sf/os allbam เรื่องสั้น allbam markbam bbam jackbam jinbam youngbam yugbam

ตอนที่ 4 : บทเพลงที่4 "A Thousand Years" (Markbam)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

"A Thousand Years"
 

***แนะนำว่าตอนอ่านให้เปิดเพลงด้วย***

"คุณเชื่อว่าแวมไพร์มีจริงรึป่าว"

ค.ศ 997

ในขณะตระกูลโนตินและตระกูลโกเบียสซึ่งเป็น2ตระกูลใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์แวมไพนกำลังจะเริ่มทำสงครามเพื่อที่จะแย้งชิงมนุษย์เพียงหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้ในจุดประสงค์เดียวกันนั้นคือ"ความรัก"แต่มนุษย์คนนี้มีใจรักรักเพียงหนึ่งหัวใจของมนุษ์ผู้นี้มีเพียง "มาร์คัส" บุตรชายแห่งตระกูลโนตินเพียงเท่านั้นที่เป็นเจ้าของเขาไม่สามารถปันใจไปให้กับ "เจสัน" บุตรชายแห่งตระกูลโกเบียสได้ เมื่อมนุษย์ผู้นั้นไม่เลือกบุตรแห่งตระกูลโกเบียสจึงเกิดการแย้งชิง

"หยุดเถอะนะเจสัที่ท่านทำอยู่มันไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้น"เสียงของมนุษย์เพียงหนึ่งเดียวพูดขึ้น

"ในเมื่อมีมันแล้วเจ้าไม่เลือกข้าข้าก็ต้องใช้วิธีนี้"เจสันพูดออกมาด้วยความโกรธ

"ถึงไม่มีข้าเบลก็ไม่มีทางเลือกเจ้าเบลไม่ได้รักเจ้า!!!"มาคัสพูดด้วยความโกรธที่ไม่แพ้เจสัน

"หยุดเถอะนะเจสันก่อนที่มันจะสายไปกว่านี้เราเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไม่ใช่หรอกหรือ"เบลพูดเพื่อที่จะกล่อมเจสันให้หยุดสงครามนี้

"เพื่อนที่ดีงั้นรึข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเพื่อน ข้าไม่เคย!!!!"เจสันพุ่งตัวไปหามาร์คัส

"เบลรีบหนีไป"มาร์คัสพูดเพื่อให้มนุษย์ผู้เป็นที่รักหนีไปที่ปลอดภัย

เมื่อเจสันพุ่งตัวเข้าไปเพื่อที่จะทำร้ายมาร์คัสมันก็เป็นสัญญาณของการเริ่มสงครามทั้งสองฝั่งปะทะกันอย่างดุเดือดไม่มีใครยอมใครต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มายกันไปไม่น้อยไปกว่ากัน

การต่อสู้ผ่านไปสักพักต่างฝ่ายต่างก็หมดแรงมาร์คัสที่กำลังสู้อยู่เสียหลักล่มลงเมื่อเจสันเห็นว่ามาร์คัสเสียหลักก็บสบโอกาสที่จะได้เข้าไปกำจัดมาร์คัสเจสันพุ่งตัวไปอย่างบ้าคลั้งแล้วใช้เหล็กแหลมแทงลงไปอย่างเต็มแรงแต่ภาพตรงหน้ามันทำให้เขาทรุดลงเพราะที่เขาแทงลงไปนั้นไม่ได้โดนมาร์คัสแม่แต่น้อยเลยมันกลับโดนมนุษย์ตัวน้อยที่เข้ามากั้นระหว่างมาร์คัสกับเหล็กแหลมที่เขาแทงไปจนสุดแรงเหล็กแหลมมันฝังลึกลงไปที่หน้าอกของมนุษย์คนนั้นมนุษย์คนที่เขามอบหัวใจให้

"ไม่!!!!"เจสันตระโกนออกมาสุดเสียงเหตุการทุกอย่างหยุดนิ่ง

"ไม่นะเบลข้าบอกให้เจ้านี้ไปทำไมเจ้าถึงยังอยู่ที่นี้"มาร์คัสพูดกับคนรักที่อยู่ในอ่อมกออก

"เราจะหนีไปได้อย่างไรในเมื่อคนที่เรารักและเพื่อนที่เรารักยังสู้กันแบบนี้"เบลยิ้มเศร้าแล้วเอามือไปจับที่มือของทั้ง2คน

"กลับมาเป็นเพื่อนที่รักกันเหมือนเดิมเถอะนะอย่าทำร้ายกันอีกเลยถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายก่อนเราจะจากไป"เบลพูดอย่างอ่อนเเรง

"ไม่นะทำไมเจ้าถึงพูดว่าจะจากไปจากข้าเรารักกันไม่ใช่รึ"มาร์คัสพูดทั้งน้ำตา

"ข้าขอโทษเจ้าต้องไม่เป็นอะไรเจ้าต้องหายสิ"เจสันพูดด้วยความเสียใจ

"เราไม่ไหวแล้วหละขอโทษนะทั้งสองคนที่เราที่อยู่กับพวกท่ายนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว"เมื่อเบลพูดจบก็หมดลมหายใจไปต่อหน้าทั้งสองคน

"ไม่!!!"มาร์คัส/เจสัน

"ไม่นะเจ้าต้องอยู่กับข้าสิข้าจะพาเจ้าไปรักษาเจ้าต้องหาย"เจสันพูดอย่างเสียสติ

"มันไม่ทันแล้วเจสันเพราะเจ้า!!!"มาร์คัสเตรียมตัวจะพุ่งตัวใส่เจแต่ชะงักไว้

"คราวนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปถือซะว่าเป็นขำขอสุดท้ายจากเบลเเล้วอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก"พูดจบมาร์คัสก็อุ้มร่างของเบลแล้วเดินออกไปปล่อยให่เจสันคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น

ค.ศ1997

ถึงวันเวลาจะผ่านไปแล้ว1000ปีแต่ความสูญเสียในครั้งนั้นมันก็มิอาจลืมเลือนไปจากหัวใจของมาร์คัสไปได้ตั้งแต่ผู้เป็นที่รักของเขาได้จากไปในวันนั้นหัวใจของมาร์คัสก็เหมือถูกแช่แข็งเอาไว้เขาไม่สามารถที่จะรักใครได้อีกต่อไปหัวใจของเขามันด้านชาจนไม่มีความรู้สึกอีกต่อไป

"พ่อให้นายมากล่อมอะไรฉันอีกหละจินยอง"มาร์คัสได้ยินเสียงคนเข้ามาในห้องก็รู้ในทันทีเลยว่าเป็นญาติผู้น้องของเขา

"ท่านลุงไม่ได้ให้มาหรอกข้าเข้ามาเพราะมีสิ่งสำคัญที่จะบอกท่าน"จินยองบอกกับมาร์คัส

"ออกไปเถอะข้าไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นแล้วฝากไปบอกท่านพ่อด้วยถ้ายังจะหาผู้หญิงมาให้ข้าอีกข้าจะฆ่ามันซะ"มาร์คัสไล่จินยอง

"แต่เรื่องที่ข้าจะบอก"จินยอง

"ข้าบอกให้เจ้าออกไป"มาร์คคัสไม่ฟังอะไรจินยองแล้วไล่จินยองให้ออกจากห้อง

"หัวใจของท่านจะกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง"จินยองพูดขึ้นมา

"เจ้าหมายถึงอะไร"เมื่อจินยองพูดขึ้นมาแบบนั้นมาร์คัสจึงถาม

"จะมีคนที่จะเข้าทำให้ท่านมีความสุขข้ารู้สึกได้ว่าหัวใจของท่านจะกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง"จินยองเป็นแวมไพร์ที่มีความสามารถในการพยากรณ์

"ความสามารถของเจ้าก็ใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไปหัวใจของข้ายังด้านชา"มาร์คัสพูดไปอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่จินยองพูด

"ข้าแค่มาบอกท่านท่านไม่เชื่อข้าข้าก็ห้ามความคิดท่าไม่ได้งั้นข้าขอตัวเลยก็แล้วกัน"เมื่อจินยองพูดสิ่งที่ต้องการเสร็จก็เดินออกไป

"ที่เจ้าพูดมามันไม่มีวันนั้นหรอข้าอยู่มาเป็น1000ปียังไม่มีใครเข้ามาทำให้ข้ามีความสุขได้นอกซะจากเขาจะกลับมา"มาร์คัสได้แต่ยืนเหม่อออกนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างปล่าว

ในขณะที่มาร์คัสกำลังเศร้าอยู่นั้นก็มีอีกฟากหนึ่งของโลกกำลังมีความปิติยินดีอย่างยิ่งเนื่องจากมีทารกน้อยได้ตื่นขึ้นมาลืมตาดูโลกเขาเป็นเด็กผู้ชายมีนามว่า"แบมแบม"

"เฮือก!!!"จู่ๆจินยองก็สะดุ่งขึ้นมา

"เขากลับมาแล้วไม่ใช่แค่คนที่จะมาทำให้มาร์คัสแต่เขาคือเจ้าของหัวใจของมาร์คัส"จินยองพึมทัมกับตัวเอง

ค. ศ.2014

"เฮือก!!!"เด็กหนุ่มวัย 17 ปีที่นอนอยู่บนเตียงสะด่าตื่นจากฝันร้ายเขาฝันว่าตัวเองถูกแทงด้วยเหล็กแหลมแล้วตายลงในอ้อมกอดของใครสักคนเขารู้สึกผูกพันแต่ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใครพอตื่นขึ้นมาก็มีความรู้สึกเจ็บอยู่ที่หน้าอก

ตอนเช้า

"แบมแบมลงมาแล้วเหรอลูกเตรียมตัวเสร็จรึยังจ๊ะเราขึ้นบินไฟท์บ่ายนะ"เมื่อได้ยินเสียงลูกตัวเองลงมาจากห้องก็เอ่ยถาม

"เตรียมเสร็จแล้วครับ"แบมแบมตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

"ทำไมถึงขอบตาดำอย่างนั้นหละลูกเมื่อคืนไม่ได้นอนหรอ"เมื่อเห็นหน้าของลูกตัวเองไม่สดใสก็เลยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เมื่อคืนฝันร้ายหนาครับก็เลยตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วนอนไม่หลับ"แบมแบมตอบ

"ฝันร้ายอีกแล้วหรอลูกไปอยู่เกาหลีคนเดียวแม่ชักจะเป็นห่วงแล้วสิ"

"แม่ไม่ต้องเป็นห่วงครับผมอยู่ได้"แบมแบมบอกให้แม่ของตนสบายใจ

สนามบิน

"ไปอยู่ที่นู้นดูแลตัวเองให้ดีๆแล้วก็ตังใจเรียนด้วยนะลูก"

"ครับแม่แบมรับรองว่าจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง"เมื่อลากันเสร็จแบมก็เดินไปเข้าเกท

"โอ๊ะขอโทษครับ"แบมแบมเผลอเดินชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง

"เบล!!!"ผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยชื่อของคนคนนึงที่เขาไม่รู้จัก

"ครับ???"แบมแบมขานกลับไปด้วยความสงสัย

"เป็นไปไม่ได้"ผู้ชายคนนั้นพูดกับตัวเอง

"เจสันเรารีบไปกันเถอะเครื่องจะออกแล้วเอ๊ะนี้ใคร"มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาเรียกผู้ชายคนนั้น

"ไม่มีอะไรหรอกแค่คนที่เดินชนกัน"คนที่ชื่อเจสันตอบ

"นายเดินยังไง นี้มัน!!!"ในตอนแรกเขามีท่าทีว่าจะต่อว่าแบมแบมแต่อยู่ๆก็ทำสีหน้าตกใจ

"บอกว่าไม่มีอะไรไงยองแจไปขึ้นเครื่อง!!!"คนที่ชื่อเจสันตาหวาดใส่ผู้ชายที่ชื่อว่าแล้วเดินไป

"คงไม่ใช่หรอกก็ตายไปแล้วหนิ เดี๋ยวสิรอฉันด้วย"ผู้ชายที่ชื่อยอาแจพึมพัมอยู่คนเดียวแล้วก็วิ่งตามไปทำให้แบมแบมได้แต่ยืนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เกาหลี

"เห้อถึงซะทีเหนื่อยเป็นบ้าเลยพักสักหน่อยดีกว่าตอนเย็นค่อยออกไปซื้อของเข้าบ้าน"เมื่อถึงบ้านแบบแบบก็บ่นออกมาด้วยความเหนื่อย

17:00น. ห้างสรรพสินค้าจินยองกับมาร์คัสมาซื้อของเพื่อไปทำอาหารที่บ้านใครว่าเป็นแวมไพร์จะไม่ต้องกินอาหารเราก็กินอาหารเหมือนมนุษย์แต่แค่เราต้องดื่มเลือดด้วยก็เท่านั้นแต่ตระกูลโนตินหนาไม่ได้ดื่มเลือดมนุษย์หรอกพวกเขาดื่มเลือดจากสัตว์

"มาร์คัสไม่สิต้องเรียกชื่อใหม่มาร์คนายรอฉันอยู่ตรงนี้นะห้ามไปไหนฉันไปเลือกของก่อนนายห้ามไปไหนนารู้ไหม"จินยอาพูดกับมาร์ค

"เข้าใจแล้วหน่านายนี้นับวันยิ่งเหมือนกับแม่ฉันเข้าไปทุกที่"มาร์คบ่น

"เข้าใจแล้วก็ทำตามด้วยอย่าให้ต้องตามหาเหมือนครั้งที่แล้ว"เมื่อจินยองพูดจบก็เดินไปซื้อของ

"ไปแปปเดียวจิยองคงไม่รู้หรอก"เดินออกไป

มาร์ดเดินไปเรื่อยๆเขาก็แล้วเขาก็หันไปเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังหยิบซอสปรุงรสที่อยู่ชั้นบนแต่หยิบเท่าไหร่ก็หยิบไม่ถึงแต่เขาก็ไม่คิดที่จะสนใจแล้วกำลังเดินผ่านไปแต่ก็เห็นเด็กคนนั้นกระโดดหยิบขวดซอสแล้วกำลังจะล่มลงเขาจึงวิ่งเข้าไปรับร่างเด็กคนนั่นเอาไว้ก่อนที่จะล่มลงไปกับพื้น

"โอ๊ะขอบคุณครับ"เสียงจากคนในอ้อมกอดกลิ่นของเด็กคนนี่ทำไมมันคุ้นเคยเหลือเกิน

"ที่หลังถ้าคิดว่าตัวเองหยิบไม่ถึงก็เรียกคนอื่นให้มาช่วยซะ"มาร์คบ่น

"ผมคิดว่าผมน่าจะหยิบถึงก็เลยไม่ได้เรียกใครขอบคุณอีกคราที่ช่วยนะครับ"เด็กคนนั้นหันหน้ามาขอบคุณเขา

"เบล"เมื่อมาร์คเห็นหน้าของเด็กผู้ชายคนนั้นถึงกับตกใจเพราะว่า หน้าที่เขาเห็นนั้น เหมือนกับคนรักของเขาที่จากไปแล้ว

"อะเออผมขอตัวก่อนนะครับ"เด็กผู้ชายคนธัพเดินออกไป

"มาร์คฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปไหน เอาเมื่อกี๊นี้ใครหน้าคุ้นๆ"จินยองเดินมาหามาร์ค

"เบล"มาร์คพูดขึ้นมา

"หานายว่าไงนะ"จินยองอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"เบลคนเมื่อกี้หน้าเหมือนกับเบลใช้เขารึป่าวจินยองนายบอกฉันที"มาร์คถามจินยอง

"ฉันไม่รู้หรอกก็นายบอกเองนี่ว่าความสามารถของฉันมันไม่ถูกต้อง(โชคชะตาคงพาเขาทั้ง2คนมาเจอกันแล้ว)"จินยองตอบไปอย่างกานาแต่ในใจก็เชื่อว่าคนคนนั้นก็คือเบล

แบมแบม

เมื่อกี้ตอนที่เขาหยิบขวดซอสเขาเกือบจะล่มลงไปกับพื้นแล้วดีนะที่คุณคนนั้นช่วยเขาไว้ไม่อย่างงั้นวันนี้เขาคงได้แผลกลับบ้านไปแน่ๆให้ตายสิรู้อย่างงี้เรียกคนมาช่ายหยิบดีกว่าแต่เมื่อกี้พอเขาคนนั้นเห็นหน้าเราเขาก็เขาหน้ตกใจแล้วก็เรียกเราว่าเบล2คนแล้วนะที่เรียกเขาด้วยชื่อนี้หรือว่าเขาจะหน้าเหมือนคนที่ชื่อว่าเบลแล้วเบลเป็นใครแต่ก็ชั่งเถอะชั่งเถอะกลับบ้านดีกว่า

โรงเรียน

"วันนี้มีนักเรียนใหม่มานะคะเขาเป็นนักเรียนแรกเปลี่ยนที่มาจากประเทศไทยฝากดูแลเพื่อนด้วยนะ เข้ามาสิจ๊ะ"อาจารย์เดินเข้ามา

"สวัสดีครับผมชื่อว่าแบมแบมนะครับฝากตัวด้วยนะครับ"แบมแบมแนะนำตัวทำให้ทุกคนในห้องหันมามองแต่มีสองสายตาที่มองเขาแตกต่างจากคนอื่นมันเป็นสายตาที่เศร้าและโหยหาและมีอีกสายตานึ่งที่มองเขาแบบไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

"เข้าไปนั้งที่ได้เลยจะอาจารย์บอกให้แบมแบมไปนั่ง

"สวัสดีเพื่อนใหม่ฉันยูคยอมนะยินดีที่ได้รู้จักมีอะไรให้ช่วยบอกเราได้นะ"เพื่อนที่นั่งข้างๆแนะนำตัว

"ขอบใจนะ"แบมแบมตอบ

พักเที่ยง

ในขณะนี้เป็ยเวลาพักเที่ยงของโรงเรียนที่ในโรงอาหารของโรงเรียนตอนนี้ก็จะเต็มไปด้วยเสียงของนักเรียที่มาพักทานอาหารแต่อยู่ทุกอย่างในโรงอาหารก็เงียบสนิทเมื่อมีนักเรียนสองกลุ่มเดินเข้ามา

"ยูคสองกลุ่มนั้นเ็นใครงั้นหรอทำไมทุกคนเงียบกันหมด"แบมแบมถามด้วยความสงสัย

"พวกตระกูลโนตินกับตระกูลโกเบียสเป็นตระกูลผู้ดีเก่า สองคนที่ยืนมองหน้ากันอยู่ข้างหน้าอะชื่อมาร์คกับแจ็คสันคนที่ยืนข้างๆแจ็คสันก็คือยองแจมีข่าวลือว่าเป็นคู่หมั้นของเเจ็คสันสามคนนี้อยู่ห้องเดียวกับพวกเราเขาว่ากันว่าสองตระกูลนี้ไม่ชอบหน้ากันปรกติหน้าแทบจะไม่มองกันแต่ทำไมวันนี้"

"งั้นหรอ (หน้าตาดูคุ้นๆเคยไปเจอกันที่ไหนนะ)

แจ็คสันมาร์ค

"ทำไมวันนี้มายืนมองหน้ากูได้หละไอมาร์คปกติหน้ากูมึงก็ไม่หันมองเกี่ยวกับเด็กคนนั้นใช่ไหม"แจ็คสันถามไปอย่างกวนๆ

"อย่ายุ่งกับเด็กคนนั้น"

"ทำไมจะยุ่งไม่ได้ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นของมึงซะหน่อยมึงเป็นใครเเคยรักกันแค่ไหนขาคงจะจำไม่ได้"

"มึงมีคู่หมั้นแล้วหนิมึงก็ไม่ควรมายุ่งกับเขา"มาร์มองไปที่ยองแจ

"หึก็แค่คู่หมั้นที่พ่อหาให้"

"แจ็ค"ยองแจพูดด้วยเสียงเศร้าๆ

"มึงไม่ควรยุ่งกับเขาเพราะถ้าเบลเป็นอะไรขึ้นมาอีกกูไม่ปล่อยมึงไว้เหมือนคราวก่อนแน่"มาร์คพูดจบแล้วเดินไป

กลางคืน

ในขณะนี้ในห้องมืดสนิทร่างของเจ้าของห้องนอนอยู่บนเตียงโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าที่มุมห้องมีใครอีกคนหนึ่งกำลังยืนมองเขาอยู่เขามองด้วยสายตาเศร้าสร้อยและหวงหาเขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับคนคนนี้อีครั้งคนที่เขายกหัวใจให้ไปทั้งดวงเขายืนมองร่างบางอยู่สักพักแล้วอยู่ๆร่างบากก็มีน้ำตาไหลออกมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ อยู่ๆร่างบางก็สะดุ่งตัวตื่นขึ้นมาเขาจึงต้องหาที่หลบ

"แฮ่กๆๆอีกแล้วฝันเรื่องเดิมอีกแล้วเขาสองคนเป็นใครคนที่ถูแทงเป็นใครตื่นมาก็จำหน้าพวกเขาไม่ได้แล้วทำไมถึงเจ็บเจ็บตรงที่คนคนนั้ถูกแทงด้วยหละ"แบมแบมเอามือกุมหน้าอกแล้วพยายามข่มตานอนให้หลับเพราะพรุ่งนี้เขาต้องตื่นไปเรียน

โรงเรียน

"โอ๊ะโทษครับ(เดินชนใครอีกแล้วเนี้ย)"แบมแบมบ่นกับตัวเองในใจ

"ไม่เป็นไรครับเจ็บตรงไหนรึป่าว"

"ไม่เป็นไรคะครับ"แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับคนที่ทั้งโรงเรียนไม่อยากจะเข้าใกล้

"ผมชื่อแจ็คสันนะครับเพื่อนห้องเดียวกับคุณผมไม่ทำอะไรคุณหรอกไม่ต้องกลัวผมไม่ทำอะไรคุณหรอก"

"อะอ๋อครับ"แจ็คสันช่วยพยุงแบมแบมให้ยืนขึ้น

"อันที่จริงเราเคยเจอกันแล้วนะครับ"

"???"

"ที่สนามบินไงครับตอนเจอกันเราก็ชนกันแบบนี้"

"อ๋อครับผมไม่ทันได้สังเกตแต่หน้าคุณก็คุ้นๆเหมือนว่าเคยรู้จักกันมาก่อนคงเป็นเพราะเคยเจอกันที่สนามบิน"

"นี้นายปล่อยมือออกไปนะ"ยองแจเดินเข้ามาผลักแบมแบม

"โอ๊ะโอ้ย ขอบคุณครับคะคุณมาร์ค"แบมแบมเซเกือบจะล่มไปอีกรอบแต่โชคดีที่มีคนรับเขาไว้จากด้านหลัง

"ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม"มาร์คถามแบมแบมแล้วหันไปมองหน้าแจ็คสัน

"นี้ยองแจนายทำอะไรของนาย!!!"แจ็คสันตะวาดใส่

"ก็มันมายุ่งกับแจ็ค"

"มันไม่ใช่เรื่องอะไรของนายกลับห้องไปซะ!!!"ยองแจเดินปึงปังกลับไป

"ไม่เป็นไรใช่ไหมแบมแบม"แจ็คสันถามแบมแบม

"อะเออไม่เป็นไรครับผมขอตัวก่อนดีกว่า"แบมแบมพูดแล้วเดินกลับห้องไป

"ฉันบอกนายแล้วว่าอย่ายุ่งกับเบลอีกแจ็คสัน"

"นายคิดว่าห้ามฉันได้งันเหรอดูเหมือนว่าในความทรงจำของเขายังมีฉันอยู่นะงั้นวันนี้พอแค่นี้กดีกว่าไว้ค่อยทำความรู้จักกันใหม่ไปหละ"

บนห้อง

"นี้แบมวันนี้ฉันไปห้องสมุดมาเขอของดีด้วยหละ"ยูคยอมพูดพร้อมชูหนังสือขึ้นมา

"หน้าสืออะไรของนาย"

"นี่นายเชื่อเรื่องแวมไพร์ไหมมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับแวมไพร์"

"ไร้สาระน่ายูค"

"มันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้นะในหนังสือมันมีนามสกุลของ2คนนั้นด้วยนะ"

"????"

"ไม่ต้องทำหน้างงก็มาร์คกับแจ็คสันไง2คนนั้นอาจเป็นแวมไพร์ก็ได้นะ"

"เกี่ยวอะไรกับพวกเขา"

"เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังในหนังสือมันบอกว่าลูกชายของ2ตระกูลเคยเป็นเพื่อนรักกันแต่บังเอิญไปชอบคนเดียวกันจนเกิดศึกแย้งชิงแต่เหตุไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อคนที่พวกเขารักเลือกปกป้องคนรักที่กำลังจะถูกแทงทำให้เขาตายจากไป

(เรื่องราวมันคุ้นมันเหมือนในฝันใช่เหมือนมากทั้ง3คนคือใครใครกันนะทำไมถึงไม่เห็นหน้าทำไมถึงรู้สึกคิดถึงคิดถึงมากๆ)แบมแบมน้ำตาไหล

"อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้ที่ทำให้มะอะอ้าวแบบแบบนายเป็นอะไรร้องไห้ทำไมเจ็บตรงไหนรีป่าว"

"ฉันร้องไห้หรอ"

"ก็ใช่หนะสินั่งน้ำตาไหลอยู่เนี่ยเพราะเรื่องที่ฉันเล่าหรออ่อนไหวง่ายนะนาย"

"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"แบมแบมเช็ดน้ำตา

"เป็นอะไรหรอ"

"คะคุณมาร์คผมไม่เป็นไรครับ"

"นายร้องไห้เจ็บตรงไหรรึป่าว"

"ผมไม่เป็นอะไรจริงๆครับจู่ๆก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ปรกติดีแท้ๆ"

"งั้นหรอบอกฉันได้ไหมความรู้สึกของนาย"

"มันรู้สึกเหมือนคิดถึงใครสักคนแต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใครรู้สึกเหมือนว่าจากเขามานาน"ยิ่งพูดน้ำตาของแบมแบมก็ยิ่งไหลมาร์คเข้าไปกอดแบมแบม

"ไม่เป็นไรแล้วหละฉันอยู่ตรงนี้ไม่เป็นไรแล้ว"แบมแบมกอดมาร์คแน่น

"กอดของคุณมันอุ่นจังอบอุ่นจนคิดถึงคิดถึงมากๆเลย"ทำไมเขาถึงรู้สึกคิดถึงกอดที่อบอุ่นของมาร์คทั้งๆที่พึ่งรู้จักกันแท้ๆ

"ฉันจะไม่ไปไหนนายจะอยู่ตรงนี้จะรอตรงนี้จนกว่านายจะจำฉันได้ห้ามทิ้งฉันไปอีกนะ"ลูบหัวแบมแบม

หน้าห้องน้ำมีเงาผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนมองอยู่

"หึฉันคงสู้อะไรนายไม่ได้จริงๆสินะทั้งตอนนี้แล้วก็1000ปีที่แล้ว"

กลางคืน

ตอนนี้แบมแบมกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเขามายืนมองแบมแบมตอนกลางคืนแบบนี้อยู่หลายวันแล้วแบมแบมของเขาฝันเรื่องเดิมๆแล้วสะดุ่งตื่นขึ้นมาทุกคืนยิ่งฝันก็เหมือนว่าแบมแบมจะเริ่มจำเหตุการณ์เมื่อ1000ปีที่แล้วได้เรื่อยๆเเต่ก็ยังจำเขาคนนี้ไม่ได้แต่เขาจะอยู่ตรงนี้รอจนกว่าเจ้าของหัวใจของเขาจะจำได้รอจนกว่าจะได้รักกันอีกครั้ง

"มาร์คัส"ละเมอ

"แบมแบม!!!"

"มาร์คัส มาร์คัส"

"ผมอยู่นี้เบลผมอยู่นี้แล้ว"

"มาร์ค!!!"แบมแบมลืมตา

"มาร์คคนคนนั้นคือมาร์คใช่ไหมคนที่แบมฝันถึงตลอดคนที่เเบมตามหามาตลอดคนคนนั้นคือมาร์คใช่ไหมT_T"กอดมาร์คแน่น

"จำได้แล้วนายจำฉันได้แล้วสินะเจ้าของหัวใจของฉัน อย่าลืมกันอีกนะ อย่าไปจากฉันอีกเลย"

"จำได้แล้วแบมจำได้แล้วจะไม่ลืมอีกแล้วจะอยู่ตรงนี้จะไม่ไปไหนอีกแล้วเราจะอยู่ด้วยกันจากวันนี้จนกว่าจะสิ้นลมหายใจ"

"ไม่!!!เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปแบมแบมนายอยากจะเป็นเหมือนฉันไหมเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

"อื่มจากนี้แบมคงไม่มีอะไรจะต้องกลัวอีกแล้วแค่ไม่ต้องจากกันไปอีกแบมก็พร้อม"

หลังจากนั้นมาร์คก็ได้ทำให้แบมแบมเป็นเหมือนกับเขาเป็นแวมไพร์ที่มีความอมตะและอยู่ด้วยกันไปตลอดกาลจนกว่าโลกใบนี้จะถึงวันดับสูญ

I have died everyday, waiting for you
Darling, don't be afraid, I have loved you for a thousand years
I'll love you for a thousand more

And all along I believed, I would find you
Time has brought your heart to me, I have loved you for a thousand years
I'll love you for a thousand more

(A Thousand Years-Christina Perri)

~~~จบ~~~

มาช้าแต่มานะเรากลับมาแล้วใครเคยมีอาการตันกลางทางบ้างไหมคะที่เราหายไปนาก็เพราะว่าอยู่ๆก็ไปต่อไม่ถูกแต่เรากลับมาแล้วค่า~~~~ติดตามตอนต่อไปนะคะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น