OS ข่มขืน Bnior

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 929 Views

  • 6 Comments

  • 19 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    929

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เหยื่อข่มขื่นผู้ปิดใจกับชายผู้ยอมเปิดร้านหนังสือเพื่อจะเจอหน้ากันทุกวัน ภารกิจละลายกำแพงน้ำแข็งนั้นไม่ง่ายเลย


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ปาร์คจินยอง

นักเขียนที่มีอดีตฝังใจเพราะเป็นเหยื่อการข่มขืน ผู้ปิดใจและไม่เชื่อเรื่องความรัก

"ความรักน่ะหรอ...มันมีซะที่ไหนหล่ะ..."




อิมแจบอม

เจ้าของร้านหนังสือผู้ตกหลุมรักปาร์คจินยองตั้งแต่แรกเห็น

"เขาจะใช้หัวใจอุ่นๆของเขาละลายกำแพงความกลัวในใจจินยองเอง"
 
คำเตือน
ฟิคนี้เป็นฟิค ชายxชาย หากไม่ชอบก็กด xที่มุมขวาบนค่ะ




เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวข่มขืนต่างๆค่ะ เราก็รู้ใช่ไหมคะว่าเหยื่อจะมีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากเหตุการณ์เลวร้าย

เราหวังเป็นอย่างยิ่งให้ในชีวิตจริงของเหยื่อมีคนที่รักเราเพราะว่าเราเป็นเราเหมือนอิมแจบอมค่าาา (พูดซะเว่อร์55555)
มาพูดคุยติชมได้ใน #เหยื่อ หรือคอมเม้นได้เลยค่าา


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 ก.ค. 59 / 17:56

บันทึกเป็น Favorite


 

ไม่นะ ยะ อย่าทำผมเลย

เงียบไปเลย

โจรหนุ่มไม่พูดเปล่า หลังจบประโยคชวนขนลุกก็ทุบมือหนาลงไปที่หน้าท้องเด็กหนุ่มอายุ 15 ปี ที่เคยอาศัยอยู่ข้างบ้าน...ใช่แล้วหนุ่มข้างบ้านเข้ามาข่มขืนเด็กชายในยามที่พ่อแม่เด็กน้อยน่าสงสารไปทำงาน...

ปาร์คจินยอง เด็กหนุ่มที่ร่าเริงและยิ้มง่ายอยู่เสมอ จึงเป็นที่รักกับพวกเพื่อนๆและคนรอบข้าง...แต่เพราะเป็นคนที่ถูกคนอื่นรักมากเกินไปเลยเป็นเช่นนี้...

ทำไม ไม่รักพี่หรอ

พี่พูดบ้าอะไร พี่เป็นผู้ชายนะ

ผู้ชายแล้วไง แล้วทีไอ้เพื่อนของจินยองคนนั้นหล่ะที่มาจับเนื้อต้องตัวบ่อยๆไม่เรียกว่าอ่อยหรือไง

อ่อยบ้าอะไร พี่เป็นบ้าไปแล้วหรอ

เออ บ้ารักมึงไงจินยอง วันนี้มึงจะไม่มีวันไปแรดกับผู้ชายคนอื่นได้อีก

ไม่นะ ยะ อย่าทำผมเลย

 

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่..ทุกครั้งที่เด็กหนุ่มหลับตาเขามักฝันถึงเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ เหตุการณ์ที่ทำลายเขาอย่างสิ้นเชิง...

ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะผ่านมากว่า 8 ปีแล้ว...

ถึงแม้ว่าคนร้ายจะถูกจับไปแล้ว...

แต่จิตใจของเขาไม่มีวันเหมือนเดิม....

จากเด็กหนุ่มร่าเริง กลายเป็นคนเก็บตัว เย็นชาและปิดกั้นตัวเอง จากทุกคน ยกเว้นครอบครัวของเขาเท่านั้น



ความรักน่ะหรอ...มันมีซะที่ไหนหล่ะ...

เป็นคติประจำใจของปาร์คจินยองไปแล้ว...

ตอนนี้ปาร์คจินยองโตมาเป็นนักเขียน...ไม่ใช่เพราะเขาชอบเขียนหรอก แต่เขาแค่ไม่อยากอยู่กับผู้คนมากนัก แล้วนักเขียนก็อยู่กับตัวเองมากกว่าคนอื่น.. เป็นอะไรที่เขาสบายใจมาก...


ไม่บ่อยครั้งนักที่เขาจะออกมาหาไอเดียที่สวนสาธารณะ หรือร้านหนังสือแบบในตอนนี้ เพราะว่าเขาคิดงานที่จะต้องส่งเร็วๆนี้ไม่ออก

เมื่อเช้าไปที่สวนสาธาณะแล้วก็ต้องยอมแพ้กับสายตาลวนลามที่มองมา และผู้ชายที่กำลังจะเดินเข้ามาคุยกับเขา จินยองรีบลุกออกมาแทบไม่ทัน จนสุดท้ายก็มาร้านหนังสือใกล้ๆคอนโดของเขาเอง...

“สวัสดีครับ”

“ครับ”

“เชิญครับ หาหนังสือเรื่องอะไรไม่เจอบอกได้นะครับ”

คำกล่าวทักทายปกติ กับรอยยิ้มที่ไม่เห็นตา แต่เห็นไฝ2จุดบนเปลือกตาเด่นชัดในดวงตาปาร์คจินยองที่จินยองเลือกที่จะเมินเขาแล้วเข้าไปนั่งในร้านด้านในสุด ก่อนจะวางสิ่งของเอาไว้แล้วลุกไปหยิบหนังสือ เพราะในร้านมีลูกค้าเพียงคนเดียว นั่นก็คือจินยองนั่นเอง

เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่สำหรับปาร์คจินยองเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้น

ร้านนี้เงียบสงบไม่มีคนกวนใจเลย ดีจังรู้งี้มาตั้งนานแล้วหล่ะ

หลังจากวันนั้นปาร์คจินยองก็มาที่นี่ทุกวัน ด้วยงานที่เร่งและสมองที่ยังว่างเปล่าเป็นแรงผลักดัน

“สวัสดีครับ”

“ครับ”

“เชิญครับ หาหนังสือเรื่องอะไรไม่เจอบอกได้นะครับ”

คำทักทายและรอยยิ้มพร้อมไฝ2จุดบนเปลือกตาเหมือนเดิมทุกครั้ง จินยองก็เลือกที่นั่งเดิมทุกครั้ง ความสบายใจที่เหมือนเดิมทุกครั้งที่มาทำให้ปาร์คจินยองคิดว่าที่นี่เหมือนห้องเขาไปแล้ว...

1 เดือนที่เขาเอาแค่ขลุกตัวอยู่ที่ร้านหนังสือแห่งนี้ ทำให้ต้นฉบับของเขาใกล้เสร็จแล้ว..


แต่การเข้ามาในร้านวันนี้มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป เพราะเมื่อกลับเข้ามาจากไปหาหนังสือมาอ่านที่โต๊ะ ที่โต๊ะกลับมีเค้กและกาแฟวางเอาไว้ ปาร์คจินยองมองซ้ายและขวาอย่างแปลกใจ และกลัวไม่กล้าที่จะกินมัน...กลัวว่าจะมีการวางยาเอาไว้น่ะสิ แต่เมื่อในร้านไม่มีใคร แล้วใครกันนะที่มาวางเจ้านี่เอาไว้

“อ้าว ไม่กินหรอ”

“.....”

“กินสิ ไม่มียาพิษหรอก”

“ไม่หล่ะครับ ขอบคุณ”

“ฉันเอามาให้เพราะว่านายเป็นผู้มีพระคุณหรอกนะ”

“ครับ?”

“ร้านนี้น่ะ ทำไมเงียบนายรู้ไหม”

“....”
“เพราะว่ามันไม่มีคนเข้าร้านยังไงหล่ะ ร้านนี้กำลังจะปิดตัวลงเพราะว่าขาดทุน แต่เพราะนายมาที่นี่ทุกวันก็เลยมีข้ออ้างให้เปิดต่อหล่ะนะ”

“....”

“เอาเถอะ งั้นถ้านายไม่กิน งั้นฉันขอคืนนะ เสียดายน่ะ”

แล้วคนที่จินยองคิดว่าเป็นเจ้าของร้านที่คุ้นหน้าทุกวันตลอด1เดือนมานี้ก็หยิบของที่ตั้งทิ้งไว้จนกาแฟเย็นหมดแล้วไปกินอย่างหน้าตาเฉย...

แค่เพียงบทสนทนาสั้นๆจากคนที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้ปาร์คจินยองคุ้นเคยอย่างประหลาด...

อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้คิดจะฝ่ากำแพงในใจปาร์คจินยองเข้ามา แต่เขาอาจมาทำให้กำแพงนั้นอุ่นมากขึ้นจนคนที่อยู่หลังกำแพงค่อยๆโดนละลายน้ำแข็งอย่างไม่รู้ตัว...


ต้นฉบับของจินยองถูกส่งไปที่สำนักพิมพ์แล้ว แต่ไม่รู้ทำไมปาร์คจินยองถึงได้ยังคงมาร้านหนังสือแห่งนี้อีก ไม่สิ มาทุกวันไม่เคยขาดตั้งแต่แรก...

“สวัสดีครับ”

“ครับ”

“เชิญครับ หาหนังสือเรื่องอะไรไม่เจอบอกได้นะครับ”

คำทักทายเดิมๆที่คุ้นเคยกับรอยยิ้มเอกลักษณ์ของเจ้าของร้าน ที่ทำให้ปาร์คจินยองรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด แต่วันนี้คงไม่มีได้มีเพียงเขาที่เข้าบริการในร้าน... เพราะในมุมที่เขาชอบนั่งมีอีกคนเข้ามานั่งแทนที่...

ผู้ชายหน้าตาน่ารัก ตาตี่ๆรับกับแก้มอวบที่ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส....

แต่สิ่งที่ทำให้จินยองรู้สึกใจวูบโหวงคงเป็นเจ้าของร้านที่คุ้นเคยเข้าไปนั่งคุยอย่างถูกคอ เสียงหัวเราะที่มาเป็นระยะๆทำให้สมาธิของลูกค้า(ที่ทั้งสองอาจลืมไปแล้วว่ายังอยู่ในร้าน)ไม่อยู่กับหนังสือตรงหน้า

ใจที่ร้อนรนและเต้นแรง มือที่ค่อยๆกำแน่นเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัวของปาร์คจินยองทำให้หนังสือที่อยู่ในมือยับยู่ยี่อย่างช่วยไม่ได้... กว่าคนที่กำจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อได้ยินเสียง

แคว่ก

มุมหนังสือที่ขาดเข้าไปอยู่ในมือของจินยอง ช่วยดึงสติของร่างบางกลับมาอีกครั้ง.....

“เอ่อ...ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ แต่ผมทำหนังสือคุณขาดซะแล้ว”

ไม่รู้ว่าทำไมคนใจเย็นอย่างปาร์คจินยองถึงได้กล้าเข้าไปขัดจังหวะคนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานได้นะ แต่ก็ทำไปแล้ว...

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องแค่นี้เอง...”

“งั้นขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะครับ”

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ ยองแจกำลังจะกลับพอดี”

“ใช่ครับ”

เสียงคนที่ไม่คุ้นหน้าเอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม...

ชื่อยองแจสินะ

“อ๋อครับ งั้นขอตัวก่อน”

 

 ไม่รู้ทำไม อิมแจบอมคนนี้ต้องออกมาตามหาลูกค้าเพียงคนเดียวของเขาด้วย ในเมื่อเขาอยากจะออกไปเอง...แต่ไม่รู้สิ..ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าให้ตามมา ถ้าไม่อยากเสียเขาไป...

ใช่...เขารักลูกค้าคนนี้ทั้งที่ไม่รู้จักชื่อ

รักทั้งๆที่เขาเย็นชา...

เรียกได้ว่าเป็นรักแรกพบก็ได้นะ

“เดี๋ยวครับคุณ”

“อะไร ปล่อยนะ”

“มาคุยกันก่อนสิครับ”

“จะคุยอะไรหล่ะ อยากคุยก็ไปคุยกับยองแจสิ”

“....”

“ปล่อยนะ”

“นี่คุณ...กำลังหึงผมใช่หรือเปล่า”

ความเงียบได้เข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ...มือที่จับแขนร่างบางค่อยๆคลายออกเพราะกลัวว่าแขนบอบบางนั้นจะบอบช้ำ แต่อิมแจบอมไม่ได้จะปล่อยคนตรงหน้าไป ไม่สิ ไม่เคยคิดจะปล่อยให้คนตรงหน้าหนีจากเขาไปไหน เพราะตั้งแต่คนตรงหน้าเดินเข้ามาในร้านหนังสือที่เขาตั้งใจซื้อมาเปิดร้านเบเกอรี่ ความคิดที่จะขายเบเกอรี่ก็ต้องพับเก็บไป เขาไม่สนเงินหรอกนะ เพราะเขามีธุรกิจอื่นๆอีกมากมาย แต่ไม่บ่อยนักที่คนอย่างเขาจะสนใจใครสักคนขนาดนี้.....

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณหึงผมหรือเปล่า..”

“.....”

“แต่ผมน่ะ ชอบคุณตั้งแต่แรกเห็นแล้ว...ได้โปรด อย่าเดินหนีกันแบบนี้ ผมกลัวว่าคุณจะไม่กลับมาที่ร้านนี้อีก”

“....”

“ส่วนคุณจะรู้สึกยังไงกับผม มันก็สุดแล้วแต่คุณ ผมไม่เร่งรัดคุณหรอก”

ถ้อยคำบอกรักแม้ไม่หวานเลี่ยนแบบคนทั่วไป แต่ตราตรึงใจคนฟังอย่างบอกไม่ถูก คนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องความรักกลับสะดุดกับความในใจของใครบางคน.. อาจเพราะเป็นแค่เพียงประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการคำตอบที่เร่งรัด หรือคาดหวังอะไรในตัวเขา..เป็นเพราะมีที่ว่างให้คนๆนี้ที่ไม่เชื่อในความรักได้มีโอกาสหายใจ

“แต่ผมขออะไรอย่างนึงได้ไหม...อย่าไม่มาเจอผมอีก”

“.....”

ไร้เสียงตอบกลับจากร่างบาง มีเพียงรอยยิ้มหวานเปื้อนบนใบหน้าหลังจากหันหลังให้กับเจ้าของร้านหนังสือเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

หลังจากกลับมาจากร้านหนังสือและเหตุการณ์นั้น ปาร์คจินยองไม่สามารถข่มตาหลับได้ลง เสียงหัวใจที่เต้นถี่รบกวนการเขียนต้นฉบับเรื่องใหม่ ใบหน้าและคำพูดที่จริงจังของเขาคนนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา

 

นี่เขาเป็นอะไรไปนะ?

อาการแบบนี้เขาเรียกว่าคิดถึงใช่หรือเปล่า....

แม้เขาจะไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่เพราะว่าเป็นนักเขียนเขาเลยต้องอ่านหนังสือเยอะซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องอ่านนิยายรักด้วย

เขารู้ดีว่าที่เขารู้สึกแบบนี้อยู่คืออะไร

แต่ว่าเขาไม่อยากจะมีมันหรอก ความรักบ้าบออะไรนั่นน่ะ...

 

ไม่รู้ทำไมว่าเขายังต้องมาร้านหนังสือนี่ซ้ำๆทั้งๆสมองก็ปฎิเสธ...รู้ตัวอีกทีก็ก้าวเข้ามาในร้านนี้แล้ว

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม น้ำเสียงที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ คำทักทายที่เหมือนกับก็อปวาง ไม่มีอีกแล้ว.. มีเพียงพนักงานที่ไม่คุ้นตากับคำทักทายใหม่ๆ

“สวัสดีครับ”

“ครับ”

“เชิญเลยครับ”

“จะ..เจ้าของร้านไม่อยู่หรอครับ”

“เจ้าของร้านเขาประสบอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล”

“เอ๋!?

 

เพียงประโยคสั้นๆของพนักงานในร้านทำให้สองขาของนักเขียนร่างบางรีบจ้ำมาให้ถึงห้องที่ตอนนี้มีคนคุ้นหน้านอนอยู่ภายในห้อง

ผู้มาใหม่ถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไปพบผู้ป่วยที่ข้างเตียง  ความเงียบที่ปกคลุมทำให้น้ำตาร่างบางไหลออกมาอย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะบรรยากาศพาไปหรือไม่ก็เป็นเพราะความเจ็บปวดในใจเขาเอง...


วันนี้จริงๆแล้วเขาจะต้องไปทำธุระที่สำนักพิมพ์ตามที่ บก.โทรตาม เนื่องจากต้นฉบับของเขาไม่สมบูรณ์ เลยต้องไปหาหนังสือเพิ่มเติมเพื่อแก้ต้นฉบับ แต่ว่าเมื่อถึงร้านหนังสือก็เป็นอย่างที่ได้ยิน ร่างบางยินดีทิ้งงานของเขามาเพื่อเยี่ยมคนๆหนึ่ง ที่เขาหวังว่าคงจะสบายดี ไม่เป็นอะไรมาก..

เนิ่นนานจนแสงลับฟ้า ร่างบางยังคงนั่งเฝ้าคนป่วยไม่ห่างไปไหน เพราะอยากเห็นกับตาว่าเขาไม่เป็นอะไร..

“อือออ”

เสียงในลำคอผู้ป่วยที่เปล่งออกมาทำลายความเงียบในห้อง ตาเล็กๆได้ลืมขึ้นมาและเห็นว่ามีหนึ่งคนนั่งอยู่ข้างๆไม่ห่าง

“ฟื้นแล้วหรอ”

“นายมาได้ยังไง”

แต่เพราะว่าเขานอนอยู่มันดูไม่สุภาพ อิมแจบอมเลยพยายามยันตัวเองขึ้นมาพูดคุยแต่คงลืมไปว่าแผลมันยังไม่หายดี ฤทธิ์ของแผลทำให้เขาเปล่งเสียงเจ็บปวดออกมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่ฟังสมองกำลังถูกแรงโน้มถ่วงดูดกลับไปยังหมอน ถ้าไม่มีมือหนึ่งประคองหลังของเขาเอาไว้ไม่ให้กลับลงไปกระแทกเตียง

ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพราะต้องค่อยๆประคองคนเจ็บลงบนเตียงเป็นเหมือนมนต์สะกดที่ทำให้คนเป็นห่วงโผกอดคนเจ็บแบบหลวมๆเพราะกลัวไปกระทบไปแผลสดใหม่

“อย่าเป็นอะไรไปอีกนะครับ”

น้ำใสที่พึ่งหยุดไหลไปก่อนที่ร่างหนาจะตื่นไหลอีกครั้ง

“อย่าร้องไห้สิ มันไม่เหมาะกับนายหรอกนะ”

คนเจ็บผละอ้อมกอดออกมาเพื่อเช็ดน้ำตาให้คนที่ไม่ได้เจ็บอะไรเลยนอกจากใจ..

“สัญญาสิว่าจะไม่เป็นอะไรไปอีก”

“ไม่สัญญา”

“ว่าไงนะ”

จินยองทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เพราะนายต้องดูแลฉันไม่ให้ป่วย”

“...”

“แต่ไม่ใช่ให้นายมาปกป้องฉันหรอกนะ”

“.....”

“ฉันจะปกป้องนายเอง นายก็แค่ดูแลหัวใจฉันไม่ให้เจ็บป่วย ทำได้ไหม”

“ไม่”

“....”

อิมแจบอมหน้าจ๋อยแบบที่น่ารักในสายตาปาร์คจินยอง

“ไม่ใช่เพราะไม่อยากดูแล แต่ผมมีอดีตที่ฝังใจ คนที่รักกันจริงๆมันไม่มีหรอก ก็แค่มาหวังในตัวผมเท่านั้นแหละ”

“มีฉันนี่ไง”

“ไม่จริง ถ้าคุณรู้ความลับของผม คุณยังจะให้ผมดูแลหัวใจคุณอีกไหม”

“ว่ามาสิ”

“ผมเคยโดนข่มขืน”

“....”

“โดยคนที่รักผม”

“....”

“หึ รับไม่ได้หล่ะสิ”

“นี่ นายน่ะ”

“..”

“ชื่ออะไรหรอ”

“ห้ะ”

“ชื่อน่ะ ชื่อ”

“ปาร์ค จินยอง”

“จินยองอ่า ฉันชื่ออิมแจบอมนะ”

“...”

“จินยอง นายเจ็บมากไหม”

“ไม่เจ็บตรงไหนนี่ครับ ไม่ได้โดนรถชนแบบคุณซะหน่อย”

“ไม่ใช่”

“..”

“เจ็บหัวใจน่ะ นายคงเจ็บปวดมากสินะ”

น้ำตาที่อาบแก้มจินยองอีกครั้งเป็นคำตอบให้กับอิมแจบอมอย่างดี

“แต่นายไม่ต้องกลัวนะ”

“....”

“ฉันไม่สนว่านายจะเจออะไรมาก่อน เพราะฉันรักนายตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แม้ไม่รู้จักชื่อนายด้วยซ้ำ ตลกไหมหล่ะ”

“...”

“จริงๆ ฉันซื้อร้านหนังสือเพื่อเปิดร้านขนมแต่ก็หยุดไว้ก่อนเพราะว่าฉันมาเจอนาย แต่ฉันไม่ได้โทษนายหรอกนะ ฉันแค่อยากให้รู้ว่าฉันไม่ได้หวังจะมาไกลขนาดนี้ด้วยซ้ำ”

“....”

“ฉันแค่หวังว่าจะได้เจอนายทุกวันเท่านั้นเอง”

“ฮึก คนบ้า อย่ามาปากหวานหว่านล้อมผมให้ยากเลย”

“ฉันขอเวลาพิสูจน์ได้ไหม ให้ฉันได้พิสูจน์ว่ารักแท้มันมีอยู่จริง”

“อืม”

ร่างสูงเช็ดน้ำตาให้คนรักของเขาที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ความรักของเขาจะเรียบๆ ไม่หวือหวา แต่เขาจะค่อยๆจูงมือเดินไปกับปาร์คจินยองให้คนที่ปิดใจตรงหน้าเขานี้เปิดใจรับเขาอย่างเต็มที่ ไม่กลัวความรักอีกต่อไป เขารู้ว่าตอนนี้จินยองรู้สึกกับเขายังไงแต่เพียงเพราะความกลัวที่จินยองมี ทำให้ไม่อาจรับว่ารักเขาได้อย่างเต็มร้อย แต่อิมแจบอมไม่กลัวหรอกนะเขาจะใช้หัวใจอุ่นๆของเขาละลายกำแพงความกลัวในใจจินยอง จะใช้ฝ่ามืออุ่นๆคู่นี้กุมมือคนรักมิให้กังวล เขาจะใช้ทั้งชีวิตของเขาเคียงข้างไม่ให้ใครมาทำอะไรจินยองได้อีก...

อิมแจบอมคนนี้จะรักและเคียงข้างปาร์คจินยองไปชั่วชีวิต....



---------------------------------------------------------
จบกันไปแล้วนะคะงือ สนุกไหมเอ่ย
ที่ต้องเป็นแบบนี้เพราะว่าการเปิดใจมันยากเหมือนกันค่ะ ถ้าเปิดใจเร็วไปมันก็แปลกๆอ่ะนะเราว่า
บุคลิกของจินยองเราได้รับแรงบันดาลใจมาจากตอนเป็นเจเจโปรเจคที่นางร่าเริงแล้วพอมาเป็นGot7 ออกขรึมๆอะไรแบบนี้ บวกกับข่าวข่มขืนที่ช่วงนี้เยอะมากกก เยอะจนน่ากลัวเลยได้ฟิคเรื่องนี้มาค่าาาา
อาจจะจบไม่สวยในความคิดหลายๆคนนะ แต่เราว่าแบบนี้ก็ดีนะ เดินช้าๆแต่มั่นคงไม่ทำให้จินยองเจ็บช้ำเหมือนอดีตเนอะ
มาเม้นติชมหรือพูดคุยได้นะคะ ทั้งในเว็บนี้และใน #เหยื่อ ยินดีน้อมรับคำติชมค่าา
ขอบคุณนักอ่านทุกคนค่ะ อิอิ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ใครไม่หวังเมียหวัง จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    7/929

    6

    0%

    12 ก.ค. 59

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 TOEY
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:34
    ละมุนมากกก ฮื้อออ
    #6
    0
  2. #5 3752
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 10:08
    มันไม่ควรจะเป็นเรื่องสั้นค่ะไรท์

    เป็นเรื่องยาวเถอะได้โปรดดดดดดดดดดดกกกดดดด ฮือออออออออ

    วางมาดีมากเลย อยากอ่านแบบยาวๆจังเลย ฮืออออออออ

    ขอบคุณสำหรับๆฟิคนะคะ
    #5
    0
  3. #4 allstao1106 (@heeminkim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 19:43
    ละมุนเสียเหลือเกิน ขอบคุณนะคะไรท์ ฟิคน่ารักมาก ชอบบบบ
    #4
    0
  4. #3 sameaw
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 16:59
    ซึ้งเลยละมุนจนน้ำตาไหลบางทีความรักมันก็เกิดขึ้นง่ายๆแบบที่เราไม่รู้ตัว
    #3
    0
  5. #2 yaying20nn1 (@yaying20nn1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 16:07
    โง้ยยยยย ละมุนมากกกชอบๆๆๆ><
    #2
    0
  6. #1 xxxisme
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 15:41
    ละมุนมากมากเลยค่ะ น่ารักดี
    #1
    0