Betrayer [ Doten ]

ตอนที่ 6 : รอยยิ้มแสนอบอุ่น [ 60% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

 

 

ห้องเล็กๆที่อัดคับแน่นไปด้วยความตึงเครียด ความไม่สบายใจ

 

รู้สึกแบบนี้ทั้งคืนจนกระอักกระอ่วนไปหมด

 

                อาโดยอง

                เสียงเด็กชายคนเดิมดังขึ้นจากประตูห้อง โดยองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจีซองเปิดประตูเข้ามาตอนไหน เขานั่งอยู่ตรงนี้ ที่โต๊ะทำงานของเขาทั้งคืน

                อาโดยองนอนบ้างรึยังครับ

                นอนแล้ว อาพึ่งตื่น

                เฮ้อ..ผมรู้ว่าอาจะต้องโกหก ผมถามไปอย่างงั้นแหละครับ จีซองปิดประตู สองขาเล็กก้าวเข้ามานั่งบนเตียงนอนของโดยอง เมื่อวานอาไปไหนมา ทำไมถึงกลับมาเครียดขนาดนี้ ผมถามแบบนี้ได้รึเปล่านะ

 

โดยองมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเด็กชายตรงหน้าทำให้เขาเองรู้สึกผิดทันทีที่ทำตัวอมทุกข์จนผิดสังเกตทำให้จีซองเป็นห่วงไปด้วย แต่เขาก็เก็บความเครียดนี้ไว้ไม่อยู่จริงๆ

 

จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยซักนิด..

 

                อ่า เรื่องมันซับซ้อนมากเลย โดยองตอบกลับไป จำพี่คนนั้นได้มั้ย คนที่อาให้จีซองเอาเสื้อกับยาไปให้น่ะ

                พี่เตนล์หรอ

                อืม โดยองพยักหน้า อาไปจัดการธุระเกี่ยวกับน้องชายพี่เตนล์นิดหน่อยเมื่อวาน เรื่องมันแย่สุดๆ

                แย่จนทำให้อาโดยองเครียดไปด้วยเลยหรอ จีซองเอียงคอถาม งั้นผมคงไม่อยากรู้แล้ว ถามไปอาก็คงรู้สึกแย่ทุกครั้งที่ต้องตอบ

                ฮ่ะๆ..ก็คงงั้น

                แต่ว่าถ้าอาอยากให้ผมช่วยอะไร บอกผมเลยนะ ผมจะช่วยอาแบบไม่ถามซักคำเลย

                นี่ ถามหน่อยก็ได้ไม่ใช่สั่งอะไรก็ทำ เป็นทาสรึไงคุณอาเลิกคิ้วพร้อมอมยิ้มก่อนจะยื่นมือไปยีผมหลานเบาๆด้วยความเอ็นดู จีซองเป็นเด็กที่น่ารัก เพราะแบบนี้แหละโดยองถึงได้เป็นห่วงจีซองไม่น้อยเวลาให้จีซองช่วยทำอะไรที่เสี่ยง ถ้าให้พูดกันตามตรง เหมือนเราอยู่ในสังคมที่การเป็นคนดีมันทำให้เราอยู่ยากขึ้นอะไรแบบนั้นเลย โดยองจับบ่าเล็กทั้งสองข้างของเด็กชายไว้

ต่อจากนี้พยายามดูแลตัวเองให้ดีที่สุดเลยนะ เข้าใจมั้ย

ผมไม่ชอบคำพูดนี้เลยจีซองก้มหน้า ...มันเหมือน จะเกิดอะไรขึ้น โดยองนิ่งงันกับประโยคของจีซอง ใช่ เพราะเขารู้ว่ามันจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นต่อจากนี้แน่ เพราะเขาตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยเตนล์ และนั่นหมายความว่านอกจากเขาจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง คนรอบข้างเขายังเสี่ยงตามไปด้วย

ถ้ามันเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ทุกอย่างจะต้องโอเคในไม่ช้าก็เร็ว

 

 

 

 

 

ถูกจับแล้ว..

 

ถูกจับจนได้

 

ร่างเล็กไม่มีแม้แต่การขัดขืนใดๆในขณะที่โดนคนตัวโตจับท่อนแขนลากออกมาจากบ้าน โดยมีเสียงร้องไห้ของน้องชายเป็นฉากหลัง

                ตัวเล็กแค่นี้ แต่กล้ามากนะที่ใช้ใบล้างบาปปลอม เห็นพวกเราโง่รึยังไงกัน ใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์ของจอห์นนี่มองเตนล์ด้วยหางตา ชายตัวโตย่อตัวลงมา มือหนาเชยปลายคางเตนล์ขึ้นพร้อมด้วยคำพูดถากถางมากมาย

                ใครๆก็รักชีวิตตัวเองทั้งนั้นร่างเล็กตอบกลับไปโดยไม่คิดแม้แต่จะมองหน้าชายคนนั้น เรียกเสียงหัวเราะจากเขาได้ดีเลยทีเดียว

                รักชีวิต? คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำว่ารักชีวิตตัวเองตั้งแต่คุณตัดสินใจเอาใบล้างบาปมาตบตาผมแล้วเตนล์

                รู้จักชื่อผมด้วยหรอ

                ไม่มีใครที่ผมไม่รู้จัก อ้อ..ผมรู้จักแจฮยอนด้วยนะเตนล์เขายกยิ้ม ก่อนที่ผมจะถามคุณ ผมต้องแนะนำตัวเองก่อน ผมชื่อจอห์นนี่ เตนล์ไม่ได้ตอบอะไรจากประโยคนั้น หัวใจด้วงน้อยหล่นวูบทันทีที่จอห์นนี่พูดชื่อแจฮยอน

                มันใช่มั้ย ที่เป็นคนสมรู้ร่วมคิดเรื่องใบล้างบาปปลอม

                แจฮยอนไม่เกี่ยว เตนล์ตอบ ริมฝีปากบางขบเข้าหากันแน่น เขาไม่อยากลากแจฮยอนมาโดนดีเรื่องนี้ไปด้วย

                ถ้าคุณโกหกอีกรอบ คุณอยู่ไม่ถึง30วันแน่เตนล์มือสากที่เชยปลายคางไว้กลับบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ จอห์นนี่พยายามจะทำให้เตนล์เจ็บขึ้นเล็กๆน้อยๆเป็นการขู่

                เอาตัวมันออกมาจอห์นนี่ตะโกนข้ามหัวเตนล์ไป ลูกน้องสามสี่คนที่ตามจอห์นนี่ออกมาตรวจใบล้างบาปด้วยพยักหน้า เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นที่พวกเขาหันไปคว้าอะไรบางอย่างจากรถม้า

 

                ตุบ!

 

                อึก!”

                ร่างของพ่อค้าขายหนังสือ แจฮยอน โดนโยนอย่างกับกระสอบทรายลงมานอนข้างๆเตนล์และจอห์นนี่ แจฮยอนนอนขดตัวเหมือนกุ้งที่ถูกปรุงอาหารจนสุก กุมท้องด้วยความจุกและเจ็บปวด

                ไม่ต้องตกใจ ผมสั่งลูกน้องให้กระทืบมันเอง ผมไม่สั่งใครกระทืบคุณแบบนี้หรอกเตนล์ จากที่มืออยู่ที่ปลายคาง จอห์นนี่เลื่อนมือขึ้นลูบผมที่ปรกหน้าเตนล์เล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเตนล์เกลียดคนตรงหน้ามากแค่ไหนในตอนนี้

                เตนล์..ผมขอโท..- อัก!!” เสียงแผ่วเบาลอดออกจากลำคอแจฮยอนยังไม่ทันจบคำด้วยซ้ำ เท้าที่สวมด้วยรองเท้าบูทหนังของจอห์นนี่ก็เตะเข้าไปที่ท้องพ่อค้าขายหนังสือคนนี้

                ถ้าผมไม่อนุญาตให้พูดก็หุบปากไปซะพูดจบก็เตะซ้ำเข้าไปอีกที เราจะเอายังไงกับหมอนี่ดีล่ะเตนล์ คุณต้องช่วยผมคิดแล้วล่ะ จอห์นนี่ยกยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงที่สุดเท่าที่เตนล์จะเกิดมาแล้วเคยเจอ

                ทำไมคุณไม่จับผมกับแจฮยอนไปให้มันสิ้นเรื่องเหมือนคนอื่นเตนล์เอ่ยถาม ใช่ เพราะตอนนี้จอห์นนี่พยายามจะเล่นสงครามอะไรบางอย่างกับเขาและแจฮยอน

                จับไปง่ายๆก็จบได้ง่ายๆ มันก็ไม่สนุกสิชายตรงหน้าตอบ อีกอย่าง ความสนุกมันไม่ได้อยู่ที่คุณหรอกนะเตนล์ แล้วก็ไม่ได้อยู่ที่แจฮยอนด้วย

                คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่..

                ความสนุกของเรื่องนี้ มันอยู่ที่คนที่คุณเองก็รู้จักต่างหาก..คิมโดยองยังไงล่ะ           

 

 

                บ้าเอ้ย

                ไม่มีคำไหนนอกจากคำว่าเลวหรือชั่วช้ามาบรรยายคนพวกนี้ได้อีกแล้ว แม้แต่พวกเดียวกันเองมันยังจะเล่นงานกัน หัวใจเตนล์หล่นวูบยิ่งกว่าตอนได้ยินชื่อแจฮยอนเสียอีก

                เพราะเดาได้ไม่ยาก ถ้าเรื่องนี้โดยองโดนไปด้วย เขาคงโดนหนักกว่าเตนล์และแจฮยอนแน่นอน

 

 

                โถ่เอ้ย มาห้ามไม่ให้เราฆ่าตัวตายทำไมนะโดยอง สุดท้ายเรื่องก็จะบานปลายไปถึงคุณโดยที่เราเป็นตัวปัญหาแท้ๆ ทำอะไรโง่ชะมัด

 

                ไปเถอะ พวกเราคงไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้นานมากนักจอห์นนี่ลากแขนเตนล์ มือที่ว่างอีกข้างก็หิ้วปีกแจฮยอนที่ขดตัวอยู่ข้างๆขึ้น เอาตัวน้องชายมันไปขึ้นรถม้าแยกอีกคัน

                เดี๋ยว..เตนล์หันกลับไปมองหน้าประตูบ้านที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ชายตัวใหญ่สองคนที่เป็นลูกน้องจอห์นนี่เข้าไป หมัดหนักๆต่อยลงหน้าท้องน้องชายตัวบางจนเขาสลบไป ชายคนนั้นแบกเหรินจวิ้นออกมาจากบ้าน

                ท..ทำไมต้องจับน้องชายผมด้วยล่ะ เขามีใบล้างบาปนะ!!”

                ผมจะจับเขาทั้งๆที่เขาจะมีหรือไม่มีใบล้างบาปก็ได้ มันเป็นสิทธิ์ของผมจอห์นนี่ตอบเพียงแค่นั้น เตนล์มองน้องชายที่โดนอุ้มห่างออกไปโดยมีแต่ไฟโกรธเคืองในใจ

 

 

 ช่างอุบาทว์ และเฮงซวยเกินกว่าจะรับได้

 

 

 

 

 

 

                หนุ่มพ่อค้าขายหนังสือลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทั้งหมดยังคงเบลอเกินกว่าจะมองเห็นว่าอะไรเป็นอะไร แจฮยอนสลบไปทันทีที่โดนจอห์นนี่โยนขึ้นรถม้า

                ซ่า

            น้ำเย็นเฉียบสาดเข้ามาที่ตัวแจฮยอนอย่างแรงจนรู้สึกได้ว่าน้ำที่กระทบผิวที่บอบช้ำจากการโดนกระทืบมันเจ็บเพราะโดนน้ำตี แจฮยอนสะบัดน้ำที่เข้าหน้าเข้าตาออก สายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ก็พบว่าตัวเองโดนยืนจับมัดอยู่กับเสาไม้กลางทุ่งหญ้า ข้อมือที่โดนเชือกมัดไว้ก็เริ่มรู้สึกเจ็บ พอเริ่มได้สติกลับมาครบถ้วนความเจ็บปวดทุกอย่างในร่างกายก็เริ่มแล่นมาอีกครั้ง

 

                จอง แจฮยอนชายคนเดิม จอห์นนี่ เอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มที่สภาพแย่ กว่าจะตื่น เล่นเอาผมยืนจนเมื่อยขา

                จะทำอะไรก็รีบๆทำแจฮยอนกัดฟันกรอด เขาเกลียดจอห์นนี่ และเกลียดศาสนจักรไม่ต่างกับเตนล์ จอห์นนี่ส่ายหัวพร้อมหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะกำหมัดต่อยเข้าไปที่ใบหน้าหล่อสะอาด จากที่เคยเป็นสีขาวนวลกลับแต่งแต้มด้วยเลือดที่ออกจากจมูกและมุมปาก แจฮยอนถุยเลือดออกจากปากลงไปที่รองเท้าบูทของจอห์นนี่ เขาไม่ได้รู้สึกกลัวคนตรงหน้านี่เลยซักนิด

                หึ ปากดีแถมยังอวดเก่ง จอห์นนี่ยิ้มมุมปาก เรามีข้อสรุปเรื่องคุณแล้วแล้วล่ะ คุณพ่อริคสั่งมาแล้วแต่ผมแค่คิดว่ามันยังไม่สาสมมากพอ เอาง่ายๆคือมันยังไม่ถูกใจผม

                เล่นลิ้นทำไมนักหนาล่ะ รีบๆพูดสิ-

ผัวะ

                ใจร้อนชะมัดจอห์นนี่ฟาดหมัดไปที่ปากแจฮยอนอีกหนึ่งที แจฮยอนรู้สึกเจ็บเหมือนปากจะฉีก วันนี้เขาโดนต่อยไปไม่รู้ตั้งกี่รอบ ไม่รู้ว่าถ้ารอดออกไปตอนนี้จะกินข้าวไหวรึเปล่า ตอนนี้แค่อ้าปากยังยาก

                คุณพ่อสั่งแค่ให้ลดขั้นสามัญชนของคุณเป็นทาสของศาสนจักรตลอดชีวิต

                ...

                เพราะคุณพ่อทิ้งท้ายให้ผมว่า ที่เหลืออยากจะทำอะไรต่อก็แล้วแต่ผม เพราะงั้นผมเลยเพิ่มบทลงโทษให้คุณจอห์นนี่เดินเข้าไปใกล้แจฮยอนที่โดนมัดไว้กับเสา แต่ผมไม่เสียเวลาลงมือเองหรอกนะ เดี๋ยวลูกน้องผมจะมาสานต่อสิ่งที่ผมต้องการ

 

 

                พวกเขาจะทำให้คุณลิ้มรสชาติแสนเจ็บปวดในฐานะสามัญชนครั้งสุดท้ายก่อนที่คุณจะโดนลดตัวไปเป็นทาสชั้นต่ำ          

 

 

 

                จบที่การจัดการธุระของแจฮยอน ก็ถึงเวลาจัดการธุระของเตนล์

 

 

 

 

                ตุบ

                ร่างบางที่บอบช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าถูกโยนลงพื้นซีเมนต์ในห้องคุมขังห้องเดิม สถานที่ที่เตนล์แสนจะเกลียดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แถมหนีไปไหนไม่ได้ ต้องยอมรับความจริงอยู่ที่นี่

                ต่อไปเป็นเรื่องของเราแล้วล่ะเตนล์จอห์นนี่เป็นคนโยนเตนล์เข้ามาในห้องขัง มือหนาปิดประตูกรงโดยไม่คิดแม้แต่จะล็อคเพราะรู้ว่ายังไงเตนล์ก็ไม่มีแรงจะหนีออกไป

                อ้อ ดูนี่สิ เพื่อนพ่อค้าขายหนังสือคุณน่ะ แผลงฤทธิ์เอาไว้เยอะเลยนะ รองเท้าบูทผมสกปรกไปหมดจอห์นนี่พลิกเท้าข้างที่โดนแจฮยอนถุยเลือดใส่ให้ร่างเล็กดู

               

 

แจฮยอนโดนอะไรมาบ้างนะ..โดนเยอะแล้วยังทำตัวอวดดีอีก จริงๆเลยคนคนนี้

 

 

ผมไปคุยกับคุณพ่อริคมาแล้วนะ เรื่องคุณจอห์นนี่นั่งลง ท่าทางเขาดูชิวจนเตนล์อดกลัวไม่ได้ ใบหน้าที่ดูสบายๆ หรือบางทีก็ยิ้มบ้าง ทำให้เตนล์ไม่สามารถเดาอะไรได้เลยว่าจอห์นนี่จะมาไม้ไหน

                อ..อืม

                กลัวหรอ? ฮ่ะๆ ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลยนี่ คนเก่ง เขาพูดเน้นคำว่าคนเก่งใส่หน้าเตนล์ก่อนจะหัวเราะ พร้อมฟังข่าวดีรึยัง  ร่างเล็กไม่ตอบอะไรเพียงแค่มองหน้าชายใจร้ายคนนี้

 

...ไม่ชอบคำว่าข่าวดีเลย

 

                คุณไม่ต้องทรมานอยู่ที่นี่ 30 วันเหมือนคนอื่นแล้วนะ

                “…”

                ไม่ดีใจหรอ? ยิ้มหน่อยสิไม่พูดอย่างเดียวแต่ยื่นมือมาจับแก้มสองข้างของร่างเล็กแล้วพยายามยืดให้ยิ้ม เตนล์เกลียดการกระทำแบบนี้ จอห์นนี่ดูน่ากลัวไปหมดทั้งๆที่รูปร่างหน้าตาเขาควรจะเป็นคนอบอุ่นคนนึง แต่เขากลับไม่เป็นอย่างนั้น ก็เพราะ..

 

 

คุณไม่ต้องอยู่30วันแล้ว...เพราะคุณพ่อสั่งให้ฆ่าคุณทิ้งใน7วัน

 

 

               

 

จอห์นนี่ไม่ต่างอะไรกับปิศาจยังไงล่ะ

เขาพูดว่าจะฆ่าเตนล์ทิ้ง ทั้งๆที่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

 

 

                ร้องไห้ทำไมครับคนดีจอห์นนี่เอื้อมมือปาดน้ำตาที่คลอเบ้า จริงๆแล้วเตนล์ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ออกมาตอนไหน

                ...ก็ไม่คิดว่าชีวิตจะสั้นขนาดนี้ ขนาดว่าเตรียมใจมาดีแล้วนะ

                กัดริมฝีปากบางเข้าหากันแน่นเพื่อพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้เพราะไม่อยากดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้

 

                ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เดี๋ยวก็จะมีอัศวินขี่ม้าขาวมาเสร่อช่วยคุณแน่นอนเตนล์

 

                แต่ตอนจบมันคงไม่เหมือนในนิทานหรอกนะ

                รอยยิ้มบนใบหน้าจอห์นนี่อบอุ่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเตนล์อย่างเบามือราวกับกำลังเล่านิทานก่อนนอนให้เด็กน้อยหลับฝันดี

 

                เพราะตอนจบของนิทานเรื่องนี้ ทั้งอัศวินและเจ้าหญิง..จะตายทั้งคู่ยังไงล่ะ

 

 

 

 

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้า

จอห์นนี่ต้องลุกขึ้นจากที่นอนเช้ากว่าปกติ เพราะนอกจากวันนี้เขาจะมีภารกิจออกไปตรวจใบล้างบาปอีกรอบแล้ว คุณพ่อริคยังเรียกให้เขาเข้าไปพบตั้งแต่เช้ามืดอีก ร่างสูงเดินออกจากห้องน้ำเก่าๆ มือเสยผมอย่างลวกๆแล้วรีบปรี่ไปทางห้องโถงใหญ่ของคุณพ่อทันที

 

ท้องฟ้ายามเช้ามืดวันนี้เป็นสีแดง..ท่าทางจะมีเรื่องสนุกๆให้จอห์นนี่ทำแน่ๆ

 

เขายกยิ้มให้บรรยากาศท้องฟ้า ยกยิ้มให้กลิ่นอายของต้นไม้ใบหญ้า ยกยิ้มให้ความรู้สึกหัวใจพองโตของตัวเอง มันไม่ใช่อาการตกหลุมรักใคร แต่มันคืออาการที่เดาได้ว่าตัวเองจะได้ทำเรื่องที่อยากทำ

 

 

นั่งสิคุณพ่อชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน  จอห์นนี่พยักหน้าก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งอย่างสุภาพเรียบร้อย เขาเปรียบเสมือนลูกน้องคนสนิทที่สุดของคุณพ่อ นายรู้ใช่มั้ย ว่าฉันเพ่งเล็งใครเป็นพิเศษอยู่

หมายถึงในศาสนจักรของเราหรอครับ

อืม

อ่า...โดยองสินะครับ?จอห์นนี่ถาม นั่นทำให้คุณพ่อระเบิดหัวเราะออกมา

ฮ่าๆๆ ไม่เสียใจจริงๆที่มีนายเป็นลูกน้องคนสำคัญชายวัยชราปาดน้ำตาที่คลอเพราะหัวเราะดีใจ แล้วนายรู้มั้ยว่าฉันจะจัดการกับโดยองยังไง

ผมคงไม่รู้หรอกครับคุณพ่อ

ลองเดาสิคุณพ่อริคยกยิ้ม ลองเดาโดยใช้ความคิดของฉัน ลองคิดว่าถ้านายเป็นฉัน นายจะจัดการมันยังไงถึงจะสาสมใจนายที่สุด

 

 

จอห์นนี่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง จ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาคุณพ่อคนสนิท แน่นอนว่าเขารู้นิสัยใจคอของคุณพ่อดี การจะจัดการใครซักคนนึงเป็นสิ่งที่เขาจะทำให้เกิดผลกระทบวงกว้าง

 

เพราะการโดนทารุณเสียเอง ไม่ทรมานเท่าการเห็นคนที่เรารักโดนทารุณ

 

 

                เตนล์งั้นหรอครับ

                นายนี่มันเหมือนลูกในไส้ฉันจริงๆคุณพ่อเอ่ย จับตัวเจ้าเด็กนั่น เตนล์มาแล้วก็จับตัวน้องชายมันมาด้วย

                เจ้าเด็กตัวเล็กนั่นจะจับมาทำไมหรอครับ ให้มาเป็นทาสก็คงทำอะไรได้ไม่เยอะนะครับจอห์นนี่ถาม

                ฟังฉันนะจอห์นนี่ชายวัยชราตรงหน้าลูบเคราไปมา แววตาส่อถึงความชั่วร้ายแต่จอห์นนี่ไม่ได้กลัวมันเลย เพราะเขารับรู้ถึงความชั่วร้ายนี้ได้ และจะทำตามคำสั่งอันแสนเลวทรามนี้

 

                ถ้าโดยองจะทรมาน ก็คงเพราะเห็นเตนล์เจ็บ และเตนล์จะเจ็บไปมากกว่านี้..ถ้าได้เห็นน้องตัวเองตาย

 

 

 

                จอห์นนี่รู้อยู่แล้วว่าคุณพ่อริคระแคะระคายใจในตัวโดยองมานาน ตั้งแต่เรื่องที่แทยงเป็นอริกับพระเจ้า คุณพ่อก็ไม่เคยไว้ใจโดยองเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์อีกเลย

 

และนี่คงถึงเวลาของนายแล้วคิมโดยอง พวกเราคงไม่รีบปลิดชีพนายหรอก

 

 

กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ งั้นหากฆ่าคนไม่ทรมานก็คงไม่ใช่สันดานเรา

 

 

 

 

 

 

-       60 %     -

กลับมาอัพแล้วนะคะทุกคน! ยังมีใครอยู่มั้ยน้า5555555มาอัพให้ก่อน60%นะคะ

จะได้ไม่คิดว่าเราหายไปไหน ;u; ยุ่งมากๆเลยค่ะเหนื่อยตัวแทบขาด แหะแหะ

 

สำหรับตอนหลังๆ(ซึ่งก็คงตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป)เนื้อเรื่องจะเจ้มจ้นแล้วก็

พฤติกรรมและความคิดหลายๆอย่างของตัวละครในเรื่องจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆฉะนั้นแล้ว

ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ!

โกรธพี่จอห์นนี่เนอะ แง่งงง คนอะไรทำไมนิสัยไม่ดีขนาดนี้!!!!!!!

 

ติดตามรออีก40%ที่เหลือนะคะ จะพยายามกลับมาอัพต่อให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

ขอบคุณทุกๆคนนะคะ

แท็กฟิค #betrayerdt

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น