fanfic } The Reason ; Maze Runner { Minho x Newt }

ตอนที่ 12 : 11 { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 พ.ย. 57

11

 

สามสัปดาห์ผ่านไปหลังจากที่เบรนด้าเข้ามาสอนประวัติศาสตร์ที่โรงเรียน สารภาพเลยว่าเธอสวย แล้วก็ฮอตมากจริงๆ อย่างที่โธมัสและมินโฮว่าแหละครับ และนั่นเป็นเหตุผลให้ผมมาทำอะไรบ้าๆ อย่างแอบเอาของขวัญของโธมัสมาแอบวางให้เธอในห้องพักครูอยู่ตอนนี้ !

ผมมองซ้ายมองขวาอยู่แถวหน้าห้องพักครู ตอนนี้เย็นมากแล้ว และพวกคุณครูแก่ๆ ก็กลับบ้านกันหมด เอ่อ... อันที่จริงเบรนด้าที่ยังไม่แก่เธอก็กลับบ้านไปแล้วเหมือนกันครับ มีแต่นักเรียนอย่างผมนี่แหละ ที่มาทำลับๆ ล่อๆ อยู่ที่โต๊ะนี่ ผมหยิบกล่องของขวัญขนาดเล็กกว่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเป้ พร้อมกับการ์ดข้อความที่โธมัสคิดออกมา... คิดจริงๆ ครับ

ไอ้หมอนั่นกลัวเบรนด้าจะจำลายมือได้ เพราะจากทักษะการสะบัดข้อมือลอกการบ้านส่งของโธมัสแล้ว คงจะมีคนที่ลายมือแบบนี้แค่คนเดียวในโลก ก็คือตัวเขาเอง จึงเป็นภาระของผมทั้งเขียนการ์ด และเอาของขวัญมาวางไว้

บนโต๊ะของเบรนด้า ข้าวของถูกจัดเรียงไว้อย่างไม่ได้เป็นระเบียบมากมาย แต่ก็ไม่รกรุงรัง ผมมองสำรวจไปรอบๆ และสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่วางอยู่ริมด้านในของโต๊ะ มันดึงดูดผมมากๆ และบังคับให้ผมเอื้อมมือไปหยิบมันออกมา

ผมนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของเบรนด้า รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมา ก่อนที่ผมจะเริ่มสำรวจสิ่งของที่แอบแตะต้อง ผมพบว่ามันเป็นกล่องดนตรีรูปเปียโน ด้านนอกทั้งหมดทำจากคริสตัลสีขาวใส ตัวเครื่องด้านในน่าจะทำจากทองเหลือง มันดูเป็นของที่มีราคามาก และผมรู้สึกคุ้นเคยกับมันเหลือเกิน ราวกับว่าเคยเห็นมันผ่านตาไปมาเป็นร้อยๆ ครั้ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นมันที่ไหน บางทีผมอาจจะแค่คิดไปเอง

ผมลองใช้มือบิดที่หมุนข้างใต้เครื่องสักสองสามครั้ง มันจึงส่งเสียงเฉพาะตัวออกมาเป็นบทเพลง ผมยิ้มให้กับสิ่งของ เมื่อพบว่ามันร้องเพลงเพลงหนึ่งออกมา และมันเพราะมากเหลือเกิน

หลังจากที่มันเล่นจนจบ ผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรทำภารกิจของตัวเองสักที ผมเก็บกล่องดนตรีเข้าที่ แล้ววางของขวัญไว้พร้อมกับการ์ด แล้วรีบวิ่งออกมาจากห้องพักครู เพราะผมได้ยินเสียงลุงภารโรงเดินมาเช็คความเรียบร้อยแล้ว

 

 

วันนี้ฉันเอาของขวัญจากโธมัสไปวางไว้ให้เบรนด้าด้วยล่ะ บ้าชะมัดที่หมอนั่นไม่ยอมทำเอง ทั้งที่ปกติก็ใจกล้าจะแย่ ผมส่งข้อความไปหามินโฮระหว่างที่กำลังเดินกลับบ้าน แต่มินโฮยังไม่ได้ตอบกลับ

ว่าแต่ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนหรอ? ฉันถึงบ้านแล้วนะ ยังคงไม่มีสัญญาณตอบรับจากพี่ตู่

เป็นสาเหตุให้อีกสองชั่วโมงต่อมาผมส่งข้อความไปอีก เฮ้ มีเรื่องอะไรรึเปล่า? เป็นห่วงมากๆ ว่าเขาจะเป็นอะไรไปมั้ย

“เป็นอะไรของนาย? ขมวดคิ้วจนหน้าดำแล้ว” โธมัสบอก วันนี้เขาซื้อเบียร์มาเลี้ยงผมที่ช่วยเอาของขวัญไปวางให้เบรนด้า เขายื่นมาให้ผมอีกขวด ทั้งที่ผมก็กอดอีกขวดอยู่

“มินโฮไม่ยอมตอบข้อความฉันเลยว่ะ นี่มันก็จะสามชั่วโมงแล้วนะ” ผมคิดมากจริงๆ และไม่ชอบเลยที่เขาทำแบบนี้

“นายอย่าคิดมากน่า เขาอาจจะทำงานอยู่ก็ได้” โธมัสพยายามพูดให้ผมสบายใจแต่ไม่เลยสักนิด ผมรู้สึกตะขิดตะขวงในใจอยู่ตลอดเวลา

“คงจะอย่างงั้น” ผมได้แต่ปลอบใจตัวเอง

ผมทั้งโทร. และส่งข้อความไปหามินโฮทุกครึ่งชั่วโมงจนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว ทุกครั้งที่โทร.ไปมันจะไม่ติด ผมตัดสินใจขี่จักรยานไปที่บ้านของเขา ผมดูข้อความในโทรศัพท์ครั้งสุดท้าย ทำเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ส่งข้อความมาจริงๆ ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปในรั้วบ้านของมินโฮ

และในวินาทีนั้นเองที่ผมกำลังจะเคาะประตูบ้าน ผมก็ได้ยินเสียง

“ไม่ได้คุยกันแบบนี้มานานเลยเนอะ” เป็นเสียงของผู้หญิงที่ผมรู้สึกคุ้นเคยมากในช่วงหลายสัปดาห์มานี้

“อืม” ผมเดาว่าน่าจะเป็นมินโฮกำลังส่งเสียงในลำคอ

เสียงของทั้งคู่เบามากๆ และผมก็ไม่แน่ใจเอาซะเลยว่าผมกำลังได้ยินอะไรอยู่ แต่ผมเลือกที่จะทำตัวเป็นสายลับ ย่อตัวลงแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเบาๆ ไปยังหน้าต่างห้องนั่งเล่น คิดว่ามินโฮกับใครสักคนหนึ่งต้องอยู่ในนั้น

ผมมองผ่านกระจกหน้าต่าง และผ้าม่านบางๆ สีขาวเข้าไปในห้องนั่งเล่น ดวงตาของผมลุกโพลง ยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกันเสียงร้องของตัวเองไม่ให้หลุดออกมาเพราะความตกใจ

ผู้ชายคนนั้น แน่นอน มินโฮ

และผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้มันก็แน่นอนแล้วเหมือนกัน เบรนด้า

แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ผมต้องตกตะลึง คือสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ มันเกินคำว่าเพื่อนร่วมงานกันไปแล้ว

มินโฮหันไปมองที่เบรนด้า สายตาเย็นเฉียบเกินจะคาดเดา เธอมองเขาไม่วางตาอยู่แล้ว ไม่นานใบหน้าสวยๆ ของเบรนด้าก็ขยับเข้ามาใกล้มินโฮมากขึ้นเรื่อยๆ อีกเพียงแค่สองนิ้ว ปลายจมูกของพวกเขาก็จะชนกันแล้ว เส้นความอดทนขาผึง ผมวิ่งไปที่ประตู ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกุญแจบ้านสำรองของมินโฮออกมา เป็นสิ่งที่ผมมีติดตัวเอาไว้แต่ไม่เคยได้ใช้

ผมหมุนลูกบิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดอยู่ที่หน้าห้องนั่งเล่น มองภาพของคนสองคนตรงหน้า ผมเห็นเพียงแค่แผ่นหลังใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของมินโฮ เขาดูเหมือนเพียงแค่นั่งนิ่งๆ ไม่ได้ต่อต้าน หรือตอบรับสิ่งที่เธอคนนั้นทำอยู่แต่อย่างใด ความคิดทุกอย่างเหมือนโดนไฟเผา ร่างกายเหมือนมีไอร้อนลอยอยู่รอบตัวไปหมด ไม่รู้ตัวแล้วว่าควรหรือไม่ควรทำอะไร รู้เพียงแค่ว่าไม่อยากรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เอาซะเลย

หลังจากจูบที่ยาวนาน ในที่สุดเบรนด้าก็เป็นฝ่ายผละออกจากมินโฮ ผมไม่รู้ว่าตลอดเวลานั่นเขาทำหน้ายังไง เขามีความสุขหรือเปล่า หรือขยะแขยง แต่ผมรู้ว่าเบรนด้าตกใจมากที่เห็นผมมายืนอยู่ตรงนี้ เธอเบิกตากว้างแล้วถอยห่างจากมินโฮ นั่นทำให้เขาหันมาทางผม มินโฮเองก็ตกใจเหมือนกัน

ความเงียบที่น่าอึดอัด กดดันบรรยากาศรอบตัว สายตาผมจ้องเขม็งไปที่พวกเขาทั้งคู่ ในหัวมีเพียงความว่างเปล่า แต่รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ไปทั่วร่าง ในมือผมกำลูกกุญแจสามสี่ดอกไว้แน่น พวกเขายังคงรอคอยความเคลื่อนไหวจากผม

สายตาของผมจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดๆ ของมินโฮ เว้นเพียงแต่ริมฝีปากที่แดงเพราะอะไรก็รู้ๆ กันอยู่

ผมทิ้งพวงกุญแจที่มินโฮเคยให้ไว้ลงไปกับพื้น ก่อนที่จะเดินออกมาจากที่นั่นโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก



-------------------------------------------
เราหายไปนานเลย ขออภัยทุกคนนะคะ ฮาาาาาา

http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1254016

นี่เป็นชอร์ตฟิคของเรานะคะ
เป็นเรื่องของ Alby x Newt ค่ะ
ลองเข้าไปอ่าน แล้วทิ้งข้อติชมกันดูนะคะ
ขอบคุณมากจ้า ^^"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #66 milang-gell Lavernie (@directioner4ever) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:38
    ตอนนี้เศร้าอ่าาา มินโฮอ่ะ แง่งงงง
    #66
    0
  2. #65 milang-gell Lavernie (@directioner4ever) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:33
    ตอนนี้เศร้าอ่าาา มินโฮอ่ะ แง่งงงง
    #65
    0
  3. #45 namfonchoi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 17:52
    จุกเเละเฟล มันจุกตรงที่มินโฮไม่ยอมผละออก เฟลที่ไม่ตอบข้อความ เเง้ เซงจริงนะ
    #45
    0
  4. #31 ~.oOBaM...bAmOo.~ (@mybleach) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 11:45
    อปป้า!!!!!!!!!!!!!!!!!! อปป้า!!!!!!!!!!!!! ทำอะไรลงไป ห้ะ!!!!!!!!!!!!!!!! อปป้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #31
    0