ร้าย - จบบริบูรณ์ -

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ต.ค. 58



บทนำ


           “ที่พูดมานี่คือ... เธออยากให้ฉันหย่าเพราะเธอกับพี่ริวรักกัน?” ดวงตาคู่คมมองคนที่พยักหน้าลงสองสามทีก่อนส่งเสียงในลำคอ “หึ แล้วเธอคิดบ้างไหมว่าฉันเองก็ท้องได้เดือนกว่าแล้ว เหมือนเธอกำลังจะขับไล่ไสส่งให้เด็กไร้เดียงสากำลังกำพร้าพ่ออยู่นะ มันบาปเธอก็รู้”


“แต่พี่ริวไม่ได้รักคุณ พวกคุณก็แค่ถูกบังคับให้แต่งงานกัน”


“แล้วเธอเคยถามไอคุณพี่ริวของเธอรึยังว่าทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ แห๊มมมมมม... หรือแค่คำว่ารักมันทำให้เธอ หลง จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วทำเรื่องผิดจรรยาบรรณอย่างนี้ เธอคิดบ้างไหมว่าเธอกำลังขอให้ลูกของฉันไม่มีพ่อ”


“คุณคิดเหรอว่าฉันอยากทำตัวแบบนี้! แต่คุณต้องเข้าใจด้วยสิ คนมันรักไปแล้วจะให้ทำยังไง”


“ง่ายมาก... ก็เลิกรักซะก็สิ้นเรื่อง”


“พูดมาได้เนอะ! หึ!! คุณสิที่ต้องเลิก! เพราะฉันต่างหากที่เป็นคนที่มาก่อน ฉันกับพี่ริวเราคบกันมาตั้งนาน แต่ไม่นึกเลยว่าจะถูกแมวขโมยไปหน้าด้านๆ หิวเงินของพี่ริวจนต้องทอดสะพานให้ถึงบนห้องนอน คุณมั่นใจแล้วหรอว่าเด็กในท้องน่ะเป็นลูกของพี่ริว”


“นี่คุณหน้าหวาน” เสียงเย็นดังขึ้นขัด “ถ้าไม่รู้เรื่องจริงก็ช่วยหุบปากเน่าๆของเธอซะ ขอบใจ”


“ใครว่าฉันไม่รู้!!” คู่กรณียังคงขึ้นเสียง “นี่แหละเรื่องจริง! และยอมรับซะเถอะ! ยังไงพี่ริวก็ต้องเป็นของพาย เพราะพี่ริวสัญญากับพายแล้วว่าจะหย่ากับคุณ!!


“สัญญา... สัญญา... สัญญา....” ว่าพลางขยับมือหันสเต็กชิ้นหนาตรงหน้าก่อนจะวางมีดลงอย่างกระแทก “ตื่นซะทีเถอะคุณน้องพาย! คำพูดของผู้ชายมันเชื่อถือไม่ได้หรอกนะคุณน้อง เธอไม่เจ็บไม่จำบ้างเลยรึไงที่ไอคุณพี่ริวของเธอวิ่งแจ่นมาแต่งกับฉันเพราะดันทำฉันท้องแบบนี้!


ปั้ง!! เสียงทุบโต๊ะดังลั่นพร้อมกับร่างเล็กที่เด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้


“ยังไงฉันก็จะทำให้เธอหย่าจากพี่ริวให้ได้ คอยดูเถอะ” 


“ทำเป็นพูดดี ไปบอกพี่ริวของเธอซะ ถ้าจะหย่าก็ไปยื่นฟ้องศาลนู่นไป เธอจะมาพูดพล่ามทำไม นั่งรอสวยๆอยู่บ้านไม่ดีกว่ารึไง”


“เธอ!!” ดวงตาที่กรีดอายไลน์เนอร์ถลึงโตจนหญิงสาวอีกคนต้องแสยะยิ้ม “ฉันพูดผิดหรือค่ะ คุณพรรณพราย ชื่อคุณนี่ก็ตลกดีนะ คล้องจองกับแพรวพราย คงมีลูกเล่นเยอะสิท่า ถึงไม่ยอมรามือจากคนที่เขามีครอบครัวแล้ว...”


“กรี๊ดดดดดดดดด!! มันจะมากไปแล้วนะ แล้วเธอจะเสียใจที่มาพูดกับฉันอย่างนี้!


“หรือคะ? มั่นใจหรือคะว่าฉันจะเป็นฝ่ายเสียใจ มันไม่ใช่คุณหรือไงที่กำลังเสียใจเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ อ้อ แล้วช่วยอย่ายืนชี้นิ้วข่มใส่คนอื่นแบบนี้อีกนะ มันหยาบคาย”


“เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ทำไมฉันถึงจะชี้นิ้วใส่เธอไม่ได้ แห๊ม คิดว่าตัวเองดีเลิศมากนักรึไง”


คนที่นั่งอยู่ไหวไหล่ “ฉันก็แค่มีชื่อคนที่เธอต้องการอยู่บนทะเบียนสมรสก็แค่นั่นเอง เธอคิดว่าดีมั้ยล่ะ?”


“กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ” หญิงสาวยกมือปิดหูแหบไม่ทัน “ยัยหน้าปลาดุกดารุณี!!


“ปากเธอนี่มันเน่าดีเนอะ ช่วยสงบปากด้วยยัยหน้าหวานเธอกำลังทำให้ตัวเองขายขี้หน้าอยู่ นี่ฉันกำลังเตือนด้วยความหวังดีนะ” ว่าพลางชี้ไปรอบข้างที่มีสายตานับร้อยจ้องมองมาพร้อมรอยยิ้มที่ขัดกับคำว่าหวังดี


“ฉันจะไม่หยุด!! เธอมีปัญหารึไง ยัยปลาดุก!


“งั้นคงเหลือทางเลือกอยู่แค่สองทางแล้วค่ะคุณแพรวพราย ว่าอยากจะเดินออกไปตอนนี้หรือนั่งลงแล้วทำตัวเรียบร้อยเหมือนหน้าฉากที่สร้างขึ้นดีคะ?”


“หน้าแบบเธอไม่มีทางสมหวังหรอก ฉันรับประกันได้เลย นี่มันแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”


จุดเริ่มต้นงั้นหรือ? หึ!! คนท้องกระตุกยิ้ม “ฉันว่าเธอเผื่อใจให้มันเป็นจุดจบซะบ้างก็ดีนะ อย่ายึดติดให้มันมากนัก”


“เห๊อะ! ก็แค่ก้างชิ้นใหญ่ ไม่มีทางที่ฉันจะกำจัดไม่ได้” สาวร่างเล็กสลัดคราบคุณหนูผู้เรียบร้อยทิ้งอย่างไม่ใยดี ปากที่แดงสดลอดเสียงแหลม “ฉันจะรอดูวันที่เธอต้องหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านใหญ่ของพี่ริว คอยดูซะเถอะ”


“อย่าคิดแม้แต่จะท้าฉัน” ส้อมและมีดในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะอีกครั้ง “คนอย่างคุณหญิงดารุณีไม่มีเหตุผลที่จะออกจากคฤหาสน์ของตัวเอง มีแต่ไอคุณพี่ริวของเธอนั่นแหละที่ต้องระเห็จไปอยู่บ้านเล็ก อ้อ... ซึ่งไม่ต้องคอยดูเพราะตอนนี้ก็ทำอยู่”


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด” คราวนี้ยกมือปิดหูไม่ทัน “นี่ ถ้ากรี๊ดเป็นอย่างเดียว ก็ช่วยออกจากร้านไปได้แล้ว นี่ร้านอาหารค่ะ ไม่ใช่เวทีคอนเสิร์ต”


“ไม่! ฉันไม่ไป! ยัยปลาดุก เธอหาว่าฉันเป็นบ้านเล็ก”


“ก็บ้านเธอเล็กกว่าฉันจริงๆนี่หน่า” พูดพลางยกผ้าขึ้นซับปากแล้วจึงลุกขึ้นคว้ากระเป๋า “ในเมื่อเธอไม่ไป ฉันก็จะไปเอง หวังว่าดาราตัวประกอบอย่างเธอจะมีเงินพอจ่ายค่าอาหารนะคะ คุณแพรวพราย เอ้ย พรรณพราย”


“กรี๊ดๆๆๆๆๆ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ ยัยปลาดุก ยัยเหม็นเน่า ยัยปลาร้า!!


เสียงด่าทอดังไล่หลังคนที่เดินหน้าเชิดหลังตรงออกจากร้านโดยไม่แคร์เหล่าสายตาสอดรู้ที่มองตาม รองเท้าส้นสูงไปหยุดอยู่บนลานจอดรถ V.I.P. ก่อนเธอจะแทรกตัวเข้าไปยังรถสปอร์ตคันหรูสีดำพร้อมทั้งขับออกจากร้านอาหารไฮโซมุ่งหน้าออกสู่เส้นทางที่มืดมิด


“เกือบสามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย เสียเวลาจริงๆ...”


คันเร่งถูกกดเหยียบเร็วขึ้น รถคันงามแล่นไปตามเส้นทางเปลี่ยว ตัวเมืองสองข้างทางถูกแทนที่ด้วยแนวต้นไม้ใหญ่ ป้ายบอกทางชี้เลี้ยวไปตามเส้นทางเพียงไม่นานเธอก็มาถึงจุดหมาย รถเปิดไฟกระพริบถูกจอดไว้ข้างทาง หญิงสาวก้าวออกมาพร้อมโครงศีรษะเมื่อถูกลมปะทะใบหน้า เส้นผมสีน้ำตาลเข้มปลิวสยายท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงไฟประปรายประจำอยู่ตามจุดพอมองให้เห็นทางเดินที่ทอดยาว


แกร๊ก!


หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถอนหายใจยาว “ลุงสม ดาตกใจแทบแย่”


“วันนี้มาช้ากว่าที่คิดนะขอรับ ท่านหญิง”


หญิงสาวแบะปาก “พอดีได้คนเลี้ยงข้าวฟรีนะคะ อาหารดี แต่คนนี่ไม่ไหวจริงๆ” ลุงสมลักษณ์เพียงยิ้มบางๆ “คุณผู้หญิงรีบไปเถอะขอรับ อีกครึ่งชั่วโมงผมต้องปิดไฟแล้ว”


“ขอบคุณที่รอนะคะ”


ร่างโปร่งเดินไปตามทาง กระโปรงพีทสีแดงเข้มพริ้วไหวตามการเดิน ขาเรียวก้าวผ่านป้ายชื่อสีเทามากมายแล้วจึงมาหยุดอยู่ที่ป้ายซึ่งสลักชื่อของคนสองคนไว้บนนั้น


“หวัดดีค่ะ คุณพ่อ... หวัดดีค่ะ คุณแม่... วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”


หญิงสาวทิ้งตัวนั่งบนพื้นหญ้าใกล้ๆ ก่อนจะทอดมองแสงดาวและจันทร์เสี้ยว เสียงหวานยังคงเอื้อนเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวสารพัดโดยมีเพียงความเงียบเป็นเสียงตอบรับ ดวงตาที่เริ่มขุ่นมัวมองหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าเพียงครู่ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสงสารจับใจ


หญิงสาวหมุนดอกหญ้าในมือเล่นพร้อมฮัมเพลงก่อนจะถอนหายใจเมื่อนาฬิกาบอกเวลาว่าควรต้องไป ร่างบางจึงยันตัวขึ้นช้าและจูบลงบนที่ป้ายหลุมศพอย่างไม่นึกรังเกียจพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


“ดาสัญญาค่ะ ว่าดาจะดูแลลูกให้ดีที่สุดอย่างที่พ่อกับแม่เลี้ยงดูดา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกของดาจะต้องเกิดมาในครอบครัวที่ดี ดาจะไม่ยอมให้ลูกเจ็บเป็นอันขาด”


ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร เธอก็พร้อมทั้งนั้น ดราม่าแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก ยังไงซะเรื่องนี้เธอก็จะเป็นนางเอกให้ได้!!

 

 

กว่าจะรู้ตัวว่าทำเรื่องไม่สมควรก็ตอนที่เห็นศัตรูหัวใจเดินลิ่วออกไปจากร้านนั่นแหละ พรรณพรายสาวสวยจึงกลับมาได้สติ หญิงสาวขยับแว่นตาอันโตดันชินจมูกแล้วจึงนั่งลงแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ใจนั้นร้อนระอุไปด้วยไฟแห่งรอยแค้น


“นังดารุณี ผู้ดีตีนแดงอย่างแกก็มีดีแต่ปากเท่านั้นแหละ คอยดูเถอะฉันคนนี้นี่แหละที่จะทำลายชีวิตของแกเอง”


“คุณผู้หญิงครับ ครัวของเราจะปิดลงในอีก 30 นาที ไม่ทราบว่าจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” เสียงของบริกรทำให้พรรณพรายรู้สึกตัวอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าเบาๆตอบกลับ และเพียงไม่นานเธอก็ต้องตาโตกับบิลค่าอาหารตรงหน้าก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติ ส่งยิ้มบางให้คนในชุดสูทแล้วหยิบการ์ดสีเงินออกมาวางและเพียงคล้อยหลังบริกรไปเพียงครู่ จากที่ตอนแรกกินไม่ลง ตอนนี้ปากกลับขยับเคี้ยวของที่อยู่บนโต๊ะไม่หยุดพลางบ่นงึมงัม


“บ้าเอ้ย! ราคาอาหารบ้าอะไรวะ เทียบเท่ากับออกอีเว้นท์ 1 งานเลยนะเฟ้ย แม่จะกินไม่ให้เหลือ!!” ว่าแล้วก็เอื้อมหยิบจานของดารุณีมากินต่ออย่างเสียดายและสุดแค้น เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดหญิงสาวก็ไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดทันที รอเพียงไม่นานก็มีเสียงตอบรับจากปลายสาย “ฮัลโหล พายอยู่ไหนครับ?”


“พี่ริวคะ ฮึก... มารับพายที่ร้านเลอบอนเช่หน่อยสิคะ พาย... พายไม่รู้จะยังไง... พาย ฮึกๆ!” เรียวปากบางเปล่งเสียงสั่นเครือที่ถูกปรุงแต่งมาอย่างดี “คุณดารุณี เค้า...”


“ไม่ต้องพูดแล้วพาย!! พายใจเย็นก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่จะไปรับเดี๋ยวนี้!!


ติ๊ด


ปลายสายถูกตัดไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหวานใส


เธอต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายเผื่อใจไว้ ยัยดารุณี

 

 

“เหมียววววววววว” เสียงลากอ้อนดังขึ้นทันทีที่เธอเปิดประตูบ้าน มือบางวางของลงที่เคาน์เตอร์และก้มลงอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นกอด “อ้อนเก่งจริงนะเรา”


“กลับมาแล้วหรือคะ คุณหนู”


“กลับมาแล้วค่ะ ป้าพุม” หญิงสาวส่งยิ้มกว้าง “วันนี้เจอเรื่องนิดหน่อย เลยกลับเลททำให้ป้าต้องรอนานเลย”


“เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเองค่ะคุณหนู ป้าเพิ่งดูละครจบ” นางพุมพินยิ้มตอบ “เมื่อสิบนาทีที่แล้วคุณริวเขาโทรมาน่ะค่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยด้วย”


“งั้นหรือคะ...” มือขยับลูบคางเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด “ช่างเขาเถอะคะ ถ้าเรื่องใหญ่จริง เดี๋ยวเขาก็คงมาหาดาเอง”


“โธ่ คุณหนูของบ่าว....” ดวงตาที่ผ่านร้อนหนาวได้แต่ทอดมองคนตรงหน้าวางแมวสีสวาดลง “ดาฝากปิดบ้านด้วยนะ ป้าพุม ดาขึ้นห้องก่อนนะคะ”


“เดี๋ยวคะ อย่าเพิ่งไปคะ คุณหนูรับนมไปบำรุงร่างกายซักหน่อยเถอะค่ะ”


“แต่ดา...” หญิงสาวมองแก้วนมที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีก่อนจะถอนหายใจและเผยยิ้มบาง “เพื่อลูกสินะคะ”


“ใช่ค่ะ เพื่อคุณหนูน้อย”


“ถ้าพ่อเขามาดูดำดูดีได้ซักครึ่งของป้าพุมก็คงดีนะคะ”


คนเป็นบ่าวได้แต่เอื้อมไปกุมมือเรียวที่เพิ่งรับแก้วนมไปจากหล่อนก่อนลอดเสียงเบา “บางครั้งทิฐิก็ปล่อยและวางมันลงเสียบ้างเถอะค่ะคุณหนู อย่าฝืนโชคชะตาเลย”


น้ำตาของหญิงสาวเอ่อล้น “แล้วถ้าตาหนูไม่มีพ่อล่ะคะ ลูกจะรู้สึกอบอุ่นได้เหรอ”


“อย่ายึดติดเลยค่ะคุณหนู ความสุขมันเริ่มจากตัวเราไม่ใช่คนอื่น” ทว่าคนฟังกลับส่ายหน้าไม่ยอมรับ “แต่ดาอยากให้เขามีพร้อม อยากให้เขารู้สึกสมบูรณ์ที่สุด ดาขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง แต่ดาเลือกแล้วและดาจะทำตามสิ่งที่ดาเลือกให้ดีที่สุดเองค่ะ”


ยกนมขึ้นดื่มจนหมดแก้วก่อนส่งคืนพร้อมรอยยิ้มเศร้า “นมอร่อยมากค่ะ ดาขอตัวก่อนนะคะ”


นางพุมพินทอดมองร่างบางก้าวขึ้นบันไดพลางถอนหายใจ เธอเดินไปยังส่วนของห้องนั่งเล่นตรงไปยังโทรศัพท์และหมุนหมายเลขทันที


“ดิชั้นเองคะ... ให้คุณหนูดื่มเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ... ดิชั้นจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ค่ะ.... ทราบแล้วคะ ดิชั้นไม่พลาดแน่นอน แล้วจะโทรไปรายงานใหม่นะคะ ค่ะ... ค่ะ... สวัสดีค่ะ”


หล่อนวางหูโทรศัพท์อย่างเบามือ กวาดตามองความเรียบร้อยรอบบ้าน อุ้มแมวตัวน้อยขึ้นพลางหยุดมองภาพของเจ้านายผู้สิ้นบุญก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตนพร้อมความคิดที่หมายมั่น


ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ แต่เพื่อให้คุณหนูของเธอได้รับสิ่งที่ดีที่สุด เธอจะยอมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดเขาออกจากคุณหนูของเธอ!!

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #27 spong.ka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 18:35
    เปิดเรื่องก็ร้อนแรงใส่กันซะแล้ว
    #27
    1
    • #27-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 1)
      2 สิงหาคม 2561 / 12:08
      ขอบคุณที่แวะมาอ่านน้าค้าาาาาา
      #27-1
  2. #13 SamanthaArlan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 20:59
    เปิดเรื่องมาก็ได้เรื่ิองเลย ติดตามคร๊า^^
    #13
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 23:37
    น่าติดตามมาก
    #8
    0