ยุง วัว กระต่าย คน จนกว่าเจ้าจะรักข้า... อีกครั้ง

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 - ภพที่สอง -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63



มาช้าเพราะติดงาน + ปวดหลังค่ะ

งื้อ

เชิญอ่านค่ะ


--------------------


บทที่ 5

ภพที่สอง

 

“ฮะฮะฮ่า!

มิต้องคาดเดาก็ล่วงรู้ได้ว่าผู้ใดกำลังหัวเราะเยาะเสียงดังใส่ข้า... 

ข้าส่งดวงตาจ้องเขม็งไปที่โอรสสวรรค์บัดซบพลางให้สงสัย ทายาทสวรรค์เช่นเขาไม่มีงานการทำหรืออย่างไร เหตุใดจึงสามารถโผล่มายังปรภพเพื่อเย้ยหยันข้าได้เช่นนี้

“ท่านจะหัวเราะอีกนานหรือไม่?”

“ข้าหัวเราะได้ทั้งวัน!

ฟังแล้วให้กลอกตามองเบื้องบน นึกอยากด่าทอไปถึงพระบิดาของบุรุษบัดซบผู้นี้เหลือคณา แต่เมื่อมิอาจทำได้ ข้าจึงเปลี่ยนเป็นร้องขอ

“เรียนท่านพญายม ข้าพร้อมไปเกิดใหม่แล้วเจ้าค่ะ ขอท่านโปรดส่งข้าไปเกิดทีเถิดเจ้าค่ะ”

สิ้นความ ท่านพญายมผู้ที่ข้ามองว่าเขาช่างมีมารยาทที่ไม่หลุดหัวเราะจึงค่อยๆเบนดวงตามาสบประสานกับข้า ก่อนบุรุษผู้เป็นใหญ่ในปรภพจะ...

“พรืด!

ส่งเสียงหัวเราะตอกย้ำพาให้ความตายของข้าแลน่าอดสูและน่าอเนจอนาถใจมากกว่าเดิมยิ่งนัก...

หากตัวข้ายังอยู่บนโลกมนุษย์ในร่างคุณหนูลั่วเลี่ยงเฟิง ข้าคงได้กระทืบเท้า ร้องไห้ กรีดร้องและด่าทอในความไร้มารยาทของบุรุษทั้งสองไปแล้ว ทว่าชีวิตยุงที่ผ่านมานานราวยี่สิบวันได้สั่งสอนให้ข้ารู้จักสงบปาก สงบคำ และสงบเสงี่ยมตน ข้าในยามนี้เป็นเพียงวิญญาณไร้ที่พึ่งพา ปราศจากอำนาจวาสนาอีกทั้งยังมิอาจแสดงกิริยาเช่นคุณหนูสกุลลั่วผู้เอาแต่ใจได้เช่นกาลก่อน

ไว้หลังอู๋ซีรักข้าและหวนคืนสู่ชีวิตลั่วเลี่ยงเฟิง ในยามนั้น ข้าจะเอาแต่ใจกับอู๋ซีให้หนักเลย คอยดูเถิด....

ข้าตั้งมั่นขณะปล่อยท่านพญายมหัวเราะไหล่กระเพื่อมจนพอใจ ผ่านไปราวจิบชา (5 นาที) เขาจึงหันใบหน้าแดงก่ำมายังข้า กระแอมไอสามทีและเอ่ยเสียงที่พยายามดัดให้ทุ้มเข้มเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์น่าเกรงขามของตน

“ด้วยเพราะชาติภพนี้เจ้าสิ้นใจทั้งๆที่ยังมิได้เกี้ยวต้านอู๋ซี เช่นนั้นสวรรค์จึงมีคำสั่งให้ส่งเจ้าไปเกิดในภพเดิม”

“ถือเป็นความเมตตาจากบิดาของข้า”

เสียงกลั้วหัวเราะที่ดังต่อท้ายคำของท่านพญายมกลับหาได้ทำให้ข้าซาบซึ้งใน ความเมตตา ที่ตนได้รับแม้เพียงน้อย ข้านั้นอยากกระทืบเท้าใส่เท้าของบุรุษชุดทองผู้มีแสงประกายเรืองรองเสียเต็มกลืน แต่ในเมื่อวิญญาณผู้มีความผิดเช่นข้ามิสามารถทำลายโอรสสวรรค์ผู้ชั่วร้ายได้สมดั่งใจหมาย ข้าจึงทำได้เพียงเบ้ปากหนักๆ ย่อกายน้อมรับคำบัญชาก่อนสติของข้าจะพร่าเลือนไปในที่สุด

 

---------------------------

 

อุ่น...

ข้ารู้สึกอบอุ่นยิ่ง ราวกับรอบกายข้านั้นเต็มไปด้วยกระแสน้ำอุ่นที่กำลังโอบล้อมพาให้ข้าหลับสบาย ข้ามิอยากตื่นเลย และข้าคงได้ดื่มด่ำกับความอุ่นนี้ต่อไปหากมิใช่มีมือหนึ่งมาดึงแขนข้า!

บัดซบ!

ข้าดิ้นคลุกอย่างตื่นกลัว ก่อนจะตื่นตกใจมากขึ้นเป็นทวีเมื่อพบว่าสถานที่อบอุ่นปลอดภัยนี้ช่างคับแคบยิ่งนัก คับแคบเกินกว่าจะดิ้นหนีจากเงื้อมมือที่กำลังหมายฉุดกระชากข้าออกจากที่ปลอดภัยแห่งนี้

ครั้นข้าตะเกียกตะกายกลับคล้ายว่ารอบตัวของข้าจะบีบแคบลง หัวใจของข้าเต้นถี่ยามสถานที่อบอุ่นแห่งนี้แปรเป็นสถานที่น่ากลัวอย่างเฉียบพลัน บัดนี้ กายข้าถูกบีบรัด คล้ายว่าข้าคือกากเต้าหู้ในห่อผ้าที่ถูกรีดน้ำ และข้าคงตื่นตระหนกจนสิ้นใจไปแล้ว หากมิถูกมือที่ข้ากระถดหนีนั้นรวบจับแขนทั้งสองของข้าไว้อย่างมั่นคงพร้อมทั้งกระชากแขนข้าออกสู่ภายนอก

หนาว

แขนของข้ารู้สึกเย็บวูบมิต่างกับยามที่ข้าแช่มือในกองหิมะ ข้าชักแขนกลับอย่างมิทันรู้ตัว กระถดหนีความเหน็บหนาวมิต่างกับถูกมีดบาดผิวอย่างหวาดผวา แต่โชคร้ายที่แขนทั้งสองของข้ากลับถูกคว้าแน่น อีกทั้งยังถูกมัดด้วยบางสิ่งทำให้ข้ามิอาจดิ้นหลุด

เพ้ย! เกิดสิ่งใดขึ้นกัน เหตุใดข้าจึงต้องถูกมัด เหตุใดข้าจึง...!

คำถามในหัวยังผุดไม่ทันหมดความ ร่างของข้ากลับถูกดึงรูดออกจากสถานที่อบอุ่นอย่างรวดเร็ว  

แรกสัมผัสคือความเหน็บหนาวราวกับถูกพายุหิมะบาดผิว กายข้าสั่นสะท้านจากความเย็นที่เข้ามาแทนที่ความอบอุ่น ข้าตื่นกลัวและสั่นสะท้านไปทั้งกาย หากแต่เพียงครู่ ผ้าอุ่นผืนหนึ่งก็โอบล้อมร่างกายของข้าอย่างอ่อนโยน

“ท่านแม่! ช่วยข้าที!

ครั้นได้ยินเสียงตอบรับลนลาน ตัวข้าจึงถูกโอบอุ้มขึ้นจากพื้น รอบกายปรากฏผ้าอุ่นอีกผืนที่ถูกนำมาโอบล้อมก่อนข้าจะสะดุ้งสุดตัวยามใบหน้าของข้าถูกเช็ดถู ข้านิ่งงันรับการดูแลจากมือสองคู่ เพียงอึดใจ เสียงของบุรุษผู้หนึ่งจึงร้องเตือน

“ท่านแม่ โปรดระวังจมูกของมันด้วย”

“เช่นนี้หรือ?”

“ท่านแม่ทำถูกแล้ว”

“อู๋ซี เจ้าตัวน้อยนี่ลืมตาแล้ว!”

“เช่นนั้น ให้ข้าอุ้มมันเถอะ”

สิ้นคำ ข้าที่เพิ่งขยับเปลือกตาใช้ดวงตาพร่าเลือนที่ยังมิสู้แสงเพ่งมองรอบกายก่อนตัวข้าจะถูกแก้มัดและอุ้มลอยจากพื้นอีกหน จากนั้น ความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นเข้ามาสู่ใจของข้ายามแก้มและตัวของข้าได้รับสัมผัสที่เปียกชื้น อบอุ่นและอ่อนโยน

ข้าแหงนหน้ามอง ตั้งใจจะส่งยิ้มดีใจที่ชาติภพใหม่นี้ข้ามีมารดาเลี้ยงดู หากแต่ความตื่นเต้นยินดีของข้ากลับหยุดค้างเมื่อข้าได้พบกับใบหน้าของ วัว ผู้เป็นมารดาของข้า

ระหว่างที่นิ่งงันไร้คำเอื้อนเอ่ย ภาพของบุรุษทั้งสองที่หัวเราะจนตัวสั่นในปรภพลอยเข้ามาในมโนสำนึก ก่อนข้าจะครางด่าในใจ

พวกบุรุษบัดชบ! พวกเขาส่งข้ามาเกิดเป็นวัวเช่นนี้แล้วจะให้ข้าบอกรักอู๋ซีได้อย่างไร?! ให้ข้าส่งเสียงร้องมอๆออดอ้อนเขาเช่นนั้นหรือ?!

ข้าได้แต่ขบปากจนเกิดเสียง และเพราะมารดาวัวที่แสนดีของข้าเห็นท่าทางขุ่นเคืองแล้วเข้าใจผิดคิดว่าข้าหิว นางจึงหมุนกายเพื่อให้นำเต้านมอวบมาอยู่เบื้องหน้าข้า ส่วนข้าน่ะหรือ...

หึ! เกิดเป็นลูกยุงและใช้บั้นท้ายหายใจ ข้าก็เคยทำมาแล้ว กับเพียงดื่มนมจากเต้าของแม่วัว ไหนเลยจะไม่กล้าทำ!!

แค่เพียงงับริมฝีปากลงบนเต้าของแม่วัว ข้าก็พลันยินเสียงของอ้ายลี่

“อู๋ซี! ลูกวัวตัวนี้ช่างฉลาดยิ่งนัก! สามารถดื่มกินนมเองเป็นเสียด้วย!

“จริงอย่างท่านแม่เอ่ย” อู๋ซีขานรับขณะยื่นมือมาลูบหลังของข้าอย่างแผ่วเบา “หากรู้ความเช่นนี้ย่อมมีสุขภาพแข็งแรง มิล้มตายเช่นคอกก่อน”

“ประเสริฐยิ่ง!

มิเพียงเอ่ยชม มารดาของอู๋ซียังลูบคอลูบหลังข้าอย่างทะนุถนอมพาให้ข้าฮึกเหิมและโอ้อวดความสามารถด้วยการขยับปากสลับเต้าเพื่อดื่มกินนมแม่พร้อมใจที่หมายมั่น ข้าลั่วเลี่ยงเฟิงผู้เคยเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของสกุลลั่วขอสาบาน ชาตินี้ข้าจะมิปล่อยให้ตนตายตกอย่างน่าอนาถและอดสูดั่งเช่นร่างยุงอีกแล้ว

ข้าจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของข้าคืน ข้าจะทำให้อู๋ซีหลงรักข้าอย่างหัวปักหัวปำ!

แต่แล้วความคิดฟุ้งของข้าก็พลันหลุดชะงัก น้ำนมส่วนหนึ่งไหลออกจากปากครั้นข้าเพิ่งระลึกได้ถึงข้อตกลง เพราะข้ามิเพียงต้องทำให้เขาตกหลุมรัก หากแต่ข้ายังต้องได้รับจุมพิตรักจากอู๋ซีอีกด้วย

แล้วบุรุษสติดีผู้ใดเล่าจะอาจหาญมอบรสจุมพิตจากรักลึกซึ้งให้แก่ลูกวัว? อืม น่ายินดียิ่งที่ชาตินี้ข้ามีน้ำตา ข้าจึงสามารถร้องไห้ได้แล้ว...

“อู๋ซี! ลูกวัวใช่กำลังร่ำไห้อยู่หรือไม่?!

“จริงด้วยท่านแม่ มันกำลังร้องไห้อยู่!

“สวรรค์! หรือมันจะบาดเจ็บ?!

ข้าจะตรวจเนื้อตัวมันเอง ขอท่านแม่ช่วยไปน้ำผ้าชุบน้ำสะอาดมาเพิ่มทีเถอะ”

ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังตื่นตระหนก ข้าผู้ยืนปล่อยน้ำตาไหลออกจากตาและปล่อยน้ำนมไหลออกจากปากก็ทำได้เพียงนิ่งค้าง รอรับการปรนนิบัติจากมนุษย์ทั้งสองด้วยใจที่โศกเศร้าอย่างหาที่สุดมิได้

 

---------------------------

 

หลังถูกเช็ดหัว เช็ดตัวและได้คำปลอบจาก ต้านอ้ายลี่ และ ต้านอู๋ซี อยู่ราวหนึ่งเค่อ (1 เค่อ – 15 นาที) ข้าก็ได้แต่นอนซุกอยู่แนบท้องอุ่นของมารดาในชาติภพนี้ ให้มารดาได้เลียหัวข้าและกล่อมข้าให้หลับใหล

ในวันแรกของการเป็นวัว ข้ามิรู้ว่าตนหลับใหลไปนานเพียงใด รู้เพียงข้านั้นสะดุ้งตื่นกลางดึกก่อนจะพบว่ามารดาข้าหายไป

ยังดีที่สายตาของวัวสามารถระยะไกลได้ชัดเจนกว่าสายตาของยุง ข้าจึงเห็นเงาเคลื่อนไหวของมารดาซึ่งอยู่ห่างออกไปนอกกองฟางที่ข้าใช้หลับนอน ข้าหมายเรียกนางให้กลับมาหาข้า แต่แล้วปากของข้ากลับต้องอ้าค้าง ตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้าที่ได้พบครั้นมารดาวัวของข้าขับถ่ายบางสิ่งออกมา บางสิ่งที่มิใช่มูลสัตว์ และสิ่งนั้นเปื้อนโลหิตแดงฉาน น่ากลัวเกินกว่าจะพรรณนา

ข้าสาวเท้าสั่นเทาไปเบื้องหน้า น้ำตาข้าซึมขอบตา

มารดาข้าขับเลือดเช่นนี้ อีกไม่นาน ข้าคงกล้าเป็นลูกวัวกำพร้า เช่นนั้น ข้าควรเอ่ยให้มารดาวัวได้กล่าวสั่งเสียแก่ข้าก่อนต้องจากกัน...

“รกออกมาจากเช่นนี้ คงสบายตัวแล้วกระมัง”

ยังมิทันที่ข้าจะเอ่ยคำกับมารดา เสียงอบอุ่นอ่อนโยนกลับด้วยออกจากปากของอู๋ซี ชายหนุ่มมีอายุราวสิบแปดหนาวก้าวเข้ามาใกล้พร้อมตะเกียงในมือ หลังแขวนตะเกียงกับกำแพง เขาก็ลูบตัวของมารดาวัวของข้าขณะที่มารดาสะบัดหางไปมาอย่างยินดี และท่าทีของมารดาวัวยิ่งแสดงถึงความสุขครั้นถูกถาม

“เจ็บมากใช่หรือไม่?”

มารดาข้าร้องขานรับพลางเอี้ยวตัว ใช้หัวไถไปที่มือของอู๋ซีราวกับคุ้นเคย ส่วนอู๋ซีเองก็ใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าของแม่วัวและเกาหัว เกาหลังหูของแม่วัวด้วยรอยยิ้ม

“เด็กดีของข้า เจ้าทำได้ดีมาก”

ข้ากะพริบตามองภาพที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายบางอย่างตรงหน้าอยู่ชั่วอึดใจก่อนเสียงภายในหัวข้าจะเริ่มร้องเตือน

หรือว่า... มารดาวัวของข้าเองก็คิดเกินเลยกับอู๋ซี!!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ข้าก็ถึงกับถลาตัวอย่างเร่งรีบจนขาปวกเปียกทั้งสี่ข้างแทบไขว่กัน แต่ถึงล้ม ข้าก็หาสนใจความเจ็บปวดไม่ ข้านั้นก้าวกึ่งกระโจนเข้าขวางหน้าแม่วัว ใช้ปากขบดึงชายเสื้อของเขาและเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงอย่างมิคิดชีวิต

อู๋ซี! เจ้าจะหลงรักมารดาวัวของข้ามิได้นะ เจ้าต้องหลงรักข้าเพียงคนเดียวสิ หลงรักเพียงข้าอย่างที่แล้วมา!

หากแต่อู๋ซีก็เหลือเกิน แทนที่เขาจะเข้าใจเสียงมอๆ ที่ข้าเพียรพยายามสื่อความ เจ้าสหายน่าตายของข้ากลับเข้าใจเป็นอื่น...

“มิต้องห่วงนะเจ้าลูกวัว ข้ามิแย่งมารดาไปจากเจ้าหรอก อีกทั้งยามนี้ก็ล่วงมาถึงยามกุนแล้ว (ยามกุน : 21.00 – 23.00 น) วัวแรกเกิดอย่างเจ้าคงหิวแล้วเป็นแน่ มาเถอะ ข้าจะช่วยประคองเจ้ากินนม”

ว่าแล้ว เขาก็คุกเข่าลง ประคองกรามของข้าให้ขยับชิดเต้านมของมารดาผู้หันบั้นท้ายมาให้อู๋ซีอย่างรู้ความ ข้าผู้นี้ตั้งใจจะขัดขืนอยู่หรอก หากแต่ร่างของลูกวัวตัวนี้ช่างอ่อนไหวและปราศจากความเข้มแข็งเสียเหลือเกิน เพราะเพียงได้กลิ่นน้ำนม ความหิวโหยในช่องท้องก็กลับพาให้ข้าขบปากลงกับเต้าอวบ ดื่มกินนมจากแม่อย่างหิวโหย สูญสิ้นท่าทีลูกวัวเอาแต่ใจไปจนหมด

เมื่อสภาพของข้าน่าอดสูเช่นนี้ ข้าจึงเลือกที่จะก่นด่าบุรุษชุดทอง 

โอรสสวรรค์บัดซบ... ข้าขอสาบาน หากภพใดข้าได้เกิดเป็นวัวบนสวรรค์ ข้าจะจ้องล้างจ้องผลาญท่าน จะใช้ขาคู่นี้ถีบท่านให้ตกสวรรค์ให้จงได้...

 

----------------------to be continued------------------------


100%

- เกิดเป็นลั่วเลี่ยงเฟิงนี่ลำบากเสียจริง 

- ฮาาาาาาาาาาาาาาาาา

- ทูบีคอนนินิว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #40 เงา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 10:47

    น้องวัว~ ตอนเป็นยุงจะไปจิ้มตาเทพ นี่จะถีบเทพแล้ว

    เอาใจช่วย เทพนิสัยไม่ดี ต้องเจอซะบ้าง


    #40
    1
    • #40-1 นิรนาม ^ ^* (@ch_patt) (จากตอนที่ 6)
      12 พฤศจิกายน 2563 / 10:33
      55555+ อยากให้ความฝันของน้องเป็นจริงมากๆเลยค่ะ
      #40-1
  2. #27 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 03:34

    เกิดเป็นวัวในชาตีนี้ดีกว่าเป็นยุงนะ อย่างน้อยก็แสดงความรู้สึกได้ ร้องไห้ ส่งเสียงร้องเรียกความสนใจ จากมนุษย์ได้ แต่จะทำให้ตัวเองน่ารักจนอู๋ซีหลงรักนั้นต้องรอดูกันต่อไป มีการหวงอู๋ซีไม่อยากให้ไปรักแม่วัวมากว่าตัวเอง 555 เป็นยุงก็อยากบินขึ้นไปบนสวรรค์ เป็นวัวก็ยังอยากขึ้นไปบนสวรรค์อีกเพื่อจะใช้ขาคู่ถีบท่านยมอีกแน่ะ ชีวิตนี้มีความแค้นกับคนบนสวรรค์จริง ๆ 555

    #27
    1
    • #27-1 นิรนาม ^ ^* (@ch_patt) (จากตอนที่ 6)
      17 มิถุนายน 2563 / 18:04
      เลี่ยงเฟิงเป็นเด็กมีความพยายามค่ะะะ หนทางยังอีกยาวไกล~~
      #27-1
  3. #26 แอนัสเตเชีย (@AyaShii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:46
    รอการกระโดดถีบของน้องวัวนะคะ 55555 สนุกมากกกก
    #26
    1
    • #26-1 นิรนาม ^ ^* (@ch_patt) (จากตอนที่ 6)
      16 มิถุนายน 2563 / 22:31
      โอ้ย ไรท์ก็อยากเห็น 5555+
      ปล ดีใจที่ชอบค่ะะะ ขอบคุณน้า
      #26-1
  4. #25 NokSaengkaew (@NokSaengkaew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 15:07
    เอ็นดูน้องวัวของรีด5555
    ไรท์..หายไวๆน้าาาา เป็นห่วงจ้า
    #25
    1
    • #25-1 นิรนาม ^ ^* (@ch_patt) (จากตอนที่ 6)
      16 มิถุนายน 2563 / 15:55
      น้องวัวตลกกกกก ฮาาาาา // ขอบคุณมากเลยนะคะรีด เยิฟๆๆๆ
      #25-1