ร้าย - จบบริบูรณ์ -

ตอนที่ 7 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    12 ก.ค. 58



บทที่ 6


พระอาทิตย์เริ่มส่องสว่างอีกครั้ง หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นทั้งๆที่เจ็บระบมไปทั้งตัว ห้องกว้างที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอหวนคิดถึงค่ำคืนที่ผ่านมา ค่ำคืนที่เธอถูกเขาขืนใจในห้องน้ำชาย ดารุณีหันซ้ายขวาหาคนใจร้ายทันที แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อพบร่างสูงที่กำลังเดินออกจากห้องแต่งตัว


“ตื่นแล้วหรือ” ตรีศูลขยับเข้าใกล้ “เมื่อคืนคุณตัวร้อน


“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!!” ดารุณีปัดมือที่กำลังเอื้อมเข้าหาออกจากตัว ดวงตาคู่คมเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!


“นี่คุณผมแค่ลงโทษคุณนิดหน่อยเท่านั้น


“ลงโทษอะไรของคุณ!” ดารุณีสวนกลับ “คุณมันชั่ว! คุณขืนใจฉัน!


“หึ” เสียงเข้มดังขัด “อย่ามาสำออย! ทำอย่างกับตัวเองไม่เคย คุณเองไม่ใช่หรือไงที่ชอบขอให้ผมทำหน้าที่ สามี ที่ดี” ตรีศูลใช้คำพูดตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ดารุณีขยับผ้าห่มขึ้นปิดร่างกาย น้ำตาหยดเล็กกลิ้งออกจากดวงตา ก่อนเธอจะเปล่งเสียงหวานที่ไร้คำสะอื้น “ลูกเพิ่งอายุสองเดือน ถ้าตาหนูเป็นอะไรไปจะทำยังไง”


ใบหน้าของดารุณีฉายแวววิตก เธอเคยอ่านเจอเรื่องการแท้งเพราะมีเพศสัมพันธ์ระหว่างตั้งครรภ์มาก่อน


“ใครสนล่ะ!” คนเป็นพ่อเสยผมของตัวเอง “ตรวจดีเอ็นเอก่อนเถอะคุณแล้วค่อยยัดเยียดความเป็นพ่อให้ผม แล้วอีกอย่าง…. บางทีลูกของคุณอาจไม่ได้อยู่กับคุณแล้วก็ได้”


ดารุณีน้ำตาไหลพราก เธอเจ็บไปทั้งใจ มือบางกุมหน้าท้องนิ่งก่อนจะรีบลุกขึ้นทั้งๆที่ไร้อาภรณ์ติดตัวทำเอาคนมองจ้องอย่างไม่วางตา ร่างบางพุ่งไปยังกระเป๋าของตน มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วกดออกทันที ดารุณีรอเพียงครู่แล้วจึงรีบเอ่ยเสียงร้อนรน “วิชิต มารับดาที่คอนโดของคุณตรีศูลหน่อย ดาจะไปโรงพยาว้าย!!


“ไม่ต้องมา!” เสียงทุ้มตะโกนใส่มือถือ “เดี๋ยวฉันจะดูแลคุณหนูดาของแกเอง แค่นี้แหละ!


ติ๊ด


มือหนาของเขาโยนโทรศัพท์คืนเธอก่อนส่งดวงตาเย็นชามองใบหน้าที่ยังคงอาบน้ำตา “จะยืนยั่วไปถึงไหน แต่งตัวซะผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”


“ฉันไปเองได้ค่ะ” ทิฐิของเธอมีสูงกว่าที่เขาคิด ตรีศูลจึงเอ่ยย้ำ “ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนผมจะหมดความอดทน หรือคุณอยากให้ผมทำหน้าที่สามีอีกรอบ”


“น่ารังเกียจ!” ดารุณีพยายามใช้มือบางปิดร่างกาย “คุณมันทุเรศที่สุด!!


“ดี! เกลียดให้มากๆ และรู้ไว้ซะว่าคราวหน้าอย่าทำกับผมและพายแบบนี้อีก!!


“คุณพูดเรื่องบ้าอะไร


“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง! ตกลงจะไปมั้ยหรือจะเอาอีกซักยก”


ตรีศูลมองร่างเล็กที่วิ่งเข้าห้องน้ำทันทีที่สิ้นเสียง เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อคิดถึงค่ำคืนแสนหวานที่เพิ่งผ่านไป ร่างบางและเสียงใสทำให้เขารู้สึกละมุนจนยากจะห้ามใจ เขาไม่สงสัยเลยว่าทำไมผู้หญิงแบบเธอถึงได้มีผู้ชายพากันติดตามและหลงไหล แต่แล้วตรีศูลก็ต้องรีบส่ายหัวปรับสีหน้าให้เย็นชาอีกครั้ง มือหนาเสยผมอย่างหงุดหงิดที่เกือบเผลอใจ ดวงตาคู่คมมองประตูห้องน้ำพลางเอ่ยเสียงเบา


“ดารุณี เธอนี่มันแม่มดชัดๆ!

 

 

“เป็นยังไงบ้างคะ?”


“เด็กปลอดภัยดีค่ะ” แพทย์หญิงของโรงพยาบาลดังตอบด้วยรอยยิ้ม “หัวใจพัฒนาตามอายุครรภ์ปกติดี โดยปกติแล้วอายุครรภ์แค่ 8 สัปดาห์จะยังเห็นตัวอ่อนไม่ชัดเจน ดังนั้นคุณแม่ไม่ต้องกังวลนะคะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ”


“งั้นหรือคะ” หมอหญิงท่าทางชำนาญยิ้มกลับให้ คุณหญิงดารุณี คนไข้วีไอพีของเธอที่กำลังโล่งใจพร้อมเอ่ย “อันนี้ต้องชมคุณแม่นะคะที่ดูแลน้องเขาดี แต่ระวังนะคะ กินอาหารต้องกินให้ตรงเวลาเพราะตอนนี้ทารกกำลังต้องการโปรตีนอย่างต่อเนื่อง”


“ทราบแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อยก่อนถามซ้ำ “เอ่อแน่ใจนะคะคุณหมอว่าตาหนูจะไม่เป็นอะไร?”


“ค่ะ ผลอัลตร้าซาวน์ปกติทุกอย่างค่ะ ที่จริงคุณพ่อเก่งมากเลยนะคะที่ทำอย่างถูกวิธี”


“หา?” ดารุณีส่งเสียงหลงจนคุณหมอหญิงยิ้มขำ “ก็หมายถึงมีเพศสัมพันธ์อย่างถูกวิธียังไงล่ะคะ ท่าทางคุณพ่อจะศึกษามาก่อน


“คุณหมอ!” ใบหน้าของดารุณีแดงไปถึงหูด้วยความกระดากอายกับคำว่า ศึกษามาก่อน เธอก้มหน้าหลบดวงตาของแพทย์หญิงก่อนจะรีบเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว “ถ้าปกติดีก็ดีแล้วล่ะค่ะ ดิชั้นของตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องไปทำงานต่อ”


“ค่ะ เชิญเลยค่ะคุณหญิง”


พอร่างเพรียวบางลุกจากเตียงอัลตร้าซาวน์แล้วเดินหลบเข้าไปในห้องแต่งตัว คนเป็นหมอก็อดเอ่ยเสียงขันไม่ได้ “จะหลบอีกนานมั้ย? ไอริว”


ตรีศูลหน้ากระตุก “ใครหลบกันครับพี่แก้ว”


“แล้วไอที่ทำอยู่นี่มันเรียกว่าอะไร”


ตรีศูลกระแอ้มไอเบาๆก่อนเปิดม่านของห้องอัลตร้าซาวน์แล้วเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างเตียง “ดาเขาเป็นยังไงบ้างครับ?”


“ทำเป็นฟอร์มถาม ก็อย่างที่แกแอบได้ยินนั่นแหละ” มือของแพทย์หญิงขยับเม้าส์ไปมา มืออีกข้างชี้ไปที่จอซึ่งมีภาพตัวอ่อนสีขาวดำ “ลูกแกปกติดี หายห่วง”


“งั้นก็ดีแล้วครับ”


แพทย์หญิงแก้วเกล้าเหลือบมองเขาพลางยิ้มล้อเลียน “ดีที่แกทำถูก มีบางเคสเหมือนกันที่ไม่รอดเพราะทำแบบผิดๆ”


“พี่เอาอะไรมาพูด” คนล้อหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเห็นรุ่นน้องหน้าแดง “หยุดขำได้แล้วพี่”


“สามปี ที่ฉันทำงานที่นี่ ก็มีวันนี้นี่แหละที่ฉันรู้สึกดีกับการอนุญาตให้คนอื่นมาแทรกคิว ฮ่ะฮ่าฮ่า”


“พี่อย่าหัวเราะสิ!!


“แกเลือกฉันเองนะ ดังนั้นแกก็ต้องยอมรับผลการกระทำด้วย” เธอพยายามหยุดขำก่อนเอ่ยถาม “แล้วทำไมแกไม่ให้หมอคนอื่นตรวจล่ะวะไอริว หมอที่นี่มือทองทั้งนั้น” ตรีศูลทำสีหน้าอึกอักมองอดีตรุ่นพี่สมัยมัธยมแล้วพูดเสียงค่อยผิดนิสัย “เอ่อก็…. ผมไว้ใจพี่แก้วมากที่สุดไงครับ”


“อย่ามาโกหก แกมันโกหกเก่งเฉพาะเรื่องธุรกิจ บอกความจริงมาซะไอลูกหมา” ตรีศูลหลบสายตายกมือกอดอกพลางตอบ “ก็หมออีกคนเป็นผู้ชาย….


เป็นคำตอบที่ทำเอาแพทย์หญิงอารมณ์ดีไปตลอดทั้งวัน


“ไอริว! ไอลูกหมาหวงก้าง!


ดารุณีกลับมาด้วยสีหน้างงๆกับบรรยากาศ คุณหมอหญิงยิ้มขำคนเดียวในห้องตรวจ เธอยื่นแผ่นภาพอัลตร้าซาวน์ให้ก่อนจะเดินไปเลื่อนผ้าม่านข้างเตียงแล้วชี้ไปที่ประตูพลางโบกมือลา ส่วนชายหนุ่มที่ขอนั่งรอหน้าห้องกลับมีสีหน้าบอกบุญไม่รับเสียยิ่งกว่าตอนพาเธอเข้าโรงพยาบาลจนดารุณีแอบคิดไม่ได้ว่าชายหนุ่มคงจะอารมณ์เสียที่ต้องรอเธอนาน


“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย จะได้ไปทำงาน” เสียงเย็นๆพูดกับเธอทันทีที่เห็นหน้า


“แล้วเรื่องยากับค่าใช้จ่าย


“จะกินยาอะไรนักหนา” ตรีศูลจ้องเธออย่างหงุดหงิด “ยาไม่ต้อง ส่วนเรื่องเงินจ่ายให้แล้ว อย่าช้าจะได้มั้ย วันนี้ผมสายมากแล้ว”


ดารุณีดูนาฬิกาข้อมือแล้วต้องตาโตเมื่อเข็มสั้นชี้ไปที่เลขสิบ “ตายจริง แถวนี้รถติดซะด้วย”


ตรีศูลมองคนบ้างานที่กำลังกวีกวาดจะเรียกแท็กซี่หน้าตึกด้วยความไม่ชอบใจ มือหนาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แล้วลากไปยังรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองทันที เขาเหวี่ยงเธอเข้ารถ อ้อมตัวเดินขึ้นอีกฝั่งพลางสตาร์ทรถท่ามกลางเสียงโวยวายของเธอ “คุณจะพาฉันไปไหนอีกคะ?! ฉันต้องไปทำงาน”


“ก็จะไปส่งอยู่นี่ไง”


ดารุณีเลิกคิ้วสูง หัวใจเธอเต้นแรงด้วยเหตุผลบางอย่างแต่หญิงสาวกลับเสแสร้งยืดตัวตรงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่จำเป็นค่ะ กรุณาจอดรถด้วยค่ะ”


“เสียใจด้วยคุณหญิง เมื่อซักครู่ผมเห็นปาปารัสซี่แอบถ่ายรูปพวกเราแล้ว ผมจะไม่ยอมถูกสังคมประณามว่าเป็นสามีไม่เอาอ่าวทิ้งภรรยาให้นั่งรถแท็กซี่ไปทำงานหรอกครับ”  


ดารุณีเข้าใจชัดเจนเขาแค่กลัวเสียหน้าตาทางสังคม….


หญิงสาวสิ้นแรงขัดขืนเหม่อมองรถมากมายที่ติดอยู่บนท้องถนนเบื้องหน้า น้ำตาของเธอเริ่มไหลซึม มือบางกุมหน้าท้องไว้ไม่ปล่อย เธอเบนใบหน้าหนีชายหนุ่มข้างตัวก่อนจะปล่อยให้น้ำตากลิ้งอาบแก้มอีกครั้ง ครั้งแรกเธอถูกวางยาจึงจำเรื่องราวระหว่างเธอกับเขาไม่ค่อยได้ แต่ในครั้งนี้ เมื่อวานนี้ ภาพเหตุการณ์โหดร้ายกลับฉายชัดตอกย้ำในความทรงจำ เธอถูกกระทำอย่างไร้ค่าบนพื้นกระเบื้องเย็นๆของห้องน้ำชายในที่ทำงานของตัวเธอเอง


ยังดีที่เป็นในห้องน้ำและโชคดีที่อาคารมีนโยบายประหยัดพลังงานด้วยการปิดไฟในส่วนทางเดินหลัง 5 โมงเย็น ทำให้มันกลายเป็นที่ลับตาคนโดยปริยาย


น้ำตาของเธอไหลอีกระลอกจนหญิงสาวต้องสะกัดกั้นไม่ให้เรียวปากลอดเสียงสะอื้น


จะมีภรรยาซักกี่คนที่ถูกสามีย่ำยีได้เท่าที่เธอกำลังโดนอยู่? ขนาดเธอเข้าโรงพยาบาล เขากลับไม่แคร์ไม่ถามเลยว่าผลตรวจเป็นอย่างไร...


จากความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจส่งผลให้ดารุณีหลับสนิทด้วยเวลาเพียงไม่นาน ตรีศูลลอบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆพลางเสยผมอีกครั้ง “ร้องไห้เก่งจริงนะแม่คุณ


ชายหนุ่มกดเชื่อมต่อบลูทูธกับหูฟังไร้สายแล้วกดเบอร์โทรออกพลางเอ่ยเสียงสุภาพ “ผมเองครับ…. เมื่อสักครู่มีคนแอบถ่ายรูปผมที่โรงพยาบาลครับ…. ดีครับ…. หวังว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวังอีกนะครับ…. แค่นี้นะครับสวัสดีครับ”

 

 

“ตัวเล็ก! ตัวเล็กโอเคมั้ยครับ? พี่ขอโทษด้วยที่เมื่อวานพี่ไม่อยู่ช่วย”


“ดากับพี่กี้โอเคค่ะ เคลียร์เรียบร้อยแล้ว” ดารุณียิ้มให้ร่างสูงที่จู่โจมเธอทันทีที่เธอก้าวเข้าห้อง เธอพยายามคุมเสียงให้ปกติ “คุณจิณณ์ล่ะคะ? คุยกับลูกค้าเป็นไงบ้าง?”


“อย่าเพิ่งถามพี่เลยครับ ตัวเล็กแน่ใจนะว่าทุกอย่างโอเค พี่ตกใจแทบแย่ที่จริงพี่น่าจะกลับมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยง แต่ดันติดพวกตาแก่ผู้บริหารลากไปคุยต่อ


หญิงสาวรีบปิดประตูให้สนิทก่อนเอ่ย “คุณจิณณ์ระวังคำพูดด้วยค่ะ”


“ใครสนกันล่ะครับ! เพราะเรื่องเมื่อวานใช่มั้ยทำให้วันนี้ตัวเล็กมาทำงานช้า”


ดารุณีทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ นาฬิกาที่โต๊ะบอกเวลา 11.30 . หญิงสาวยิ้มบางให้คนขี้โวยวายที่ยังนิสัยไม่เปลี่ยน มือเล็กหยิบแว่นตาทำงานขึ้นสวมเพื่อปิดรอยช้ำของดวงตาก่อนเอ่ย “ดาแค่ตัวร้อนนิดหน่อยค่ะคุณจิณณ์ เมื่อเช้าดาเลยไปหาหมอมา เดี๋ยวตอนเที่ยงดาจะไปทำเรื่องลาป่วยครึ่งวันน่ะค่ะ”


“ทำงานถึงขั้นป่วย ตัวเล็กดูแลตัวเองให้มากๆนะครับ เอางี้เดี๋ยวพี่….


ติ๊ด


“คุณดาค่ะ โทรศัพท์จากแผนกธุรการค่ะ”


เสียงนภาภรดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของดารุณีทำให้หญิงสาวต้องรีบขอตัวแล้วพูดคุยเรื่องงานกับปลายสายโดยไม่ทันสังเกตสายตาที่มองมาจากหนุ่มหน้าเกาหลี


จิณณ์เดินกลับไปที่โต๊ะมองหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับเครื่องคอมพ์ด้วยสายตาที่อ่านได้ยาก มือของเขาหมุนปากกาไปมาอย่างใจลอยก่อนจะรีบหยุดการหมุนก้มหน้าอ่านเอกสารเมื่อนภาภรเดินเข้ามายื่นเอกสารให้ดารุณี นภาภรเสียอีกที่เหมือนจะจับความผิดปกติบางอย่างได้ เลขาฯร่างอวบยิ้มอย่างสนุกก่อนจะเอ่ยชวนดารุณีเสียงดัง


“คุณดาเอกสารวางไว้ก่อนเถอะค่ะ นี่เที่ยงแล้ววันนี้มีตลาดข้างตึก เราไปหาอะไรทานกันเถอะค่ะ”


ดารุณีมองนาฬิกาอีกครั้งพลางเอ่ยยิ้ม “ก็ดีค่ะพี่กี้” หญิงสาวขยับเก็บข้าวของเล็กน้อยแล้วจึงลุกขึ้น “งั้นเราไปกันเถอะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณจิณณ์”


“เดี๋ยวก่อนครับตัวเล็ก พี่ขอไปด้วย”


ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด


แต่แล้วเสียงมือถือที่ดังขึ้นกลับทำให้เขาชะงัก ดวงตาของเขาส่อแววหงุดหงิดก่อนจะบอกสองสาวให้ไปกันก่อนเพราะดันติดธุระสายสำคัญ นภาภรหัวเราะขำอยู่คนเดียวก่อนจะรีบลากร่างบางออกไปด้วยสีหน้าร่าเริงผิดกับชายหนุ่มในห้องราวฟ้ากับเหว จิณณ์กดรับโทรศัพท์มือถือพลางเอ่ยเสียงเข้มเป็นภาษาจีน


“ว่าไงครับคุณหวัง”

 

 

ดารุณีดึงกระโปรงทรงเอที่ค่อนข้างสั้นของพรรณพรายอย่างจนใจก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในรถหรูซึ่งจอดค้างมา 2 วันติด  หญิงสาวมองเสื้อผ้าที่ตนใส่มาทั้งวันด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ใช่... ชุดนี้เป็นของพรรณพราย ถ้ายัยดารารองเท้าแก้วมาเห็นเธอใส่ชุดนี้มีหวังยัยนั่นคงกรี๊ดจนแก้วหูเธออักเสบแน่ๆ เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ดารุณีจึงเอื้อมหยิบมือถือขึ้น เธอกดหาเบอร์โทรเพียงครู่แล้วจึงโทรออก


“คุณหญิงดารุณี?”


“ฮัลโหล นั่นน้ำผึ้งรึเปล่า?”


ใช่แล้วค่ะ” เสียงปลายสายเอ่ยรับอย่างดีใจ “สวัสดีค่ะ คุณหญิง ไม่ทราบวันนี้มีอะไรให้น้ำผึ้งรับใช้ดีคะ?”


“น้ำผึ้ง... ตามสืบดาราที่ชื่อพรรณพรายให้ฉันหน่อย”


“พรรณพราย? อยากได้ข้อมูลแบบไหนคะคุณหญิง?”


“เชิงลึกที่สุดเท่าที่น้ำผึ้งจะสามารถสืบหาได้”


“ได้เลยค่ะ น้ำผึ้งจะพยายามขุดให้ลึกที่สุดเลยค่ะ” เสียงร่าเริงเอ่ยย้ำ “ว่าแต่คุณหญิงต้องการภายในวันไหนคะ?”


“ขอด่วนที่สุดจ่ะ”


“ส่งให้ทางเดิมนะคะ?”


“ใช่ เรื่องนี้ฉันฝากเธอด้วย”


“ได้เสมอเลยค่ะคุณหญิง เดี๋ยวน้ำผึ้งจะติดต่อไป”


ดารุณีวางสายลงพลางนึกไปถึงคำพูดของตรีศูล คนของผมสืบมาแล้วว่าเป็นฝีมือของคุณ!!’ ‘และรู้ไว้ซะว่าคราวหน้าอย่าทำกับผมและพายแบบนี้อีก


หญิงสาวขยับเรียวปากงามยกยิ้มเย็นกับผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียวที่เธอมีอยู่


ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเล่นกับไฟ ก็ต้องเตรียมตัวเจ็บเพราะไฟด้วยเช่นกัน!!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #9 ข้าวปั้น ตัวร้าย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 11:25
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ สนุกค่ะ พระเอกเลวมากกกก
    #9
    0