คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฤดูหนาวของคิมหันต์ : Special Halloween

โดย Chaleeisis

เทศกาลฮาโลวีนที่ผมทำได้แค่นั่งหึงฟักทองที่แฟนตัวเองสนใจมันมากกว่าผม.....น่าหงุดหงิดใจจริงๆ

ยอดวิวรวม

439

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


439

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


30
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 พ.ย. 61 / 22:05 น.
นิยาย Ĵ˹Ǣͧѹ : Special Halloween ฤดูหนาวของคิมหันต์ : Special Halloween | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องสั้นนี้เป็นตอนพิเศษส่วนนึงของนิยายเรื่อง ฤดูหนาวของคิมหันต์

ชาลมีแพลนว่าจะแต่งนิยายเรื่องนี้ในอนาคต


--------------------------


ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 พ.ย. 61 / 22:05


---------- Halloween ----------



ตอนเด็กๆ ผมเคยชอบเทศกาลฮาโลวีนนะ.....แต่พอโตมาชักจะไม่ชอบแล้วล่ะ

ยิ่งไอ้หัวฟักทองที่พี่หนาวนั่งแกะอยู่นั่นผมยิ่งไม่ชอบ

น่าหงุดหงิดชะมัด

ผมนั่งเท้าคางมองร่างโปร่งที่นั่งแกะสลักฟักทองอย่างตั้งอกตั้งใจ มันเป็นแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วและแน่นอนว่ามันทำให้ผมหงุดหงิดสุดๆ ไปเลย เขาเอาแต่สนใจไอ้ลูกส้มๆ นั่นโดยไม่หันมาแลผมสักนิด มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย เราได้มีเวลาอยู่ด้วยกันแท้ๆ แต่เขากลับสนใจฟักทองมากกว่าผม หึ....ใช่สิ ผมมันคุณคิมไง หัวผมมันแกะสลักเหมือนฟักทองไม่ได้นี่

หึ้ยยยย....ย....ไม่ชอบใจเลย

พี่หนาวเขาจะรู้ไหมนะว่าผมกำลังนั่งหัวเสียหึงฟักทองอยู่ตรงนี้ ผมควรจะไปแย่งฟักทองมาจากเขา ไม่ก็แย่งเขาออกมาจากฟักทอง ผมควรทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เขาสนใจผมมากกว่านี้ พอคิดได้แบบนั้นผมก็เดินไปหยุดอยู่ด้านหลังเจ้าตัวก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มเขาแรงๆ พลางสูดกลิ่นหอมจากมัน คนโดนหอมแก้มนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น มือก็ยังคงแกะสลักฟักทองเหมือนเดิม

นี่ไม่คิดจะสนใจผมเลยเหรอ

เกินไปแล้วนะ

“พี่หนาวไม่สนใจคิมเลยอะ”

“ก็เธอไม่น่าสนใจ”

จุก....จุกเลยสิแบบนี้อะ

“ดูคำพูดคำจาสิ” ผมเบะปากน้อยๆ ก่อนจะทำตาละห้อยใส่เขา “ทำไมใจร้ายกับคิมแบบนี้ล่ะครับ”

“เธอนี่น่ารำคาญจริงๆ กลับไปนั่งที่เดิมไป” เขาเอ่ยบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ารำคาญเหมือนอย่างที่พูด นี่เกิดอะไรขึ้นกับมายเดียร์ของผมเนี่ย หรือเพราะว่าเป็นฮาโลวีน วิญญาณร้ายก็เลยเข้ามาสิงพี่หนาว

แย่แล้ว

“มีผีมาสิงพี่หนาวหรอ ถ้าใช่ ก็ออกไปเลยนะ” ถ้าไม่ยอมออกแต่โดยดีนี่เจอฤทธิ์ของคุณคิมแน่

“ผีน่าจะเข้าเธอมากกว่าเข้าพี่นะ” เขาเหลือบมองผมแวบนึงก่อนจะหันไปสนใจฟักทองต่อ เนี่ยะดูดิ ปรายตามองผมไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ นี่มันไม่ใช่พี่หนาวของผมแล้ว

“คิมไม่ได้ผีเข้าสักหน่อย”

“ถ้าไม่ได้ผีเข้าแล้วเป็นอะไรหืม.....”

“กำลังหึง”

“หึง....”

ผมพยักหน้ารับรัวๆ “ใช่ หึงฟักทองที่พี่แกะสลักมันอยู่ หึงมากๆ ด้วย หน้าคิมคือแสดงออกมาชัดเจนมากเลยนะ”

“แทนที่เธอจะมาหึงฟักทอง เธอน่าจะมาช่วยพี่นั่งแกะนะ มันจะเสร็จเร็วๆ ไง” เขาบอกก่อนจะหยิบมีดมาวางไว้ใกล้ๆ “มาตรงนี้เร็ว”

“ถ้าสมมุติว่า....”

“ถ้าเธอไม่ช่วยพี่ พี่จะไล่เธอไปนอนนอกบ้าน” เจ้าตัวหันมายิ้มหวานให้ผม “ตัดสินใจเอานะคิมหันต์ เธอน่าจะรู้ว่าพี่เป็นคนพูดจริงทำจริงแค่ไหน”

ถ้าจะพูดถึงขนาดนี้แล้ว....น้ำหน้าอย่างผมจะขัดอะไรได้

ผมเดินมานั่งลงข้างๆ เขาอย่างยอมแพ้ ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็ไม่เคยเอาชนะได้หรอก ใช่สิ ผมมันคุณคิมหนิ คุณคิมก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ร่ำไป ถ้าแข็งข้ออยากชนะก็จะโดนไล่ไปนอนนอกบ้าน คนพูดน่ะเอาจริงนะครับ ผมโดนไล่ออกไปนอนที่อื่นหลายรอบแล้วเพราะดื้อใส่เขา พี่หนาวไม่สนใจด้วยว่าผมจะไปเป็นตายร้ายดีที่ไหน ไม่กลัวผมไปกกคนอื่นด้วย คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจอยู่เหมือนกัน

ลองปาดน้ำตาแบบคุณหมีดีไหมนะ

พูดถึงคุณหมี....ผมว่าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องคุณหมีดีกว่า เขาต้องเข้าข้างผมแน่ๆ ผิดจากป่ะป๊า รายนั้นน่ะไม่ค่อยจะเข้าข้างผมหรอก เขาทีมพี่หนาวมากกว่า แต่ไม่เป็นไร ถ้าป่ะป๊ามาดุผมล่ะก็ ผมจะให้คุณหมีจัดการเขา นี่นับว่าเป็นแผนการณ์ที่ดีในระดับนึง ไว้รอพี่หนาวเผลอก่อนเถอะ ผมจะโทรไปฟ้องแน่

พี่หนาวต้องไม่รอด

ผมหันมองคนข้างๆ ที่หยิบฟักทองลูกใหม่มาวางบนโต๊ะก่อนจะตัดส่วนบนออกแล้วคว้านเมล็ดที่อยู่ด้านในออกมา พอเห็นแบบนั้นผมก็ทำตามเขา ฟักทองที่นี่ไม่เหมือนฟักทองไทยนะครับ ฟักทองไทยมันจะแบนกว่าและก็ขรุขระกว่า มีสีเขียวปน ไม่ได้เป็นสีส้มสดทั้งลูกแบบนี้ เห็นลูกฟักทองนี่ก็ทำให้ผมนึกถึงตอนสมัยอนุบาลเลย ตอนนั้นที่โรงเรียนมีกิจกรรมวันเด็ก แล้วผมก็โดนคุณครูเป้าจับไปเต้นโดยต้องใส่ชุดฟักทอง

ถึงตอนนั้นยังเด็ก....แต่ผมรู้สึกเขินมากเลยนะครับ

กลายเป็นเจ้าชายฟักทองไปเลยพักใหญ่ๆ แต่ก็นะ มันเรื่องในอดีตที่นานมาแล้ว พี่หนาวเคยเห็นผมอยู่ในชุดนั้นด้วย เขาขำจนน้ำตาไหลเลย ไม่รู้ว่ามันจะฮาอะไรขนาดนั้น จะว่าไป....แฟนผมเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยหัวเราะหรือยิ้มแบบจริงใจให้เห็นสักเท่าไหร่นะ ตั้งแต่รู้จักกันมาก็ประมาณนี้จริงๆ แต่ผมว่านั่นคือเสน่ห์ที่น่าหลงใหลนะ ดูผมเป็นตัวอย่างสิ ทุกวันนี้หลงเขาจนไม่ไหนไม่รอด

เรียกได้ว่ารักจนหัวปักหัวปรำ

“พี่หนาวครับ”

“หืม....”

“แบบนี้ใช้ได้ไหม” ผมหันฟักทองที่เจาะเป็นหน้าตาให้เขาดู

“ใช้ได้”

“ถ้าใช้ได้....ไหนรางวัลอะ” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้พลางยิ้มบางๆ คุณคิมทำดีถึงขนาดนี้มันก็ต้องมีของตอบแทนบ้างแหละ อย่างน้อยสักจุ๊บนึงก็ยังดี จะได้มีกำลังใจนั่งแกะต่อไปไง

มือเรียวเสยผมที่ปรกหน้าผมขึ้นก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บหน้าผากผมเบาๆ “พอใจแล้วนะ”

“พอใจแล้วครับ” ว่าแล้วก็ยิ้มหวานให้ รู้สึกเหมือนว่ามายเดียร์คนเดิมของผมจะกลับมานิดนึงแล้วครับ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเขากลับมาเป็นมายเดียร์แบบสมบูรณ์

“พี่อยากกินชีสเค้กจัง เธอทำให้พี่กินได้ไหม”

“ได้สิครับ แต่เดี๋ยวคิมออกไปซื้อของก่อนละกัน เพราะว่าหลายๆ อย่างมันหมดไปกับการทำขนมไว้แจกเด็กๆ แล้ว”

“อื้ม งั้นก็รีบไปรีบกลับนะ” เขาเอียงหัวเข้ามาใกล้ผม “พี่กลัวว่าจะคิดถึงเธอเกินไป”

ตึกตัก

พี่หนาวนี่จริงๆ เลยนะ

“พี่กำลังทำให้ผมไม่อยากออกไปซื้อของนะครับ”

“รีบไปได้แล้ว”

“ค้าบ” ผมเดินไปหยิบกระเป๋าพร้อมกับเสื้อโค้ชก่อนจะออกมาจากบ้าน อากาศหนาวใช่เล่นเลยนะ นิวยอร์กของเดือนตุลาฯ น่ะ แต่นี่ยังถือว่าไม่เท่าไหร่เพราะมันหนาวได้มากกว่านี้อีก

ผ่านไปเกือบ 4 ปีแล้วที่ผมกับพี่หนาวคบกัน ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ ความจริง....เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา มันไม่น่าจะพาความสัมพันธ์มาได้ไกลถึงขนาดนี้ แต่ผมก็ดีใจนะที่คนที่คอยอยู่เคียงข้างผมคือเขาน่ะ มันดีที่ครอบครัวของผมคอยช่วยซัพพอร์ตด้วยแหละ ถ้าตอนนั้นคุณหมีไม่เตือนสติผม พี่หนาวเขาคงไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วล่ะ หน้าที่ของผมในตอนนี้คือต้องรักษาสิ่งที่มีอยู่เอาไว้ให้ดีที่สุด

เหมือนกับป่ะป๊าที่รักษาคุณหมีเอาไว้

อีกไม่กี่เดือนผมก็จะกลับไทยแล้ว ที่มาอยู่นิวยอร์กนี่ก็เพราะว่าพี่หนาวมาทำงานครับแต่เดี๋ยวเขาจะย้ายกลับไปไทยแล้วล่ะ ตอนแรกผมไม่ได้มาอยู่กับเขาที่นี่หรอก เคยงอแงอยู่นะกับเรื่องที่เราต้องอยู่ห่างกันครึ่งซีกโลก ผมโดนพี่หนาวดุด้วย เขาบอกว่าผมไม่รู้จักอดทน ห่างกับเขาแปปเดียวทำมาเป็นงอแง คำว่าห่างของเขาก็คือเกือบ 2 ปีอะ

แปปเดียวหน้าพี่หนาวสิ

ผมยังจำช่วงเวลาที่เราห่างกันแรกๆ ได้เลย มันทรมานมาก อาจเป็นเพราะเราอยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่ก่อนคบกันล่ะมั้ง พอต้องมาห่างกันมันก็เลยเป็นความรู้สึกที่แย่เอาเรื่องเลย แต่สุดท้ายแล้วคนที่ทนไม่ไหวก่อนก็คือพี่หนาวนะ เขาโทรมาหาผมแล้วสั่งว่าให้เก็บเสื้อผ้าย้ายมาอยู่กับเขา เรื่องเอกสารเดินทางหรืออะไรต่างๆ เขาจัดการไว้ให้เรียบร้อยแล้ว คุยกับครอบครัวผมแล้วเรียบร้อย แถมยังบอกว่าตลอดช่วงที่ผมอยู่กับเขา เขาจะหาเลี้ยงผมเอง

สายเปย์ไปอีก

ฟังดูจากทั้งหมดก็น่าจะรู้แล้วนะครับว่าเขาเอาแต่ใจพอสมควร มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะนะ ไม่มีใครในโลกสั่งเก่งเท่าพี่หนาวอีกแล้ว ย้อนกลับไปคิดถึงช่วงมัธยมฯ กับมหา’ลัยนี่หนักเลย ผมคือเบ๊ของเขาดีดีนี่เอง

ถึงเมื่อก่อนอาจจะเคยเป็นเบ๊.....แต่ตอนนี้เป็น BAE แล้วนะครับ

อา....พูดเองก็รู้สึกเขินเอง

ผมเดินมาเรื่อยๆ จนถึงซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ได้ไกลจากบ้านนัก ช่วงเทศกาลฮาโลวีนของที่นี่จะคึกคักมากเลยนะ สิ่งของที่เกี่ยวกับเทศกาลจะเยอะมากไม่ว่าจะเป็นพร็อพแต่งตัวหรือว่าพร็อพตกแต่งบ้านรวมไปถึงขนมนมเนยต่างๆ ผมควรจะรีบซื้อของแล้วก็รีบกลับเพราะว่าพี่หนาวน่าจะรอกินชีสเค้กอยู่ เอาจริงๆ คนแบบผมไม่น่าจะทำขนมเป็นเลยนะ    

หลายๆ คนคงคิดแบบนั้น

แต่เอาเข้าจริงเนี่ยะ ผมเป็นคนที่ทำขนมอร่อยอยู่พอตัวเลยนะครับ สูตรต่างๆ ได้มาจากคุณหมี เขาทำอาหารและขนมเก่งมาก ตั้งแต่ผมเป็นเด็กเขาก็ค่อยๆ สอนให้ทีละอย่าง จนมาถึงตอนนี้คืออยากกินอะไรก็ขอให้บอกมา ผมทำให้กินได้เกือบหมดแล้วยังอร่อยมากอีกต่างหาก

งานขิงตัวเองต้องมาครับ

“อ้าวคิม”

ผมหันไปตามเสียงเรียก “สวัสดีครับพี่ฟิว”

“อื้ม มาซื้อของหรอ”

“ใช่ครับ พี่ฟิวก็มาซื้อของเหมือนกันหรอ”

“ช่าย พอดีที่บ้านมีสมาชิกใหม่เยอะเลยน่ะ ตอนนี้กำลังวุ่นวายมากด้วย พี่กับแพทกำลังหาทางออกอยู่ว่าจะเอายังไงกับเจ้าตัวแสบพวกนั้นดี”

“เจ้าพวกแสบไหนหรอครับ”

“ลูกหมาน่ะ เมื่อสามเดือนก่อนเจ้าเพนนีมันออกลูกมาสี่ตัวแน่ะ พี่พยายามหาบ้านให้พวกมันแล้วแต่ยังไม่มีใครรับเลี้ยงเลย”

“ลูกหมาพันธุ์อะไรหรอครับ”

“โกเด้นท์ฯ น่ะ ถามพี่แบบนี้นี่ เราสนใจหรอ” เจ้าตัวเอ่ยถามผมพลางยิ้มกริ่มให้ “ถ้าเป็นคิมล่ะก็ พี่จะส่งให้อย่างวางใจเลย”

“ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะครับ เมื่อหลายเดือนก่อนพี่หนาวบ่นเหมือนกันว่าอยากเลี้ยงหมา แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะไม่มีเวลาดูแลมัน เอาจริงๆ คิมมีเวลาว่างค่อนข้างเยอะ ถ้ามีลูกหมามาอยู่เป็นเพื่อนสักตัว น่าจะช่วยคลายเหงาได้บ้าง”

“งั้นดีเลย จะไปรับเจ้าแสบเลยไหม ถือว่าเอาเป็นของขวัญวันฮาโลวีนให้หนาวพอดีเลย ส่วนเรื่องวิธีการดูแลเดี๋ยวพี่จะบอกเองว่าต้องทำยังไงบ้าง”

“งั้นต้องรบกวนด้วยนะครับ” ผมยิ้มบางๆ ให้เขา ตื่นเต้นจังแฮะ อยากรู้ว่าพี่หนาวจะทำหน้ายังไงถ้าได้เห็นลูกหมาที่ผมจะไปรับมาให้ เขาจะชอบมันไหมนะ

“ซื้อของก่อนละกันเนอะ” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินนำผมไป สงสัยว่าเรื่องชีสเค้กนี่คงต้องรอก่อนล่ะนะ หวั่นใจอยู่ว่าพี่หนาวจะโกรธไหมที่ผมออกมานาน แต่ไม่เป็นไร....เดี๋ยวเห็นลูกหมาเขาก็น่าจะหายโกรธแล้ว

อาจจะอารมณ์ดีขึ้นด้วยซ้ำ

ผมหวังให้เป็นอย่างนั้นนะ


[บันทึกพิเศษ : หนาว]


คิมหันต์ไม่เคยไปซุปเปอร์มาร์เก็ตนานขนาดนี้เลย

ผมชักจะหงุดหงิดใจ

ปกติแล้วมันไม่น่าจะนานขนาดนี้นะครับสำหรับการออกไปซื้อของ อีกอย่างคือผมกำชับเขาไปด้วยว่าให้รีบกลับมาเพราะผมกลัวว่าจะคิดถึงเขา พอเป็นแบบนั้นแน่นอนว่าคนอย่างคิมหันต์จะต้องรีบกลับมาแน่นอน แต่นี่ถือว่าแปลกถึงแปลกมากๆ ที่น่าตีก็คือเขาไม่ยอมเอาโทรศัพท์ไปด้วยนี่สิ ทำให้ผมเป็นห่วงถึงขนาดนี้ ถ้ากลับมาเมื่อไหร่จะหยิกให้เนื้อช้ำเลยคอยดู    

ไม่รอดแน่คิมหันต์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มาแล้วสินะ

ผมเดินไปเปิดประตูก็พบกับเหล่าเด็กๆ ที่สวมชุดผีน้อยยืนอยู่ “หืม....”

trick or treat ? ”

“treat….” ว่าแล้วผมก็หยิบขนมที่เตรียมไว้ใส่ไปในตะกร้าให้เด็กๆ พวกเขายิ้มหวานให้ก่อนจะพากันเดินไป น่ารักน่าเอ็นดูซะจริง ผมชอบเทศกาลฮาโลวีนก็เพราะแบบนี้แหละ

แต่จะรู้สึกชอบกว่านี้ถ้าคิมหันต์อยู่ตรงนี้ข้างๆ ผมล่ะนะ

จิ๊....เมื่อไหร่จะกลับมากัน

ผมปิดประตูก่อนจะมานั่งลงบนโซฟาเหมือนเดิม ตอนนี้เกือบ 2 ทุ่มแล้วแต่ว่ายังไม่มีทีท่าว่าแฟนของผมจะกลับมาเลย เขาออกจากบ้านไปตั้งแต่ช่วงบ่าย 3 ซึ่งมันนานเกินไปจริงๆ นั่นแหละสำหรับการไปซื้อของมาทำชีสเค้กน่ะ ผมรู้สึกเป็นห่วงเขามากจริงๆ นะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ถ้าสมมุติว่าระหว่างทางคิมหันต์เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาล่ะ แค่คิดใจก็โหวงไปหมดแล้ว

แบบนั้นไม่เอานะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง น่าจะเป็นเด็กๆ นะ ทุกครั้งที่ผมหวังว่าให้เจ้าของเสียงเคาะคือคิมหันต์มันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่ผมคิด เพราะงั้นครั้งนี้มันก็ไม่น่าใช่เหมือนกัน

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

“......นี่มัน” ผมตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ร่างสูงของคนที่ผมรอมาหลายชั่วโมงยืนอยู่หน้าประตู ในอ้อมแขนเขาอุ้มลูกหมาพันธุ์โกลเด้นท์ฯ ไว้ด้วย เจ้าตัวเปี๊ยกมองมาทางผมพร้อมกับส่ายหางไปมาไม่หยุด

“ขอโทษที่กลับมาช้านะครับ”

“คิมหันต์....นี่เธอหายไปไหนมา”

“มีเหตุผลนะครับ แต่ขอเข้าบ้านก่อนได้ไหม....คิมหนาวมากเลย” เจ้าตัวเอ่ยบอกเสียงอ่อน ผมหลบให้เขาเดินเข้ามาในบ้าน เจ้าหมาน้อยนั่นยังคงเห่าไม่หยุด มันคงชอบใจที่เห็นสถานที่ที่แปลกตาล่ะมั้ง

น่ารักจัง

“พี่ต้องการคำอธิบายที่เคลียร์นะ” ผมนั่งลงบนโซฟาพลางมองคิมหันต์ “ว่ามา”

“คือตอนที่คิมไปซื้อของเนี่ยะ คิมเจอพี่ฟิวครับ แล้วพี่ฟิวเค้าก็บอกว่ามีลูกหมาที่กำลังหาบ้านอยู่ คิมจำได้ว่าพี่หนาวเคยบอกว่าอยากเลี้ยง คิมก็เลย....”

“ไปเอามันมาเลี้ยง”

เขาพยักหน้ารับเบาๆ “ใช่ครับ ขอโทษที่หายไปนานนะครับ พี่หนาวคงจะเป็นห่วงแย่”

“ใครว่าพี่เป็นห่วงเธอกัน” ผมบอกก่อนจะหันหนี “ไปอาบน้ำซะไป จะได้มาช่วยพี่แจกขนมเด็กๆ ”

“ก็ได้ครับ” คิมหันต์เดินไปอย่างว่าง่าย คงรู้ตัวแหละว่าไม่ควรจะขัดใจผมเพราะตัวเองเพิ่งทำผิดมา มันก็โอเคอยู่นะกับสิ่งที่เขาบอก เจ้าหมาน้อยตัวนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้โกหกผม

“คิมหันต์ไปรับแกมางั้นหรอเจ้าหนู” ผมอุ้มเจ้าขนปุยขึ้นมานั่งบนตัก “ทำไมแววตาดูซนแบบนี้ล่ะหืม”

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

“แกต้องเป็นหมาที่ซนมากๆ แน่เลย ดูทรงแล้ว....แกน่าจะยังไม่มีชื่อสินะ อืม....งั้นชื่อว่า ‘วสัน’ ดีไหม”

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

“ขานรับขนาดนี้แปลว่าชอบสินะ” ผมลูบหัวมันเบาๆ “ช่วยอยู่เป็นเพื่อนคิมหันต์ตอนที่ฉันไปทำงานด้วยล่ะ อย่าปล่อยให้เขาเหงาแล้วมางอแงได้นะ เข้าใจใช่ไหม”

โฮ่ง

“แสนรู้จริงๆ ”

หลังจากนี้....ในบ้านเราก็คงจะมีสีสันขึ้นมาบ้างแหละนะ อย่างน้อยก็คงมากกว่าเดิม ผมอยากรู้นะว่าถ้าผมสนใจวสันมากกว่าคิมหันต์ เขาจะแสดงสีหน้ายังไงออกมา อย่างวันนี้เด็กนั่นก็หึงฟักทองที่ผมนั่งแกะสลัก มันน่ารักนะครับกับสิ่งที่เขาแสดงออกมา ผมชอบมากเลยด้วย อยากเห็นบ่อยๆ พอเป็นแบบนี้ก็เลยต้องพยายามหาเรื่องแหย่เขา และแน่นอนว่าคิมหันต์ไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง

หึงหน้ามืดประจำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มีผีน้อยมาเคาะประตูบ้านเราอีกแล้วล่ะวสัน ไปต้อนรับเค้ากันหน่อยเร็ว”

โฮ่ง

ผมอุ้มเจ้าสมาชิกใหม่มาพร้อมกับขนมพร้อมกับเปิดประตู “....ว่าไง”

trick or treat ? ”

treat….”


***


รู้ไหมครับว่าผีอะไรน่ากลัวสุด

สำหรับผม....น่าจะเป็นผีทะเล

ผีทะเลที่ชื่อว่าคิมหันต์

“อะไรของเธอเนี่ย ไปนอนดีดีสิ” ผมดันคนที่วอแวเก่งออกแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยสะทกสะท้านเท่าไหร่นัก ร่างสูงยังคงไล่ฟัดผมไม่ยอมหยุดและดูทีท่าว่าจะไม่หยุดง่ายๆ ด้วย

อะไรของเขาวะ

“ไม่เอา ผมอยากคลอเคลียพี่หนาว” เด็กเอาแต่ใจเอ่ยอย่างอ้อนๆ ก่อนจะเอาหน้าถูไหล่ผมอยู่อย่างนั้น บางทีไอ้การทำแบบนี้มันก็น่ารักอยู่หรอก แต่บางครั้งมันก็น่าทุบเหมือนกัน

น่าทุบเพราะมือปลาหมึกที่ล้วงเสื้อผมนี่แหละ

“เธอเอามือออกไปจากเสื้อพี่เดี๋ยวนี้” เสียงเข้มใส่ขนาดนี้คือต้องทำตามแล้วนะคิมหันต์

เด็กดื้อมองผมตาใส “ขอลูบหน่อยครับ”

“ไม่ได้”

“ขอลูบบบบ”

“ไม่”

“นะครับ”

“คิมหันต์” ผมทำหน้านิ่งใส่เขา “ถ้าเธอไม่หยุดพี่จะอื้ออ.อ.อ.อ.....” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ริมฝีปากบางก็ทาบทับลงมา มือเรียวยึดข้อมือผมไว้ทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้ดันเขาออกไป

ร้ายกาจที่สุดเลยนะเด็กนี่น่ะ

ร่างสูงบดริมฝีปากเบาๆ อย่างเอาอกเอาใจก่อนจะค่อยๆ สอดลิ้นเข้ามาคลอเคลียด้านในช้าๆ อื้มมมม.ม.....คิมหันต์เขาเก่งจริงๆ เขารู้ว่าต้องจูบแบบไหนถึงจะทำให้ผมแพ้ทางได้ จริงอยู่ว่าผมอาจจะชนะเขาในหลายๆ เรื่อง แต่กับเรื่องนี้ผมไม่เคยเอาชนะเขาได้เลย มีแต่แพ้กับแพ้จริงๆ

ยอมเลย.....ยอมแล้ว

ลิ้นร้อนๆ ยังมอบจูบอันแสนหวานให้ผมอยู่ไม่ห่าง สัมผัสได้ถึงนิ้วเรียวๆ ที่ลูบวนผ่านยอดอก เขารู้ว่านั่นคือจุดอ่อนของผม ทุกสัมผัสของเขามันคือสิ่งที่ผมชอบนะ แต่บางครั้งการพูดว่าชอบตรงๆ มันก็ทำให้รู้สึกเขินจนแทบจะเป็นบ้า ต่อให้เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแต่มันก็ยังคงตื่นเต้นทุกครั้งที่เขาสัมผัสผม เรื่องแบบนี้มันไม่มีทางชินได้เลยเอาจริงๆ ความรู้สึกที่สุขล้นขนาดนี้.....

มันมากเกินไป

“อื้มมม..ม.....” คิมหันต์ถอนจูบออกไปอย่างอ้อยอิ่ง นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มผมเบาๆ “Kiss or Kiss ? 

“เธอมันเด็กเจ้าเล่ห์” ผมบีบแก้มเขาอย่างหมั่นเขี้ยว มีที่ไหนล่ะ มาจูบก่อนแล้วค่อยถามเนี่ยะ แล้วคำถามเขาก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องได้จูบแน่นอน

ขี้โกงจริงๆ

“ถ้าไม่เจ้าเล่ห์ก็จะไม่ได้สิ่งที่ต้องการสิครับ” เจ้าตัวเอ่ยพลางหอมแก้มผมรัวๆ “หอมจัง แก้มแฟนใครก็ไม่รู้”

“อื้ออ.อ.อ....” ผมดันหน้าเขาไว้ “พอแล้ว เธอกำลังทำแก้มพี่ช้ำนะ”

“คิมจะหอมให้แก้มพี่หนาวเขียวไปเลย” ว่าแล้วเขาก็ฟัดแก้มผมอย่างเมามันส์ เด็กคนนี้มันอะไรกันเนี่ยะ ผมไม่ไหวจะต่อกรกับเขาแล้วนะ

อ่อนเพลียหัวใจเหลือเกิน

“พอแล้วคิมหันต์” ผมประคองแก้มเด็กดื้อไว้ก่อนจะมองดวงตาสีเทาของเขาที่ผมชอบ เพราะดวงตาคู่นี้เลยล่ะที่ทำให้ผมตกหลุมรักเด็กคนนี้ ทุกคนเคยบอกว่าสายตาเขามันเย็นชา ดูไร้ความรู้สึก แต่ทุกครั้งที่ดวงตาคู่นี้มองมาที่ผม....มันจะสดใสเสมอ

รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษจริงๆ

“คิมรักพี่หนาวมากๆ เลยนะครับ อยู่ฉลองด้วยกันไปในทุกเทศกาลเลยนะ” เขาบอกพลางยิ้มบางๆ ให้ ผมพยักหน้ารับก่อนจะผงกหัวขึ้นไปจุ๊บปปากเขา

“พี่จะอยู่กับเธอ....ต่อให้ไล่ก็ไม่ไปแล้ว” ผมรั้งเขามากอดไว้ “พี่แก่แล้วอะ” นี่พูดจริงนะครับ อีกไม่กี่ปีผมก็จะ 30 แล้ว เข้าสู่ชีวิตวัยทำงานอย่างเต็มตัว ตอนนั้นน่าจะประสาทเสียมากกว่าตอนนี้ด้วย

“พี่ไม่เคยแก่ในสายตาของคิมเลยนะครับ จากตอนที่เคยเจอกันจนถึงตอนนี้พี่ก็ยังคงเหมือนเดิม”

ผมผละออกมาก่อนหรี่ตามองเขา “เธอคิดแบบนั้นหรอ”

“ใช่ครับ ส่วนคิมเอง.....” เจ้าตัวเลื่อนมาหยุดอยู่ข้างหูผม “ก็ยังคงรักพี่หนาวอยู่เหมือนเดิม

ตึกตัก

หัวใจพี่จะหลุดออกมาจากหน้าอกแล้วที่รัก....ดูพูดเข้าสิ

พี่ก็รักเธอเหมือนกัน

“รักคิมต้องยอมให้คิมกินนะครับ” สิ้นเสียงพูดเขาก็กลับมาคลอเคลียกับผมต่อ หวานกันได้ไม่ถึงสิบนาทีก็กลับมาหื่นกามอีกแล้ว มันต้องเป็นแบบนี้ตอดลทุกทีเลยสิน่า

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

“จิ๊....”

ผมหลุดหัวเราะทันททีหลังจากได้ยินเสียงสบถจากคิมหันต์ “วสันมันเห่าเรียกเธอน่ะ”

“ผมคิดถูกใช่ไหมที่รับมันมาเลี้ยงเนี่ยะ”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ลุกไปหาวสันก่อนเร็ว ส่วนเรื่องที่เธอจะกินพี่ก็....ค่อยว่ากัน”

“จริงหรอครับ”

“พี่คือเหมันต์นะ.....พูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว”

“นั่นสินะ” ร่างสูงลุกออกไปจากเตียงก่อนจะหันมามองผม “ถ้าพี่หนาวพูดถึงขนาดนี้ คิมหวังว่าคืนนี้มันจะเป็นฮาโลวีนที่แสนหวานนะครับ”

“หวานไม่หวานเดี๋ยวก็รู้.....”

หึหึ.....






TBC.

สวัสดีค่ะชาลมาส่งเรื่องสั้นของวันฮาาโลวีนแล้ว มันเลยมาววันนึงชาลต้องขอโทษด้วย เมื่อวานมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเยอะเลยค่ะ ก็เลยส่งผลต่อการแต่งนิยายค่อนข้างมาก ขอต้องขออภัยจริงๆ

เรื่องนี้เป็นนิยายที่ชาลคิดวว่าตัวเองน่าจะได้แต่งในอนาคตนะคะ มันคือเรื่อง ฤดูหนาวของคิมหันต์ มันจะคาบเกี่ยวกับนิยายเรื่อง I'm not playboy ผมไม่ได้เจ้าชู้ มันนเกี่ยวตรงที่คิมหันต์เนี่ยะจะมีตัวตนอยู่ในสเปเชี่ยลในเล่มของเรื่องขันหมีค่ะ แต่เป็นพาร์ทตอนที่เขาเป็นเด็กเท่านั้นเอง อยากรู้ลึกๆ ว่าคุณคิมเป็นใคร โตมายังไงก็ต้องช่วยกันอุดหนุนเรื่องขันหมีนะคะ

ถ้าชอบก็กดไลค์ คอมเม้นต์เพื่อให้กำลังใจกันได้นะคะ สามารถติดต่อข่าวสารได้ที่ทวิตเตอร์ Chaleeisis น้า

ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ

ผลงานทั้งหมด ของ Chaleeisis

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 12:01
    ก็ว่าคุณหมีมาจากไหน ให้เดานิคือลูกเลี้ยงคนหมีกับปะป๊าขันใช่มั้ยนะลุ้นๆ

    รออีบุ๊คหน่องหมี อยู่นะชาล>__<
    #2
    0
  2. #1 __SiNSiA__ (@__SiNSiA__) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 22:27
    อาจจะเป็นฮาโลวีนแสนแซ่บบบบ
    #1
    0