ร้าย - จบบริบูรณ์ -

ตอนที่ 9 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ค. 58



บทที่ 8


เสียงอาเจียนดังก่อนตามด้วยเสียงกดชักโครก ตรีศูลแทบจะคลานออกจากห้องน้ำ ใบหน้าอิดโรยเหมือนผีดิบ


“พี่ริวโอเคมั้ยคะ?” พรรณพรายเดินเข้าไปหาหมายจะพยุงเขาขึ้นมานั่งบนโซฟา แต่ตรีศูลกลับทำหน้าพะอึดพะอมอีกระลอกจนหญิงสาวหงุดหงิด ใช่.... เขาแพ้กลิ่นน้ำหอมของเธอ... น้ำหอมชาแนลเชียวนะ!!


เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของหญิงสาวดังขึ้น วันนี้เป็นวันที่เธอต้องออกกองถ่ายละครเรื่องใหม่ เธอมองชายหนุ่มที่อาการทรุดมาเป็นอาทิตย์ด้วยสีหน้าเสแสร้งลำบากใจ “พี่ริว พายต้อง...”


“ไปเถอะครับ ไม่ต้องห่วงพี่”


“แต่” เสียงมือถือของพรรณพรายดังขัดขึ้นมาอีกรอบ หญิงสาวกดรับบอกผู้จัดการให้รอแป๊ปนึง เธอหันไปมองชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง “งั้นพายไปก่อนนะคะ คงอีกอาทิตย์กว่าจะกลับ พี่ริวดูแลตัวเองด้วยนะคะ เดี๋ยวพายโทรหา”


“ครับ...” เสียงอ่อนๆที่ตอบรับทำให้เธอได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นที่น่าคลื่นไส้ที่สุดสำหรับชายหนุ่ม ตรีศูลพุ่งเข้าห้องน้ำอาเจียนอีกครั้งก่อนจะเดินหมดแรงมานอนที่โซฟา มือคว้าโทรศัพท์โทรหาปานรตีเลขาฯส่วนตัวว่ามีงานด่วนหรือไม่


“ไม่มีค่ะคุณริว” เหมือนตรีศูลได้ยินเสียงสวรรค์ “งั้นผมลาหยุดครับ”


“ฝนจะตกใช่มั้ยคะนี่!?” ปลายสายเอ่ยปนหัวเราะ


“ล้อตามสบายเลยครับ วันนี้ผมสู้ไม่ไหวจริงๆ”


“โอเคค่ะ ไม่ล้อแล้ว เดี๋ยวน้าจะส่งของเยี่ยมไข้ไปให้แทนแล้วกัน”


“อะไรก็ได้ครับที่ไม่ใช่กลิ่นสังเคราะห์ เอ่อ... ดอกกุหลาบก็ไม่เอา”


“แห๊ม... ทำตัวเหมือนคนแพ้ท้องเลยนะคะ คุณริว”


“น้าปาน!” ร่างสูงเด้งตัวขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้าง “เอาอะไรมาพูด!!


“แพ้ท้องแทนคุณดาชัวร์ พี่ฟันธง เพราะตอนพี่ท้อง...”


“ผมก็แค่ป่วย” ตรีศูลแย้งเสียงดัง “ผมไม่แพ้ท้องแทนเมียหรอกครับ! แค่นี้ก่อนนะครับ” ชายหนุ่มกดสายทิ้งไม่อยากฟังเสียงหัวเราะของปานรตีอีกต่อไป


ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟา เอามือก่ายหน้าผาก คำพูดของปานรตีทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้เห็นใบหน้าเรียวสวยกับดวงตาคมโตมาเกือบเดือนแล้ว บางทีเขาควรไปก่อกวนเธอซะบ้าง เผื่อเธอจะรังเกียจแล้วหย่าขาดจากเขาเร็วๆนี้


 ถึงจะคิดแบบนั้น... แต่คงมีแค่ใจของชายหนุ่มเองที่ตอบได้ว่าแท้จริงแล้วเขารู้สึกเช่นไร

 

 

“คิดถึงพี่มั้ยครับ ดา...” เสียงร่าเริงชะงักไป


 “เอ่อ... ขอโทษครับผมคงเข้าผิดห้อง” ภูบดินทร์หน้าเสียเมื่อเห็นว่าโต๊ะทำงานที่ควรมีร่างเล็กของหญิงสาวนั่งอยู่กลับกลายเป็นร่างสูงโปร่งของหนุ่มหน้าตาคล้ายลูกครึ่งเกาหลีที่กำลังก้มหน้าเซนเอกสาร


“เข้าไม่ผิดหรอกครับ” ชายหนุ่มก้มหน้ามองเอกสารอย่างไม่ใส่ใจ “ดารุณีไปทานข้าวกับคุณกี้ เชิญคุณนั่งรอเธอด้านนอกครับ”


พลอากาศโทหน้าแตกได้แต่เอ่ยขอโทษก่อนพาร่างสูงของตัวเองมานั่งรอที่โซฟาด้านนอก ภูบดินทร์ขมวดคิ้ว ใบหน้าของชายหนุ่มในห้อง แม้เห็นไม่ชัดแต่เขากลับรู้สึกคุ้นว่าเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน ทว่านึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก พอภูบดินทร์จะแอบส่องจากช่องกระจกที่ประตู เสียงกระแอ้มไอก็ดังแทรกซะก่อน


“มาหาใครคะ? คุณภู”


“สวัสดีครับคุณนภาภร ว่าไงครับ น้องดา” ชายหนุ่มยิ้มละลายใจเรียกคะแนนทำเอาสองสาวต่างวัยยิ้มขำ “พี่ภูมาหาตอนเที่ยงแบบนี้มีอะไรรึเปล่าคะ?”


“อ้อ พอดีเมื่อเช้าพี่มีธุระแถวนี้ เลยกะจะมาเซอร์ไพรส์น้องดาแล้วพาไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันน่ะครับ” ชายหนุ่มมองอาหารใส่กล่องในมือหญิงสาว “แล้วทำไมกินอาหารใส่กล่องโฟมล่ะครับ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”


“กล่องไบโอชานอ้อยค่ะคุณภู กี้ดูแล้วปลอดภัยทั้งคนกินปลอดภัยทั้งโลก” นภาภรออกโรงปกป้องก่อนจะยิ้มแห้งเมื่อเจอสายตาคมดุของภูบดินทร์ มือบางตีแขนชายหนุ่มทันที “พี่ภู! อย่าดุพี่กี้นะ”


“เอ้ย! พี่ไม่ได้ตั้งใจ ก็ตาพี่มันเป็นอย่างงี้นี่หน่า”


“เอ่อ... เชิญตามสบายเลยค่า คุณดาเดี๋ยวพี่ไปกินที่โรงอาหารก่อนนะคะ”


“ค่ะ พี่กี้ ฝากบอกพี่ๆคนอื่นด้วยนะคะว่าดาคงไม่ได้ไปกินด้วย ส่วนกล่องนี้ก็เอาไปแบ่งกันนะคะ”


“รับทราบค่ะ” นภาภรรับกล่องข้าวไบโอชานอ้อยจากหญิงสาวพลางส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม “ขอตัวนะคะ คุณภู”


“ครับ คุณนภาภร”


คล้อยหลังหญิงร่างท้วมไป ชายหนุ่มก็รีบคว้ามือหญิงสาวแล้วลากตรงไปที่ลิฟท์ทันที รอยยิ้มกว้างถูกส่งให้เธออีกครั้ง “ป่ะ ไปกินข้าวกัน”


ร่างสองร่างหายไปจากทางเดินหน้าห้องโดยไม่รู้เลยว่าทั้งสองคนถูกสายตาที่อ่านได้ยากจับจ้องอีกครั้ง สายตาเดียวกับที่เคยจับจ้องพวกเขาตอนที่ดารุณีเข้าโรงพยาบาล จิณณ์เดินหัวเสียกลับไปนั่งที่โต๊ะ เขาหงุดหงิด ใช่... เขาหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นดารุณีมีความสุข


หนึ่งปีที่ผ่านมา หนึ่งปีที่อยู่ที่สิงคโปร์หลายคนอาจมองว่ามันช่างเป็นเหมือนชีวิตในฝัน แต่คงมีเขาคนเดียวที่รู้ว่ามันคือนรก เขาถูกบริษัทจับได้ว่าตนเองโยกย้ายเงินส่วนกลางเข้าบัญชีส่วนตัว กรรมการอาวุโสที่ร่วมมือกับเขาส่งเขาไปประจำอยู่ที่สิงคโปร์ในตำแหน่งแอดมิน[1] จากบอร์ดผู้บริหารกลายเป็นพนักงานตัวเล็กที่ต้องวิ่งเต้นตามความต้องการของคนอื่น


กว่าจะสร้างผลงาน กว่าจะก้าวเป็นหัวหน้าแผนก กว่าจะกลับไปยืนในตำแหน่งผู้บริหารอีกครั้ง เขาต้องเจออะไรตั้งมากมาย แต่หญิงสาวกลับไม่ยื่นมือมาช่วยเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่เคยรักกัน ทั้งๆที่เขาพยายามแก้ตัว ทั้งๆที่เขาพิสูจน์ตัวเองสารพัด เขาทำทุกอย่างหวังให้เธอกลับมามอง กลับมารักเขาและกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง แต่ไม่เลย เธอทำตัวหยิ่งจองหอง ห่างเหินและไม่เข้าใกล้เขาเกินกว่าเหตุ และท้ายที่สุดก็หนีไปแต่งงานกับชายอื่นก่อนจะดีดดิ้งออกไปกินข้าวกับชายอีกคน ใช้ชีวิตน่ารังเกียจและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


เธอทำเหมือนเขาไม่สำคัญสำหรับเธอ...


เขาถูกทิ้งขว้างจากทุกคน ถูกละเลยและถูกดูถูก ความเจ็บถูกสั่งสมและสะสมเป็นความแค้น จิณณ์จึงตั้งใจแน่วแน่ ในเมื่อเธอรักบริษัทเฮงซวยนี้มาก งั้นเขาก็จะเป็นคนทำลายมันเอง!


ชายหนุ่มรัวมือที่คีย์บอร์ดอีกครั้ง ต้องขอบคุณที่เขาถูกโยกย้ายไปมา ทำให้เขาได้มีโอกาสเรียนรู้จากฝ่ายเทคนิกถึงวิธีสืบค้นและดึงข้อมูลจากเครือข่ายต่างๆ พยายามค้นหาทุกอยากจนกระทั้งพบเจอว่าหญิงสาวถ่ายโอนข้อมูลไปยังอีกไดร์ฟอื่นเมื่อสามวันก่อน วันเดียวกันกับที่เขาพยายามโจรกรรมข้อมูลครั้งที่สอง


“ร้ายจริงนะ ตัวเล็ก”


และในเมื่อเธอร้าย เขาก็จะร้ายยิ่งกว่า... มือหนาทำการโอนข้อมูลเข้าไปยังเครื่องคอมพ์อีกเครื่องทันที เขาเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะกด Reboot เพื่อลบประวัติข้อมูลทุกอย่างทิ้ง


“พี่ขอโทษด้วยนะครับ... แต่เพื่อนาคตของพี่ พี่จำเป็นต้องทำ”

 

 

“คนที่อยู่ในห้องนั่นใครเหรอครับ?” ดารุณีชะงักตะเกียบ เกี้ยวสีเหลืองหล่นกลับลงไปในชามบะหมี่แห้งก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้านายเก่าค่ะ”


“เจ้านายเก่าทำไมถึงไปอยู่ในห้องดา?”


ดารุณีคีบเกี้ยวกิน “เพราะตอนนี้เป็นเจ้านายใหม่ของดาแล้วน่ะค่ะ”


“ดา อย่ากวนสิ ตอบคำถามพี่ดีๆ คนนั้นเขาเคยเป็นอะไรกับดา พี่คุ้นว่าเคยเห็นเขาในเฟสบุ๊คดา”


“แฟนคลับเหนียวแน่นของแท้” เรียวปากบางบ่นอุบอิบ


“ดาว่าอะไรนะ?”


ดารุณีกลั้นใจตอบ “คุณจิณณ์เป็นแฟนเก่าดาค่ะ”


“ย้ายห้องซะ” เธอนึกแล้วว่าเขาต้องพูดแบบนี้ “พี่ภูไม่มีสิทธิ์ค่ะ”


“แต่ไอเลวนั่นทำกับดาไว้ซะขนาดนั้น ถ้าตอนนั้นพี่ไม่ติดประจำการอยู่ที่เมกา พี่คงบินกลับมาต่อยหน้ามันให้กลับเกาหลีเหนือไปศัลยกรรมใหม่อีกซักรอบ!


คนฟังอดขำไม่ได้ “ใจเย็นค่ะพี่ภู คุณจิณณ์กับดาไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วค่ะ อีกอย่างพ่อคุณจิณณ์เป็นเกาหลีใต้”


“หน้าตาเหมือนกบเคโระขนาดนั้น จะเหนือจะใต้พี่จะพามันบินไปส่งประเทศเอง บินฟรีด้วย”


“เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วพี่ภู” ดารุณีหัวเราะ “ไม่เอาน่า ดาอโหสิกรรมให้เขาแล้ว ตอนนี้ก็แค่เป็นหัวหน้างานกับลูกน้องเฉยๆ”


“ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น” ชายหนุ่มหน้าคมยกน้ำขึ้นดื่ม “พ่อแม่มันไม่สั่งสอนความเป็นสุภาพบุรุษหรือไง”


“เขาไม่มีพ่อค่ะพี่ภู” ดารุณีเอ่ยเสียงเรียบ “พ่อคนเกาหลีทิ้งเขาแล้วหนีกลับประเทศ ส่วนแม่ไฮโซก็ไม่ได้รักเขาเท่าไหร่ ดีที่คุณจิณณ์เก่งและมีความสามารถทำให้คุณจิณณ์ก้าวมาอยู่ในตำแหน่งบอร์ดบริหารได้ตั้งแต่อายุเพิ่ง 30 ต้นๆ ดาเองยังเคยคิดเลยว่าบางทีเขาอาจหนีดาไปอยู่สิงคโปร์เพราะเกลียดดา”


“ดีแล้ว เกลียดดาเยอะๆเลย” ภูบดินทร์พูดรอดไรฟันก่อนจะสะดุ้งเมื่อถูกหญิงสาวฟาดใส่แขนอย่างแรง “พี่ภู มาแช่งดาแบบนี้หมายความว่าไงคะ!?”


ภูบดินทร์ยิ้มจาง “ไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น พี่ก็แค่ไม่อยากให้เขามายุ่งกับดาอีก”


“ดาเจ็บแล้วจำค่ะ” หญิงสาวยกกระดาษทิชชู่เช็ดริมปาก “พี่ภูอย่าชวนดาเครียดสิคะ เดี๋ยวตาหนูหน้าตาออกมาบูดเบี้ยวจะทำยังไง”


ภูบดินทร์มองคุณแม่ขี้เห่อด้วยแววตาเจ็บปวด ตอนนี้เธอเห็นอะไรก็เป็น ตาหนู ไปซะหมด กว่าเขาจะเข้าใกล้ได้ กว่าเขาจะหาซื้อน้ำหอมที่ไม่ทำให้เธอแพ้ท้อง เลือดตาเขาแทบกระเด็น ไอครั้นพอจะไม่ใส่น้ำหอม แม่เขาก็ไม่ยอมถึงขั้นสั่งให้เขาลางานไปหากลิ่นน้ำหอมที่คล้ายกับของหญิงสาวมาใช้แทน น้ำตาเขาแทบไหล อาจจะฟังดูแย่ แต่เขากำลังนึกอิจฉาเด็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลก


ภูบดินทร์พาเธอกลับมาส่งที่ห้อง เธอทำงานต่างๆไปตามปกติ ทว่าพอใกล้เลิกงานหญิงสาวกลับเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินเสียงตกใจของจิณณ์


“ตัวเล็ก ไฟล์เอกสารตกลงราคากับบริษัทสวีซโซหายไป ตัวเล็กเห็นบ้างมั้ยครับ?” น้ำเสียงตื่นๆทำให้เธอตาโต “หรือว่าโจรมันจะแฮกข้อมูลเครื่องคุณจิณณ์ด้วย”


ไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบโทรให้ฝ่ายเทคนิกตรวจสอบทันทีก่อนจะรีบเข้าไปดูเครื่องคอมพ์ของชายหนุ่มอีกแรง เพียงไม่นานฝ่ายเทคนิกก็โทรแจ้งว่าข้อมูลถูกถ่ายโอนไปยังเครื่องคอมพ์อีกเครื่องหนึ่ง


“เครื่องไหนคะ?!


ฝ่ายเทคนิกเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ย “เครื่องคุณนภาภรครับ...”


เหมือนโลกเงียบไปชั่วขณะ หญิงสาวลอดเสียงเบา “ไม่จริง”


“เกิดอะไรขึ้นครับดา? ฝ่ายเทคนิกแจ้งว่ายังไง?”


“พี่กี้ถูกใส่ร้ายค่ะ” ดารุณีไม่ปักใจเชื่อ เธอมองจิณณ์นิ่ง “มีคนจะป้ายความผิดให้พี่กี้ค่ะ”


“จะเป็นไปได้ยังไงดา? ใครจะกล้าทำ แล้วนี่คุณนภาภรว่าไง?”


“เดี๋ยวดาจะไปคุยกับพี่กี้เองค่ะ”


ร่างเล็กเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันได้เห็นใบหน้าชั่วร้ายของชายหนุ่ม เขากดโทรออกหาฝ่ายเทคนิกและกรอกเสียงเย็น “ทำตามแผนได้...”


          จิณณ์ ดารุณีและนภาภรถูกสอบสวนอย่างหนักหลังฝ่ายเทคนิกยืนยันว่าข้อมูลถูกส่งไปยังเครื่องของเธอจริงและเขายังบอกอีกด้วยว่าเห็นนภาภรเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่มเวลาเกือบบ่ายสามโมงของวันนั้น


           “ดิชั้นไม่ได้ทำนะคะ! ดิชั้นถูกใส่ร้าย”


“แล้วเธอเข้าไปทำอะไรที่โต๊ะคุณจิณณ์”


“คุณจิณณ์สั่งให้ดิชั้นไปช่วยกดเปิดเครื่องค่ะ ดิชั้นไม่ได้ทำเรื่องเลวร้าอย่างนั้นจริงๆนะคะ” สาวร่างอวบตอบปฏิเสธพัลวัน “เรื่องนี้ตรวจสอบกับคุณจิณณ์ได้ค่ะ!!


“ครับ ผมให้เธอช่วยเปิด แต่ผมไม่ได้อยู่ในห้องครับ ผมออกไปคุยกับแผนกธุรการ”


“พี่กี้... คุณนภาภรทำงานอย่างดีมาโดยตลอดไม่เคยขาดตกบกพร่อง ถ้าเธอหวังจะโจรกรรมข้อมูล เธอคงจะทำไปนานแล้วล่ะค่ะ” ดารุณีเอ่ย


“มันอาจมีแรงจูงใจอย่างอื่นก็ได้” เสียงของบอร์ดคนหนึ่งดังขึ้น “บางทีอาจมีบริษัทคู่แข่งมายื่นข้อเสนอ”


“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆไหนล่ะคะหลักฐาน” อารมณ์คนท้องเริ่มขึ้น “ดาขอรับประกันด้วยตำแหน่งออดิท[2]ของดาค่ะว่าพี่กี้ไม่ใช่คนร้าย”


“คุณดา...” นภาภรครางอย่างตกใจ “ดิชั้นขอรับผิดชอบ...” มือบางยกขึ้นห้ามก่อนดารุณีจะเอ่ยเสียงจริงจังอีกครั้ง “ถ้าไล่พี่กี้ออก ดาก็ขอลาออกค่ะ!

 

 

“ว้าวววววววว ห้องกว้างจังเลย” ว่าแล้วสาวร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มทันทีโดยมีเสียงผู้จัดการสาวหัวเราะไล่หลัง “พี่อยู่ห้องข้างๆนะคะ น้องพาย”


“ไม่มาอยู่ด้วยกันเหรอ พี่นีล” เสียงหวานถามอ้อน ทำให้เธออดที่จะเดินไปยีผมนุ่มของหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยวเสียไม่ได้ “ขี้อ้อนจริงนะเรา อยู่แค่ห้องข้างๆนี่เองมีอะไรก็โทรเรียกสิ”


นีลณีส่ายหัวเมื่อพรรณพรายทำหน้ามุ่ยก่อนจะขอตัวไปเก็บของ หลังประตูห้องปิด พรรณพรายก็สลัดคราบเด็กหญิงแสนดีทิ้งทันที เธอเดินไปล็อกประตูห้องและออกไปยืนสูดลมริมระเบียง พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะตกดิน หญิงสาวปล่อยให้สายลมปะทะใบหน้า นกนางนวลพากันบินกลับรัง เสียงคลื่นปะทะชายหาด แต่ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศ เธอกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงทุ้ม


“น้องพาย สนใจลงมาเดินเล่นกับพี่มั้ยครับ?” ไม่ใช่ใครที่ไหน ผู้ช่วยผู้กำกับคนเดิมนั่นเอง พรรณพรายมองอย่างรังเกียจจากชั้น 2 ก่อนตอบ


“พายจะพักผ่อนแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ”


สิ้นคำเธอก็หมุนตัวกลับเข้าห้องทันที เธอรูดม่านปิดอย่างไร้เยื่อไย เรียวปากเล็กก่นด่าไม่หยุดปาก “คนบ้าอะไรวะ ตามตื้ออยู่ได้ น่ารำคาญ แห้งก็แห้ง หน้าก็เหมือนปลากระเบน ใครเขาอยากได้เป็นแฟนวะ ไม่เจียมตัวเลยให้ตายสิ”


หญิงสาวบ่นงึมงำไม่หยุดและเมื่อหงุดหงิด เธอจึงรีบคว้ามือถือโทรหาคนรักทันที


“ถึงแล้วหรือครับพาย?”


เสียงทุ้มนุ่มทำให้เธอยิ้มได้เสมอ “ถึงแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ที่อ่าวมะนาวค่ะ รีสอร์ตน่ารักมากเลย ไว้วันหลังพี่ริวมากับพายนะคะ เดี๋ยวพายจะเป็นไกด์แล้วพาเที่ยวเอง”


“ได้สิครับ...”


“พี่ริวทำอะไรอยู่คะ?”


“ว่าจะไปเอาของเก่าออกอีกซักรอบ”


“โธ่ เป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะหายคะ? ดูแลตัวเองเยอะๆน้า”


“คร้าบผม”


ก๊อกๆ


“พี่ริวแค่นี้ก่อนนะคะ รักนะคะ จุ้บ”


ร่างเล็กวางมือถือลงและเดินร่าเริงไปที่ประตูห้อง เธอเปิดประตูออกพร้อมเอ่ยทัก “ของหวานที่สัญญาไว้.. กรี๊ดดดดดด!


เสียงกรีดร้องของพรรณาพรายเงียบลง เธอถูกผลักเข้าห้องทิ้งไว้เพียงเสียงกลอนประตูที่ถูกล็อก

 

  


[1] Administration หมายถึง งานฝ่ายธุรการ

[2] Auditor หมายถึง ผู้ตรวจสอบบัญชี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #30 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:17
    ตัวละครชั่วร้ายทุกคนเลย ไรท์โหดมาก
    #30
    1
    • #30-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 9)
      12 กันยายน 2561 / 23:04
      omggggggg ตามมาอ่านด้วยหรอคะะะะะะ
      #30-1
  2. #19 SamanthaArlan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 21:47
    ดาน่าสงสารอ่ะ
    #19
    0
  3. #10 ข้าวปั้น ตัวร้าย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 12:02
    สงสารหนูดาจัง โดนศึกสองด้านเลย
    #10
    0