ยุง วัว กระต่าย คน จนกว่าเจ้าจะรักข้า... อีกครั้ง

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 - แรกพบ -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63


บทที่ 3

แรกพบ

 

เพียะ!

เสียงสะเทือนเลือนลั่นนั่นพาให้ข้าหูบอด ตามัว ร่างยุงของข้าไร้ซึ่งความเจ็บปวด ปราศจากซึ่งความรู้สึก มีเพียงสรรพสิ่งรอบกายที่หมุนเคว้งราวกับข้าคือลูกนกที่พลัดตกจากรังและกำลังร่วงลงสู่พื้นพสุธา

ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าการปรบมือของเด็กอ้วนผู้หนึ่งจะสามารถมอบความตายให้แก่อดีตคุณหนูเลี่ยงเฟิง คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีลั่ว ผู้ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงหนึ่งในหญิงงามของเมืองหลวงได้ น่าเวทนาตัวเองยิ่งที่ข้าผู้ชาติภพนี้ถือกำเนิดเป็นยุงจำต้องลาจากโลกที่ข้าเพิ่งลืมตาดูได้เพียงไม่กี่วันไปอย่างน่าอดสู

“เพ้ย!

เสียงสบถเช่นนี้ย่อมเป็นเสียงตื่นตะลึงของท่านยมทูตผู้มารับดวงวิญญาณของข้าเป็นแน่...

เพียงนึก ข้าก็มิอยากมองหน้าท่านยมทูตผู้นั้นแม้เพียงปลายคาง ข้าละอายเกินกว่าจะยอมรับความตายแสนบัดซบเยี่ยงนี้ แต่เพราะข้ามิอาจหลีกหนีความจริง ข้าจึงได้แต่เรียกสติของตนด้วยการใช้มือลูบหัวและกลับมากระพือปีก

ประเดี๋ยวนะ... ข้ายังกระพือปีกได้!  

ราวกับตื่นจากฝัน ข้าที่เพิ่งตระหนักรู้ว่าตนยังไม่ตายเร่งกระพือปีกเพื่อทรงตัวและประคองร่างบินขึ้นสูงเพื่อให้พ้นเงื้อมมือของเจ้าเด็กอ้วนผู้ถูกรั้งแขนเสื้อก่อนข้าจะได้ยินเสียงเจ้าเด็กฆาตกรโวยเสียงดัง

“เจ้าขวางข้าอีกแล้ว!

“เจ้าจะฆ่าสัตว์อีกแล้ว”

“แล้วเจ้าจะปล่อยให้มันกัดเจ้าหรือ?!

“หากไม่เบียดเบียนมัน มันก็จะไม่เบียดเบียนเจ้า”

“อู๋ซี! เจ้าเลิกพูดจาเหมือนพระสงฆ์เสียทีเถอะ! หากเจ้ายังพูดอีกแม้เพียงคำเดียว ข้าคงได้เผลอยกมือคำนับเจ้าเพราะคิดว่าเจ้าคือสามเณรเป็นแน่!

“เจ้าก็พูดเกินไป”

รอยยิ้มระอาที่ข้าคุ้นเคยปรากฏบนใบหน้าของเด็กชายอีกคนผู้ถูกประชดมาเป็นสามเณร เสียงกลั้วหัวเราะที่ข้าได้ยินทุกวันในชาติภพก่อนพาให้ข้าเนื้อเต้น

อู๋ซี! เป็นเขาจริงๆ! ผิดจากที่ข้าคิดเสียที่ไหน อย่างไรอู๋ซีก็ต้องรู้ว่าข้าเกิดเป็นยุง เขาจึงได้ช่วยเหลือข้าเช่นนี้! สมแล้วที่ข้าไว้ใจเขาและมอบหมายให้เขาเป็นดั่งองครักษ์ของข้าตั้งแต่วัยเยาว์ มิเสียแรงจริงๆที่ข้าไว้ใจ!

เอ๊ะ... ว่าแต่ เหตุใดข้าถึงได้เกิดเป็นยุง แล้วอู๋ซีกลับเกิดเป็นมนุษย์กันเล่า...?

ครั้นภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของบุรุษผู้ลิขิตให้ข้าลงมาเกิดเป็นเดรัจฉานปรากฏขึ้นในมโนสำนึกและตามหลอกหลอนในห้วงความคิด ความแค้นเคืองภายในตัวข้าก็พลันปะทุขึ้นจนข้าเป็นกระพือปีกแรงๆ อย่างอัดอั้น

เพ้ย! โอรสสววรค์เฮงซวย! ข้าไม่สนอู๋ซีแล้ว ข้าจะขึ้นสวรรค์ไปกัดมัน!

มิทันที่ข้าจะถลาบินขึ้นฟ้า เสียงพูดคุยของทั้งคู่กลับรั้งให้ตัวข้าหยุดชะงักอย่างฉับพลันและหลงลืมเลือนความคั่งแค้นไปชั่ววูบ

“ระวังความเมตตาของเจ้าจะทำให้เจ้าตายตกเช่นบิดา!

ข้าในร่างยุงนิ่งค้างราวถูกสาป ในชาติก่อน แค่เพียงสุนัขของเขาตาย อู๋ซียังโศกเศร้านานเกือบหนึ่งสัปดาห์ แล้วในเมื่อบิดาของเขาตายเช่นนี้ เขาจะต้องใช้เวลาโศกเศร้ามากเพียงใดกัน...

ใบหน้าใจดีของอู๋ซีในยามนั้นต้องเปรอะเปื้อนน้ำตาอยู่หลายวันเป็นแน่ อ่า... เพราะข้านั้นคือสหายสนิทที่คุ้นเคยกับอู๋ซีมาแต่เล็ก  ใจข้าจึงอดมิได้ที่จะนึกเป็นห่วงเขา

แล้วเพียงทอดมองสีหน้าเศร้าโศกของอู๋ซี ข้าก็พลันบินถลาเตรียมพุ่งไปกัดเจ้าเด็กอ้วนปากปีจอให้รู้สำนึก ซึ่งเจ้าเด็กอ้วนวาจาน่าเกลียดนั่นคงไม่รอดพ้นจากเอื้อมมือของข้าเช่นนี้หรอกหากอู๋ซีไม่ส่งยิ้มบางเบาพร้อมพ่นเสียงถอดถอนใจให้ข้าได้ยินเสียก่อน

“เพราะเอ่ยวาจาเช่นนี้อย่างไรจึงมิมีใครอยากคบหา”

“อู๋ซี!

“รีบไปเถอะก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน”

เด็กอ้วนผู้นั้นกระแทกเท้าสองทีแล้วจึงยินยอมก้าวตามอู๋ซีไป ทิ้งไว้เพียงข้าที่เหลือบดวงตามองสวรรค์เบื้องบนสลับกับร่างเด็กชายผู้มีใบหน้ามิผิดไปจากอู๋ซีในวัยเยาว์เมื่อชาติภพก่อนแม้แต่น้อย และหากปากของข้าไม่เล็กแหลมเยี่ยงนี้ ข้าคงได้ผ่อนลมออกจากปากพร้อมบ่นให้อู๋ซีได้ยินแล้วเป็นแน่

เพราะเจ้าเลยอู๋ซี แทนที่ข้าจะได้ขึ้นสวรรค์ไปชำระแค้น เจ้ากลับทำให้ข้าต้องบินติดตามเจ้าด้วยความเป็นห่วงเสียแทน...

เมื่อบ่นไม่ได้ ข้าเลยได้แต่เอามือลูบหัวอีกรอบ ก่อนจะบินถลาร่างมนุษย์ที่มีขนาดใหญ่กว่าร่างยุงของข้าหลายขุม ทว่าแม้ปีกของข้าจะเล็กบาง แต่หาได้เป็นอุปสรรคในการติดตามร่างของเด็กทั้งสองซึ่งกำลังก้าวเดินอย่างเร่งรีบ ข้าชินกับร่างยุงแล้ว ตราบใดที่พวกเขาอยู่ในลานสายตา และเพียงระมัดระวังเจ้าเด็กอ้วนอันธพาล มีหรือที่ข้าจะพลาดท่าเสียทีเช่นเมื่อครู่

ข้ามิรู้ว่าพวกเขาใช้เวลาเดินเท้านานเพียงใด กว่าจะได้สังเกตก็เป็นยามที่คนทั้งสองหยุดนิ่งและต่างคนต่างเอ่ยคำลา

ข้าบินตามอู๋ซีผ่านประตูบานหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงทักทาย

“อู๋ซี เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

“ท่านแม่ ข้าซื้อเต้าหู้มาแล้ว”

“ขอบใจเจ้า” หญิงผอมผู้หนึ่งหันมาส่งรอยยิ้ม “อู๋ซี เจ้าช่วยแม่ตักน้ำเข้ามาสักถังเถอะ แม่จะได้เร่งทำน้ำแกงเต้าหู้ให้เจ้ากิน”

และเพราะอู๋ซีคืออู๋ซี เขาผู้บุรุษผู้กตัญญูรู้คุณบิดามารดามากกว่าผู้ใดจึงเร่งวางของในมือและไปตักน้ำให้มารดาอย่างว่องไว ครั้นน้ำในถังถูกเติมใส่หม้อต้ม เพียงครู่ ข้าจึงได้เห็นสองแม่ลูกนั่งร่วมโต๊ะ ดื่มกินเพียงน้ำแกงเต้าหู้เป็นมื้อเย็นพร้อมความรู้สึกหงุดหงิดที่จู่โจมให้ข้าเป็นต้องกระพือปีกอย่างคับข้องใจ

เมื่อชาติก่อน แม้ฐานะของอู๋ซีจะมิได้ใหญ่โตเท่านาง แต่ด้วยกิจการค้าผ้าไหมที่ท่านพ่อของอู๋ซีเสาะหามาจากต่างเมืองเพื่อนำมาตัดเย็บและขายเป็นเสื้อผ้าจึงทำให้บ้านของเขาร่ำรวยกว่าบ้านพ่อค้าขายสุราและพ่อค้าขายผักที่อยู่ติดกันมากนัก ไหนเลยชาตินี้เขาถึงถูกลิขิตให้กลายเป็นบุตรกำพร้าบิดา ต้องอาศัยอยู่กับมารดาและใช้เต้าหู้หนึ่งก้อนทำน้ำแกงประทังชีวิตเยี่ยงนี้ได้กัน

ข้าก่นด่า

ไหนว่าโอรสสวรรค์ผู้นั้นคือสหายของอู๋ซีอย่างไร เหตุใดจึงส่งเขามาตกระกำลำบากถึงเพียงนี้ หึย! ไอ้โอรสสวรรค์เฮงซวย...

เพราะมัวแต่คิดเวียนวน ข้าจึงมิทันเห็นว่าพวกเขากินข้าวเสร็จเมื่อใด รู้ตัวอีกครั้งก็เป็นยามที่อู๋ซีกำลังเคลื่อนกายออกจากบ้าน ปีกของข้าขยับเพื่อติดตามไปไม่ให้ห่าง แล้วข้าก็เป็นต้องประหลาดใจยามเห็นเขาก้าวไปที่ลำธารหลังบ้าน จากนั้น ดวงตาของข้าก็มิอาจละสายตาไปจากเขาได้ยามที่ข้าเห็นเขาเริ่มถอดเสื้อผ้า

อู๋ซีกำลังจะอาบน้ำ มิผิดแน่! ข้าจะได้เห็นเขาอาบน้ำ!

ข้าผู้เคยอ่านหนังสือประโลมโลกในวัยสิบหกปีมาแล้วครั้งหนึ่งถึงกับกระพือปีกขยับเข้าใกล้

ข้าหาได้บ้าราคะ หากแต่ข้าเพียงสงสัยมานานแล้วว่าร่างกายของบุรุษเพศที่พรรณนาในหนังสือจะเป็นดั่งเช่น ของจริงหรือไม่ก็เท่านั้น!

แม้ร่างยุงนี้จะมิอาจใจเต้นแรง หากแต่สามารถกระพือปีกแรงได้ และปีกของข้าก็ยิ่งกระพือถี่แรงยามกางเกงของเขาหลุดออกจากร่างกาย

พรึ่บ!

บัดนั้น ข้าได้พบกับความขาว... ขาวกระจ่างจนข้าอยากอุทานว่า... บัดซบ!

แม้ข้าจะรู้ดีว่าอู๋ซีนั้นคือบุรุษผู้หวงแหนร่างกายมากกว่าสิ่งใด แต่ไหนเลยจะคาดคิดว่าแม้ยามอาบน้ำตามลำพัง อู๋ซีกลับสวมผ้าเตี่ยว หวงแหนร่างกายและมิยอมถอดให้ข้าเห็นส่วนนั้น!

กว่าจะระลึกได้ ข้าที่งุ่นง่านใจจึงเผลอโฉบไปใกล้กายของอู๋ซี หมายบินเข้าใกล้ เพ่งมองผ่านผ้าเตี่ยวก็ยังดี หากแต่ราวกับอู๋ซีรู้ถึงจิตอกุศลของข้า ยังมิทันได้เข้าใกล้ ข้ากลับต้องบินถลา หนีตายด้วยความหวาดผวาเมื่อมีละอองน้ำกระเด็นมาเกือบถูกกายของข้า!

เพ้ย! อู๋ซี เจ้าเกือบสังหารข้า!

ความขุ่นเคืองพาให้ข้าบินไปก่อกวนยังร่างซึ่งกำลังวักน้ำชำระร่างกายเพื่อประท้วง แต่แล้วข้าก็ต้องเป็นฝ่ายรามือเมื่ออู๋ซีเงยหน้ามองข้าผู้บินค้างอยู่ในอากาศพลางร้องขอ

“เจ้ายุง เจ้าอย่าได้ก่อกวนข้าเลย วันนี้ข้าอ่อนล้ามามาก ให้ข้าได้อยู่ตามลำพังสักครู่เถิด”

เห็นแก่เขา ข้าจึงผละบินไปอีกทิศ ทว่าบินออกมาได้ไม่ถึงอึดใจ ข้ากลับต้องถลากลับไปพร้อมจิตอาฆาต ข้าใช้ร่างพุ่งชนเจ้ายุงตัวเมียตัวหนึ่งที่บังอาจจ้องอู๋ซีตาเป็นมัน!

ประเดี๋ยวเถอะ! เขาเป็นสหายของข้านะ หากมียุงตัวเมียตัวใดที่ได้ชิมเลือดของเขา ยุงตัวนั้นย่อมเป็นข้า!!

ครั้นข้าไล่ตะเพิดเจ้ายุงสาวนั่นให้ล่าถอยได้สำเร็จ ข้ากลับนึกอยากลอกตามองฟ้า พลางก่นด่าสวรรค์อีกครั้งที่มียุงตัวเมียอีกสามตัวกำลังหมายตาอู๋ซีผู้กำลังใช้ผ้าขัดถูแผงอกเปลือยเปล่าอยู่กลางลำธาร

อู๋ซีนะอู๋ซี เจ้าจะอาบน้ำอ้อยอิ่งเพื่อโปรยเสน่ห์ยุงตัวอื่นอีกนานแค่ไหนกัน! เฮ้อ! เจ้าทำให้ข้าลำบากแล้ว!

 

-------------------- to be continued ---------------------------

 

100%

-          น้องยุงแอบหื่นอยากเห็นร่างของผู้ชาย กร๊ากกกกกกก

-          เรื่องนี้ไม่มีอภินิหารยุงกลายร่างเป็นคนหรอกนะคะ

-          มีแต่ความเกรียน ความเพี้ยน และสารคดีสัตว์โลกน่ารักก็เท่านั้น (ฮา)

-          ฉะนั้น มาเอาใจช่วยให้น้องยุงไล่ยุงตัวเมียสำเร็จกันเถอะค่ะ!

-          #น้องยุงน่ารัก

-          ทูบีคอนทินิว

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #38 เงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 23:30

    เสน่ห์แรงแม้กระทั่งยุง ฮ่าๆ . ถ้าชีวิตจริงคุยกับยุงได้คงดี

    จะได้ถามว่าจะเอาจะไร แล้วไม่ต้องมาดูดเลือดกันแบบนี้


    #38
    1
    • #38-1 ch_patt(จากตอนที่ 4)
      12 พฤศจิกายน 2563 / 10:33
      คุยกับยุงได้ก็ดีนะคะะะ ไรท์อยากถามความรู้สึกตอนเป็นลูกน้ำ
      #38-1
  2. #20 usaonly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 04:07

    นี่ขนาดอยู่ในร่างน้องยุงยังไม่วายอยากดูหนุ่มน้อยอย่าวอู๋ซี แถมยังกันท่ายุงสาว ๆ ตัวอื่นอีกด้วย อู๋ซีคุยกับยุงด้วยนะ ดูว่าเขาจะมีเมตตาต่อสัตว์ร่วมโลกจริง ๆ 5555

    #20
    1
    • #20-1 ch_patt(จากตอนที่ 4)
      2 มิถุนายน 2563 / 21:45
      55555555555+ ถ้าอู๋ซีคุยกลับนี่จะพีคมากเลยค่ะ > <
      ขอบคุณที่เม้นน้าค้า คิดถึงและดูแลตัวเองด้วยนะคะรีด <3
      #20-1