ยุง วัว กระต่าย คน จนกว่าเจ้าจะรักข้า... อีกครั้ง

ตอนที่ 1 : บทนำ - ยุง -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    27 เม.ย. 63


บทนำ

ยุง

 

สติของข้าพร่าเลือน ข้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหว ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังขยับดีดดิ้น ครั้นสติของข้าตื่นขึ้นเต็มตา ข้าจึงได้พบว่าพี่น้องในชาติภพใหม่ของข้ากำลังดิ้นรนเพื่อออกจากเปลือกที่เป็นดั่งเกราะกำบัง

เกิดสิ่งใด?! ข้าคือตัวอะไร?! มารดาข้าอยู่ไหน?!

ข้ามองผ่านม่านน้ำก่อนใจของข้าจะยิ่งตื่นผวาเมื่อพี่น้องตัวหนึ่งพุ่งชนเปลือกของข้า!

เมื่อน้ำไหลทะลักเข้ามา ข้าจึงจำต้องดิ้นรนออกจากเปลือกก่อนจะตั้งสติด้วยการใช้มือลูบหน้าตัวเอง

เอ๋... มือข้าเหตุใดสั้นเช่นนี้? เพ้ย! ข้าเกิดเป็นตัวอะไรกัน ไยจึงมีแต่มือไม่มีแขนขา แล้วเช่นนี้ข้าจะอยู่รอดได้อย่างไร?!

ยังไม่ทันได้รวบรวมสติ ข้าพลันเหลือบเห็นบรรดาพี่น้องไร้แขนขากำลังกวักมือที่ไม่ต่างกับเส้นด้ายดีดดิ้นไปมาอย่างไร้ทิศทาง ข้าหมายจะเข้าไปคุยกับพวกเขาหากแต่มีบางสิ่งเคลื่อนผ่านหน้าข้าและฉับพลัน...

ง่ำ!

ให้สวรรค์ลงโทษเถอะ! เพราะความหิวทำให้ข้าเผลอกินเจ้าตัวเล็กนั่นเข้าไปอย่างป่าเถื่อน!

ข้าทั้งสับสนและงุนงง ข้าตื่นกลัวและตื่นตกใจ ข้าไม่รู้จะทำเช่นไร หากแต่ห้วงความคิดของข้ากลับต้องหยุดลงเมื่อข้าเริ่มหายใจไม่ออก และเริ่มขาดอากาศ ข้าเร่งมองรอบกายเพื่อหมายสอบถามบรรดาพี่น้อง หากแต่ภาพที่เห็นกลับชวนให้ความหวาดผวาของข้าถูกแปรเปลี่ยนเป็นความอดสูอย่างหาที่สุดไม่ได้

นอกจากข้าจะไร้ซึ่งมารดา ไร้ซึ่งการยับยั้งชั่งใจ ไร้ซึ่งแขนขาและไร้ซึ่งเหงือกแล้ว ข้ายังต้องใช้บั้นท้ายหายใจอีกด้วย...

แม้จะอับอายเพียงใดแต่ข้าก็มิอาจฝืนสัจธรรม บัดนี้ ข้าเอาหัวดิ่งลงแล้วยกบั้นท้ายพ้นน้ำเพื่อให้ร่างกายอ่อนแอนี้ได้มีอากาศหล่อเลี้ยงร่วมกับบรรดาพี่น้องของข้าที่ทำท่าทางมิต่างกัน แต่ถึงจะกำลังต่อลมหายใจ ความรู้สึกราวกับจมน้ำของข้ายังคงค้างอยู่เต็มอก ไม่สิ ค้างคาอยู่เต็มร่างตัวอ่อนนี้ เป็นความคับแค้นที่มิอาจเอื้อนเอ่ยให้ใครได้ยินได้

โอรสสวรรค์บัดซบ...

ครั้นนิ่งหายใจไปได้หลายอึดใจ ข้าที่มีปากแต่ไม่มีเสียงจึงเริ่มปรับตัว ปรับกาย และปรับใจ พยายามเรียนรู้วิธีของการเป็นสิ่งมีชีวิตนี้ งานหลักของข้าคือว่ายน้ำ กิน หายใจ ถ่ายท้องและเข้านอนโดยการเอาบั้นท้ายไว้เหนือหัว พยายามตื่นตัวเพื่อหลบเลี่ยงสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวข้า และไล่กลืนสิ่งที่เล็กกว่าตัวข้า นับว่ายังดีที่พวกตัวเล็กเหล่านั้นเองก็ไม่มีปากมีเสียง หากพวกมันโวยวายขึ้นมา ข้าคงกล้ำกลืนกินพวกมันไม่ลง

ไม่รู้ว่าผ่านวันคืนไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ ในระหว่างที่ข้ากำลังไล่จับเจ้าตัวเล็ก หนึ่งในพี่สาวผู้มักดีดดิ้นมาชนตัวข้าพลันลอยมาหยุดเบื้องหน้า ข้าตื่นตกใจหมายจะช่วยเหลือ หากแต่มือเส้นด้ายของข้ากลับคว้าได้เพียงร่างไร้วิญญาณ

เพ้ย! ข้าผวายิ่งกว่าตอนฟังเรื่องผี ข้าไม่รู้ว่าตกใจจนเผลอถ่ายท้องไปด้วยหรือไม่ หากแต่ความตกใจนั้นก็พลันมลายหายสิ้นเมื่อข้าได้เจอว่าพี่สาวผู้นั้นเพียงสลัดเปลือกออก นางลอกคราบมิต่างกับงู และแปรเปลี่ยนเป็นก้อนกลมมิต่างกับลูกกบที่ยังมีหาง...

ในห้วงคำนึง ข้าพลันสงสัย

หรือว่าร่างกายนี้จะคือกบ?

หากฉับพลันข้ากลับรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน กายของข้าสั่นสะท้าน รู้สึกได้ว่าร่างกายของข้าชาด้าน และเมื่อนั้น สติของข้ากลับหลุดลอยไป ก่อนข้าจะฟื้นคืนขึ้นมาในร่างขดกลมท่ามกลางบรรดาพี่น้องที่พากันลอยอยู่แนบผิวน้ำ

อ่า... ข้าน่าจะมิใช่ลูกกบ เพราะลูกกบสีดำในมโนสำนึกของข้า พวกมันมีหางว่ายน้ำไม่ต่างกับปลา หากแต่ยามนี้ข้ามิอาจขยับได้ ข้าทำได้เพียงนอนและลอยนิ่งๆ มิจำเป็นต้องว่ายน้ำ กินหรือขับถ่ายอีกต่อไป ข้าเฝ้าคิด การเป็นสิ่งมีชีวิตนี้ช่างล่องลอยไร้จุดหมายเสียจริง

เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ทำ ข้าจึงเฝ้าดูแสงตะวัน หลังผ่านพ้นไปได้สองวัน พี่สาวคนโปรดของข้าก็พลันเกิดอาการประหลาดขึ้นอีกครั้ง เหนือร่างของนางเกิดรอยปริแตก และไม่ทันที่ข้าจะได้ตั้งตัว เหนือร่างของข้าเองก็เกิดรอยปริแตกด้วยเช่นกัน!

เปลือกแข็งที่ห่อหุ้มมิอาจปิดกันพาให้อากาศภายนอกทะลักเข้ามา จิตใต้สำนึกร้องบอกให้ข้าทะยานตัวออกจากเปลือกแข็ง ข้าเร่งบีบตัวออกมาจากรอยแยก แรกสัมผัสเหนือผิวน้ำ ตัวข้าคล้ายวูบไหว ทั้งมวลอากาศ ทั้งกลิ่น ทั้งแสง ทุกอย่างพาให้ข้ารู้สึกตาพร่าเลือนและเวียนหัว ร่างของข้าที่สูดอากาศเข้าไปเองก็ชาวาบไปหมด ข้าจำต้องนิ่งเพื่อเรียบเรียงสติทั้งหมดให้อยู่กับร่างกายที่เปลี่ยนแปลง และครั้นทุกอย่างดีขึ้น ข้าจึงได้พบว่ายามนี้ข้ากำลังยืนบนผิวน้ำ

ชีวิตใหม่นี้ ข้ายืนบนผิวน้ำได้ด้วย... อยากนำไปโอ้อวดบิดามารดาในชาติภพก่อนเสียเหลือเกิน...

และยามข้ายืดเหยียดกาย ก็จึงได้พบว่าในยามนี้ ข้ามีแขนขาที่ยืดยาวพอจะสัมผัสใบหน้าและบั้นท้ายได้แล้ว ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด ยามข้าใช้ขาสัมผัสกลางหลัง ข้าพลันพบปีกงดงามที่ยืดยาวและใสกระจ่าง มองทะลุไปเห็นถึงแสงอาทิตย์อัสดงที่กำลังสาดส่องทั่วบ่อบัว

บัดนั้น ข้าจึงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนบนผิวน้ำ สลับกับมองบรรดาพี่น้องที่ต่างโผล่หัวออกจากเปลือกและเปลี่ยนร่างเป็นสิ่งมีชีวิตโตเต็มวัยก่อนจะทะยานตัว บินขึ้นฟ้าอย่างเฉิดฉาย จนพาให้ตาของข้าพร่าเลือน หากมีน้ำตา น้ำตาข้าคงไหลไปแล้วหลังข้ารู้ซึ้งถึงชาติกำเนิดที่ข้าเป็น

ข้าเกิดเป็นยุง มิผิดแน่ ยุงตัวเมียมิผิดแน่...

ขาใช้ขาหน้าแตะหัว นึกอยากกดน้ำตัวเองให้ตายจาก เกิดเป็นกบยังพอบรรเทา ยังกระโดด ยังส่งเสียง ยังเรียกร้องความสนใจได้ หากแต่เกิดเป็นยุงเช่นนี้ แล้วข้าจะไปเกี้ยวอู๋ซีได้อย่างไร ให้ข้าบินข้างหูเขาเพื่อกระซิบคำรักเช่นนั้นหรือ?

อ่า... ข้าขอด่าไปถึงบุรุษผู้ส่งข้ามาเกิดใหม่อีกสักครั้งได้หรือไม่ แต่อันความจริง ด่าไปก็คงมิเป็นอะไร เพราะอย่างไรปากของข้าก็เล็กเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดให้ผู้ใดได้ยินได้อยู่แล้ว

โอรสสวรรค์บัดซบ... หากยุงเช่นข้าบินขึ้นไปถึงสวรรค์ได้ ข้าจะกัดเปลือกตาท่าน จะก่อกวนข้างหูท่าน จะทำให้ท่านทุกข์ทรมานจนมิเป็นอันกินอันนอน ข้าขอสาบาน...

 

-----------------to be continued-------------------

 

100%

-               เปิดตัวนางเอก “น้องยุง” ถือกำเนิดแล้ว!

-               55555555555555555555+ ฮาไม่ไหวแล้ว หัวเราะจนเหนื่อยแล้ววววววววว โอ้ย พีคที่สุดเท่าที่เคยเขียนมาเลยค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

-               มาค่ะ เรามาดูวงจรชีวิตยุงกัน!

 

-               ทูบีคอนทินิว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #36 เงา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 22:16

    ไม่เคยอ่านอะไรที่แปลกแบบนี้มาก่อน คือมัน...

    สนุกมาก!!! ฮาที่สุดที่เคยเจอ โอ๊ย~ นางเอก~

    น้องยุง~ ทั้งฮาทั้งเอ็นดูและสงสาร~

    #36
    1
    • #36-1 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      12 พฤศจิกายน 2563 / 10:31
      ไรท์ดีใจที่ชอบเลยค่ะะะะะ 55555 เป็นนางเอกที่ไม่เหมือนใครจริงๆค่ะ~
      #36-1
  2. #13 Sasha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:51

    เปิดเรื่องมาก้ฮาละ รอลุ้นๆ

    #13
    1
    • #13-1 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      1 พฤษภาคม 2563 / 11:02
      ขนาดไรท์เองเขียนไปยังขำไปเลยค่ะ 55555+
      #13-1
  3. #11 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 07:05
    ยุงงงงง
    #11
    1
    • #11-1 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2563 / 12:29
      น้องยุงเองค่ะ 5555555+
      #11-1
  4. #10 usaonly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 02:14

    สวสดีค่ะ น้อง Missty ไม่ได้คุยกันนานเลย สบายดีนะคะ พี่จำไม่ได้แล้วว่า Fav เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แปลกใจเมื่อมันขึ้นเตือน ด้วยชื่อเรื่องท่ีแปลกตามากกกก เปิดเรื่องมาน้องก็มีวิถีชีวิตท่ีเป็นยุง ฟังคำบรรยายชีวิตของน้องช่างน่าตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ท่ีตอนแรกคิดไม่ตกว่าตัวเองเกิดเป็นตัวอะไร จะได้บอกรักก่อนถูกตีตายไหมนะ ต้องลุ้นกันต่อไป แต่ก่อนอื่นต้องบินไปหาพระเอกให้เจอว่าอยู่หนใด 5555 รออ่านต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ

    #10
    1
    • #10-1 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2563 / 12:29
      คิดถึงรีดมากเลยค่ะ ไรท์ไม่ได้คุยกับรีดนานมากจริงๆ // เรื่องนี้เปิดเรื่องตั้งแต่เดือน 6 ปี 2019 ค่ะ (นานมากกกกก)
      เป็นนิยายกึ่งสารคดี นำเสนอชีวิตสัตว์โลกน่ารักค่ะ 55555+ ไรท์เขียนไปแล้วขำตัวเองไปมากเลยค่ะ
      แล้วก็ มาลุ้นค่ะ ว่าน้องยุงจะไปทำให้พระเอกรักได้ยังไง กิกิ
      ขอบคุณที่ติดตามน้าค้า รักกกกกกกกกก
      #10-1
  5. #9 Emmajung2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 21:26
    ยุง จะทำให้คนรัก ถถถถถ ตบ ช๊อต อันนี้จริง บินข้างหูหรือ ตบๆๆๆ 55555
    #9
    12
    • #9-3 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2563 / 12:31
      เป็นเรื่องคล้ายสารคดีค่ะ 55555+ เขียนเองขำเอง // ไม่มีเจ้าค่ะ ไม่เชื่อมโนงกับเรื่องไหนเลยเจ้าค่ะ
      #9-3
    • #9-9 ch_patt(จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2563 / 16:02
      คิดล่วงหน้าเลยหรอคะะะะ
      ถ้าเดาถูก ไรท์จะวิ่งไปกอดเลยยยย
      #9-9