sf/os allbam เรื่องสั้น allbam markbam bbam jackbam jinbam youngbam yugbam

ตอนที่ 6 : บทเพลงที่6 "ผู้โชคดี" (jackbam)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

"ผู้โชคดี"

ผมชื่อแบมแบมครับเป็นคนไทยแต่ได้มาเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีตอนนี้ผมมาอยู่เกาหลีได้ปีนึงแล้วครับต้องมาอยู่แรกๆก็จะลำบากหน่อยเพราะผมพูดภาษาเกาหลีไม่ได้เลยอังกฤษก็ได้แค่งูๆปลาๆแต่ยังดีครับที่มีเพื่อนๆรุ่นเดียวกันแล้วก็พี่ๆที่ใจดีๆคอยช่วยเหลือเขาอยู่

"แบมยูคมาแล้ววววววว"นี้ยูคยอมครับเพื่อสนิทที่สุดของผมเลยเรานอนห้องเดียวกันกินข้าวด้วยกับคยูคเป็นคนที่รู้ความลับของผม

"แบมวันนี้พี่เจบีมาซ้อมด้วยเราไปดูกันไหม"

"ไปสิ"นั้นและครับคือความลับของผมผมเเอบชอบพี่เจบีครับตั้งแต่ตอนที่พี่เขายังเป็นเด็กฝึกแล้วตอนนี้พี่เขาก็ได้เดบิวต์ในนามเจเจโปรเจ็คแล้วหละครับ

"แบมเราดูพี่เขาซ้อมเราไปซ้อมกันบ้างดีกว่าเราจะได้เดบิวต์เหมือนพี่เขาไง"

"อื่มไปกันเถอะ"

ห้องซ้อม

"แบมเป็นอะไรทำไมดูหงอยๆไป"

"ยูคพี่เจบีกับพี่จินยองเขาดูสนิทกันมากเลยเนอะ

"ก็เขาเดบิวต์ด้วยกันคงเป็นธรรมดาแหละหน่าอย่าคิดมากเลยเรามาพยายามกันดีกว่าถึงตอนนี้พี่เจบีจะยังไม่รู้จักแบมแต่พอเราได้เดบิวต์กันแล้วพี่เขาจะได้รู้จักแบมไง"

"อื่มเรามาพยายามด้วยกันนะ^^"

ห้องประธาน

"ประธานเรียงผมกับพี่เจบีมามีอะไรหรอครับ"

"คืออย่างงี้นะฉันอยากให้พวกนายกลับไปเป็นเด็กฝึกใหม่"

"ประธานหมายความว่าไง"

"ใจเย็นเจบีฟังประธานก่อน"

"ฉันจะให้พวกนายกลับไปเป็นเด็กฝึกใหม่แล้วจะให้พวกนายเดบิวต์เป็นบอยแบรนด์"

"ผมไม่เข้าใจ"

"ตอนนี้บอยแบรนด์กำลังเป็นที่นิยมฉันอยากจะให้พวกนายสองคนอยู่ในโปรเจ็คนี้แล้วจะหาคนเข้ามาเพิ่มโดยจะมีการแข่งขัน"

"ยังไงผมก็ห้ามอะไรคุณไม่ได้หรอกตามใจก็แล้วกัน"

หนึ่งอาทิตย์ถัดไป

!!!ประกาศวันนี้เวลา14:00น.ให้เด็กฝึกทุกคนมาประชุมพร้อมกันที่ห้องซ้อม4!!!

"ยูคได้ยินประกาศไหม"

"ได้ยินสิๆ"

"เขาจะเรียกพวกเราไปทำอะไรกันอะ"

"ไม่รู้สิหรือว่ามิคนจะได้เดบิวต์!!!"

"ตื่นเต้นจัง"

"ไปซ้อมกันเถอะแบมบ่ายสองเราจะได้เตรียมตัว"

14:00น.

"ยูคแบมตื่นเต้น"

"เราก็ตื่นเต้นนั้นประธานเข้ามาแล้ว"

"พี่เจบีกับพี่จินยองมาด้วยเขามาทำอะไรกัน???"

"เราก็ไม่รู้รอฟังกัน"

"ทุกๆคนมากันพร้อมแล้วใช่ไหมวันนี้ฉันมีข่าวดีมาบอกกับพวกนายทุกคนคือฉันจะคัดเลือกคนที่จะเดบิวต์เข้ามาเป็นบอยแบรนด์"

"......"

"โดยจะได้มาอยู่ร่วมวงกับเจเจโปรเจคในนามใหม่"ตอนนี้เด็กฝึกทุกคนก็ต่างคุยกันด้วยความตื่นเต้น

"ฟังฉันก่อนอย่าพึ่งคุยฉันจะให้พวกนายทำการแข่งขันกันโดยจะแข่งกันด้วยกัน2รอบฉันจะเลือก4คนจากพวกนายทั้งหมดโดยฉันจะเป็นคนให้คะแนนและจะให้เจบีกับจินยองกลับไปฝึกกับพวกนายด้วยแล้วก็จะให้เขาให้คะแนนพวกนายด้วยทุกคนเข้าใจใช่ไหม"

"เข้าใจครับ"

"ฉันจะให้พวกนายจับฉลากดูแลกันด้วยให้พวกนายช่วยกันดูแลกันและกันแต่จะไม่มีผลต่อคะแนนคะแนนจะมีผลก็ต่อเมื่อการจับฉลากเต้นคู่รอบแรกโดยเจบีกับจินยองจะลงด้วยเพื่อการให้คะแนนวันนี้ก็มีแค่นี้แหละไปจับฉลากกันได้"

ห้องนอนของยูคกับแบม

"โห้ยตื่นเต้นมากๆเลย"

"ยูคแบมไม่มั่นใจเลยทั้งยูคแล้วก็พี่ๆแต่ละคนก็เก่งกันมากๆด้วย"

"อย่ากังวลไปเลยเราต้องได้เดบิวต์ด้วยกันถ้าแบมไม่ได้ยูคก็จะอยู่กับแบม"

"ขอบใจนะยูคตอนจับฉลากยูคได้คู่ใครงั้นหรอเสียดายจังเราไม่ได้คู่กัน"

"เราได้คู่พี่ยองแจเราเคยคุยกับพี่เขานะใจดีมากๆเลยแบมหละ"

"เราได้คู่กับพี่แจ็คสันเราไม่เคยคุยกับพี่เขาเลยไม่รู้ว่าพี่เขาจะเป็นคนยังไงจะใจดีกับเรารึป่าว"

"อย่ากังวลไปเลยพรุ่งนี้ก็ได้เจอพี่เขาแล้วหนิ"

"นั้นสิพรุ่งนี้เราต้องแยกกันซ้อมครั้งแรกด้วยขอให้พี่เขาใจดีกับเราเถอะนะ"

ห้องนอนของเเจ็คสันกับมาร์ค

"เป็นอะไรแจ็คสันกังวลหรอ"

"ก็ป่าวพี่แค่คิดว่าผมจะเข้ากับน้องได้ไหม"

"แบมแบมหนะหรอน้องน่ารักนะนิสัยดีด้วยตอนน้องมาเกาหลีใหม่ๆฉันก็เป็นคนดูแลน้องไม่ต้องกังวลหรอก"

"นั้นสิครับ"

"ฉันก็เคยเห็นนายเคยจะเข้าไปคุยกับน้องบ่อยๆนิแต่ก็ไม่เคนจะเข้าไปสักที"

"ผมเห็นว่าน้องน่ารักดีก็อยากจะไปเล่นกับน้องหนะแต่ก็ไม่กล้าจะเข้าไป"

"งั้นตอนนี้ก็เป็นโอกาสของนายที่จะได้ดูแลน้องแล้วงั้นก็ดูแลน้องให้ดีหละ"

"ครับ"

ตอนเช้า

แบมแบมมาห้องซ้อมก่อนเวลาที่พี่เเจ็คสันได้นัดกับเขาเอาไว้เพราะว่าจะได้มาซ้อมก่อนเขาไม่อยากจะเป็นตัวถ่วงของใครไม่อยาให้พี่เเจ็คสันต้องเหนื่อยที่จะมาสอนเขาพี่แจ็คสันจะได้ซ้อมในส่วนของตัวเองให้เต็มที่

"ขยันแต่เช้าเลยนะ"แจ็คสันยืนมองแบมแบมมานานแล้วพอเพลงจบเลยเดินเข้ามา

"สวัสดีครับพี่แจ็คสัน"

"สวัสดีขยันแบบนี้นายต้องได้เดแน่ๆ"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับแบมยังเต้นได้ไม่ดีเลย"

"ที่พี่เห็นก็เก่งแล้วหนิตอนที่พี่อายุเท่านายพี่ยังไม่ได้ขนาดนั้นเลยอะนี้น้ำพี่ซื้อมาเผื่อ"

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไรตอจากนี้พี่ยังต้องดูแลนายอีกนานไม่ต้องเกรงใจหรอกมาเรามาซ้อมกัน"

"ครับ"

ตอนเย็น

"วันนี้นายทำได้ดีมากเลย"แจ็คสันขยีหัวแบม

"ขอบคุณครับพี่แจ็คสันก็เต้นเก่งมากๆเลยเหมือนกัน:)"

"เออแบมพี่ขอไลน์แบมไว้หน่อยได้ไหมเผื่อไว้ติดต่อกัน"

"ได้สิครับ:)"

"กลับห้องกัน"

"ครับวันนี้ขอบคุณพี่แจ็คมากนะครับพี่เเจ็คสอนผมหลายอย่างเลย"

"ไม่เป็นไรพี่เต็มใจไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้เจอกัน"

"ครับ:)"

ห้องนอนแบมแบม

"กลับมาแล้วหรอแบม"

"อืมกลับมาแล้วหละ:)"

"เป็นไงพี่เเจ็คเป็นไงบ้างใจดีรึป่าว"

"พี่แจ็คสันใจดีมากๆเลยหละยูคสอนอะไรเราตั้งหลายอย่างเลย"

"งั้นหรอดีแล้วหละฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

"แล้วพี่ยองแจหละเป็นไงบ้าง"

"พี่เขาก็ดีนะเสียงเพราะมากเลยแต่พี่เขาเต้นไม่แข็งหนะก็ผลัดกันช่วยผลัดกันส่อน"

"ดีจังเราให้พี่แจ็คสอนอยู่ฝ่ายเดียวเลยอะ"

"แบมก็เก่งแล้วหน่าอย่าคิดมากๆ"

"อื่มๆขอบใจนะ"

ห้องนอนของแจ็คสัน

"ดูหน้านายไม่กังวลแล้วหนิ"

"ก็ครับน้องนิสัยดีมาก"

"เห็นไหมหละใครอยู่กับแบมก็หลงรักทั้งนั้น"

"นั้นสินะครับ"ขนาดตอนที่ผมยังไม่ได้ดูแลน้องผมยังหลงรักความไร้เดียงสาของน้องเลยแต่ก็ไมากล้าเข้าไปได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ

"เออว่าแต่แบมแบมเขาพัฒนาไปถึงไหนแล้วหละฉันก็ไม่ได้ไปดูตอนเขาซ้อมมานานแล้ว"

"น้องเต้นเก่งนะครับแต่เหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง"

"อืมยังเหมือนเดิมเลยสินะขี้กังวลอยู่ตลอกเวลา"

"งั้นหรอครับ"

"เด็กคนนั้นหนะเห็นร่าเริงอยู่ตลอดเวลาแต่ขี้กังวลมากคงเพราะมาอยู่ในที่ไกลบ้านคนเดียวด้วยหละมั้งเด็กตัวเล็กๆคนเดียวนายก็ดูแลน้องให้ดีด้วยหละ"

"ครับ"ผมจะดูแลให้ดีที่สุดเลยหละ:)

Line

เเจ็คสัน:แบมแบมนอนรึยัง

แบมแบม:โอ๊ะพี่เเจ็คสันผมกำลังจะนอนพอดีเลยครับ

แจ็คสัน:จะนอนแล้วหรอพี่ทักมากวนรึป่าว

แบมแบม:ไม่เลยครับแบมก็ยังไม่ค่อยง่วงสักเท่าไหร่ว่าแต่พี่แจ็คสันทักมามีอะไรรึป่าวครับ

แจ็คสัน:ไม่มีอะไรหรอกพี่แค่เบื่อๆอยากหาคนคุยเป็นเพื่อนหนะคุยได้รึป่าว

แบมแบม:คุยได้ครับคุยได้แต่แบมชวนคุยไม่เก่งนะ

แจ็คสัน:ไม่เป็นไรพี่ชวนคุยเอง

แบมแบม:โคเคครับ^^

แจ็คสัน:แบมพี่ถามอะไรหน่อยสิ

แบมแบม:ครับ

แจ็คสัน:มาอยู่ที่นี้คนเดียวไม่เหงาหรอ

แบมแบม:ก็เหงาช่วงแรกๆครับแต่ตอนนี้ไม่เหงาแล้ว

แบมแบม:แบมมีพี่ๆมีเพื่อนๆมียูคยอมแล้วก็ตอนนี้มีพี่แจ็คสันเพิ่มมาอีกคนนึงด้วย

(ตึกตักตึกตัก)

แบมแบม:พี่แจ็ครับ

แบมแบม:นอนแล้วหรอครับ

แบมแบม:งั้นฝันดีนะครับ

ร้ายกาจจริงๆแค่คำพูดของเด็กไร้เดียงสาคนนึงทำผมใจสันได้ขนาดนี้เลยงั้นหรอเห้อนี้แค่ได้คุยกันวันแรกผมก็เป็นขนาดนี้แล้วถ้านานกว่านี้ผมจะเป็นยังไงนะ

ห้องซ้อม

"มาแล้วหรอครับพี่แจ็คสัน"

"วันนี้มาแต่เช้าอีกแล้วนะ"

"ครับอยากจะซ้อมที่พี่สอนเมื่อวานว่าแต่เมื่อคืนพี่แจ็คสันหายไปเลยนะครับ"

"อะอ๋อพี่เพลอหลับหนะสงสัยจะเหนื่อยซ้อมถึงไหนแล้วหละไหนลองดูหน่อยสิ"

"ครับ"

"ทำได้ดีแล้วหนิวันนี้เรามาเริ่มท่าไหมกัน"

"โอเคครับ"

"ทำอย่างนี้นะสลับขาแบบนี้"แจ็คนสันสอนแบมแบมเต้น

"อย่างนี้หรอครับ"

"ไม่ใช่ๆแบบนี้ๆระวังขาพันกันด้วยนะ

"โอ๊ะ"พูดไม่ทะนขาดคำแบมแบมก็สะดุดขาของตัวเองแต่เเจ็คสันจับเอวของแบมแบมไว้ทัน

"ตึกตักตึกตัก"

"ตึกตักตึกตัก"เสียงหัวใจของทั้งสองดังขึ้นมา

"อะเออขอบคุณครับ-///-"

"ไม่เป็นไรๆ-///-"

"เกือบจะล่มแล้ว"

"พักก่อนก็ได้นะค่อยมาต่อกันนี้ก็เที่ยวแล้วกินข้าวกันพี่ซื้อข้าวกล่องมาเผื่อด้วย"

"ขอบคุณครับ"

"กินเยอะๆนะรู้ไหมเมื่อกี้ไม่เจอเนื้อเลย"

"???"

"เอวนายหนะบางยิ่งกว่าผู้หญิงอีกมั้ง"

"อ๋อครับ-///-"

"ครับแล้วก็กินซะ"แจ็คสันขยี้ผมแบม

"พี่แจ็คครับคือว่าแบมมีอะไรจะถาม"

"มีอะไรว่ามาซิ"

"พี่แจ็คมีคนที่พี่ชอบแต่ไม่กล้าเข้าหาไหมครับ"

"......"

"อะเออถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ"

"ตอบได้ๆ ก็มี"

"จริงหรอครับเขาเป็นคนยังไงหรอเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ"

"ตอนพี่เจอเขาครั้งแรกพี่ก็รู้สึกเอ็นดูเขามากๆเลยเขาเป็นเด็กตัวเล็กน่ารักใครๆก็ต่างเอ็นดูพี่ก็ได้แต่แอบดูเขาอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าใกล้เขาหรอกนะ"

"แล้วตอนนี้หละครับพี่ได้คุยกับเขารึยัง"

"ได้คุยแล้วหละ"

"จริงหรอครับ(ทำไงถึงผมจะมีความกล้าแบบพี่บ้าง)"ประโยคสุดท้ายแบมแบมพูดกับตัวเองแต่ด้วยความเงียบของห้องก็ทำให้แจ็คสันได้ยิน

"จริงๆพี่ก็ไม่ได้กล้าอะไรหรอกนะแค่มันมีสถานการณ์จำเป็นที่จะต้องอยู่ใกล้เขาหนะตอนนี้พี่ก็ยังไม่กล้าที่จะพูดความในใจของพี่เลย"

"แต่ก็ดีนะครับที่พี่ได้อยู่ใกล้กับเขาแล้วสักวันพี่คงได้บอก"

"นั้นสินะแล้วเราหละถามพี่ทำไมหรอหรือว่าจะมีคนที่ชอบแล้ว"

"อะเออปะป่าวครับผมแค่อยากจะรู้"

"555งั้นหรอๆเชื่อก็ได้ๆรีบกินข้าวเร็วจะได้ซ้อมต่อ"

"แหะๆครับๆ"

เมื่อทั้งสองผักผ่อนและกินข้าวกันเสร็จก็กลับไปซ้อมกันต่อจนถึงตอยเย็น

"วันนี้เราพอกันแค่นี้เถอะเออแบมพี่ได้ข่าวมาว่าอาทิตย์หน้าเขาจะให้เจบีกับจินยองแยกกันประเมิณ"

"งันหรอครับ!!!"

"อื่มแต่เขาจะสุ่มมากันนะงั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เรามาเต็มที่กันเถอะนะ"

"ครับ:)"

ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นทั้งสองคนต้งใจซ้อมกันมากๆแบมแบมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่เขาจะได้ทำตามความฝันของเขาและเพื่อจะได้อยู่ใกล้กับคนที่เขาชอบ ตอนนี้แจ็คสันรู้สึกว่าความรู้สึกที่เขามีต่อแบมแบมเริ่มมากขึ้นทุกวันๆยิ่งได้อยู่ใกล้ากับแบมยิ่งรู้สึกรู้สึกมากจนกลัวจะผิดหวัง

"ถ้าเต้นได้แค่นั้นอย่าหวังว่าจะได้เดบิวต์เลยเลย"

ท้้งสองคนหยุดเต้น

"พี่เจบี!!!"

"เจบี"

"กูไม่ได้หมายถึงมึงนะเเจ็คกูหมายถึงเด็กคนนั้นหนะชื่ออะไรนะ"

"แบมแบมครับ"

"เออใช่แบมแบมถ้านายเต้นได้แค่นั้นก็อย่าหวังนายซ้อมกับแจ็คสันนายไม่สังเกตบ้างหรอว่าท่าเต้นของนายมันไม่แข็งแรงเลย"

"แรงไปป่าววะมึงมาพูดตัดกำลังใจแบบนี้น้องมันก็พยายามอยู่ทุกวัน"

"ความพยายามหนะทุกคนก็มีเหมือนกันหมดคนเก่งๆกว่าน้องมันก็มีอยู่เยอะไอยูคเด็กที่อายุเท่ากับมันก็เต้นดีกว่ามันเป็นไหนๆ"

"แบบนี้มันมากไปแล้วนะเว้ยอย่านึกว่ามึงได้เดแล้วจะพูดอะไรก็ได้"

"พี่แจ็คสันครับพี่เจบีพูดถูกแล้วหละครับถ้าผมยังเต้นได้เเค่นี้ก็คงไม่ได้เดบิวต์หรอก"

"เห็นไหมเด็กมันยังรู้เลยกูไปหละต้องไปดูคู่อื่นซ้อมต่อ"

"ไม่เป็นไรใช่ไหมแบม"

"ครับ"

"ยังมีเวลาเรามาสู้ด้วยกันนะ"้

!!!ประกาศการแข่งขันรอบแรกจะจัดในเดือนหน้าขอให้เด็กฝึกทุกคนฝึกกันอย่าเต็มที่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ด้วย!!!

ทั้งสองคนซ้อมกันอย่างหนักแจ็คสันเห็นความพัฒนาของเเบมเเบมเป็นเด็กที่มีพัฒนาการเร็วมากเขาสอนท่าไหนคนตัวเล็กก็จำได้ทั้งหมดแต่ขาดอยู่อย่างเดียวคือความมั่นใจมันเลยทำให้ท่าเต้นที่แบมเต้นออกมาดูไม่แข็งแรง

"พรุ่งนี้ก็ต้องแข่งแล้วอะแบมไม่มั่นใจเลยพี่แจ็คสัน"

"พี่เชื่อว่าแบมต้องทำได้แน่นอนแบมแค่ต้องมันใจมันจะได้ออกมาดีไง"

"แบมจะพยายามครับ"

วันแข่งรอบแรก

และแล้ววันแข่งขันเพื่อจะเดบิวต์รอบแรกก็มาถึงเด็กฝึกทุกคนที่ตั้งใจจะเดบิวต์ก็ได้เข้ามาพร้อมกันในห้องซ้อมที่จัดการแข่งขัน

"เอาหละทุกคนพร้อมแล้วนะคนแรกเริ่มได้เลย"

เมื่อทุกคนเต้นกันครบแล้วประธานก็ได้ให้ทุกคนไปพักกันก่อนแล้วค่อยมาฟังลำดับคะแนนกันตอนบ่าย แบมแบมกับยูคก็เดินออกไปจากห้องทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวว่าแบมทำโทรศัพท์ตกเอาไว้

"เดี๋ยวแบมอะอ่าวค่อยคือก็แล้วกันขอเสียมารยาทหน่อนนะแบม"

แจ็คสันเปิดแกลลอรี่โทรศัพท์ของแบมดูกะจะดูรูปที่น้องถ่ายไว้แต่ปรากฎว่าในคลังรูปภาพในโทรศัพของแบมแบมจะมีแต่รูปของเจบีทั้งรูปบนเวที แล้วก็รูปถ่ายตอนเจบีซ้อมเต้น ทำให้แจ็คสันสงสัยอะไรบางอย่าเลยลองเปิดไดอารี่ในโทรศัพท์ดูทำให้เขารู้ว่าที่เขาสงสัยในโทรศัพท์มันคือความจริงแบมแบมชอบเจบีแล้วก็ชอบมานานมากนานพอๆกับที่เขาชอบน้อง เหตุผลที่น้องอากจะเดบิวต์ก็เพื่อเจบี นี้สินะเหตุผลที่น้องถามผมในวันนั้นคนที่ชอบแต่ไม่กล้าเข้าหางั้นหรอ

"ยูคแบมตื่นเต้นมากเลยอะกลัวคะแนนจะออกมาไม่ดี"

"ไม่ต้องห่วงน่าแบมทำได้เชื่อเราสิ"

"งื่อยูคแต่แบมเต้นพลาดด้วยนะ"

"ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าทำได้แค่นั้นไม่มีทางได้เดบิวต์หรอก"

"พี่เจบี"

"สวัสดีครับ"

"แบมทำเท่าที่แบมทำได้แล้ว"

"งั้นนายก็ไม่ต้องหวังอะไรทั้งนั้น"เจบีพูดเสร็จก็เดินออกไป

"ไม่เป็นไรใช่ไหมแบม"

"อื่มแบมโอเค"

"อ้าวพี่แจ็คสันสวัสดีครับเมื่อกี้พี่สุดยอดมากเลยมาหาแบมหรอ"

"สวัสดี"ยื่นโทรศัพท์ให้แบม

"ขอบคุณครับ"

"เออยูคเดี๋ยวเขาจะประกาศผลแล้วนะ"แจ็คสันพูดเสร็จแล้วเดินกลับเข้าห้อง

"มีไรกันรึป่าวทำไมพี่เขาไม่คุยกับแบม"

"ไม่มีอะไรนะพี่เขาอาจจะเหนื่อยรึป่าว"มองตามหลังเเจ็คสัน

"เอาหละครับผมจะปรกาศเลยละกันคะแนนของรอบนี้มีทั้งหมด50คะแนนทุกคนคงจะรู้นะครับว่าสี่อันดับแรกจะมีสิทธิ์ที่จะได้เดบิวต์มากกว่าคนอื่นแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นแบบนั้นเสมอไปนะคะแนนสามารถเลื่อนขึ้นตลอดเวลาเจบีจะเป็นคนประกาศชื่อ"

"คนแรกได้คะแนน47คะแนน มาร์ค ต้วน"ทุกคนต่างปรบมือเสียงดังด้วยความยินดี

"โหแบมดูพี่มาร์คสิได้เกือบเต็มเลย"

"อืม"แบมไม่ได้มองไปที่มาร์คแต่มองไปที่เเจ็คสัน

"คนที่สองคะแนน45คะแนน หวัง แจ็คสัน"เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้งแจ็คสันหันมามองที่แบมแบมจึงยกนิ้วให้แต่แจ็คสันก็หันหน้ากลับทำเป็นไม่สนใจ

แบมแบมเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีพี่แจ็คสันสันไม่เคยเป็นแบบนี้พี่แจ็คสันไม่เคยเมินเขา

"คนที่สาม40คะแนน คิม ยูคยอม"

"เห้ยชื่อเราหนิแบม"

"ใช่จริงด้วยดีใจด้วยนะยูค"

"เดี๋ยวต้องเป็นชื่อแบมแน่ๆ"

"คนที่4คะแนน36คะแนน ยองเค"เสียบปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

"เห้ยไม่เป็นไรนะแบมประธานบอกไว้ว่าคะแนนเปลี่ยนได้ตลอดเวลา"

"อื่มเราไม่เป็นไร"

"คนที่คะแนน35คะแนน ชเว ยองแจ"

"คนที่หกคะแนน34.5คะแนน กันต์พิมุกต์ ภูวกุล"

"เอาหละทุกคนประกาศแคะแนนครบแล้วนะทุกคนเก่งมากๆคนที่ได้คะแนนดีแล้วอย่าลืมนะว่ามันมีโอกาศที่จะเปลี่ยนได้ตลอดเวลาแล้วคนที่ได้คะแแนนน้อยอย่าพึ่ท้อใจไปนะรอบหน้ายังมีพยายามเข้ารอบหน้าจะเป็นแข่งขันตามความถนัดใครถนัดร้องเพลงก็ร้อง ใครถนัดเต้นก็เต้น ใครถนัดแรพก็แรพ มีเวลาให้พวกนาย1อาทิตย์และจะมีกรรมการพิเศษโอเคเเยกย้ายได้" 

แบมแบมฟังไปคอตกไปเพราะเขาไม่มั่นใจอะไรสักอย่างเลยที่มั่นใจที่สุดก็คือการเต้นแต่การเต้นของเขามันก็ยังไม่ดีเท่าคนอื่น 

เมื่อประกาศเสร็จแล้วทุกคนก็กลับห้องกันไปพักผ่อนแจ็คสันมองแบมแบมอย่างเป็นห่วงแต่ก็เดินออกไป

"เก่งขั้นเยอะแล้วนะแบมแบม"

"ขอบคุณครับพี่มาร์คแต่มันยังไม่พอมันยังดีไม่พอ"

"ไม่เป็นไรหรอกน่ายังมีอีกรอบนึงหนิสู้ๆทำให้เต็มที่ทุกคนจะต้องเห็นว่าแบมทำได้"

"ใช่แบมทำดีแล้วยูคจะอยู่ตรงนี้กับแบมตลอดเราต้องได้เดด้วยกันสิสัญญากันไว้แล้วนะ"

"อื่มขอบใจมากนะยูค เออพี่มาร์ครับพี่เป็นรูมเมทกับพี่แจ็คสันใช่ไหมครับ"

"อื่มใช่ทำไมหรอ"

"พี่เเจ็คสันเขามีเรื่องเครียดอะไรรึป่าวครับวันนี้พี่เขาดูแปลกไป"

"ก็ไม่นะ"

"งั้นหรอครับ"

"ไว้พี่จะถามให้ก็แล้วกันพี่ไปนะ"

"ขอบคุณครับ"

ห้องของแจ็คสัน

"แจ็คสันคะแนนของวันนี้ก็ดีหนิจะไม่ดีใจหน่อยหรอวะ"

"ก็ดีใจครับ"

"หรอ เออมึงวันนี้มึงไม่ได้คุยกับแบมเลยหรอวะน้องดูเป็นห่วงมึงมากเลย"

"ผมมีอะไรให้คิดนิดหน่อยหนะครับ"

ที่ห้องของแบมแบม

"แบมแบมนายยังคิดมากเรื่องคะแนนอยู่หรอไม่ต้องคิดมาหน่ายังไงก็ยังมีอีกรอบ"

"ป่าวเราไม่ได้คิดเรื่องนั้นแล้ว"

"อ่าวแล้วเรื่องอะไรอีกหละ"

"พี่แจ็คสันหนะปรกติพี่เขาไม่เคยจะเป็นแบบนี้เลยนะพี่เขาใจดีกับเรามากๆให้กำลังใจเราตลอดแต่วันนี้เขาดูแปลกไป"

"อ๋อนึกว่าเรื่องอะไรนายบอกเองหนิพี่เขาเหนื่อยไม่ใช่หรอ"

"ก็คงงั้นแหละมั้ง"

"นี้ถ้าเราไม่รู้ว่าแบมแอบชอบพี่เจบีอยู่เราจะคิดว่าแบมชอบพี่แจ็คสันแล้วนะ"

"อะไม่ใช่นะเราจะนอนแล้วปิดไฟด้วยo///o"

"อะไรกันเราแค่พูเล่นแต่ดังเขินจริง????"

หลังจากวันนั้นมาแบมแบมก็มาซ้อมเป็นปรกติทุกวันแต่ก็ไร้วี่แววของแจ็คสันมันเป็นแบบนี้มาหนึ่งอาทิตย์แล้วแบมแบมไม่เข้าใจว่าเจ็คสันเป็นอะไรเขาทำอะไรผิดไปงั้นหรอไลน์ไปแจ็คสันก็ไม่ตอบเดินผ่านก็ไม่ทักทายเมื่อเริ่มฟุ่งซ่านแบมแบมเลยพักแล้วเดินไปกดน้ำ

"อะโอ้ย ขอโทษครับพี่เจบี"แบมแบมล้ม

"นี้แบมแบมถ้านนายมีเวลามาเดินชนคนอื่นแบบนี้ก็กลับไปซ่อมท่าเต้นของนายให้ดีถ้าคะแนนของนายคราวนี้มันไม่ถึงหละก็อย่าหวังเลยนะว่าจะได้เดบิวต์หนะฉันไม่ชอบคนแบบนายเลยทั้งอ่อนแอ ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ถ้านายยังเป็นแบบนี้อยู่อย่าหวังว่าฉันจะยอมรับแต่ถ้านายทำให้ฉันเห็นได้ว่านายทำได้ฉันก็จะยอมรับ"เดินออกไป

แจ็คสันผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดีเขาอยากจะเข้าไปปลอบแต่ก็ได้แต่ห้ามใจเอาไว้แล้วเดินผ่านไป ในตอนที่เจบีเดินผ่านตัวแบมแบมไปแบมแบมยังไม่เจ็บเท่าตอนที่เเจ็คสันเดินผ่านเขาไปเลยปรกติพี่แจ็คสันจะต้องให้กำลังใจเขาแล้วบอกว่าไม่เป็นไรแต่ตอนนี้มันไม่มีคำคำนั้น หรือพี่เเจ็คสันกำลังทดสอบความเข้มแข็งของเขาอยู่ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงอ่อนแอมากๆอย่างที่พี่เจบีพูด

"อ่าวแบมแบมวันนี้กลับก้องเร็วจังเลย"

"ฮึก"

"เห้ยแบมเป็นอะไรร้องไห้ทำไมใครทำอะไรแบม"

"ยูคฮึกเราเจ็บจังเลยเรารู้สึกเจ็บพี่เขาไม่สนใจเราเลยไม่สนเลย"

"พี่เจบีงั้นหรอปรกติพี่เขาก็ไม่คอยคุยกับแบมหนิ"

"ไม่ใช่ยูคฮึกไม่ใช่พี่เจบี"

"แล้วเป็นใครแบมไม่ได้ชอบพี่เจบีแล้วงั้นหรอ"

"ฮึกเราไม่รู้ แต่พอพี่แจ็คสันไม่สนใจเราเจ็บมากเลย"

"เราว่าแบมถามตัวเองก่อนนะว่าแบมรู้สึกยังไงยังชอบพี่เจบีอยู่รึป่าวหรือว่าแบมชอบพี่แจ็คสันถ้าแบมรู้แล้วแบมจะรู้เองพักผ่อนเถอนะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะปวดหัวเอา"

ห้องของแจ็คสัน

"แจ็คมึงโกรธอะไรแบมรึป่าว"

"ป่าว"

"แล้วทำไมมึงไม่คุยกับน้อง ไม่ตอบน้อง ไม่ไปซ้อมกับน้องถ้ามึงไม่อยากดูแลน้องแล้วบอกกูนี่เดี๋ยวมาสลับคู่กับกูมึงจะได้กลับไปซ้อมด้วย"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่"

"ไม่ใช่แล้วยังไงวันนี้กูเห็นน้องร้องไห้"

"เขาคงไม่ได้ร้องไห้เพราะผมหรอก"

"ไม่ใช่ง้้นหรอไอยูคมันพึ่งทักมาถามกูว่ามึงทำอะไรเพื่อนมันทำไมเพื่อนมันถึงร้องไห้ถ้ามึงไม่เชื่อก็เอาไปดูพอดูเสร็จแล้วก็คิดซะแล้วพรุ่งนี้มึงกลับไปซ้อมเหมือนเดิมด้วยเข้าใจที่พูดใช่ไหม"

"ครับ"

"ถ้าชอบน้องก็แค่บอกไม่ใช่เงียบแบบนี้ แบบนี้ใครมันจะไปรู้"

"พี่รู้"

"กูไม่ใช่แบมแบมนะที่จะไม่รู้มึงหนะดูออกง่ายนะรู้ตัวไหม"

ห้องซ้อม

"มาแต่เช้าอีกแล้วนะ"

"พี่แจ็คสัน!!!"

"ตกใจขนาดนั้นเลยหรอทีเห็นพี่"

"ก็พี่หายไปเป็นอาทิตย์"

"ขอโทษนะที่หายไปซ้อมคนเดีนวเหนื่อยไหม"

"นิดหน่อยครับแต่ไม่สนุกเหมือนกับตอนที่พี่อยู่ด้วยเลย"

"พี่ขอโทษนะ"

"ไม่ต้องขอโทษแบมหรอกครับพี่ก็มาแล้วนี่มาซ้อมกันดีกว่า"

"อ่าวแจ็คสันนายมาซ้อมแล้วงั้นหรอเห็นหายปล่อยให้ไอเด็กนี่มันซ้อมคนเดียวเป็นอาทิตย์อย่างนี้อาจจะอดเดคู่เลยก็ได้นะ"

"เจบี"

"คะแนนของนายน่าจะตกลงไปเยอะเผื่อใจไว้บ้างก็ดีนะ"พูดจบก็เดินออกไป

"พี่แจ็คไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"

"อืมพี่ไม่เป็นไรหรอกเราหละถูกเขาว่าแบบนั้นมาตลอดโอเคใช่ไหม"

"แบมไม่สนแล้วหละครับแบมจะพยายามเท่าที่แบมจะทำได้เรามาสู้ดวยกันนะพี่แจ็คสันแบมจะพยายามแบมอยากจะได้เดบิวต์ไปกับพี่นะ:)"

แบมอยากจะเดบิวต์กับเดบิวต์กับเขางั้นหรอ ไม่ใช่ว่าแบมอยากจะเดบิวต์กับเจบีหรอ หรือน้องแค่พูดปลอบใจเราถ้าอย่างงั้นมันก็คงจะได้ผลเพราะมันเป็นคำปลอบใจที่ดี

ที่แบมบอกกับแจ็คสันไปนั้นเป็นความรู้สึกจริงๆของแบมเขาลองไปทบทวนตามที่ยูคได้บอกตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้รู้สึกชอบเจบีเหมือนเมื่อก่อนแล้วมันเหลืออยู่แค่ความชื่นชม แต่กับพี่แจ็คสันพอเขาคิดว่าจะไม่ได้คุยกับพี่แจ็คสันอีกแล้วมันก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกับจะร้องไห้เขาว่าเขาคงจะชอบพี่แจ็คสันไปแล้วจริงๆ

ห้องของแจ็คสัน

"กลับมาแล้วหรอ"

"ครับ"

"อารมณ์ดีแล้วหนิ"

"ก็ดีขึ้นแล้วครับ"

"แล้วมึงได้บอกน้องยังที่มึงชอบน้องหนะ"

"ยังเลยครับผมไม่กล้า"

"แล้วมึงจะกล้าตอนไหนวะต้องรอให้น้องมีแฟนก่อนรึไงบอกไว้ก่อนเลยนะคนที่ชอบน้องก็เยอะแยะ

"ถ้าผมได้เดบิตว์กับน้องผมก็คงจะบอก"

"คุยกับมึงแล้วอารมณ์เสียหวะไปอาบน้ำดีกว่า"

ห้องของแบมแบม

"วันนี้เป็นไงบ้างสีหน้าดีขึ้นแล้วหนิ"

"พี่แจ็คสันกลับมาซ้อมแล้วหนะเขากลับมาคุยกับเราแล้วนะ"

"งั้นหรอดีแล้วๆ"

"ยูคแบมลองไปคิดดูแล้วหละเราว่าเราชอบพี่แจ็คสัน"

"หึรู้ตัวซะทีนะแบมรู้ตัวไหมตั้งแต่ที่แบมรู้จักกับพี่แจ็คสันหนะแบมก็พูดถึงแต่พี่แจ็คสันไม่เคยพูดถึงพี่เจบีอีกเลย"

"งั้นหรอเราไม่รู้ตัวเลย"

"ตอนนี้ก้รู้แล้วนี้แบมควรบอกพี่เขานะถึงอาจจะไม่สมหวังแต่ก็ได้บอก"

"อื่มถ้าเราได้เดบิวต์กับพี่เขาเราก็จะบอก"

และแล้วก็ถึงวันแข่งขันรอบที่สองวันนี้มีกรรมการพิเศษมาซึ่งมันทำให้เด็กฝึกหลายๆคนตื่นเต้นมากๆเพราะคนที่มานั้นคือคุณหยางประธานบริษัทYG

"เอาหละทุกคนวันนี้เป็นรอบสุดท้ายแล้วก็คะแนนของรอบที่แล้วจะเอามารวมกันในรอบนี้ด้วยแล้วก็กรรมการพิเศาทุกคนคงจะรู้จักกันแล้วเอาหละทำให้เต็มที่"

ตอนนี้ทุกคนก็แสดงความสามารถเสร็จเป็นที่เรียบร้อยโดยมีแบมแบมเป็นคนสุดท้ายและดูเหมือนว่าประธานหยางจะสนใจในตัวแบมเป็นพิเศษ

"นายชื่ออะไรนะเด็กคนที่เต้นคนสุดท้ายหนะ"

"กันต์พิมุกต์ ภูวกุล ครับเรียกว่าแบมแบมก็ได้"

"ต่างชาติงั้นหรอนายเต้นดีนะแต่ว่าขาดความมั่นใจไปนิดหน่อยถ้าคะแนนนายไม่ถึงที่ไอหมอนี้กำหนดมาบริษัทฉันนะรับรองเลยว่านายจะต้องดังแน่ๆ"

เพื่อนๆพี่ในห้องซ้อมก็ต่างฮือฮากันยกใหญ่เพราะประธานหยางเป็นคงเอ่ยปากเองประธานหยางคงเห็นอะไรดีๆในตัวของแบมแบมประธานพัคจึงได้แต่หวังว่าแบมแบมจะทำคะแนนขึ้นมาได้

"เอาหละทุกๆคนไปพักกันได้แล้วค่อยกลับมาฟังคะแนน"

"หึทำได้ดีหนิ"

"ขอบคุณที่ชมครับพี่เจบี"

"แต่มันจะพอสำหรับจะมาอยู่ร่วมกับฉันรึป่าว"

"ผมไม่สนครับว่ามันจะพอสำหรับพี่รึป่าวเมื่อก่อนผมจะแคร์พี่แต่ตอนนี้ผมอยากจะเดบิวต์ไปกับพี่แจ็คสันมากกว่า"

"งันหรอคิดงั้นก็ดีขอให้ได้ก็แล้วกัน"

"อะเออแบม"

"พี่แจ็คสัน"

"พูดไปแบบนั้นจะดีหรอ"

"แบมพูดตามความคิดของแบมครับ"

"งะงั้นเราไปฟังผลกันเถอะเราจะต้องได้เดบิวต์ด้วยกันนะ"

"เอาหละเราได้เวลาประกาศผลแล้วเจบีประกาศคะแนนเลย"

"คนแรก 95 คะแนน มาร์คต้วน"

"พี่มาร์คนี้สุดยอดเหมือนเดิมเลยเนอะแบม"

"อื่มใช่ๆ"

"คนที่สอง 90 คะแนน คิม ยูคยอม"

"เห้ยยูคยูคทำได้แล้ว"

"เหลืออีกสองคนหนึ่งในนั้นต้องมีชื่อแบมเชื่อเราสิ"

"คนที่สาม 87 คะแนน"

"กันต์พิมุกต์ ภูวกุล กันต์พิมุกต์ ภูวกุล กันต์พิมุกต์ ภูวกุล"

"ชเว ยองแจ"

"เห้ยพี่ยองแจคะแนนแซงพี่ยองเคกับพี่แจ็คสันมาเหลืออีกคนต้องเป็นแบมเราต้องได้เดไปด้วยกันดิวะ"

"อื่มขอบใจนะแต่มันอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้เราทำใจไว้บ้างแล้วหละถ้าพี่แจ็คสันเป็นคนได้ไปเราจะไม่เสียใจเลยเพราะพี่เขาพยายามมากๆ"

"คนที่สี่ 80 คะแนน หวัง แจ็คสัน"

"เห้อไม่ได้จริงๆสินะแต่อย่างน้อยก็เป็นพี่แจ็คสัน"

"ไม่เป็นไรใช่ไหมแบมแบม"

"ไม่เป็นไรครับพี่แจ็คสันดีใจด้วยนะครับ:)"

"ประกาศคะแนนสี่คนแรกไปแล้วคนอื่นก็อยากรู้คะแนนของตัวเองใช่ไหมเดียวฉันจะประกาศต่อเลยนะ กันต์พิมุกต์ ภูวกุล 79.5 คะแนน ยองเค ......................................."

"เสียดายอะแบมนิดเดียวเอง"

"เราทำดีที่สุดแล้วยูคเราไม่เสียใจเลย"

"ได้ข่าวว่านายจะเอาสี่อันดับแรกใช่ไหมประธานพัค แบมแบม"

"ครับ????"

"นายสนใจมาบริษัทฉันไหมเด็กมีความสาราถแบบนายฉันอยากจะได้นะ"

"เห้ยแบมลองดูไหม"

"นั้นสิแบมถึงแบมจะไม่ได้เดบิวต์กับพวกพี่แต่ไปกับประธานหยางอาจจะเป็นทางเลือกที่ดี"

"อะแฮ่ม เดี๋ยวก่อนสิ"

"มีอะไรประธานพัคถ้าเด็กไม่ได้เดก็อย่ากั๊กกันสิฉันก็พูดเกริ่นๆไว้แล้วนะถ้านายไม่เอาฉันขอ"

"ใครบอกว่าฉันจะเดบิวต์แค่6คนฉันจะเดบิวต์7คนในนาม GOT 7"

"เห้ยจริงหรอครับประธาน"

"จริงๆหรอครับ"

"จริงสิฉันพูดไปแล้วทุกคนก็ได้ยินแล้ว"

"แล้วพี่เจบี"

"ฉันบอกนายแล้วหนิถ้านายทำให้ฉันเห็นได้ฉันก็จะยอมรับนายก็ทำให้ฉันเห็นแล้วดีใจด้วย"

"จริงหรอครับแบมทำได้แล้วทำได้แล้วT_T"แบมแบมเข้าไไปกอดทุกคน

"เอาหละๆดีใจกันให้พอนะทุกคนที่เหลือแยกย้ายได้"

"แบมแบมเสร็จจากตรงนี้นายไปหาพี่ที่ห้องซ้อมของเราหน่อยนะพี่มีอะไรจะบอกกับแบม"

"ครับแบมก็มีอะไรจะบอกกับพี่"

"แบมจะบอกเรื่องนั้นใช่ไหม"ยูคถาม

"อื่มยูคเป็นกำลังใจให้แบมด้วยนะ"

"อื่มสู้ๆนะ"

ห้องซ้อม

"แบมแบม/พี่แจ็คครับ"

"อะเออพี่แจ็คพูดก่อนเลย"

"แบมจำครั้งนั้นที่แบมถามพี่ได้ไหมที่แบมถามเรื่องคนที่พี่ชอบหนะ"

"อะเออครับ"

"พี่มีความกล้าแล้วนะพี่กล้าที่จะบอกว่าชอบเขาแล้ว"

"อะเอองั้นหรอครับพี่แจ็คจะบอกกับแบมแค่นี้ใช่ไหมครับงั้นแบมขอตัว"

"เดี๋ยวสิแบม"แจ็คสันจับมือแบมไว้

"พี่แจ็คมีอะไรอีกงั้นหรอครับ"แบมแบมพยายามกลั้นน้ำตา

"แบมจำเด็กคนนั้นที่พี่บอกแบมได้ไหม"

"จำได้ครับแบมจำได้"

"เด็กคนนั้นอะคือแบมนะแบมคือคนที่พี่ไม่กล้าจะเข้าไปหาในวันนั้นแต่วันนี้พี่ก้าพอแล้วพี่ชอบแบมนะ"

"O////Oพะพี่แจ็ค"

"แบมจะไม่ชอบพี่กลับพี่ก็ไม่เป็นไรแค่ให้ได้พี่บอกกับแบมไปแค่นี้พี่ก็สบายใจแล้ว"

"พี่แจ็คใครบอกว่าแบมไม่ชอบพี่แบมก็ชอบพี่เหมือนกันแบมก็พึ่งรู้ตัวไม่นานมานี้ตอนที่พี่ไม่คุยกับแบม"

"จริงหรอแบมพูดจริงใช่ไหม"

"ครับ^^"

ได้บังเอิญอยู่ใกล้เกินกว่าคนไหนที่ได้อยู่ใกล้เธอ 

ได้มายืนข้างๆ ราวกับอยู่ในฝัน ที่ต้องตื่นเสมอ 

ฉันคือผู้โชคดีที่ไม่เคยดีพอ อยู่ใกล้ๆ กัน แต่เธอไม่เคยจะหันมามอง 

ถ้าฉันจะเปลี่ยนจากคนที่อยู่ใกล้ เปลี่ยนไปเป็นคนหนึ่งที่ใช่ 

ต้องทำยังไงบอกทีได้ไหม ให้ฉันโชคดีพอ

เนื้อร้อง ทำนอง - อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข 

เรียบเรียง - ปกป้อง จิตดี , DJ Frants มิกซ์, 

มาสเตอร์ - มณฑล ดิลกชวนิศ

จบ

จบแล้วค่าาาาาาา ครบคู่แล้วหกเพลงหกคู่ สมหวังทุกคู่ยกเว้นจินยอง55555เหมือนพี่จินยองถูกแกล้งแต่รับรองว่าเรื่องหน้านี้พี่จินยองจะต้องสมหวัง ถ้ามีเพลงอะไรจะแนะนำช่วยแนะนำเราด้วยนะคะขอให้ทุกคนสนุกในการอ่านนะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น