fanfic } The Reason ; Maze Runner { Minho x Newt }

ตอนที่ 13 : 12 { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ย. 57

12

 

ผมก้าวเท้าของมาจากบ้านของมินโฮอย่างรวดเร็ว เริ่มรู้สึกเกลียดที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อภาพที่แล่นเข้ามาในหัวมีเพียงแค่เรื่องที่เคยเกิดขึ้นในนั้นระหว่างผมกับมินโฮ สลับกับภาพที่เขาจูบกับเบรนด้า นั่นทำให้ผมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบกายสูงขึ้นเรื่อยๆ จนตัวสั่น แต่มันก็เป็นไปพร้อมๆ กับน้ำตาที่เอ่อออกมาจากข้างใน

“นิวท์!” เสียงเรียกของมินโฮดังไล่ตามหลังผมมา ตอนนี้ผมอยู่ที่ตรงทางแยกแล้ว น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด และผมไม่สามารถทำให้มันหยุดได้ก่อนที่มินโฮจะมาเห็นจริงๆ ทำได้เพียงแค่เดินต่อไปให้เร็วมากขึ้น “เฮ้ รอก่อนสินิวท์” มินโฮยังคงตะโกนเรียกผม เขาคงวิ่งอยู่ไม่ห่างจากผมสักเท่าไหร่ “เดี๋ยวก่อนสิ” ผมหยุดเดินเมื่อมือข้างหนึ่งรั้งที่มือซ้ายของผมเอาไว้ เสียงหอบแฮ่กดังเบาๆ ก่อนที่มินโฮจะเดินมาหยุดที่ตรงหน้า น้ำตาของผมยังคงไหลอยู่ เพียงแต่ใบหน้ากลับไร้ความรู้สึก

“คุยกันก่อนได้มั้ย?” มินโฮถาม ผมมองหน้าเขา แล้วทำเพียงแค่เดินผ่านไป “นิวท์” เขาเรียกชื่อผมอีกครั้ง น้ำเสียงดูเหมือนจะสิ้นหวังไปแล้ว และนั่นก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยสักนิด เขาปล่อยให้ผมเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงบ้าน

ผมใช้กุญแจลูกเดิมๆ ที่ใช้ไขประตูบ้านบานนี้มาสองสามปีเปิดเข้าไปในบ้าน ได้ยินเสียงพากษ์เบสบอลดังมาจากทางห้องนั่งเล่น เป็นโธมัสนั่นเองที่นั่งขึ้นอืดกอดขวดเบียร์อยู่คนเดียว หน้าตาเขาดูไร้อารมณ์มากๆ

เขาหันมามองที่ผมแล้วสปริงตัวขึ้นมายืน โธมัสมองหน้าผมที่ยังคงมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดยั้ง เขาเดินเข้ามา ไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น แล้วกอดผมไว้ ใช้มือตบที่หลังของผมแรงๆ เขาผละออกแล้วกอดคอผม พาผมไปนั่งที่โซฟาแล้วเดินหายไปในครัว

ไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

เขาคงจะรู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

และต้องทำยังไง

โธมัสเดินกลับมาพร้อมกับขวดเบียร์ที่กอดเอาไว้เต็มอ้อมแขน เขาค่อยๆ ปล่อยพวกมันลงบนโต๊ะกระจก เปิดขวดหนึ่งแล้วยื่นมันให้กับผม เขาหยิบขวดเก่าของตัวเองที่ยังไม่หมดแล้วนั่งลงที่ข้างๆ ไม่มีสติของใครจับจ้องที่เบสบอลเลย ทั้งผมและโธมัสต่างก็นั่งนิ่งกันอยู่นาน จนในที่สุดโธมัสก็ทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดทิ้งไป

โธมัสเอนตัวมาชนให้ผมเซไปอีกทาง “ไม่เป็นไรนะ”

“เป็น” ผมพูด

“ฉันเชื่อว่าหลังจากที่พวกนายคุยกันอีกครั้งก็จะตกลงกันได้เองแหละ”

“ตอนนายกับเทเรซ่า พวกนายตกลงกันได้มั้ยล่ะ” ผมคิดว่าความบ้า และความเสียใจที่ตีรวมกันทำให้ผมพูดจาแย่ๆ แบบนั้น โธมัสหลบตาลงเมื่อได้ยินคำพูดของผม “ฉัน... ขอโทษทีว่ะ...”

“ไม่... มันไม่เป็นไร” โธมัสบอก ผมไม่รู้แล้วว่าจะพูดอะไร หรือทำอะไรให้ดีกว่านี้ เพียงแต่ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอน

ทำได้เพียงแค่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงของโธมัสเมื่อเจ้าตัวยังนั่งอยู่ข้างล่าง เขาเองก็คงกำลังเสียใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งพูดเหมือนกัน ผมมองไปที่โต๊ะเขียนหนังสือของโธมัส แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น ภายในห้องมีเพียงความเงียบ แต่ผมก็ได้ยินแต่คำพูดของมินโฮ

ตัวนายหอมจัง

ฉันรักนายตั้งแต่ตอนที่ยังไม่รู้จักแล้ว

ก็เป็นคนรักของนายไง

เหมือนทุกอย่างกลายเป็นความฝันของไอ้โง่คนหนึ่งที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงปลายเตียง นึกถึงสิ่งต่างๆ ที่ไม่เคยเป็นจริงมาตั้งแต่เริ่มต้น หลังจากที่ร่างกายชามานาน ความเจ็บปวดก็เริ่มแผ่ซ่านจากตรงหน้าอกไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่ดวงตา มันเจ็บมาก และทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย มันหนักขึ้นตั้งแต่ผมกลับมาถึงบ้าน และมีแนวโน้มว่าจะหนักขึ้นเรื่อยๆ

ผมย้ายร่างตัวเองไปทิ้งไว้ที่เตียงข้างๆ ซุกใบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ไม่เคยคิดเลยว่าผมจะมีช่วงเวลาแย่ๆ แบบนี้ อย่างน้อยก็ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้ เสียงสะอื้นดังเบาๆ อยู่ในห้อง ผมจะดีใจมากถ้าคืนนี้โธมัสนอนข้างล่าง

 

เป็นไปตามคำขอของผมก่อนที่จะผล็อยหลับไปคาเตียงนอน ผมเดินลงมาข้างล่าง และพบกับโธมัสที่นอนอ้าปากค้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ผมเดินเข้าไปแล้วใช้มือตบที่แก้มของเขาเบาๆ

“ตื่นโว้ย” ผมพูดขึ้น ก่อนที่โธมัสจะค่อยๆ ได้สติ นั่นทำให้ผมเดินเข้าไปในครัวแล้วจัดการปิ้งขนมปังและทอดไข่ดาว เตรียมอาหารเช้าให้ตัวเอง และคนที่เพิ่งตื่น มีเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียน

“นายยังจะไปโรงเรียนอีกหรอ” โธมัสถามเมื่อเขาเดินลงมาจากข้างบน ใช้เวลาแปลงสภาพจากไอ้ขี้เมา กลับมาเป็นนักเลงดีเด่นประจำโรงเรียนได้ภายในเวลาเพียงสามนาที

“ทำไมจะไม่ไปล่ะ” ผมพูดเสียงเรียบๆ เทไข่ดาวจากกระทะลงบนจานที่โธมัสถืออยู่ เขาทำหน้าประหลาดใจ แล้วพูดต่อไป

“นั่นสินะ”

 

ไม่รู้ว่าอะไรเล่นตลกกับผมรึเปล่า แต่กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องเรียนเลขกับมินโฮ และประวัติศาสตร์กับเบรนด้า ผมก็ย้ายคาบไม่ทันแล้ว

“นายจะโดดก็ได้นะ” โธมัสใช้ความพยายามมาตลอดตั้งแต่เช้าให้ผมหยุดเรียน หรือโดดเรียนไป

เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีตอนที่อัลบี้เดินเข้ามาในห้อง ความจริงแล้วควรจะเป็นเบรนด้ามากกว่า

“ก็... ฉันคิดว่าพวกเธอบางคนอาจจะรู้แล้วนะ แต่สำหรับคนที่ยังไม่รู้ อาจารย์เบรนด้า อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ของพวกเธอได้ยื่นใบลาออกไปเมื่อเช้า แล้ว...” หลังจากคำว่า แล้ว ผมก็ไม่ได้ยินอะไรอีก เสียงโห่ร้องของเจ้าพวกเสือสิงห์ในห้องนี้มันดังเอามากๆ ผมไม่รู้สึกอะไรกับข่าวนี้เลย ไม่สนใจว่าทำไมเธอถึงลาออก ไม่สนใจด้วยว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนต่อ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนในโลกใบนี้ มันก็แก้สิ่งที่เธอกับมินโฮทำกับผมไม่ได้อยู่แล้ว

“แย่จังแฮะ” โธมัสพูดออกมา น้ำเสียงดูซึมๆ “อุตส่าห์หาของขวัญแทบตาย” ผมหันไปมองโธมัสแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพราะถ้าพูดไปมันต้องเป็นความจริงที่ว่าเขาก็จะอกหักกับผู้หญิงคนนี้ เหมือนกับที่ผมอกหักจากมินโฮ

ผมฟุบลงไปที่โต๊ะเลคเชอร์ อยากจะงีบไปสักพักใหญ่ๆ แล้วตื่นมาเมื่อสองสามสัปดาห์ที่แล้ว กลับไปหาวิธีทำอย่างไรก็ได้ให้เบรนด้าไม่ได้มาสอนที่นี่ ทำอย่างไรก็ได้ไม่ให้มินโฮพาเธอไปที่บ้าน ทำอย่างไรก็ได้ให้ตัวเองไม่เห็นภาพนั้น


----------------------------------------------
ขออภัยที่ไม่ได้อัพมานานเด้อ
การบ้านรัดตัวจริงๆ ฮาาาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #46 namfonchoi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 18:09
    คิดในเเง่ดีนะนิวท์ นางอาจจะเป็นเเค่พี่สาว #หรา 55555555555

    อาจารย์คะง้อด่วน...
    #46
    0
  2. #32 ~.oOBaM...bAmOo.~ (@mybleach) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 22:19
    เอ้ยยยยย อปป้ามาง้อเดี๋ยวนี้ อธิบายมาด่วนค่ะ!!! ต่อให้เขารักอปป้าแค่ไหนแต่อปป้าทำแบบนี้ ต้องมีเคลียร์นะค่ะ!!!! ไสตูดมานั่งขอขมานู๋นิวท์ เดี๋ยวนี้ค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!! ย๊ากกกกกกก จขบการบ้านรัดตัว เราการสอบรัดตัวค่ะฮือออออ เราเข้าใจจจจจจจจ ฮืออออออออออ
    #32
    0