ร้าย - จบบริบูรณ์ -

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 ก.ค. 58



บทที่ 1


“คุณกล้าดียังไงไปทำกับพายแบบนั้น!


เพี๊ยะ!!


“ว้าย!! คุณหนู!!


ร่างบางที่ล้มลงพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอเพียงสูดลมหายใจเข้า จมูกโด่งยังเชิดขึ้นอย่างถือดีก่อนจะช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมองร่างสูงโปร่งกำยำของชายผู้บุกรุกตรงหน้า วันนี้เขามาด้วยเสื้อเชิ้ตสีเทา เนคไทสีดำกับกางเกงสแล็คหรูสวมทับด้วยเสื้อสูทเข้าชุด ใบหน้าหล่อเหลาส่งดวงตาสีน้ำตาลเข้มมายังเธอ กรามหนาขบขึ้นจนเห็นรอยนูน คิ้วเค้มขมวดเข้าหากันแน่นก่อนมือหนาจะเสยผมอย่างลวกๆแบบเคยตัว


“แล้วคุณกล้าดียังไงเข้ามาในคฤหาสน์ของฉันและทำร้ายคนที่อุ้มท้องลูกของคุณแบบนี้” แม่ของลูกถามกลับพร้อมยันตัวขึ้นโดยมีคนใช้ช่วยพยุง มือบางกุมแก้มซ้ายที่เจ็บช้ำก่อนจะเผยยิ้มเย็น “อย่าลืมสิคะ คุณสามี ว่าฉันสามารถแจ้งความข้อหาทำร้าย ภรรยา ได้นะคะ”


“ดารุณี!


“ค่ะ ดิชั้นจำชื่อของตัวเองได้ ไม่เหมือนกับคุณหรอกค่ะที่คงลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นสามีของใครและสมควรต้องทำตัวยังไง”


“คิดเหรอว่าผมอยากได้คุณเป็นเมียน่ะ” วาจาร้ายกาจบาดลึกลงในใจของหญิงสาว “ถ้าไม่ใช่เพราะยานั่น ผมก็คงไม่มีทางให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่”


“อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย” คนมีศักดิ์เป็นถึงท่านหญิงโต้กลับ “ใครๆก็รู้ดีว่าเรื่องมันเกิดเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของคุณอยากมีชื่อทางลัดถึงขั้นจับลูกชายยัดเข้าห้องเพื่อให้ไปลักหลับคนอื่น เรื่องเลวร้ายแบบนี้ก็คงไม่เกิดกับฉันเหมือนกัน”


“อย่ามาพูดถึงแม่ผมแบบนี้นะ!!


“ทำไมจะพูดไม่ได้ในเมื่อมันเป็นความจริงและยอมรับซะเถอะว่าคุณเองก็ไม่ต่างจากแม่ของคุณ!” แต่ก่อนที่มือหนาจะปะทะเข้ากับใบหน้าของเธออีกครั้ง การ์ดของเธอก็เข้ามาชาร์ตชายหนุ่มเสียก่อน “โธ่เว้ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!


“ไปอ่านหนังสือการเป็นสุภาพบุรุษเพิ่มด้วยนะคะ คุณสามี เสียดายที่อุตส่าห์จบจากเมืองผู้ดี”


“ดารุณี!!


“เอ... ถ้าจำไม่ผิด ตารางตอนเช้าของคุณคือเข้าประชุมกับท่านซีอีโอของเอ็กซาน ดังนั้นฉันว่าคุณเก็บแรงไว้อาละวาดวันหลังเถอะค่ะ ฝากส่งแขกด้วย” ท้ายเสียงเอ่ยกับการ์ดของตน เพียงไม่นานร่างของตรีศูลก็ถูกลากออกไปตามระเบียบ เหลือเพียงแผ่นหลังที่สั่นไหวและดวงใจที่ปวดร้าวของหญิงสาว


“คุณหนูเจ้าคะ.... ทำใจดีๆไว้....” พินไพรพุ่งเข้ามาโอบกอดคุณหนูของหล่อนและรีบพาไปยังโซฟา “ไม่เอาค่ะคุณหนู หน้าเปื้อนหมดแล้ว คุณหนูอย่าไปทนกับผู้ชายแบบนี้เลยค่ะ ชื่อเสียงเกียรติยศซื้อความสุขไม่ได้หรอกนะคะคุณหนู”


“เพื่อลูก... ดายังไหวค่ะ... ฮึก” คนมองได้แต่ส่ายหัวโอบไหล่เล็กเข้าแนบกายเพียงเท่านั้น

 

 

ตรีศูลขับรถออกจากคฤหาสน์ตระกูลวัฒนาราชกรกุลอย่างหัวเสียพร้อมกระแทกมือขวาเข้ากับพวงมาลัยอย่างเต็มแรง


“โธ่เว้ย! ให้มันได้แบบนี้สิ” เสียงสบถดังขึ้น เมื่อสิ่งที่เขาหวังไม่เป็นดั่งใจเลยสักอย่าง มือหนาเสยผมตัวเองอีกครั้ง “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ดารุณี...”


ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด....


เสียงที่ดังขัดห้วงความคิดทำให้คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้ายามเมื่อเห็นหมายเลข ก่อนจะถอนหายใจพลางกดรับสาย “ว่าไงครับ น้องพาย”


“พี่ริวอยู่ไหนคะ? ทำไมพายตื่นมาไม่เจอพี่ริว”


“วันนี้พี่มีประชุมแต่เช้าน่ะ พายมีอะไรรึเปล่า” เมื่ออีกฝ่ายส่งเสียงขุ่น พรรณพรายจึงรีบปรับเป็นเสียงหวานอ้อนอย่างรู้งาน “เปล่าหรอกค่ะ... พายแค่สงสัย เมื่อคืนไม่เห็นคุณจะบอกว่าไปไหนแต่เช้า”


เมื่อได้ยินชายหนุ่มจึงคลายเสียงเข้มลง “ผมขอโทษด้วยที่ไม่ได้ปลุก ผมรีบไปหน่อย”


“ไม่เป็นไรค่ะ พายเข้าใจ ยังไงวันนี้ก็สู้ๆนะคะ วันนี้พายกลับดึกนะคะ มีคิวถ่ายละครจนถึงเที่ยงคืน”


“อืม เข้าใจแล้วครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”


“ค่ะ พายรักพี่ริวนะคะ พี่ริวก็อย่าโหมงานนักล่ะ พายเป็นห่วง”


“ครับ พายก็ตั้งใจทำงานนะ”


“ค่า บัยบายค่ะพี่ริว”


“ครับ”


ชายหนุ่มวางมือถือลงข้างตัว ถอยเข้าจอดรถในตำแหน่งผู้บริหารและเอื้อไปหยิบเอกสารที่เบาะหลังพลางระบายลมหายใจอีกครั้งเมื่อครานี้ปลายสายคือคนที่เขาไม่อยากคุยมากที่สุดในเวลานี้ เขาปิดระบบสั่นและเก็บมือถือของตนกลับเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม แต่ไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปในห้องทำงานเสียงของเลขาฯหน้าห้องก็ดังเรียกซะก่อน


“คุณตรีศูลค่ะ ดิชั้นขอประทานอภัยจริงๆค่ะ คือ....”


“แม่ผมโทรมาสินะ โอเคผมรู้แล้ว ขอบคุณมากครับ” พูดกับหญิงร่างท้วมก่อนจะกดรับสายจากโต๊ะทำงานของตน และหูเกือบแตกเมื่อได้ยินเสียงของมารดา “แกไม่มีทางหนีแม่พ้นหรอก นายริว!


“ผมก็ไม่ได้คิดหนีอยู่แล้วนี่ครับ แม่มีอะไรโทรมาแต่เช้า”


“ฉันล่ะปวดหัวกับแกซะจริง แกไปตบหน้าหนูดาเขาทำไมห๊ะ”


“คราวนี้ใครโทรไปรายงานอีกล่ะครับ” ชายหนุ่มกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย


“แกยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะนายริว!! มีอย่างที่ไหนไปตบผู้หญิงท้อง”


“ก็เขายั่วโมโหผมก่อนนี่ครับ”


“ฉันสั่งสอนแก ส่งแกให้ไปทำคะแนน แกดันทำให้เขาเกลียดเข้าไส้เสียขนาดนี้ ยังดีนะที่แกเก่งพอทำให้หนูดาเขาท้อง ไม่งั้นสะใภ้แม่หลุดมือไปไกลแน่ๆ”


“แล้วแม่ถามผมบ้างมั้ยว่าผมอยากได้รึเปล่า”


“หนูดาเขาไม่ดีตรงไหน รูปร่างหน้าตา นิสัย ชื่อเสียง ตำแหน่งการงานพร้อมสรรพเสียขนาดนี้”


“แต่ผมมีพายอยู่ก่อนแล้ว”


“เห๊อะ! ยัยผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีซักอย่างเนี่ยนะที่แกจะเลือกมาเป็นเมีย ข้ามศพฉันไม่ก่อนเถอะ!! แล้วแกก็รีบกลับไปขอโทษหนูดาซะด้วย เพราะหลานที่ฉันจะอุ้มจะต้องเกิดจากคุณหญิงดารุณีเท่านั้น เข้าใจที่แม่พูดไหม ริว”


“ชีวิตผม ผมเลือกเองเป็น! เสียงตะคอกดังลั่นไปถึงข้างนอก “แค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องเข้าประชุมแล้ว”


“นายริ.....”


แกร๊ก!!


ตรีศูลวางหูลงอย่างรวดเร็ว เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เงยหน้ามองนาฬิกาก่อนจะคว้าเอกสารการบนโต๊ะมาอ่านเพื่อดับความหงุดหงิดใจ

 

 

ร่างบางที่กำลังเดินเข้าบริษัทยักษ์ใหญ่สามารถเรียกทุกสายตาให้จับจ้องได้ตามเคย ความสวยและดีกรีความเก่งกาจทำให้คนตรงหน้าเป็นที่ล่ำลือและหมายปองของชายหนุ่มน้อยใหญ่ แม้นิ้วนางข้างซ้ายจะประกาศชัดว่าเธอมีเจ้าของ แต่เมื่อกระแสข่าวบอกว่าเจ้าของเธอนั้นไม่ใยดี มีหรือที่ภมรอย่างพวกเขาจะอดใจกระดังงาลนไฟไหว


“สวัสดีค่ะ คุณดา”


ดารุณียิ้มตอบพลางยกมือขึ้นไหว้ “พี่กี้ สวัสดีค่ะ วันนี้มีงานด่วนอะไรให้ดาเซ็นมั้ยคะ?”


“พี่เตรียมให้คุณดาเรียบร้อยแล้วค่ะ” เลขาฯสาวรุ่นใหญ่ยิ้มตอบอย่างเอ็นดู “จริงสิคุณดา พี่เห็นคุณดาชอบใส่ส้นสูง พี่ว่าคู่นี้สวยดี ราคาไม่แพง พี่เลยซื้อมาฝาก” ว่าพลางหยิบรองเท้าสีฉูดฉาดขึ้นส่งให้และมองใบหน้าดีใจของหญิงสาวที่เปรียบเหมือนลูกสาว


“ว้าวววววว ขอบคุณมากค่ะพี่กี้” รอยยิ้มดีใจฉายกว้างก่อนหุบลง “แต่ดาขอเก็บไว้ก่อนนะค่ะ ดางดชั่วคราวน่ะค่ะ”


“อ้าว? คุณดาเจ็บเท้าหรือคะ?”


“เปล่าหรอกค่ะ” หญิงสาวส่ายหัวพร้อมวางกล่องรองเท้าไว้ที่ริมโต๊ะ “ดาเป็นห่วงตาหนูน่ะค่ะ เลี่ยงได้ก็เลี่ยง”


“ตายจริง!! พี่นี่ไม่ไหวเลย รู้ทั้งรู้...”


“ไม่เป็นไรค่ะ พี่กี้” ดารุณีเอ่ยแทรก “แค่คิดถึงกันก็ดีใจแล้ว ดาขอรับไว้ค่ะ แต่คงเก็บไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยใส่” ดวงตาคมหยีลงอย่างน่ารัก “ขอบคุณนะคะ ดาขอไปดูงานก่อน”


“ได้เลยค่ะ”


คล้อยหลังร่างบางที่ นภาภรถึงกับถอนหายใจกับความสะเพร่าของตน ของที่หวังจะให้เจ้านายร่าเริงกลับยิ่งตอกย้ำเธอเสียอย่างนั้น ได้แต่หวังว่าจะกลับมาเห็นใบหน้าร่าเริงของหญิงสาวคนสวยอีกครั้ง


ดารุณีนั่งลง หยิบแว่นสายตาขึ้นมาใส่พร้อมเริ่มงานของเธอทันทีก่อนที่ใจจะหวนคิดถึงคนใจร้ายเมื่อเช้า งานของเธอไม่ใช่อะไรที่ยากและไม่ใช่อะไรที่ง่าย หน้าที่หลักคือดูแลความถูกต้องของตัวเลขหลายสิบล้านบนกระดาษ จัด เรียง ตรวจและเช็คความเป็นไปทุกอย่างของบริษัทที่บิดาของเธอเคยร่วมหุ้นและก็เป็นเธอที่ได้รับมรดกหุ้นสืบต่อมา ต้องขอบคุณการเรียนจบจากเมืองนอก ทำให้เข้าใจระบบของบริษัทบริติชคอนสแตนท์ได้ง่ายขึ้น แต่ก็อย่างว่า ช่วงแรกๆองการทำงานก็ทำเอาเธออ่วมอยู่ไม่น้อย หลายคนมักกล่าวว่าชีวิตของเธอนั้นฉาบไปด้วยเส้นทางกลีบกุหลาบ แต่คงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าใต้กลีบสีแดงนั่นกลับเต็มไปด้วยก้านและหนามแหลมค่อยทิ่มแทงทุกย่างก้าว


เวลาล่วงมาถึงเย็น หญิงสาวในห้องยังคงก้มหน้าทำงานต่อไม่หยุดแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ดารุณีเงยหน้าขึ้นกระพริบตาปริบๆเมื่อเห็นชายตรงหน้า


“พี่ภู!


“ว่าไงสาวน้อย” ชายหนุ่มอ้าแขนกว้าง เพียงไม่นานร่างบางก็กระโดดโผเข้ากอดเรียกเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มของเขาให้ดังก้อง “สบายดีมั้ยคะ คนเก่ง รู้สึกตัวอุ่นๆนะเรา”


คนตัวเล็กกว่าส่ายหัว “ดาสบายดี พี่ภูกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? ทำไมไม่ติดต่อดาเลย ดาเป็นห่วงแทบแย่”


มือหนาลูบผมสีน้ำตาลไหม้อย่างเบามือก่อนเลื่อนไปประสานไว้ที่เอวคอดเล็ก “เครื่องลงเมื่อบ่าย พออาบน้ำแต่งตัวหล่อๆเสร็จก็รีบไปหาสาวน้อยที่บ้านแต่ดันไม่เจอซะงั้น” หญิงสาวเพียงบุ่ยปาก “ไม่บอกก่อนแล้วใครจะไปรู้ล่ะคะ”


ชายหนุ่มหัวเราะพลางเอ่ย “หยอกเล่นค่ะ หยอกเล่น ยิ่งทำหน้ามุ่ยแบบนี้ยิ่งน่ารักนะ รู้ตัวมั้ย”


“ระวังจะหลงนะคะ” ท้ายเสียงตามด้วยเสียงหัวเราะใสพาให้หัวใจคนฟังหวั่นไหว “ท่านอาล่ะคะ อยู่ที่นู่นเป็นยังไงบ้าง”


“หม่อมแม่สบายดีครับ” ชายหนุ่มยิ้มเศร้า “มีก็แต่บ่นคิดถึงคนแถวนี้”


“โธ่... พี่ภูก็รู้ น้องแต่งงานแล้ว อีกอย่าง...” มือบางวางลงบนท้องของตน “น้องกลัวทำให้คนอื่นลำบาก”


ใบหน้าหล่อเหลาเป็นอันบึ้งตึง “น้องดาหย่ากับมันแล้วมาแต่งกับพี่เถอะครับ พี่ดูแลดากับลูกได้อยู่แล้ว พี่รักดาและพี่ไม่อยากเห็นดาต้องทนอยู่แบบนี้”


“แต่พี่ภู พี่ภูเป็นเหมือนพี่ชายคนสำคัญของดานะคะ ดาไม่อยากเสียพี่ชายคนนี้ไป” ดวงตาปวดร้าวฉายชัดบนใบหน้าคมก่อนเขาจะปล่อยมือแล้วเดินออกห่าง “สำหรับดา พี่คงเป็นได้แค่พี่ชายสินะครับ”


“ดาขอโทษค่ะ พี่ภู ตอนนี้ดา... ดาแปดเปื้อนไปแล้ว พี่ภูอย่าเอาดาไปเป็นตัวกาลกินีเลยค่ะ ดาไม่อยากให้พี่ภูกับท่านอาต้องมาเสื่อมเสียเพราะดา”


“ใครว่าเสื่อมเสียกัน!!” เสียงทุ้มเอ่ยลั่น “พี่กับหม่อมแม่ไม่เคยมองดาเป็นอย่างงั้น เป็นพี่เองต่างหากที่ปกป้องดาไม่ดีพอ เป็นพี่เองที่ช้าเกินไป”


ดารุณีเดินเข้าไปใกล้ โอบแขนเรียวขึ้นกอดชายหนุ่มจากด้านหลัง “เรา... แก้ไขอดีตไม่ได้หรอกค่ะ ขอแค่ทำตอนนี้ให้ดีที่สุด เท่านั้นก็พอแล้ว” ใบหน้าสวยแนบเข้ากับเสื้อสีควันบุหรี่ “ดาขอบคุณพี่ภูมากค่ะ ดารักพี่ภูนะคะ”


หึ


เสียงที่ดังขึ้นจากบุคคลที่สามทำให้ดารุณีรีบปล่อยร่างสูงของภูบดินทร์อย่างรวดเร็ว ก่อนดวงตาใต้กรอบแว่นจะเบิกโตและและร้องขึ้นอย่างตกใจ “คุณตรีศูล!?”


“ครับ... ผมเอง พลอดรักกันต่อสิครับ ผมยินดีเป็นสักขีพยานให้จนจบ” ว่าพลางเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว และก้มหน้าลงใกล้จนเกือบแนบชิด “แล้วหลังจบพิธี คุณก็ช่วยตามผมไปที่เขตด้วยนะครับ คุณดารุณี พวกเราจะได้หย่าขาดกันแล้วก็เชิญคุณไปส่ำส่อนได้ตามสบาย!!


“คุณตรีศูล!!” ภูบดินทร์กระชากคอร่างที่เตี้ยกว่าออกจากหญิงสาวทันที “กล้าดียังไงมาพูดหยาบคายกับดาแบบนี้ ไม่ใช่คุณรึไงที่ทำเธอท้องแล้วทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้!


“ลูกของผมจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้” เอ่ยขึ้นอย่างหน้าตาย “ที่ผมยอมแต่งด้วยนี่ก็เปลืองตัวมากพอแล้วครับ จะให้รับเป็นพ่อโดยไม่ตรวจดีเอ็นเอเห็นทีคงจะไม่ไหว”


“ไม่คิดจะทำตัวเป็นลูกผู้ชายบ้างเลยรึไงกันครับ คุณตรีศูล”


“ผมว่าไม่เท่าไหร่หรอก แค่ฉากกอดกัน บอกรักกันเมื่อครู่ก็พิสูจน์ได้มากแล้วว่าผมกำลังโดนสวมเขา”


“แล้วทีคุณล่ะ ร่อนจะไปหาแฟนเก่าเสียตลอดเวลา ควรจะเรียกว่าเลวหรือชั่วดีครับ?”


“ของผมน่ะ เป็นแฟนคนปัจจุบัน ส่วนของคนที่ยืนอยู่นั่น มีใหม่แทบทุกวัน ผมเทียบเธอไม่ติดหรอกครับคุณภูบดินทร์”


“เอาอะไรมาพูดห๊ะ?! ผมรู้จักดารุณีดี ไม่เหมือนคุณหรอก คนที่ควรจะละอายควรเป็นคุณซะมากกว่าเพราะคุณขืนใจเธอ!


“ผู้หญิงที่รายล้อมไปด้วยผู้ชายอย่างยัยคนนี้นี่นะจะยอมให้ผมขืนใจ หึ ผ่านศึกมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ คนมันคุ้นมันเคยพอเจอของผมเข้าไปมันเลยติดก็เท่านั้นเอง ผมสิซวยดันโดนจังหวะพอดี พอป่องแล้วจับมือใครดมไม่ได้ ผมก็โดนโยนใส่แบบนี้ จะให้ผมรับได้ยังไงกันล่ะครับ ผมเป็นดวงกุด คืนนั้นกะจะทำทานที่ไหนได้ ชีวิตผมกลับต้องมาเจออะไรแบบนี้ พอจะหย่าก็ไม่ยอม ไหนจะแม่ผม ไหนจะแฟนผม ชีวิตบัดซบซะขนาดนี้ จะให้ผมทนยังไงไหวได้ไงกันครับ!


“แก! ไอหน้าตัวเมีย! ตายซะเถอะ!!”  


ตุ้บ!


แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มทั้งสองจะปะทะฝีมือกัน ร่างบางของหญิงสาวกลับล้มลงไปต่อหน้า ทำเอามือที่กำคอเสื้อของอีกคนถึงกับปล่อยแทบไม่ทัน ภูบดินทร์รีบถลาเข้าไปประคองและเขย่าตัวดารุณีอย่างรวดเร็ว “ดา! ดาทำใจดีๆไว้” อ้อมแขนแข็งแรงกระชับหญิงสาวเข้าแนบกายพร้อมตะโกนเสียงเข้ม “ถ้าน้องดาเป็นอะไรไป ผมจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด!


“เชิญตามสบายเลยขอรับ ท่านนายพลภูบดินทร์ แล้วกระผมจะรอดู”


ปัง!!


ประตูบานโตปิดกระแทกเสียงดังลั่น เหลือไว้เพียงเขาและความเงียบรอบตัว มือหนากำแน่นจนเห็นข้อขาวก่อนจะทุบลงบนโต๊ะไม้มะค่าพร้อมสบถหยาบคาย ดวงตาเข้มจะจ้องเขม็งไปยังรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ... รูปของสาวงามผู้สูงศักดิ์...


“เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่ ดารุณี”

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #14 SamanthaArlan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 21:04
    ตรีศูลเลวอ่ะ
    #14
    0