องอยู่ตลอดเวลา

แต่ไม่ใช่...เมื่อได้เปลี่ยนมาเป็นอี ฮยอกแจ

รายนั้นไม่มีคำว่าขัดเขิน เมื่อตอบรับสัมผัสที่เขามอบให้ก็ทำได้อย่างจัดเจน เหมือนว่าการจูบกันเป็นเรื่องปกติ เจ้าตัวชอบมองเขาด้วยสายตาประหลาด พร้อมแย้มยิ้มเหมือนเชิญชวน ทุกครั้งมันทำให้เลือดในกายเขาร้อนรุ่มได้เสมอไป หากทุกครั้ง...

 

...ชเว ซีวอนก็อดสงสัยในการกระทำเช่นนั้นไม่ได้เช่นกัน

 

อะไรกันที่ทำให้คนอ่อนแอกลับกลายมาเป็นคนเข้มแข็งได้...

อะไรกันที่สามารถทำให้คนเราเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

อะไร...ที่ทำให้กุหลาบขาวแปรเปลี่ยนเป็นกุหลาบแดงที่พร้อมแผดเผาทุกคนที่เข้าใกล้ได้...

ชเว ซีวอนชะงัก เมื่อนิทานเรื่องหนึ่งของคนผู้หนึ่งที่เคยเล่าให้เขาฟังมันย้อนกลับมาอีกครั้ง...

 

“...นกไนติงเกลรูปงามได้มากหลงรักเจ้าดอกกุหลาบน้อย... มันเลยได้โอบกอดดอกกุหลาบด้วยความรัก แต่ว่าหนามของเจ้าดอกกุหลาบก็ได้ทิ่มแทงอกของเจ้านกไนติงเกลจนเลือดออก...”

 

“...และทำให้ดอกกุหลาบขาวที่มันหลงรัก กลายเป็นสีเลือด...กลายเป็นดอกกุหลาบสีแดง”

 

“ถ้าหากซีวอนเป็นนกไนติงเกล จะทำยังไงกับเจ้าดอกกุหลาบสีแดงดอกนี้ดีล่ะ”

 

จะเลือกที่จะปฏิเสธดอกกุหลาบสีแดง เพื่อจมปรักกับความรักที่มีและมอบให้เจ้าดอกกุหลาบสีขาวแสนบริสุทธิ์...

 

...หรือจะยอมรับความมัวหมองของเจ้าดอกกุหลาบ ที่เกิดจากพิษร้ายของความรักที่เขาเป็นคนก่อขึ้น...

 

เสียงโทรศัพท์ที่ทำงานดังขึ้น ชเว ซีวอนหลุดจากภวังค์อันสับสน ก่อนจะเอื้อมมือหยิบเจ้าเครื่องสื่อสารมาแนบหู แล้วกรอกเสียงลงไป

“ฮัลโหล...”

“ซีวอนเหรอ...”

ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง ก่อนสลดลงเมื่อได้ฟังข่าวสารสำคัญ ที่ตัวเขานั้นไม่อาจจะปฏิเสธได้...

 

ตัวเขา...ไม่มีสิทธิ์เลือกดอกกุหลาบ ไม่ว่าจะเป็นดอกไหนไม่ใช่เหรอ

 

**

 

“โฮ่ เหมือนกันจริงๆนะเนี่ย”

คิบอมเท้าคางมอง ทำเอาสองพี่น้องที่นั่งทานข้าวเงียบๆตรงหน้าเขาชะงัก สองคนมีกิริยาที่หลากหลาย อึนฮยอกยิ้มรับอย่างบางเบา ขณะที่ฮยอกแจหลุบตามองไปทางอื่น เหมือนไม่ชอบใจคำชมนี้อยู่หน่อยๆ

“แต่คิบอมแยกออกใช่ไหมครับ ว่าใครเป็นพี่...ใครเป็นน้องน่ะ”อึนฮยอกถามเสียงอ่อนอย่างมีความหวัง

ร่างสูงพยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ “ครับ ของแบบนี้แค่มองตาก็ดูรู้แล้วล่ะ”

ฮยอกแจเบือนหน้ากลับมามองเพื่อนที่นั่งหัวโต๊ะ ก่อนถามเสียงเจ้าเล่ห์ “แล้วตาของพวกฉันมันต่างกันยังไงเหรอคิบอม?

คิบอมเอามือลูบเครา เลือนแบบท่าทางการชมภาพศิลปะของพวกตาแก่หัวโบราญ ทำเอาสองพี่น้องเผยอยิ้มออกมาคนละแบบ ก่อนคิบอมจะชี้มาที่อึนฮยอกเล่นเอาคนโดนชี้สะดุ้งวาบ

“อึนฮยอกน่ะจะมีดวงตาที่ใส...ใสมากกกกกกกกก”เจ้าตัวลากเสียงยาว บ่งบอกว่าใสมากจริงๆ “...เป็นดวงตาของคนที่เชื่อทุกอย่างที่คนบนโลกบอก”

“ผมไม่ได้เชื่อใจใครง่ายแบบนั้นซะหน่อย”อึนฮยอกกั๊กลมไว้ที่แก้มแดงๆ จนมันพองขึ้นเหมือนเตรียมงอนเต็มที่

“อ๊ะ! คุณพยาบาลขุดต้นกุหลาบขึ้นมาแล้ว!

“ไหน!!”คราวนี้คนที่บอกว่าตัวเองไม่เชื่อใจใครง่ายหันควับ มองหาต้นกุหลาบอันเป็นที่รักตามสายตาของอีกคนที่นำทาง

อี ฮยอกแจทำหน้าเอือมระอาอย่างที่สุด ขณะที่คิม คิบอมหัวเราะคิกคักเหมือนสะใจที่ได้แกล้งคน ส่วนอี อึนฮยอกนั้นกำลังทำหน้าเหมือนกินยาขมแล้วต้องอมไว้ในปากเสียอย่างนั้น

“ไหนบอกไม่เชื่อใจคนง่ายไงครับ”ร่างสูงถามเสียงนุ่ม เอื้อมมือมาเล่นแก้มที่พองๆแดงๆนั่นอย่างเอ็นดู เจ้าของของมันถลึงตาใสๆสีอำพันใส่ ก่อนจะสะบัดหน้าไปมองทางอื่นเหมือนงอนจัด เล่นเอาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะยิ้มแก้มปริ

“ส่วนตาของฮยอกแจอ่านะ...”คราวนี้คิบอมถึงขั้นลุกขึ้นมาเดินมายืนอยู่ด้านหลังคู่แฝดคนพี่ ก่อนจะเอี้ยวหน้ามามองดวงตาดุๆของคนเป็นเพื่อนอย่างขี้เล่น ประคองดวงหน้าสวยหวาน แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“...มันจับไม่ถูกเลย...”คิบอมเอ่ยอย่างจริงใจ “...พูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง ฉันก็เดาไม่ถูกจริงๆนะว่านายกำลังพอใจหรือไม่พอใจ แต่ตอนนี้...”สองมือประคองแก้มนิ่ม ก่อนจะขยี้ไปมาพร้อมหัวเราะเบาๆใส่คนที่มองค้อนจนตาแทบคว่ำ “...กำลังโกรธที่ฉันแกล้งน้องของนายอยู่ชัวร์”

“ไอ้...!!!”ฮยอกแจลุกพรวด ยกมือขึ้นตีลมหวืดเพราะคนที่สมควรจะโดนฝ่ามือเพชฌฆาตได้วิ่งหลบหลีกไปได้อย่างรู้เท่าทัน แฝดคนพี่ได้แต่มองจิกคนตัวสูงที่เดินกลับมานั่งที่ตนเองอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่คนน้องได้แต่มองคนสองคนตาปริบๆ

“แต่ถ้าพวกนายสองคนนอนหลับล่ะก็ ฉันก็แยกไม่ออกหรอกนะว่าใครเป็นพี่หรือว่าใครเป็นน้องน่ะ”คิบอมหัวเราะเบาๆ ยกชาขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ “...เพราะดูจากรูปกายแล้วนายสองคนเหมือนกันมากเลย”

ฮยอกแจพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน “แยกออกได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะนะ”

“นั่นสิครับ...”อึนฮยอกเสริม ก่อนจะยิ้มน้อยๆ “...เพราะว่าตามปกติแล้ว แม้แต่คนที่ใกล้ชิดพวกเรามากที่สุดยังแยกเราออกได้ยากเลย”

รอยยิ้มของคิบอมหายไป เมื่อเห็นแววตาของเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งสองเริ่มเจือจางความโศกเศร้า อึนฮยอกน่ะไม่เท่าไหร่ เขาเคยเห็นมาแล้ว แต่อีกคนนี่สิ...เขาไม่นึกว่าเจ้าตัวจะปล่อยให้แววตาแสดงความรู้สึกออกมาได้มากขนาดนี้

ตอนนี้เขาได้ตระหนัก...

 

...ไม่ว่าใครก็ตาม ก็อยากที่จะมี ตัวตน ในสายตาของคนรอบข้างด้วยกันทั้งนั้น

 

.

.

.

 

“ฝากดูแลอึนฮยอกด้วยนะ”

ฮยอกแจเอ่ยเสียอ่อนหวาน เมื่อเดินเคียงร่างสูงผ่านสวนดอกไม้ของโรงพยาบาล ปล่อยให้ลมเย็นๆพัดผ่านเส้นผมสีอ่อนจนตัวเองรู้สึกผ่อนคลาย ร่างบางหยุดลงตรงรถที่จอดอยู่ของตนเอง หันมาเอ่ยลาเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“...คงอีกสักพัก กว่าที่ฉันจะกลับมารับเขาไปอยู่ด้วยได้”

คิม คิบอมหลุบตาลงต่ำ ทำไมเขาจะไม่รู้เรื่องที่คนตรงหน้าเอาตัวไปเสี่ยง เขาเองก็รู้ดีเหมือนคนอื่นๆ แต่จะทำยังไงได้...เพราะถึงจะรู้เรื่องที่ฮยอกแจทำอยู่เป็นอย่างดี แต่เขาก็รู้จักคนที่ชื่ออี ฮยอกแจดีเช่นกัน เขาไม่อาจจะห้ามปรามอะไรได้นอกเสียจาก...ทำเพื่ออีกคนอย่างสุดความสามารถเท่านั้น

และสิ่งที่เขาจะทำให้ได้ในตอนนี้ คือการดูแลของมีค่าของเจ้าตัว ไม่ให้ใครก็ตามบังอาจมาแตะต้องจนอีกฝ่ายต้องเป็นกังวลเพียงเท่านั้น...

มีเพียงเท่านี้ที่คิม คิบอมพอจะทำเพื่ออี ฮยอกแจได้...

“คิบอม...”มือขาวยื่นมาแตะที่แก้มของคนตัวสูงกว่า ก่อนจะเอ่ยเสียงเหมือนเยาะหยัน “...นายชอบทำหน้าแบบนี้ทุกครั้ง เป็นอะไรไป”

“นายก็รู้ว่าฉันไม่อยากจะให้นายเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่อาจจะเกิดอันตรายกับตัวของนายเอง...”คิบอมเอียงหน้าให้แก้มของตนสัมผัสมืออีกฝ่ายได้ยิ่งขึ้น “...แต่ฉันก็ไม่ขอขัดหรอกนะ ถ้าหากว่านั่นคือความประสงค์ของ...เพื่อน”

“นายไม่เคยขัดใจฉันเลยคิบอม ไม่เคยเลย...”

ยกเว้นอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น...ที่ไม่ว่ายังไงนายก็ไม่มีวันตามใจฉัน

ฮยอกแจหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับอีกฝ่าย อาจจะไม่ใช่ยิ้มที่ใสบริสุทธิ์เท่าอึนฮยอก แต่นี่ก็คือยิ้มที่คิบอมบอกได้เลยว่ามัน งดงาม ตามแบบของอี ฮยอกแจ

“...อย่าห่วงเลย เพราะเกมส์นี้ฉันลงเดิมพันด้วยศักดิ์ศรี แล้วนายเองก็รู้ดีว่าฉันไม่มีวันยอมแพ้”

ดวงตาสีอำพัน เงยขึ้นมองดวงตาสีดำขลับที่มีแววหนักอกหนักใจอยู่ไม่น้อย ฮยอกแจเขย่งเท้าขึ้นหอมเบาๆที่แก้มขาวของอีกคน “ไปนะ”

คิบอมเม้มปากแน่น ก่อนจะรวบร่างบอบบางไว้ในวงแขน เล่นเอาอีกคนนิ่งอึ้ง เมื่อร่างสูงดันศีรษะของเขาให้ซบลงบนบ่าอุ่น

“ฮยอกแจ...ฉันอยู่ตรงนี้...”เสียงอบอุ่นกระซิบบอกแผ่วเบา “...ถ้านายเหนื่อย หนักใจ หรือคิดว่าไม่ไหว นายเดินมาพักที่ตรงนี้ได้ทุกเมื่อ ฉันจะไม่ถาม ฉันจะไม่หนีนายไปไหน และฉันจะไม่มีวันตำหนินายเลยสักนิด”

ร่างสูงผละจากมา ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้เส้นผมสีอ่อนของอีกคน แย้มรอยยิ้มอ่อนโยนพร้อมสั่งกำชับ

“...อย่าฝืนจนเกินตัวเชียวนะตัวเล็ก ฉันเป็นห่วง หรือว่าทั้งหมดนี่ฉันอาจเอื้อมเกินไปหรือเปล่าน้า”คำพูดสุดท้ายเจ้าตัวกลอกตาเหมือนครุ่นคิด บ่นพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะถามเขา

ฮยอกแจมองอีกคนนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“ใช่...นายอาจเอื้อมเกินไป”

คิบอมชะงักกึก กวาดตามองอีกคนอีกครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน หัวเราะเบาๆกับตัวเอง

“งั้นฉันก็คงจะไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วสินะ ไปล่ะ”

ร่างสูงโน้มตัวลงมาแตะริมฝีปากและจมูกที่แก้มขาว ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไป โดยที่ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยน และแววตาอ่อนหวานที่อีกคนใช้ทอดมองแผ่นหลังของเขา

 

“นายเป็นที่พักใจสำหรับฉันเสมอ...คิบอม”

 

**

แก้ไขไป แก้ไขมา ทำไมตัวเองถึงเผลอลบตอนที่ 9 ทิ้งได้แว้ =A=

เลยต้องลงใหม่เลย เหอๆ (กระซิกๆ)

สำหรับโรสมาร์คโฉมใหม่นะฮับ - -/ จะมีโพลให้เล่น และสถานการณ์มันจะเป็นไปตามโพลนั้นแหละ หุหุ -..-

เม้นท์กันเยอะๆเน้อ เดี๋ยวไรเตอร์มาตอบเม้นต์ให้ คิคิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1704 ChovySilver (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 18:12
    เห็นเม้นตัวเองตั้งแต่ห้าห้าละ...
    ไม่เป็นไร เม้นอีกรอบ 555555
    ฮยอกแจชอบบอม แต่ทีเล่นทีจริงบอมเลยไม่รู้..
    สงสาร T_T
    #1,704
    0
  2. #1672 geejajaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 14:20
    กรี๊ด วอนนี่โคตรพระเอกอ่ะ แหมๆ ได้ใจเต็มๆเลย สงสารจุนกินะ แต่ก็...ทำไงได้ สุขีสุขสันต์ แฮปปี้ ทุกคนเลย ปริ่ม อ่านแล้วสนุกมากๆเลยนะคะ ติดตามอ่านมาตลอด ถูกใจทุกเรื่องเลย แต่แอบคิดถึงวอนฮยอกที่โดนตามแบนเหมือนกัน เค้าอยากอ่านตต่อจริงจังอ่ะ งื้อออ รออ่านนะคะ ห้ามทิ้งกันนะ ชานแบค...เราก็รออยู่ อิอิ มันส์อ่ะ ค้างด้วย
    #1,672
    0
  3. #1078 ChovySilver (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 17:45
    ฮยอกแจชอบคิบอมอ่ะ

    แล้วพี่คิบอมอ่ะ

    พี่คยูยังรู้เลยว่าฮยอกเปลี่ยน

    ทำไม่พี่ซีวอนจะไม่รู้
    #1,078
    0
  4. #899 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 18:21
    บอมหันกลับมาาา แกอดดูของดีเลยนะ ฮยอกชอบบอมใช่มั้ย แล้วอึนล่ะ อ่า ติดตามต่อไป~
    #899
    0
  5. #859 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 19:08
    ฮยอกแจกับคิบอมชอบกันใช่มั้ย
    #859
    0
  6. #809 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 06:25
     อ้ากกก ติดตามๆๆๆ
    #809
    0
  7. #740 Mhoomin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 22:34
    อีฮยอกแจชอบคิมคิบอมจริงๆรึนี่??
    #740
    0
  8. #261 ae snoopy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:45


    ตกลงสองคนนี้ชอบกันใช่ปะ
    #261
    0
  9. #260 yepat@dD (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:48
    คือฮยอกแจชอบคิบอม คิบอมก็ชอบฮยอกแจใช่มั้ย
    #260
    0
  10. #259 ze_gusy club (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 10:47
    ฮยอกแจชอบคิบอมเหรอ
    #259
    0
  11. #258 พริกหยวก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:45
    ฮยอกแจชอบบอม?????

    น้องโจฉลาดอีกเเล้ว ><
    #258
    0
  12. #257 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:33
    ฮยอกแจชอบบอมใช่มั้ย ๆๆๆๆ !!! 
    เรื่องราวมันซับซ้อน บางทีก็เหมือน "ความรัก" จริงๆ ในโลกนะ
    เพราะกำหนดไม่ได้ เลือกไม่ได้ มันเกิดขึ้นได้ด้วยตัวเอง เลยอาจจะเกิดเป็นความสัมพันธ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    เรื่องนี้ เรารู้สึกว่า ชีวอน ไม่เด่นเลย
    เป็นพระเอกที่มีบทบาทน้อยจริงๆ แสดงความโดดเด่นได้น้อยมาก
    ส่วนฮยอกแจ.. เรากลัวใจฮยอกจริงๆ จับความรู้สึกได้เลยว่าสุดท้ายย๊อกจะกลายเป็นคนที่สูญเสียเยอะที่สุด
    หวังว่าคิบอมจะอยู่เคียงข้างย๊อกแม้ในเวลาที่ยากลำบาที่สุด ;)

    ตอนนี้คิดถึงสหายคิมฮี และทงเฮมากๆ ชอบบบบบบบ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:33
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:35
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:37
    #257
    0
  13. #256 aun_nana (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 / 21:59
    ฮยอกเเจชอบบอม

    เเต่เรื่องนี้บอมต้องคู่กะอึนฮยอก

    ความรักๆๆ ( พุดเเบบปลงๆ)
    #256
    0
  14. #255 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 15:07
    อีตาคยูดูจะใสซื่อนะ แต่ว่าแกก็รู้และจับผิดได้

    เก่งจริง ๆ เลยแฟนชั้น พลั่ก (นู๋เฮถีบ TT^TT)
    #255
    0
  15. #254 'MIN' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 21:17
    ฮยอกแจ ชอบ บอม อ่าเหรอ ใช่ป้ะ ใช่ไหม -*-
    #254
    0
  16. #253 phahae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 18:36
    สับสนกับฮยอกแจมากๆเลย
    อะไรคือความจริง จากความรู้สึกของฮยอกแจ
    รักคิบอมรึเปล่า
    หรือไง
    #253
    0
  17. #252 kmkmkm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 02:14
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้วเรางงมากกกกก

    ยังไงงงงงงงงงงงงง



    ฮยอกแจเดาไม่ออกจริงๆ สรุปว่าชอบคิบอมใช่มั้ย

    คิบอมไม่ชอบกลับสินะ โหยยย แล้วทงเฮ? อึนฮยอก? ชีวอน?

    โอ้ยยยยย เห็นแววเจ็บปวดรำไร
    #252
    0
  18. #251 danger poppular (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 14:45
     ฮยอกชอบใครกันแน่ เอาทั้งสองฮยอกเลยนั่นแหละ งงมากๆ แต่ว่ามันก็คาดเดายากอยู่แล้วด้วย
    #251
    0
  19. #250 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 23:43
    fic เรื่องนี้คาดเดาไม่ถูกเลย จริงๆๆๆ



    ไรเตอร์ เก่ง จริงๆๆน่ะ ยิ่งอ่าน ยิ่งชวนให้ติดตาม



    งงไปหมดแล้ว ซับซ้อน จริงๆๆ





    กลับมาอัพต่อเร็วๆๆน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้สู้ๆๆๆๆ



    #250
    0
  20. #249 moobra (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 00:06
    เค้าติดตามตัว

    ตลอดน้านนนนนนนนนน

    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ฮยอกแรงได้ใจ

    #249
    0
  21. #248 YYHK_HYUK_Sarang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 21:59
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยย
    อึนกับฮยอก  ฮยอกแจอ่า..า เหมือนนายมีอะไรในใจตลอดเวลาเลยนะ

    ตอนนี้คิมคิได้เปรียบเวอร์ๆ
    ทั้งอึน ทั้งฮยอก  ชิส์!!
    อิจฉาเป็นเหมือนกันนะ

    ฮยอกชอบบอมหรอ?? โอ้วววว  ไม่ยักรู้ (เค้ารู้กันหมดแล้วเหอะ!)
    #248
    0
  22. #247 patch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 02:59
    ตกลงฮยอกแจคู่ใครกันอ่ะ

    งง แต่ก้อสนุกดีรีบอัพเร็วๆ

    นะคะ
    #247
    0
  23. #246 geejajaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 02:57
    อ๊าย สองพี่น้องได้เจอกันแล้ว แจ่มมากๆ ซึ้งอ่ะ
    ฮยอกเอ๋ย จัดการ แผนตัวเองให้ดีๆนะ
    แต่อย่าทิ้งอึนๆไปนานๆล่ะ โอเค?

    บอมฮยอกนี่มีอะไร ยังไง อยากรู้

    วอนเอ๋ย กล้าๆทำอะไรหน่อยสิ
    เอาแบบไม่ต้องพึ่งนางคู่หมั้นอ่ะ
    #246
    0
  24. #245 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 23:45
    เอ๋ ฮยอกชอบวอนหรอ อย่างนี้จะมีศึกสายเลือดไหมเนี้ย ไม่อยากให้แฝดทั้งสองต้องเสียใจเลย

    รอตอนต่อไปนะค่ะ ติดเรื่องนี้มาก ชอบๆ

    เเล้วจะมีการรวมเล่มไหมค่ะ(อยากให้มีอะ)
    #245
    0
  25. #244 ^O^ BO^o^ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 22:33
    เอ๋~ ยังไงอ่ะ

    ตกลงยังๆงเนี้ยยย
    #244
    0