คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF } Dr.Newt and a patient [ The Maze Runner Newt x Thomas ] SF } Dr.Newt and a patient [ The Maze Runner Newt x Thomas ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
I'm not a perfect person
That's many things I wish I didn't do
But I continue learning...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ย. 57 / 18:11


Dr.Newt and a patient

เช้าวันที่สดใสที่สุด

ในตึกสีขาวสูงตระหง่านใจกลางเมือง เด็กหนุ่มกับเส้นผมและดวงตาสีเข้มกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล

โธมัสมาที่นี่เพื่อปลูกถ่ายหัวใจใหม่ หลังจากที่เขาหัวใจวายเพราะความเครียดจากการอ่านหนังสือ ตอนนี้เขาพักฟื้นจากการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว แต่ยังมีความจำเป็นให้ต้องรอดูอาการต่อไป

โธมัสลืมตาตื่นขึ้นเมื่อถึงเวลา เขาเลื่อนมือไปหยิบรีโมท ปรับเตียงให้สูงขึ้น บิดเอาความเมื่อยล้าออกไป เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตูกระจก แล้วเปิดผ้าม่านออก แสงสีขาวของยามเช้าลอดผ่านกระจกใสเข้ามาในห้อง โธมัสเปิดบานเลื่อนออก อากาศสดชื่นจากข้างนอกแตกต่างจากข้างในโรงพยาบาลโดยสิ้นเชิง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น โธมัสหันขวับมามองที่ต้นเสียง ข้างหน้าประตูปรากฏร่างเด็กหนุ่มชาวเอเชีย มินโฮถือถุงพลาสติกเข้ามาพะรุงพะรัง สภาพเขาตลกชะมัด

“เฮ้ วันนี้นายตื่นเช้าจัง” มินโฮทักทาย โธมัสปิดประตูกระจกแล้วเดินกลับมานั่งลงที่เตียง ขณะที่มินโฮกำลังเทอาหารเช้าออกจากถุง

โธมัสและมินโฮเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ประถม มินโฮจะมาเฝ้าโธมัสที่โรงพยาบาลแทยทุกวัน และด้วยความไว้วางใจ โธมัสก็ได้ขอร้องให้มินโฮช่วยทำอะไรบางอย่าง

“นายได้เอาของมามั้ย?” โธมัสถามหลังจากที่พยาบาลเอาอาหารเช้ามาให้เขา ทั้งสองคนกำลังมีความสุขกับอาหารตรงหน้า มินโฮพยักหน้าแล้วเดินไปหยิบกล่องของขวัญสีฟ้าหม่นออกมาจากถุงที่หิ้วเข้ามาตอนแรก

โธมัสลูบมือไปมา ท่าทางดูตื่นเต้นมาก เขารับกล่องจากมินโฮแล้วเปิดดูของที่อยู่ข้างใน ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นของข้างใน มันเป็นกับดักฝันร้าย หรือที่เรียกกันว่า ดรีมแคชเชอร์ นั่นเอง โธมัสเป็นคนขอร้องให้มินโฮช่วยซื้อมาให้เขา มันเป็นดรีมแคชเชอร์อันเล็ก รอบห่วงวงกลมพันด้วยเชือกหนังสีแดงเข้ม ขนนกสีน้ำตาลอ่อนห้อยระย้า ตาข่ายตรงกลางเกิดจากการบรรจงร้อยอย่างดี โธมัสยิ้มกว้างเมื่อหยิบมันออกมาชื่นชม

“นายคิดว่าเขาจะชอบมันมั้ย?” โธมัสถามมินโฮที่กำลังเคี้ยวไส้กรอกอยู่เต็มปาก ท่าทางอร่อยมาก

“ชอบสิ ใครจะไม่ชอบล่ะ” เสียงพูดอู้อี้ ดูเหมือนไม่ค่อยจะสนใจโธมัสสักเท่าไหร่

โธมัสเก็บดรีมแคชเชอร์กับเข้าไปในกล่อง เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษโน้ตที่วางอยู่บนลิ้นชักข้างๆ เตียง ใส่มันลงไปในกล่องของขวัญ แล้วยื่นให้กับมินโฮ “ฝากนายด้วยนะ ขอบคุณมากๆ”

“นายแน่ใจจริงๆ นะ” มินโฮถามหลังจากรับกล่องมา เขายกมืออีกข้างกระดกน้ำส้มใส่ปาก โธมัสพยักหน้าหนักแน่น เขามั่นใจแล้วว่าอยากทำ

 

หลังจากการประชุมเรื่องการบริจาคอวัยวะ นิวท์เดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน ถอดเสื้อกาวน์สีขาวพาดไว้ที่พนักพิงของเก้าอี้ทำงาน แล้วเดินมาทิ้งตัวลงไปที่โซฟายาว นิวท์เอามือปิดหน้าก่อนเลื่อนมือไปที่เนคไทแล้วคลายมันออก การประชุมที่เคร่งเครียดตลอดทั้งเช้า นั่นทำให้เขาปวดประสาทมาก

นิวท์ประสานมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าท้อง หลับตาลงเบาๆ อยากจะงีบสักพัก โชคดีที่วันนี้ไม่มีนัดผ่าตัด

สติของนิวท์เพิ่งหลุดลอยไปได้ไม่ไกลนัก เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาค่อนๆ ลืมตา ปล่อยลมหายใจออกเสียงดัง แล้วส่งเสียงตอบรับ

“เข้ามาได้เลยครับ” ถึงจะหงุดหงิดคนที่มาขัดจังหวะ แต่ก็จำเป็นต้องตอบกลับไปอย่างสุภาพ เสียงเปิดประตูทำให้นิวท์ลุกขึ้นมานั่ง แต่ยังคงยืดขาอยู่อย่างเดิม ที่หน้าประตูปรากฏภาพนางพยาบาลหน้าตาคุ้นเคย เธอเดินเข้ามาแล้ววางกล่องของขวัญสีฟ้าหม่นไว้ที่โต๊ะข้างๆ ตัวเขา

“มีคนฝากมาให้คุณค่ะ” พยาบาลพูด เธอยิ้มกว้างแล้วเดินกลับออกไป นิวท์เอื้อมมือไปหยิบกล่องของขวัญนั้นมา แล้วเขย่าเบาๆ เสียงของข้างในกระทบกับกล่องฟังดูไม่หนักมาก แค่ไม่ใช่ระเบิดก็พอแล้ว

นิวท์เปิดกล่องออก พบกระดาษโน้ตสีเหลืองสด เขียนด้วยลายมือพออ่านออก

Happy Birthday to Dr.Newt

                                    :))

ข้อความนั้นสร้างรอยยิ้มให้กับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจก็ตามว่าใครเป็นคนฝากมาให้ นิวท์ก้มมองของในกล่องของขวัญและพบกับดรีมแคชเชอร์ สร้างความฉงนเล็กน้อยให้กับนิวท์ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

นิวท์หยิบมันขึ้นมา แล้วพบว่าเขาชอบมันมากๆ รอยยิ้มกว้างแสดงความพอใจกับสิ่งของ นิวท์สำรวจที่กระดาษโน้ตสีเหลืองเมื่อกี้อีกครั้ง เมื่อเขาพลิกกลับด้านก็พบกับข้อความจากผู้ส่งอีก

                กับดักฝันร้ายสำหรับดร.นิวท์

                        ทำงานเครียดๆ อย่างคุณ ต้องฝันร้ายบ่อยๆ แน่เลย

                        ฉันเอากับดักฝันร้ายมาให้นะ

                        พอฝันดีแล้ว อย่าลืมฝันถึงฉันด้วยล่ะ

                                                                        :))

นิวท์ยิ้มให้กับสัญลักษณ์รอยยิ้มในกระดาษโน้ต

                ไม่รู้ว่าใครให้

                ไม่รู้ว่าให้ทำไม

                ไม่รู้ว่ารู้ได้อย่างไรว่าวันนี้วันเกิดเขา

แต่นิวท์ก็พอใจมาก ดีใจที่มีใครสักคนหนึ่งใส่ใจในเรื่องของเขาบ้าง

นิวท์ไม่สนใจว่าใครให้ เขาจะเช็คกล้องวงจรปิดก็ได้ว่าใครเป็นคนฝากของมา แต่นิวท์กลับไม่รู้สึกว่าต้องทำอย่างนั้น เขาพอจะนึกออกอยู่ว่าใครควรจะเป็นคนที่ใจดีกับเขาขนาดนี้ ว่าแล้วนิวท์ก็คว้าเสื้อกาวน์ วิ่งไปที่ห้องพักผู้ป่วยที่ดีที่สุดในโรงพยาบาล พร้อมกับกล่องของขวัญสีฟ้าหม่น

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! นิวท์เคาะประตูห้องพักผู้ป่วยเบาๆ ไม่รอฟังเสียงตอบรับ นิวท์ก็บิดลูกบิดประตูเข้ามา เขาเดินไปที่เตียงและพบกับเด็กหนุ่มที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ ใบหน้าของเขาดูมีความสุขมากๆ

ฝันดีอยู่ล่ะสิ

นิวท์ยิ้ม แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง ยกขาขวาขึ้นไขว่ห้าง หยิบหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์เล่มโปรดของเด็กหนุ่มขึ้นมาอ่าน

เหมือนมีอะไรบางอย่างกระซิบบอกโธมัสให้ตื่นขึ้น โธมัสลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบตัว มินโฮกลับไปตั้งนานแล้ว และเขาควรจะอยู่คนเดียวในห้องโง่ๆ นี่ แต่แปลกที่มีใครสักคนมานั่งหายใจอยู่ข้างๆ เขา

“ดร.” โธมัสเรียกดร.นิวท์เบาๆ เขายิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่าคุณหมอคนโปรดมานั่งอยู่ตรงนี้ นิวท์วางหนังสือ คว่ำไว้ที่หน้าตัก เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มให้กับคนป่วย “ผมจะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหนครับ?” โธมัสถาม

“สัปดาห์หน้าก็ออกได้แล้วล่ะ” นิวท์ตอบกลับ เขาหยิบกล่องของขวัญออกมาวางไว้ที่ พุง ของโธมัส “ขอบคุณมากนะ” ใช่แล้ว นิวท์รู้ว่าเป็นของโธมัส ไม่มีหลักฐาน แต่ต้องใช่แน่ๆ

“หมอรู้ด้วยหรอครับว่าเป็นผม?” โธมัสถาม ท่าทางเขาดูไม่มีวี่แววเขินอายอะไรเลย

“รู้สิ ก็คงมีแต่คุณคนเดียวแหละที่จะทำอะไรแบบนี้” นิวท์พูด เขาลุกขึ้นยืน มองไปที่โธมัส ไม่มีใครพูดอะไรอยู่สักพัก เหมือนเล่นเกมจ้องตา

“หมอ” โธมัสส่งเสียงทำลายความเงียบขึ้นคนแรก

“ว่าไงครับ?” นิวท์ถาม หน้าตาดูไม่เห็นจะสงสัยอะไรเลย

“ผม...” โธมัสพูดค้างไว้ แล้วยันตัวขึ้นนั่ง “ผมสงสัยว่า...” ตอนนี้นิวท์เริ่มอยากรู้แล้วว่าโธมัสจะพูดอะไร

“ผมสงสัยว่า... ถ้าผมออกจากโรงพยาบาลแล้ว หมอจะอยากไปเที่ยวกับผมมั้ย?”

โธมัสพูดออกไป เขาเพิ่งจะขอดร.นิวท์ไปเที่ยว

เขาเพิ่งจะขอคนที่ผ่าตัดหัวใจให้เขาไปเที่ยว

สิ่งที่รบกวนจิตใจของโธมัสเกิดขึ้นเมื่อนิวท์เอาแต่ยิ้ม เขารู้ว่านั่นเป็นสัญญาณที่ดี แต่โธมัสอยากได้ยินการตอบรับจากคุณหมอมากกว่า

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ”

 

 

                                                                                                         :))

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ - LILY - จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Haru Haruhi (@haruneko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 11:25
    ไม่หวือหวาแต่น่ารักและอบอุ่นมากเลย
    ขอบคุณค่ะไรท์ ^^
    #8
    0
  2. วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 20:49
    พึ่งมาเห็นนน ฟิคสั้นๆ แต่เค้าเขินนน
    จะมีตอนต่อๆไปไหมคะ เป็นกำลัลใจน้าา
    #7
    0
  3. #6 มิกกี้
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 16:44
    ทำไมจะไม่ไก้ล่ะครับ ง๋อววววววววววววววววววววเขินนนนนนนนนนนนน
    #6
    0
  4. วันที่ 19 กันยายน 2558 / 03:39
    นิพพานแล้วค่ะ 
    มีความสุขมาก ฟินจนตัวจะแตก ฮรือออ 
    #5
    0
  5. #4 HyukHaeTW (@croseloveyesung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 18:31
    ชอบมากกกก ฮรือ
    #4
    0
  6. วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 22:32
    โอ๊ย ตายเเล้ว น่ารักอะ น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก เง้อ โธมัสก็แบบ โถ น่ารักจริงๆลูก >< หมอก็น่ารักอะ
    #3
    0
  7. #2 sujuhyuk (@sjbenzbenz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 10:17
    น่ารักอ่ะ-///-
    #2
    0
  8. #1 ฟฟฟฟฟ
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 00:27
    อร๊ายยยยยย!

    อ่านจบบัฟ ...บิดตัวบิดไปบิดมาด้วยความเขิล -////w////-

    หาอ่านยากมากกกกกกกกกกก ดีใจที่มีคนมาแต่งเพื่อม ;w;

    ขอบคุณไรท์มากกกก >3
    #1
    0