[EXO] THE SHAM. {KrisLay ft. HunHan+ChanBaek+TaoHo}

ตอนที่ 3 : -2-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 พ.ค. 58

 



คริส หรืออู๋ อี้ฟานเป็นลูกติดแม่

แม่ของเขาแต่งงานใหม่กับหวง เทียนหวัง ไม่สิ...ต้องถูกเรียกว่าโดนบังคับแต่งเสียมากกว่า แต่กระนั้นแม่ของเขาก็มีจื่อเทามาให้กับพ่อบุญธรรมของเขา ทำให้ตำแหน่งคุณนายหวงยังคงมั่นคงในตระกูลหวง

ตั้งแต่เล็กจนโตมา คริสต่อต้านพ่อบุญธรรมของตนเสมอ เรียกได้ว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเลยล่ะ แต่แทนที่จะอยู่ขวางหูขวางตาของเทียนหวัง คริสเลือกที่จะเรียนที่อังกฤษ และถึงเรียนจบแล้วเขาก็ยังทำงานหาประสบการณ์ที่นั่น จนกระทั่งได้ข่าวว่าน้องชายตัวเองฆ่าตัวตาย เขาถึงได้รีบบินกลับมาในคืนนั้น

คริสไม่ได้ต่อต้านน้องชายต่างพ่อของตัวเอง ตรงกันข้าม เขาสนิทสนมกับจื่อเทาดี เพราะจื่อเทาเองก็ออกอาการต่อต้านพ่อ เจ้าตัวไม่เรียนบริหารอย่างที่พ่อหวัง เลือกที่จะเรียนศิลปะการออกแบบตกแต่งเสียมากกว่า คริสเสียอีกที่เป็นอย่างที่เทียนหวังต้องการ จนเขาถูกเสนอให้เข้ามาช่วยในเรื่องของการบริหารงานที่บริษัท แน่นอนว่าเขาบอกปัดเรื่อยมาจนถึงตอนนี้

เรื่องที่เกิดขึ้นในคราวนี้ เปรียบประหนึ่งจื่อเทาถูกผลักให้ล้ม และแม่ก็ซวนเซจะล้มตาม คริสต้องรีบมาประคองแทนพ่อเลี้ยงที่สนใจแต่การหาความสุขใส่ตัว ตอนแรกเขาคิดว่าหากจื่อเทายืนขึ้นมาได้อีกครั้ง เขาจะกลับไปอังกฤษและดำเนินชีวิตของตนเองต่อไป หากว่า...

“คนไข้พยายามฆ่าตัวตายเมื่อคืนนี้ แต่โชคดีที่นางพยาบาลของเรามาพบเข้า...” จากปากคำของหมอ ทำเอาคริสถึงกับพูดไม่ออก เขาได้แต่นั่งนิ่ง ยังมีข้อมูลที่น่าตกใจยิ่งกว่า “...เรายังตรวจพบว่า...มีสารเสพติดในเส้นเลือดของเขาด้วย”

“ไม่จริง...” คริสเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว เขาปฏิเสธทันควัน “...เทาไม่ใช่คนที่จะเล่นยา เขาชอบออกกำลังกาย ไม่ใช่คนที่จะเล่นยาแน่ๆ”

คนเป็นหมอถอนหายใจ ก่อนจะบอกเสียงนุ่ม

“หมอทราบ ว่าเรื่องนี้มันทำใจได้ยากนัก แต่เราตรวจสอบถึงสองครั้ง บางครั้งคนไข้เองก็มีอาการหลอน หมอคิดว่าเขาควรจะได้รับการบำบัด”

คริสนิ่งงัน เขาเม้มปากแน่น ก่อนจะบอกกับนายแพทย์วัยกลางคนว่า

“คุณหมออย่าบอกคุณแม่ของผมได้หรือเปล่าครับ เรื่องนี้ผมจะขอจัดการด้วยตัวของผมเอง”

“ครับ”

.

.

.

...น้องชายของเขาติดยา...

...จื่อเทาเสพยานรกนั่น...

คริสคิดแต่เรื่องวนไปเวียนมา ขณะที่ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงคนเจ็บที่กำลังหลับตาอย่างอ่อนล้า เพียงลืมตาขึ้นมาเห็นเขา จื่อเทาเบือนหน้าหนี พร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง

“หมอเล่าให้พี่ฟังหมดแล้ว”

คำพูดนั้นทำเอาจื่อเทาเบือนสายตากลับมามองพี่ชายต่างพ่อของตัวเอง คริสกำลังมองเขาอย่างผิดหวัง นั่นยิ่งก่อสร้างความละอายใจให้แก่ชายหนุ่มยิ่งนัก

“แต่พี่อยากฟัง...จากปากของนาย”

“...”

“นายเล่นยาจริงเหรอ?

เรียวปากหยักของคนน้องนั้นเม้มแน่น ก่อนที่เขาจะสารภาพออกมาเสียงเบาหวิว

“ผมคิดว่ามันจะทำให้ลืม...” คริสรู้สึกเหมือนแผ่นดินใต้ร่างเขากำลังจะแยก “...แต่แทนที่ผมจะลืม มันกลับเด่นชัดมากขึ้น พี่ฮะ...ผมทำอะไรผิด”

เสียงสุดท้ายสั่นเครือ สะอื้นไปทั้งตัวจนดูน่าเวทนา จื่อเทากำลังร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ

“เรารักกัน ฮึก...หรือว่าเขาไม่รักผมแล้ว ไม่...เป็นไปไม่ได้ ผม...ไม่เชื่อ ฮึก...”

“เทาอ่า...อย่าทำแบบนี้”

คริสจับมือของน้องชายตัวเอง เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะกระชากสายน้ำเกลือออก เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังนัก

“นายรักเขามากขนาดนั้นเชียวเหรอ”

จื่อเทาเม้มปากแน่น ขณะที่น้ำตาไหลออมาเป็นสาย เขาพยักหน้ารับแรงๆ ทำเพียงแค่นั้นคริสก็ละมือจากอีกฝ่าย คนเป็นพี่นิ่งคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ถ้าอย่างนั้น พี่จะพูดกับพ่อให้”

“พี่...”

“นายเป็นลูกแท้ๆของท่าน ท่านน่าจะฟังบ้าง...” ร่างสูงตวัดผ้ามาห่มให้น้องชายตัวเอง บอกอย่างเคร่งเครียด “...นายอย่าเพิ่งคิดอะไรบ้าๆ พี่จะไปคุยกับพ่อให้เดี๋ยวนี้”

ร่างสูงเอ่ยจบก็ทำท่าจะจากไป หากคนเป็นน้องกลับคว้าตัวพี่ชายของตนเองเอาไว้ จื่อเทาบอกเสียงเบาหวิว ด้วยสายตาตื้นตัน

“ขอบคุณฮะ”

คริสยิ้มออกมาบางๆ เอื้อมมือมายีเส้นผมของน้องชายตัวเอง ก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

 

**

 

บริษัทเทียนหวังคอปเปอร์เรชั่น เป็นบริษัทเงินกู้รายใหญ่ที่ตั้งชื่อตามชื่อของเจ้าของบริษัทหรือก็คือพ่อเลี้ยงของเขา คริสเลยมาที่นี่สองสามครั้ง แต่เพราะความโดดเด่นของหน้าตา ทำให้พวกพนักงานพอจะจำเขาได้

“ผมขอพบท่านประธานครับ”

“ได้นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ?

“ลูกชายจะมาหาพ่อ จำเป็นต้องนัดด้วยเหรอ”

คริสเอ่ยปากอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวพยักงานต้อนรับทำหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะโทรติดต่อขึ้นไป หากคริสคว้าโทรศัพท์มาบอกก่อน

“บอกแค่ว่าเขายังอยู่ในห้องใช่มั้ย”

“ค่ะ แต่...”

“ขอบใจมาก”

ร่างสูงเดินตรงไปที่ลิฟท์ เขาจำห้องของประธานบริษัทได้ ผ่านหน้าเลขาที่เป็นผู้ชายกำลังร้องห้าม ร่างสูงใหญ่นั่นเร่งมากันร่างของเขาออกห่างประตู

“อย่าครับ คือท่านประธานกำลงรับแขกอยู่”

“แขก...” ดูจากสีหน้าแล้ว คริสกำลังคิดว่าคงจะเป็นแขกสำคัญ เขากำลังจะเดินออกห่างประตูหากไม่ได้ยินเสียงในห้องที่ดังออกมาเสียก่อน

 

“ไม่เอา ให้ผมป้อนสิ นะ...นะ”

“หึหึ เธอนี่เอาแต่ใจจริงๆเลยนะ”

 

ร่างสูงตัดสินใจ หันหลังกลับไปผลักบานประตูให้เปิดออกในทันที ภาพที่เห็นทำเอาเขารู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

ร่างบอบบางกำลังนั่งคร่อมร่างของบิดาบุญธรรมเขาในสภาพน่าหวาดเสียว เจ้าตัวละริมฝีปากของชายวัยกลางคน หันมามองเขาด้วยแววตาไม่พึงพอใจนิด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความงุนงงเหมือนจำได้ว่าเขาเป็นใคร ขณะที่คริสนั้นโกรธจนแทบคลั่ง

จื่อเทายังอยู่โรงพยาบาล เพราะเจ้าหมอนั่น แต่เลย์กลับไม่สำนึกเลยสักนิด ยังมาอ้อล้อกับพ่อแท้ๆของจื่อเทาอีก หน้าด้าน ไร้ยางอาย!!

“นั่นใครนะฮะ?

เลย์ยอมลุกออกจากตักแกร่งของท่านประธานบริษัท เขาไม่ได้สนใจสีหน้าขุ่นเคืองของชายวัยกลางคนนัก เพราะกำลังสนใจรอยขุ่นมัวในดวงตาของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงปากประตู เล่นมาจ้องด้วยสายตาที่แทบจะขย้ำหัวเขา อยากรู้จริงๆเลยว่านี่คือใคร

“อู๋...อู๋ อี้ฟาน เขาเป็นลูกเลี้ยงของฉัน”

“ลูกเลี้ยง...” เลย์ทำหน้าฉงน “...ทำไมผมไม่ยักรู้?

“คริสถูกส่งไปเรียนต่อที่ต่างประเทศตั้งแต่มัธยมปลาย ไม่แปลกที่จะไม่ค่อยมีใครรู้จักเขา”

“อ๋อ”

เลย์ลากเสียงยาว ก่อนจะหันมามองคนตัวสูงที่กำลังจ้องหน้าเขาด้วยสายตาน่ากลัวยิ่งนัก ร่างบอบบางก้าวเข้าไปใกล้ ไล้สายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะกระซิบเสียงเบาหวิว

“ไม่ยักรู้ว่าคุณมีลูกชายที่หล่อขนาดนี้ด้วยนะ”

มือบางยกขึ้นไล้ตั้งแต่บ่ากว้าง ลากยาวผ่านแผ่นอกที่แน่นขนัดมาจนถึงหน้าท้องแกร่ง คริสเบิกตากว้าง เบี่ยงตัวหลบคนที่แทบจะไล้มือลงต่ำกว่านั้นมาที่เป้ากางเกง ดวงตาคมถลึงมองคนตัวเล็กที่หัวเราะเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันมาเอ่ยลาใครสักคน

“แกมีธุระอะไร หรือว่าเปลี่ยนใจอยากมาทำงานที่บริษัทนี้แล้ว”

“ท่านประธานรู้เรื่องของจื่อเทาแล้วใช่มั้ย”

คำถามของคริสทำเอาชายวัยกลางคนชะงัก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างรำคาญ

“รู้...”

คริสทำท่าจะเอ่ยต่อ หากอีกคนกลับสวนกลับ

“...แล้วยังไง? ฉันควรจะต้องไปขอโทษลูกชายตัวเองอย่างนั้นเหรอ?

“คุณแย่งคนรักของเขา...” คริสกำมือแน่นอย่างเพียรสงบอารมณ์ “...คุณจะไม่ดีกับผมหรือแม่ ผมไม่ว่า แต่เขาเป็นลูกชายแท้ๆของคุณ และผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่รู้สึกอะไรเลยเมื่อเขาพยายามฆ่าตัวตายน่ะ!

“ใช่ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย...” ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายตาเขม็ง เด่นชัดถึงความไม่พอใจ “...โลกนี้ปลาใหญ่กินปลาเล็ก และในเมื่อฉันแข็งแกร่งกว่าจื่อเทา ฉันก็ไม่ละอายที่จะแย่งในสิ่งที่ฉันอยากได้ เลย์ควรจะมาอยู่กับฉันที่ให้เขาได้มากกว่าเด็กๆอย่างน้องชายแก”

เป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวเหลือเกิน คริสกัดปากของตนแน่น เขาลืมไปว่าผู้ชายตรงหน้าไม่เคยเห็นอะไรดีไปมากกว่าตัวเอง และเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะมองความสุข หรือทุกข์ของคนอื่น สำหรับหวง เทียนหวังแล้ว ในเมื่อเขาให้ที่กิน ที่อยู่ ที่พึ่งพิงกับใคร มันก็หมายความว่าเขาสามารถตักตวงความสุขให้ตัวเองได้ โดยที่คนๆนั้นไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรเลย

คริสเองก็เป็นเช่นนั้น เด็กคนนี้เขาส่งเสียให้เรียนจนจบ เติบใหญ่ได้อย่างภาคภูมิ ถึงจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่เขาก็ถือว่าได้สร้างบุญคุณกับมันไว้มากนัก เจ้าตัวไม่มีสิทธิ์เถียงเขา หรือขัดใจอะไรเขาทั้งนั้น

แต่เทียนหวังไม่รู้หรอกว่าคริสเห็นว่าตัวเองได้อะไร ความเศร้า ความเจ็บปวดที่ต้องพรากจากพ่อแท้ๆ แม่กลายเป็นคนของอื่นที่ไม่เห็นค่าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต เงินทอง และการศึกษา...ไม่อาจจะเทียบได้กับสิ่งที่คนตรงหน้าช่วงชิงไปจากครอบครัวเขา

“หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว”

คำประกาศิตที่ทำให้ผู้น้อยได้แต่ก้าวออกจากห้องนั้นอย่างไร้ปากเสียง แม้จะเจ็บใจมากแค่ไหน หากคริสก็ได้แต่กำหมัดแน่นๆ เขาก้าวออกจากห้อง เห็นใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้าง เปิดเพลงฟังอย่างสบายอารมณ์ ข้างๆมีเลขาชายที่กำลังทำหน้ากระอักกระอ่วน แดงเรื่ออยู่ด้วย

“เลย์...” เขาเดินมาเรียกอีกฝ่าย เมื่อนึกถึงจื่อเทา ไม่ว่าอย่างไรก็อยากจะคุยกันให้รู้เรื่อง “...คุณเลย์”

อีกคนยังฟังเพลง หลับตาด้วยท่าทีสบายๆ ทำเอาร่างสูงหมดความอดทนต้องดึงหูฟังออกจากใบหูนิ่ม ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะอุทานลั่นเมื่ออีกคนกระชากเขาจนตัวลอย

“มาด้วยกันหน่อยสิครับ”

“ดะ...เดี๋ยว...!!

คนตัวเล็กหรืออยากสบถ เมื่อหันไปมองว่าท่านประธานเทียนหวังกำลังเปิดประตูออกมาดูเขาที่ถูกลากออกไปด้วยสายตาหงุดหงิด ให้ตายสิ...เขากำลังจะ...ฮึ่ย!!

.

.

.

เลย์ไม่คิดสนใจลูกเลี้ยงของ หวง เทียนหวังหรอกนะ ดังนั้นเขาเลยหาความจำเป็นที่จะแย้มรอยยิ้มหวานให้อีกคนทั้งๆที่ถูกลากออกมาจากจังหวะทองที่หาได้ยากนั่นไม่ได้

“คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย”

คริสเอ่ยถามคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างหน้ามุ่ย ร่างบอบบางมองเมนูที่เขายื่นให้ ก่อนจะเงยหน้ามาจ้องตากับเขา ท่าทางไม่สบอารมณ์ซึ่งเขาก็พอจะเข้าใจ ถูกเขาขัดจังหวะ แล้วยังถูกยัดขึ้นรถมาที่ร้านอาหารที่นี่อีกด้วย

“ผมว่าเรื่องที่คุณอยากจะพูดกับผม คงจะทำให้เราสองคนกินอะไรไม่ลงหรอก ถูกมั้ย...”

ดวงตานั้นยียวนและท้าทาย ในแบบที่คนตัวสูงต้องหงุดหงิดตาม เลย์ดันเมนูคืนเขา ก่อนจะบอกเสียงเรียบ

“...ขอเครื่องดื่มที่แพงที่สุดให้ผมก็แล้วกัน”

คนอะไรแบบนี้

คริสถามตัวเองเป็นรอบที่ร้อย เขาสาบานได้ว่าเมื่อคืนวาน กับเมื่อครู่นั่นเจ้าตัวยังทำท่าทางเชิญชวนเขาอยู่เลย มาตอนนี้ทำเหมือนหมดอารมณ์ และไม่อยากจะเสวนากับเขา

ไวน์ชั้นดีถูกเสิร์ฟให้ตามคำขอ เลย์มองบริกรที่รินให้เขาด้วยอารมณ์ที่เริ่มดีขึ้นตามความเย็นของเครื่องปรับอากาศ เครื่องดื่มสีทับทิมถูกยื่นมาให้ เลย์นึกสนุกจนเอื้อมมือไปจับมือบริกรชายคนนั้นพร้อมส่งสายตาเย้ายวน

“ขอบคุณ”

การกระทำของเขาทำเอาชายหนุ่มหน้าแดงตามคาด รวมถึงเรียกแววตาคมกริบให้จ้องเขม็งมายังเขาอย่างน่าหัวเราะ มือเรียวช้อนแก้วไวน์ พร้อมยกขึ้นจิบ เขาเลียริมฝีปากเบาๆเมื่อมันได้รสดังใจ

“คุณชอบทำแบบนี้ประจำเหรอ”

“หือ?

เลย์เบือนดวงตาขึ้นมาสบตาของคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ขณะที่กระดกดื่มลิ้มรสไวน์แดง คริสที่อดรนทนไม่ได้ ถามออกไปอีกครั้ง

“ชอบยั่วยวน ปั่นหัวคนอื่น ตั้งแต่แรกเจอ”

เรียวปากแดงเรื่อนั้นขยับเป็นรอยยิ้มเย้าน่าดูชมเชียว คำหยอดต่อมาทำเอาเขาถึงกับนิ่ง

“ไม่ยักรู้ว่าผมปั่นหัวคุณได้ด้วย”

ดวงหน้าของคริสชาไปชั่วขณะ เขาพยายามไม่หลบสายตาอีกฝ่าย เพราะนั่นจะทำให้ตนเองดูเหมือนอยู่ในกำมือคนตรงหน้า เพราะตอนนี้เขาเองกำลังหัวปั่นอย่างที่อีกคนบอกจริงๆ

“อย่าเข้าใจผิด ที่ผมอยากจะคุยกับคุณ เพราะว่าเรื่องของจื่อเทาต่างหาก”

คิ้วเรียวของเลย์เลิกขึ้นสูง เขายังดื่มด่ำกับรสไวน์อย่างไม่สะทกสะท้าน คริสเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดผิดกับท่าทีของอีกฝ่าย

“คุณจะเอายังไงกับน้องชายของผม”

เลย์หัวเราะหึ วางแก้วเหล้าลง ยกมือขึ้นเท้าคาง พร้อมหรี่ตามองคนตรงหน้า ทั้งน้ำเสียง แววตา และท่าทางที่เหมือนเชิญชวน

“อู๋ อี้ฟาน...” ดวงตาคู่สวยไล้มองพินิจทั้งดวงตา และริมฝีปากของอีกฝ่าย “...ผมไม่นิยมเล่นของเล่นที่ตัวเองเคยทิ้งมาแล้วหรอกนะ”

“คุณ...!!

คริสโกรธจนแทบจะลุกขึ้นมาเอาเรื่อง หากเสียงอุทานเมื่อครู่ของเขาก็ยังดังพอจะทำให้โต๊ะข้างๆหันมามอง ชายหนุ่มต้องเร่งสะกดอารมณ์ เขามองดวงหน้าสวยจัดที่ยังแย้มรอยยิ้มออกมาด้วยเรียวปากแสนยั่วยวนนั่น

Some say love it is a river...” เลย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนฟัง ยังคงไม่สะทกสะท้านต่อสายตาที่แทบจะลุกขึ้นมาฉีกกระชากตัวของเขาของอีกฝ่าย “...That drowns the tender reed. Some say love it is a razor. That leaves your soul to bleed.”

สำนวนของเพลงดังทำเอาคริสต้องขมวดคิ้วแน่น เลย์ยื่นมือมาจับขวดไวน์แล้วรินใส่แก้วของตนเอง พลางเอ่ยเป็นภาษาจีน...แปลให้เหมือนว่าเขาไม่รู้ความหมาย

บางคนบอกว่า...ความรักเป็นดั่งสายน้ำ ที่ฉุดกระชากกิ่งไม้ที่บอบบาง...ให้จมลง...” ขวดไวน์ถูกตั้งไว้อย่างเก่า เลย์เอียงคอมองพร้อมส่งแก้วของตนเองให้เขา แล้วหยิบแก้วของเขาไปดื่มเสียเอง “...บางคนบอกว่าความรัก...เป็นดั่งมีดโกน ที่กรีดลึกหัวใจ...ให้เจ็บปวด แต่เมื่อคนๆหนึ่งคิดจะตายเพราะความรัก เราควรจะโทษความรักอย่างนั้นเหรอ”

ขาเรียวตวัดขึ้นไขว่ห้าง เลย์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาพราวระยับ

ในเมื่อความตายนั้นเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง ผมควรจะต้องมีส่วนเข้าไปรับผิดชอบกับสิ่งที่เขากระทำอย่างนั้นเหรอ?

“เขาทำแบบนี้เพราะเขารักคุณมาก”

"แต่ผมก็ไม่เคยขอให้เขารักนี่...”ร่างบางหัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องตลก “...ผมไม่อาจห้ามความรู้สึกของใครได้ เพราะผมไม่ได้ใช้หัวใจดวงเดียวกับเขา...”

“...”

“...น้องชายของคุณทำให้ผมสนุก และคุณเองก็ทำให้ผมรู้สึกสนุกมาก...” เลย์กระดกดื่มไวน์ในแก้วเสียจนหมด ก่อนจะหยัดกายลุกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมเอื้อมมือมาแตะแก้มของคนที่พยายามเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ “...ขอบคุณสำหรับไวน์นะครับ ผมมีความสุขมากเลย”

คริสเม้มปากตัวเองแน่น สัมผัสเย็นเยียบจากปลายนิ้วที่เจือกลิ่นไวน์ ลากไล้ที่แก้มสากมาจนถึงปลายคาง เลย์กำลังแย้มรอยยิ้มราวผู้ชนะที่แสนทรงเสน่ห์ เจ้าตัวผละจากไปพร้อมรอยยิ้มมีความสุข ทิ้งให้เขาต้องมองตามด้วยความรู้สึกที่ติดลบต่ออีกฝ่ายเรื่อยๆ

เขาควรจะบอกจื่อเทายังไงดีเล่า ในเมื่อน้องยังรอคำตอบเขาอยู่ที่โรงพยาบาล

หากบอกประโยคเดียวกับที่เลย์บอกมื่อครู่ จื่อเทาคงไม่แคล้วพยายามฆ่าตัวตายอีกแน่

“ให้ตายสิ...”

เขาหยิบไวน์แก้วของตนขึ้นมาดื่ม นึกภาพดวงหน้าสวยที่แย้มรอยยิ้มให้ เสน่ห์แพรวพราวนั้นเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มนั้นยั่วยวนเป็นธรรมชาติ ยิ่งกว่าอะไรคือแววตาที่ทอดมองมา...มันช่างชวนให้เลือดหนุ่มในกายพลุ่งพล่านและสั่นระริก

 

เขากำลังรู้สึกอยากจะเอาชนะ

 

.

.

.

ดวงตาคู่สวยทอดมองขึ้นไปยังภัตตาคารที่เขาเพิ่งจากมา เลย์ยกแขนขึ้นโบกรถแท็กซี่ พอบอกที่หมายแล้วจึงหันมาสนใจโทรศัพท์มือถือของตนเอง เสียงงัวเงียของใครบางคนดังขึ้นมาตามสาย

“ฮัลโหล”

เซฮุนคงเพิ่งจะตื่น เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเจ้าตัว และเพื่อนคนนี้รอเขาจนดึกดื่นในทุกๆคืน เพื่อที่จะเข้านอนพร้อมกัน แม้ว่าเลย์จะชอบนอนกลางวัน และเที่ยวตอนกลางคืนผิดกับอีกฝ่าย แต่เซฮุนก็ยังคงรอเขาเสมอ

“เซฮุนเหรอ ว่างๆช่วยหาข้อมูลของ อู๋ อี้ฟาน ให้ฉันหน่อยสิ”

ตอนนี้ในหัวของเลย์กำลังคิดถึงผู้ชายคนนั้น ช่างเดาทางได้ง่าย เหมือนๆกับน้องชายเจ้าตัว แต่มีบางอย่าง อาจจะเป็นสัญชาติญาณกระมังที่ทำให้เขารู้สึกว่าคริสไม่ใช่ผู้ชายแบบเดียวกับหวง จื่อเทา อะไรบางอย่างที่รู้สึกว่า...หากได้กัดแล้ว หมอนั่นคงจะกัดไม่ปล่อย

 

...เป็นผู้ชายในแบบที่เขาต้องระวังตัวเลย...

 

**

 

อย่าคิดว่าเคะเรื่องนี้จะใส และอย่าคิดว่าเมะเรื่องนี้จะไม่ร้าย -..- เอ่อ ถ้าแชร์ + เม้นท์ให้ด้วยก็จะดีมากเลยฮะ =A=;; เดี๋ยวขี้เกียจแต่งแล้วจะเผลอไม่ต่อเอาดื้อๆนะ

© themy butter
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

363 ความคิดเห็น

  1. #332 P.kiml (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 13:05
    ร้ายกับเรามาสู้กันสินะ สุดท้ายคนที่ร้ายจะกลายเป็นคนที่อ่อนแอ
    #332
    0
  2. #325 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 23:00
    ร้ายกับร้ายมาเจอกันคงจะมันส์ไม่ใช่น้อย จะสนุกมากถ้าเลย์คนเก่งโดนเฉือนคม
    #325
    0
  3. #265 Rabbit_Fujoshi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 12:33
    ร้ายและร้ายมาเจอกัน งานนี้คงสนุกน่าดู >...<
    #265
    0
  4. #198 Bunnybunbun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 22:30
    อี้ชิงนี่แสบดีเนอะ ชอบกินไวน์แต่กินไม่มากงั้นหรอ? เดาอารมณ์ชิงยากจังเลยยยยย
    #198
    0
  5. #148 คุณนายปาร์คนานา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 16:18
    พ่อจื่อเทานี่ก็ร้ายนะ สงสารจื่อเทา 
    อี้ชิงก็ร้ายมากๆ แล้วคริสจะไหวป่าว?
    #148
    0
  6. #60 Sugar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 20:15
    ความร้ายกาจของอี้ชิงนี่มันจริงๆเลย!! เราแอบสงสารเทาที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ ในมุมมองของเราคือเทาเป็นเหมือนคนส่วนใหญ่ที่คิดว่ายาเสพติดช่วยได้ ฮือ
    #60
    0
  7. #56 lukwasclt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 11:29
    ชิงอันตรายมาก5555 คือพี่คริสจะเละแค่ไหนไม่สามารถทราบได้
    #56
    0
  8. #54 EVENinG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 11:00
    ประโยคแต่ล่ะประโยคของเลย์นี่คมดีจัง
    #54
    0
  9. #50 Tiantian99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 02:03
    ท่ามกลางหยาดน้ำตาของผู้เป็นน้องที่กำลังอ่อนแรงเพราะหัวใจที่แตกสลาย
    พี่ชายอย่างคริสจึงทำได้แค่ให้"คำสัญญา"ที่บางเบาไป
    โดยที่ตัวเองก็คงจะรู้แล้วว่า
    งานนี้"ไม่ง่าย"อย่างที่คิด

    เมื่อคนที่เขาต้องต่อกรด้วย
    ไม่ใช่เพียงแค่บิดาเลี้ยงที่สร้าง"บุญคุณ"มาให้
    แต่รวมถึงแมงมุมร้ายผู้ซ่อนอยู่ในรูปกายอันงดงามและเสน่ห์อันตรึงใจ
    ที่ไม่ว่าผู้ใดได้อยู่ใกล้ก็อดจะเผลอไผลมิได้
    อย่างจางอี้ชิง

    ผู้เป็นดั่งไฟอันร้อนแรงที่กระตุ้นให้คริสอยากจะเอาชนะให้ได้

    ในขณะเดียวกัน เลย์เองก็ดูจะเริ่มสนใจ
    คนมุ่งมั่นและจริงจังที่ไม่อาจยั่วยวนได้แต่แรกเห็นอย่างคริสเข้าให้

    ทว่าสุดท้ายแล้ว 
    ใครกันนะจะเป็นฝ่ายกำชัยชนะในเกมส์รักครั้งนี้ได้ 
    #50
    0
  10. #40 จางอี้ชิง♡อู๋อี้ฟาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 19:29
    เรากลัวนะที่ไรต์จะไม่แต่งต่อเพราะเม้นน้อย อยากบอกว่าอย่าทิ้งคลชปกลุ่มเล็กๆที่เม้นเลยนะคะ เราชอบฟิคเรื่องนี้มากจริงๆ ปรกติฟิคคริสเลย์ก็หาอ่านอยากอยู่แล้ว ถึงมีก็ไม่เยอะมาก ดีใจที่เจอฟิคเรื่องนี้ เป็นกำลังใจเล็กๆให้ไรต์นะคะ
    #40
    0
  11. #36 1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 16:23
    เลย์เธอนี้มือปลาหมึก

    อร้ายยยั่วเหลือเกิน

    เฮียจัดการเลยเอาไปเป็นเมียเลย
    #36
    0
  12. #31 ninimook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 07:06
    อี้ชิงร้ายอ่ะแรงแค้นอะไรกันเนี่ยสำนึกไหมคนจะตายยังไม่สนใจเลยสักนิดไม่มีความรักไม่มีหัวใจจริงอะใจร้ายมากชิง
    #31
    0
  13. #22 Krislay never die! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 23:30
    พอเราได้อ่านฟิคและอ่านทอคของไรท์แล้วเราอยากบอกว่า “เราว่าชิงร้ายแล้ว ไรท์ก็ร้ายยยยย” งะ มีการบอกว่าอาจจะไม่ต่อเนื้อหามาให้เค้าว้าวุ่นอีก TT

    เอาหล่ะ เรามาเม้นกันดีว่า คือแบบ...ตอนแรกเราก็คิดว่าฝานจะใสๆ ไม่ค่อยทันชิง แต่ที่ไหนได้ เราเปลี่ยนความคิดเลยหลังจากอ่านเชปนี้ เราว่าทั้งชิงทั้งฝานคงแซ่บพอตัวกันเลย ละคือ เราก็ยังไม่เข้าใจนะ ว่าที่ชิงทำไปเนี่ยชิงต้องการอะไรกันแน่ มันต้องมีปมซิ! ละคือในเรื่องเทาดูอ่อนแอมากเลย พอชิงทิ้งเทาก็เป็นเอามากจริงๆ ละถ้างี้ตอนต่อๆ ไปฝานไปชอบชิงหรือชิงมาชอบฝานเทาไม่คลั่งตายเลยหรอ เฮ้อออออ....

    มาพ่อเทาอีก หวง เทียนหวัง แกมัน โคตรเลวเลย คือก็เข้าใจอะนะว่าเป็นนักธุรกิจมันก็ต้องคิดถึงเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวกันก่อน แต่นั่นลูกแกเลยนะโว้ย โคตรใจดำเลย ชิงก็อีกคนไปยั่วเขาอยู่นั่นแหละ

    เพราะงั้น เรื่องนี้เราเชียร์ฝานสุดตัวเลย ฝานสู้เขานะลูก ถึงแม้ตอนนี้เราจะยังไม่รู้ปมของชิงก็ตาม เราจะเชียร์เธอนะฝาน 5555555 #นอกใจชิงชิงแพพ



    ฟานก(อ)ดชิง ; ยาวเหมือนเดิมนะไรท์ หวังว่าจะไม่ว่ากัน พอดีเป็นคนชอบเวิ่นค่ะ อิอิ >////<
    #22
    0
  14. #21 mamama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:47
    อย่าคิดจะทำแบบนั้นนะไรท์เตอร์ ถ้าเกิดขึ้เกียจล่ะก็ เดี๋ยวรีดเดอร์ จะไปเข้าฝันให้มีแรงมาแต่งต่อเอง
    #21
    0
  15. วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:42
    ทำไมอ่านๆไปรู้สึกเลย์จะยั่วเก่งจริงๆ ขนาดเราเป็นแค่คนอ่านไม่ได้ถูกยั่ว ทำไมเคลิ้ม -0- แต่เลย์ไม่มีหัวใจจริงๆ แบบจื่อเทาก็เป็นขนาดนั้นแล้ว บับไม่มีสงสาร บับไม่มีเสียใจ บับร้ายมากอ้ะ พี่คริสรู้สึกพี่คริสเหมือนหนุ่มวัยแรกแย้มที่เพิ่งเคยถูกยั่วเป็นครั้งแรกในชีวิต #เราไม่ควรจะเชื่อสินะ #โอเครเราจะไม่เชื่อ #เราจะรอไรท์เตอร์มาต่อค่ะ จ๊วฟๆ ไรท์เตอร์สู้ๆ
    #20
    0
  16. #16 Kt88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 21:51
    ยัยเลย์ตัวแสบ สะบั้นพี่จื่อเทาเราละมาอ้อล้อกะปะป๋าเขาเรี่ยนะ พ่อนี่ก็นะ ฮึ่ยยยยย เชียร์พี่ฟานจัดหนักเลยค่ะ
    #16
    0
  17. #15 |2e@|_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 19:40
    เรื่องนี้ขอ ชูป้ายไฟเชียร์ คุณฝาน ไปก่อนล่ะกัน

    นายเอกร้ายไป ไว้รู้ว่าทำไมนางถึงกลายเป็นคนแบบนี้ค่อยมาว่ากัน

    สงสารจื่อจูงงงงง
    #15
    0