คัดลอกลิงก์เเล้ว
SF } Final Light [ The Maze Runner ; Alby x Newt ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีทุกคนจ้า กิกิ
ก่อนอื่นต้องรีบบอกก่อนนะ
ว่าฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาแบบชายรักชายนะคะ
ไม่ชอบเชิญปิดโลดดดดด

ยังไงก็ตาม
หลังจากที่เรารู้ความจริงจากลุง James Dashner ที่ว่า
"นิวท์ เป็น เกย์"
นิวท์ ตัวละครในเรื่องนะคะ ไม่ใช่ Thomas Sangster นะ!
ทำให้เรารู้สึกว่า
"Gu ว่า แล้ว !"

และจากประสบการณ์ที่อ่านนิยายชุดเกมล่าปริศนาเล่มแรก
(The Maze Runner) มา ทำให้เราจิ้นนิวท์กับตาลุงอัลบีไปโดยปริยาย (แต่ตอนดูหนังไม่จิ้นนะ)
ฟิคเรื่องนี้เลยกำเนิดขึ้นมา
ฮาาาาาา

ขอเตือนว่ามันค่อนข้างเศร้า
เอ่อ... เราว่าเศร้าน่ะนะ 55555555555+
คือเราตั้งใจแต่งให้เศร้า
แต่ไม่รู้รีดเดอร์เศร้ามั้ย
เศร้าเถอะ
จะได้บรรลุจุดประสงค์ 55555555555+

ช่างเถอะๆ
เอาเป็นว่า
ขอเชิญทุกคนไปอ่าน Short Fic ของเราได้เลยจ้า

ถ้าถูกใจ ไม่ถูกใจ
มีข้อติขม หรืออยากจะให้กำลังใจ
สามารถคอมเม้นท์บอกกันได้เลยจ้า
อ่านทุกเม้นท์นะ กิกิ

ขอบคุณค่า *0*

 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 5 พ.ย. 57 / 19:41

บันทึกเป็น Favorite


ในห้องขนาดใหญ่ที่มีเตียงสองชั้นเรียงกันเป็นแนวยาว และหน้าต่างลูกกรง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีสีสันสดใสดูเป็นสีทึมๆ เพราะเงามืดของยามราตรี นิวท์รู้ตัวว่าเขาเหนื่อยมากกับการหนีออกมาจากวงกต และมันก็ถึงเวลาที่เขาควรจะพักผ่อนได้แล้ว แต่เสียงกรนของเพียกที่อยู่ข้างๆ นี่ช่างทำร้ายจิตใจเขาซะเหลือเกิน สายตาของเขาจ้องมองไปที่เดียวคือโครงเหล็กของเตียงชั้นบน

สภาพแต่ละคนเละอย่างกับกองแผละเมื่อพ้นจากวงกตมา นิวท์ได้แต่นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาสามปีที่อยู่ที่นั่น เพราะมันเป็นประสบการณ์เพียงอย่างเดียวที่เขาจำได้ บรรยากาศของทุ่งที่ดีอยู่เสมอ ฝนไม่เคยตก แดดไม่เคยจ้าจนเกินไป เป็นที่ที่ดีมากถ้าไม่มีวงกตบ้าๆ นั่นล้อมรอบ ถ้าไม่นับความทรงจำที่เขาถูกลบไปก่อนหน้านี้ บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ยินเสียงผนังวงกตเคลื่อนย้ายตอนกลางคืน และไม่ได้ยินเสียงของพวกกรีฟเวอร์คำราม

ดีแล้วที่ออกมา

เขาคิด ก่อนที่จะพลิกตัวหันไปทางด้านซ้าย มองไปยังเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เตียงข้างๆ เขาหลับไปแล้ว และนิวท์สามารถพนันกับใครก็ได้ในโลกใบนี้ ว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเพิ่งได้นอนหลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบนานแค่ไหนก็ตามที่เขาได้เข้าไปอยู่ในวงกต

ว่าไงน้องใหม่ เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว และเขาจำมันได้ดี

วันแรกเหนื่อยหน่อยนะ มันวิ่งลงไปที่หัวใจ

ไม่อยากจะพูดเลย แต่ยินดีด้วยนะที่นายได้เป็นนักวิ่งแล้ว เหมือนโดนไฟช็อต ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง

เจ็บข้อเท้าหรอ ? นิวท์ได้แต่นอนหลับตา เขาไม่ได้ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากได้เห็น

เราไม่ควรมาเลย กลับกัน

บางทีฉันควรจะ... เขาหลับตาเพื่อดึงตัวเองกลับไปในช่วงเวลาเหล่านั้นต่างหาก

อัลบี! นิวท์สะดุ้งขึ้นมานั่งบนเตียง ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือหลับไปนานแค่ไหน เขาเพียงแต่หอบหายใจ และก่อนที่จะรู้ว่าตัวเองเจ็บที่เบ้าตามากขนาดไหน น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด นานแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้อย่างนี้ นิวท์หลับตาปี๋ รีดน้ำตาที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดออกมา คาดหวังว่ามันจะหมดไปในไม่ช้า แต่มันก็ไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไปได้ในเร็วๆ นี้เลย

นิวท์ยกเข่าทั้งสองข้างของเขาขึ้นมากอด ก้มหน้าลงแล้วร้องไห้ออกมาโดยไม่อาย ทุกคนคงจะหลับกันหมดแล้ว

“เฮ้” เสียงเรียกสอดแทรกผ่านบรรยากาศที่มืดมิดและเงียบสงบ “นายไม่เป็นไรนะ” มินโฮที่นอนอยู่เตียงเดียวกับโธมัสพูดขึ้น เขาดูเหมือนตื่นมาได้สักพักแล้ว

นิวท์ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เขาเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มให้กับมินโฮน้อยๆ นั่นคือดีที่สุดที่เขาทำได้แล้วในตอนนี้ มินโฮปีนลงมาจากเตียงแล้วนั่งลงที่ข้างๆ นิวท์ ไม่พูดอะไร ได้แต่รอให้เสียงสะอื้นของเพื่อนหายไป

“เขาไม่น่าทำแบบนั้นเลย” นิวท์เริ่มเอ่ยปากออกมาก่อน หลังจากที่ปล่อยให้มีเพียงความเงียบแล่นผ่านเขาทั้งสองคนไป ไฟทางข้างนอกหน้าต่างยังทำให้เห็นมินโฮถึงแม้จะไม่ชัดเจนนัก

“เขาเลือกแล้วล่ะ” มินโฮพูดขึ้นต่อ น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยพูดมา “นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว”

“นายรู้มั้ย” นิวท์พยายามเค้นคำพูดออกมา “เคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่เราสัญญากันว่าจะไม่ทิ้งกัน” รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเป็นของจริง มันดูจริงใจ และให้ตายเถอะ เขาดูมีความสุขมากเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขากำลังจะพูดต่อไป “ต่อให้อยู่ในวงกตแผละๆ นั่นจนแก่ตาย หรือออกมาให้กรีฟเวอร์จับกินก็ตาม เราสัญญาว่าเราจะทำมันด้วยกัน” นิวท์ยิ้มกว้าง น้ำตาที่ร่วงหล่นออกมาจากดวงตาสีเข้มทำให้ทุกอย่างดูเป็นของจริง

ทุกคำพูด

ทุกความรู้สึก

ล้วนแล้วแต่เป็นของจริง

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจต่อมา น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาของนิวท์ จากที่หนักอยู่แล้ว มันยิ่งหนักขึ้นไปอีก มินโฮใช้แขนขวาของเขากอดคอนิวท์ พยายามปลอบใจว่ามันไม่เป็นไร แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย

“ตอนนี้เขาไม่อยู่เพื่อที่จะรักษาสัญญาโง่ๆ นั่นแล้ว” มินโฮพูดอะไรไม่ออก เขารู้ตัวดีว่าคำว่า ไม่เป็นไร ของเขามันไม่มีความหมายในตัวมันเองอยู่แล้ว แต่ก็ยังคงพูดมันต่อไป

“นายไปนอนเถอะ” นิวท์บอก “ฉันก็จะนอนแล้วเหมือนกัน” มินโฮไม่พูดอะไร ตบที่ไหล่ของนิวท์เบาๆ แล้วกลับไปที่เตียง

นิวท์ทิ้งตัวลงบนที่นอน น้ำตายังคงไหลออกมาสม่ำเสมอ ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะทำให้เขาต้องหลับตา และทิ้งความคิดต่างๆ ไปในความมืด



“อัลบี!” เสียงของคลินท์ เพียบานคนหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของเจ้าของชื่อ อัลบีกำลังคุมพวกช่างก่อสร้าง เขาหันมาหาต้นเสียง “นิวท์เป็นลม!”

“ห๊ะ ?!” อัลบีส่งเสียง เขาตกใจที่ได้ยินเรื่องเพื่อนนักวิ่งจอมถึกอย่างนิวท์เป็นลมไป เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจรองลงมาจากวงกต และกรีฟเวอร์

ไม่ทันได้ตั้งสติดี คลินท์ก็วิ่งนำอัลบี้ไปที่ห้องพยาบาล ข้างบนนั้น ในห้องเล็กๆ มีเตียงสีขาว ร่างของนิวท์ที่ยังอยู่ในชุดนักวิ่งมอมแมมถูกวางไว้ ผ้าห่มสีเทาถูกคลุมขึ้นมาถึงคอ ใบหน้าขึ้นสีแดง และมีเหงื่อออก

“เบ็นบอกว่าเขาล้มลงตอนวิ่งออกมาจากวงกตเมื่อกี้ พวกนักวิ่งเลยช่วยกันแบกมาไว้นี่” คลินท์พูด

“นายรู้รึเปล่าว่าเขาเป็นอะไร ?” อัลบีถามคลินท์ เขานั่งลงบนเตียง ข้างๆ นิวท์ สายตาจับจ้องไปที่คนป่วย

“ฉันคิดว่าน่าจะเป็นไข้น่ะ” คลินท์ตอบ เขาเดินถือกะละมังที่มีน้ำเย็นเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูสีน้ำตาลสองผืน “นายอยากช่วยฉันเช็ดตัวให้เขามั้ย ?” คำถามนี้ทำให้อัลบีหันขวับ ตั้งสติ แล้วตอบสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิดออกไป

“ไม่ ฉันจะลงไปคุมงานให้เสร็จก่อน เดี๋ยวจะขึ้นมาใหม่” อัลบีลุกขึ้นยืน “ถ้าเจ้าเพียกนี่ตื่นแล้วบอกฉันด้วย” เขาบอกแล้วลุกออกไปจากห้อง

 
 

“เฮ้” เสียงของอัลบีดังขึ้นก่อนจะเคาะประตูซะอีก บานประตูถูกเปิดออก ปรากฏภาพชายผิวเข้ม นิวท์กำลังนอนหงาย หันหน้าหนีผู้มาเยือน ดวงตาแดงก่ำเพราะอะไรบางอย่าง

อัลบีเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ นิวท์ แต่คนป่วยกลับหันหน้าหนีไปอีกข้าง ไม่รู้ว่าทำไม แต่นั่นทำให้อัลบีแอบยิ้มออกมาน้อยๆ “มาช้าแค่นิดๆ หน่อยๆ นี่ต้องงอนด้วยหรอ ?” อัลบีถาม แต่นิวท์ก็ไม่ยอมตอบแล้วหันหลังหนี เขาก็งอนจริงๆ นั่นแหละ เพราะนี่มันดึกมากแล้ว และอัลบีควรจะมาตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ ก็ทั้งๆ ที่รู้ว่ารองหัวหน้าอย่างเขาไม่สบาย ยังจะสบายใจอยู่ที่ไหนได้ตั้งนาน แถมยังมีอารมณ์ไปกินข้าว อาบน้ำ ใส่ชุดนอนอยู่อีก ! (จากคำบอกเล่าของมินโฮน่ะนะ)

อัลบีตัดสินใจเอนตัวลงนอนข้างๆ นิวท์ แล้วก็เอาตัวเองเข้าไปไว้ในผ้าห่มผืนเดียวกัน เขาดึงนิวท์เข้ามาใกล้ โอบกอดคนๆ นี้ได้โดยที่ไม่มีการขัดขืนใดๆ นอกจากคำพูดที่ค่อนข้างขัดกับการกระทำ “หยุดน่า” ...

นิวท์บอกปัดๆ ดูเหมือนจะรำคาญ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเลย

อัลบีเห็นท่าทางและคำพูดของนิวท์แล้วก็อดหัวเราะออกมาน้อยๆ ไม่ได้ เขาก้มลงจูบที่ศีรษะของนิวท์ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน อัลบีรู้สึกได้ถึงความร้อนจากพิษไข้ของคนป่วย เขาวางมือที่หน้าผากของนิวท์ มันร้อนมากๆ

“ป่วยอย่างนี้แล้วยังจะงอนอะไรไม่เข้าเรื่องอยู่อีก” อัลบีพูด ลูบหัวคนตรงหน้าเบาๆ

“ก็เพราะป่วยนี่แหละถึงได้โกรธ” นิวท์ขยับหัวดุกดิก ไม่ยอมให้อัลบียุ่ง

“แล้วป่วยนี่ต้องร้องไห้ด้วยหรอ” นิวท์ไม่ตอบ ได้แต่ทำหน้าบูดอยู่คนเดียว ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครเห็นก็ตามที

อัลบีออกแรงที่แขนเพียงแค่เล็กน้อยก็ทำให้คนป่วยหันมาหาเขาได้ทั้งตัว นิวท์ไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มลงซบที่อกของอัลบี

“ฉันคิดว่านายไม่อยากมาเจอฉัน” นิวท์พูด น้ำเสียงน้อยใจอยู่ในที อัลบีจับเขาเงยหน้าขึ้น แล้วใช้นิ้วสัมผัสอย่างเบามือที่รอยแดงใต้ตาของนิวท์

“ทำไมฉันต้องไม่อยากเจอนายด้วยล่ะ” อัลบียิ้มน้อยๆ

“ไม่รู้สิ นายคงกลัวติดโรคมั้ง ?” นิวท์มองเขาไม่วางตา และยังคงหน้าบึ้งเหมือนเดิม

“ฉันไม่กลัวหรอก ถ้านายไม่สบายฉันก็ต้องไม่สบายด้วยสิ เราสัญญาจะทำทุกอย่างด้วยกันไม่ใช่หรือไง” อัลบีพูดต่อ เขาก้มลงจูบที่ศีรษะของนิวท์อีกครั้ง คนข้างๆ หัวเราะ และยิ้มออกมาเบาๆ ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของผู้นำชาวทุ่ง

 

 

เพล้ง! เสียงกระจกแตกดึงนิวท์กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ดวงตาลุกโพลง ในความมืด เขาได้เรียนรู้ว่าเรื่องราวในความฝันทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่อดีต รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ยังไหลออกมา ไม่อยากยอมรับความรู้สึกที่ว่า คนในฝันคนนั้นจะไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว

ไหนนายบอกว่าเราจะทำทุกอย่างด้วยกันไงล่ะ

แล้วทำไมถึงทิ้งฉันไป...

อย่างน้อยก็น่าจะ ไป ด้วยกัน

นิวท์คิด ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นนั่งเมื่อนึกขึ้นได้ถึงเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกไปทีละบานๆ อดีตชาวทุ่งที่นอนพักผ่อนกันอยู่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงแสบแก้วหู เริ่มมีเสียงเอะอะโวยวายมาจากทุกทิศทาง นิวท์ลุกออกมาจากเตียงไปรวมกับกลุ่มคนที่ยืนอยู่อีกฟากของเตียง หนึ่งในนั้นมีมินโฮรวมอยู่ด้วย

“เกิดอะไรขึ้น ?” นิวท์ถาม น้ำเสียงดูตระหนก

“ฉันไม่รู้เพียก ... ไม่มีใครรู้อะไรทั้งนั้น” สิ้นจากคำตอบของมินโฮ ใครคนหนึ่งข้างนอกหน้าต่างก็เริ่มต้นขยายความ

 

“ฉันเป็นแคร้ง ! ฆ่าฉันสิถ้านายต้องการ !!!!”

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ - LILY - จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ReeD
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 09:15
    ในหนังสือ เราไม่ค่อยชอบอัลบีอะคะ เรารู้สึกว่าอัลบีเห็นนิวท์เป็นของตาย (เอ๊ะ!?)

    เห็นได้ชัดว่านิวท์แคร์อัลบีมาก แบบอัลบีทำอะไร ว่าอะไร นิวท์ไม่เคยโกรธเลยค่ะ

    ถ้าเกิดอะไรกับอัลบี นิวท์แทบจะพุ่งไปหาแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

    แต่ในหนังไม่ค่อยมีโมเม้นแบบนี้เนอะ ^^"

    ฟิคนี้เราอ่านแล้วเศร้าค่ะ ไม่ได้เศร้าที่อัลบีตายนะ เศร้าเพราะสงสารนิวท์ แฮะๆ
    #4
    0
  2. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 02:49
    น่ารักก น่ารักมากกก โดยเฉพาะนุ้งนิวท์ ขี้งอนขี้อ้อนเป็นที่สุด 
    ถ้าจะรักกันขนาดนี้ก็ไปเป็นแคร้งด้วยกันเลยไป๊ (น้ำตาไหลพราก)
    #3
    0
  3. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 02:44
    นิวท์เป็นเกย์นี่จริงหรือข่าวลือคะ แดชเนอร์บอกตอนไหนเหรอ ทำไมเราหาไม่เจอ TT^TT
    #2
    0
  4. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:05
    แงงงง ในหนังสือเราเกลียดอัลบีมากเลยค่ะ พอหนังอัลบีตายแล้วเศร้ามาก TT
    ในหนังพี่แกเท่แถมใจดีเหลือหลาย เราว่าคนแสดงเป็นคนผิวสีที่หล่อด้วยนะ เสียดายเตี้ยไปหน่อย -3-
    แล้วจริงๆอัลบีน่าจะประมาณลูกครึ่งผิวสีกับผิวขาวนะ เพราะในหนังสือบอกว่ามีผมสั้นๆ ในหนังสั้นเกิ๊น 555+
    คู่นี้เราชิปมากเลยค่ะ แปลฟิคไว้ตั้งสองสามเรื่อง แต่พออ่านหนังสือจบแล้วรู้ว่าอัลบีตาย //ลบฟิคทิ้ง
    อ่านแล้วเศร้าเลย ทำไมอัลบีต้องฆ่าตัวตายด้วยนะ TT รู้สึกหนังสือเรื่องนี้ทำร้ายคนอ่าน ตัวละครตายเกือบหมดเลย - -
    #1
    0