sf/os allbam เรื่องสั้น allbam markbam bbam jackbam jinbam youngbam yugbam

ตอนที่ 3 : บทเพลงที่3 "Best Part" (Youngbam)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

"Best Part"
 

***แนะนำว่าตอนอ่านให้เปิดเพลงด้วย***

ยองแจนักเขียนนิยายหนุ่มผู้ที่มีโลกส่วนตัวสูงตอนนี้เขามายืนอยู่ที่คาเฟ่เจ้าประจำของเขาแต่ก็พบว่าคาเฟ่เจ้าประจำของเขานั้นปิด แล้วก็ดูท่าจะไม่มีวันเปิดแล้วอีกด้วยเพราะว่าหน้าประตูกระดาษติดอยู่ซึ่งเขียนว่าให้เช่าพร้อมทั้งเบอร์โทรของเจ้าของร้านเขาคงต้องหาคาเฟ่ที่เอาไว้เขียนงานใหม่ซะแล้ว

เขาเดินไปตามถนนซึ่งมีร้านคาเฟ่อยู่หลายร้านแต่เขาก็ยังไม่เลือกที่จะเข้าไปเพราะเขารู่สึกว่าบรรยาการของแต่ละร้านมันไม่เหมาะที่จะให้เขาเข้าไปเขียนนิยายเลยสักร้านเขาเดินมาเลื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าคาเฟ่ร้านหนึ่งซึ่งเป็นร้านเล็กๆบรรยากาศในคาเฟ่ดูสงบเหมาะสำหรับที่เขาจะเข้าไปเขียนนิยายเขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะในสุด

"รับอะไรดีครับคุณลูกค้า^^"ยองแจนั่งเขียนงานได้สักพักก็มีเสียงหวานเข้ามาถามเขาจึงเงยหน้าขึ้นทำให้เขาเห็นหน้าเจ้าของเสียงที่ยืนยิ้มมาให้เขาภาพตรงหน้ามันเหมือนมีแสงแดดจ้าทำเขาตามัวไปหมดเขาไม่สามารถพูเมนูที่จะสั่งออกไปได้เหมือนเสียงของเขาถูกดูดหายไป

"คุณลูกค้าครับ???"เมื่อเห็นว่าลูกค้าจ้องหน้าตัวเองแล้วนิ่งไปก็เลยเรียกอีกครั้ง

"อะเอองั้นเอาคาปูชิโนแก้วนึงครับ"เมื่อยองแจเรียกสติตัวเองกลับมาได้ก็เลยสั่งกาแฟที่เขาสั่งเป็นประจำเมื่อสั่งเสร็จพนักงานคนนั่นก็กับไปเคาท์เตอร์เพื่อชงกาแฟเขาก็กลับมาเขียนงานต่อ

"ได้แล้วครับ^^"พนักงานคนเดิมมาเสิร์ฟกาแฟให้ยองแจ

"ผมไม่ได้สั่งเค้กนะครับ"เมื่อยองแจเห็นเค้กที่เขาไม่ได้สั่งวางคู่อยู่กับกาแฟก็เลนบอกกับพนังงานไป

"ผมให้ฟรีครับผมเห็นคุณนั่งเขียนงานดูท่าทางเครียดๆเค้กสักก้อนน่าจะช่วยคุณได้^^"พนักงานคนนั้นบอกกับยองแจพร้อมรอยิ้ม

"คุณให้ผมฟรีแบบนี้เจ้าของร้านเขาจะไม่ว่าเอางั้นหรอครับ"ยองแจถาม

"ไม่ว่าหรอกครับเจ้าของร้านนี้ก็คือผมเอง^^"เจ้าของร้านที่ยองแจเข้าใจผิดว่าเป็นพนักงานบอกกับยองแจ

"ผมขอโทษนะครับที่คิดว่าคุณเป็นพนักงานแล้วก็ขอบคุณสำหรับเค้กด้วยนะครับ"ยองแจได้กล่าวขอโทษที่เขาเข้าใจผิดแล้วขอบคุณเจ้าของคาเฟ่เรื่องเค้ก

"ยินดีครับ"เจ้าของคาเฟ่พูดเสร็จก็เดินกลับไป

"คงช่วยได้จริงๆนั้นแหละแต่ที่ช่วยหนะไม่ใช่เค้กนะ"ยองแจได้แต่คิดอยู่ในใจแล้วนั่งเขียนงานต่อ

ยองแจเขียนงานไปเรื่อยๆจนเย็นมันถึงเวลาที่เขาควรจะกลับบ้านยองแจจึงลุกขึ้นไปจ่ายเงิน

"ทั้งหมด75บาทครับ งานเสร็จแล้วหรอครับ"เป็นเจ้าของคาเฟ่คนเดิมที่คิดเงินยองแจ

"อะเออยังครับ"ยองแจตอบพร้อมยื่นเงิน

"อ๋อครับนี้เงินทอนไว้วันหลังเชิญใหม่นะครับ^^"เจ้าของร้านยิ้มพร้อมยื่นเงินทอนมาให้แล้วโบกมือลา

ยองแจเดินออกจากคาเฟ่ภาพของคุณเจ้าของที่ยิ้มมาให้เขานั้นเขายังไม่สามารถลบมันออกไปได้เลยรอยยิ้มนั้นดูแล้วทำให้เขานึกถึงพระอาทิตย์ที่คอยส่องแสงในยามฝนพรำ ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกายมันเหมือนดวงดาวในยามกลางคืน จมูกที่โด่งรั้นนั้น ปากที่เป็นสีชมพูเหมือนเยลลี่ มันชั่งงดงามเข้ากับใบหน้าของเขาสะเหลือเกิน

ตั้งแต่วันนั้นที่ยองแจได้เดินเข้าไปในคาเฟ่ยองแจก็ไปที่นั้นทุกวันจนกลายเป็นลูกประจำไปซะแล้วเมื่อมีโอกาสเขาก็จะแวะไปที่คาเฟ่แห่งนั้นตลอดจนทำให้เจ้าของร้านจำเขาได้

"คาปูชิโนครับ^^"เจ้าของคาเฟ่เอากาแฟมาให้ยองแจทั้งที่ของแจยังไม่ได้สั่ง

"ขอบคุณครับ"ยองแจบอกขอบคุณ

เมื่อเจ้าของร้านทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็กำลังจะเดินกลับไปที่เคาท์เตอร์

"เออคุณเจ้าของร้านครับ"ยองแจเรียกเจ้าของร้าน

"ครับ??? มีอะไรให้ผมช่วยรึป่าว"เจ้าของร้านถาม

"ผมชื่อยองแจครับ อะเออจะเสียมารยาทไหมครับถ้าผมอยากจะถามชื่อของคุณ"

"ผมชื่อแบมแบมยินดีที่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการนะครับคุณยองแจ^^"แบมแบมตอบมาพร้อมรอยยิ้ม

ในตอนนี้คาเฟ่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานที่ที่ยองแจมีไว้ใช้เขียนนิยายเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ความบังเอิญที่ทำให้ยองแจได้ก้าวเท้าเข้ามาในคาเฟ่แห่งนี้ในวันนั้นมันทำให้ยองแจมาเจอกับรอยยิ้มของแบมแบม รอยยิ้มในวันแรกที่ยองแจได้เห็นนั้นยองแจไม่เคยลืม มันยังคงฝังลึกลงไปในหัวใจของของเขา ยองแจที่เป็นคนรักความเป็นส่วนตัวมากๆแต่กลับหวั่นไหวให้กับรอยยิ้มนั้นแค่เพียงครั้งแรกที่เห็น ที่เขามาคาเฟ่นี้บ่อยๆนั้นก็คงเพราะแค่อยากเห็นรอยยิ้มนั้น เขาแค่อยากได้เห็นความงดงามบนใบหน้านั้น เขาคงติดรอยยิ้มนั้นเหมือนที่เขาติดกาแฟยามเช้าไปซะเเล้ว รอยยิ้มนั่นมันทำให้เขาอยากมาคาเฟ่แห่งนี้ทุกวัน รอยยิ้มนั้นทำให้โลกของเขาที่เคยเป็นสีเทากลับกลายเป็นมีสีสันขึ้นมาและมันทำให้เขาอยากเป็นเจ้าของรอยยิ้มนั้น

"สวัสดีครับคุณยองแจวันนี้มาแต่เช้าเลยนะครับ^^"แบมแบมกล่าวทักทายลูกค้าประจำของร้านด้วยรอยยิ้มซึ่งยองแจก็ยังไม่เคยชินสักที ทุกครั้งที่ยองแจได้เห็นมันทำให้เขาเขินทำตัวไม่ถูกทุกที

"สวัสดีครับคุณแบมแบม"ยองแจกล่าวทักทายกลับไป

"วันนี้ก็รับแบบเดิมใช่ไหมครับเชิญนั่งรอก่อนนะครับเดี๋ยวผมเอาไปให้"เมื่อยองแจทักทายกลับมาแบมแบมเตรียมทำเมนูที่ยองแจดื่มเป็นประจำ

"วันนี้ผมขอเค้กช็อคโกแลตด้วยนะครับ"ยองแจสั่งเค้กเพิ่ม

"โอเคครับรอสักครู่เดี๋ยมผมเอาไปให้"เมื่อแบมแบมพูดจบยองเเจก็เดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ

แบมแบมยืนชงกาแฟให้ยองแจอย่างชำนาญ ยองแจมองท่าทางในการชงการแฟนั้นอย่างหลงไหลเขาไม่สามารถละสายตาออกจากแบมแบมได้เลย ท่วงท่าของแบมแบมมันสะกดให้เขามองอยู่แบบนั้นทุกอย่างที่เป็นแบมแบมมันทำให้เขาหลงเจ้าของท่วงท่านั้นมันชั่งเปล่งประกายและสวยงาม

"ได้แล้วครับคาปูชิโนแล้วก็เค้กช็อคโกแลต"แบมแบมเอากาแฟและเค้กที่ยองแจสั่งมาเสิร์ฟ

"คุณยองแจครับ"ยองแจมองแบมแบมจนเพลินจึงไม่รู้ตัวในตอนที่แบมแบมเดินเข้ามาแล้วจึงทำให้แบมแบมต้องเรียกยองแจ

"อะอ๋อครับๆ"เมื่อยองแจได้สติก็ตอบแบมแบมไป

"วันนี้คุณยองแจไม่ได้เอางานมาทำด้วยหรอครับ"เมื่อแบมแบมสังเกตเห็นว่าวันนี้ยองแจไม่ได้เอาโน๊ตบุ๊คมาที่ร้านจึงถามยองแจ

"ผมพึ่งเขียนงานเสร็จแล้วมันส่งไปแล้วเมื่อวานหนะครับ วันนี้เลยว่าง"ยองแจตอบแบมแบม

"วันหยุดของคุณคุณยังอุส่ามาอุดหนุนผมขอบคุณนะครับ"แบมแบมเอ่ยขอบคุณ

"ผมเต็มใจที่จะมาครับคาเฟ่ของคุณบรรยากาศน่านั้งกาแฟร้านคุณก็รสชาติดี(เจ้าของร้านก็น่ามองผมจึงได้มาทุกวันแบบนี้) ผมคงมาทุกวันจนคุณแบมแบมเบื่อไปเลยหละครับ"ยองจแตอบแบมแบมแต่ก็มีบางประโยคที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้

"ไม่เบื่อหรอกครับ ผมยินดีให้คุณยองแจมาทุกวันถ้าวันนี้คุณยองแจไม่ได้ทำงานงั้นผมขอนั่งด้วยนะครับจะรบกวนคุณรึป่าว"เมื่อแบมแบมเห็นว่าวันนี้ลูกค้าของเขาไม่ได้เอางานมาทำก็ขออนุญาตินั่งด้วยคน

"อะเออไม่รบกวนครับตามสบายเลยผมกำลังต้องการเพื่อนคุยด้วยอยู่พอดีเลย"ยองแจตอบ

"ขอบคุณครับ"เมื่อยองแจอนุญาตแบมแบมก็นั่งลง

"คุณยองแจครับผมขอถามได้ไหมคุณทำงานอะไรหรอครับ"แบมแบมถามยองแจ

"ผมเป็นนักเขียนนิยายหนะครับ"ยองเเจตอบ

"จริงหรอครับแบมชอบอ่านนิยายมากเลยหละ"แบมแบมตอบด้วยท่าทางตื่นเต้นจนเผลอเเทนตัวเองด้วยชื่อออกมาซึ่งยองแจคิดว่าท่าทางนั้นของแบมแบมมันดูน่ารักดี

"อะเออผมขอโทษครับผมตื่นเต้นไปหน่อย"แบมแบมขอโทษแบบเขินๆ

"ไม่เป็นไรครับ คุณแบมแบมแทนตัวเองว่าเเบมก็ได้นะครับน่ารักดี"ยองแจเผลอพูดสิ่งที่คิดออกไปทำให้ต่างคนก็ต่างเขิน

"อะเออว่าแต่คุณแบมชอบอ่านนิยายแนวไหนงั้นหรอครับเผื่อผมจะแนะนำให้ได้"เพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบยองแจจึงถามแบมแบม

"แบมชอบนิยายแนวสืบสวนหนะครับ"ตอบยองแจไปทั้งที่ยังเขินอยู่

"ผมเขียนนิยายแนวนี้พอดีเลยครับคุณแบมอาจจะเคยเห็นผ่านตาบ้าง"เมื่อยองแจรุ็ว่าแนวนิยายที่เเบมเเบมชอบคือแนวที่ตนเองเขียนก็รู้สึกดีใจ

"จริงหรอครับถึงว่าวันแรกตอนคุณยองแจนั่งเขียนงานน่าตาดูเครียดๆผมก็คิดว่ากาแฟร้านของแบมไม่ถูกปาก

"ว่าแต่คุณยองแจบอกแบมได้ไหมว่าคุณยองแจใช้นามปากกาว่าอะไร"เมื่อแบมแบมเห็นว่ายองเเจเขียนนิยายแนวที่ตัวเองชอบจึงได้ถาม

"หมึกดำครับ"ยองแจตอบ ***เราตั้งขึ้นมาเองนะคะถ้าซ้ำกับนามปากกาของใครก็ขออภัย***

"แบมแบมตามอ่านของนักเขียนคนนี้ทุกเล่มเลย"เมื่อแบมแบมได้ยินชื่อของนักเขียนที่เขากำลังติดตามอยู่ก็ตื่นเต้นเพราะตนเองไม่คิดว่านักเขียนที่ตนเองชื่นชอบจะเป็นยองเเจ

"บังเอิญจันเลยนะครับ ผมดีใจนะครับที่คุณแบมแบมติดตามผลงานของผม"ยองแจรู้สึกตกใจและดีใจที่แบมแบมติดตามนิยายของเขาอยู่

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ชวนกันคุยทั้งเรื่องนิยายที่ชอบ อาหารที่ชอบ หนังที่ชอบ ชีวิตประจำวันทำอะไรบ้างจนสนิทกันสรรพนามที่เคยเรียกกันว่า คุณยองแจ คุณแบมแบม ก็เปลี่ยนไป ด้วยอายุของยองแจที่มากกว่าแบมแบม แบมแบมจึงเรียกยองแจว่าพี่ยองแจ ส่วนยองแจก็เรียกแบมแบมว่าแบมเฉยๆแล้วแทนตัวเองว่าพี่ นั่งคุยกันจนเย็นถึงเวลาที่ยองแจจะต้องกลับบ้าน

"เย็นแล้วงั้นพี่กลับก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี้พี่จะมาหาแบมแต่เช้าเลย"เมื่อถึงเวลาจะต้องกลับยองแจจึงบอกกับแบมแบม

"ครับไว้เจอกันพรุ่งนี้กลับบ้านดีๆนะครับพี่ยองแจ"แบมแบมโบกมือลายองแจ

ถึงยองแจจะเป็นคนบอกให้แบมแบมพี่ยองแจว่าพี่ยองแจเองก็เถอะนะแต่พอได้ยินเสียงของนองเรียกเขาทีไรมันก็จั๊กจี้ตรงหัวใจขึ้นมาทุกที

และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆทั้งสองคนสนิทกันขึ้นมากแต่ยองแจก็ยังไม่ได้บอกแบมแบมไปว่าเขาจะจีบเขายังไม่มีความกล้าพอก็แบมแบมเล่นทำตัวน่ารักกับลูกค้าทุกคนเลยที่แบมแบมมาทำดีกับเขาคงไม่ได้พิเศษไปกว่าคนอื่นจนกระทั้งมีลูกค้าหน้าตาดีคนนึ่งมาจีแบมแบมยองแจจึงคิดว่าเขาจะทำตัวชิลแบบนี้ไม่ได้แล้วยิ่งแบมแบมน่ารักแบบนี้คู่แข่งยิ่งเยอะยองวันนี้ยองแจจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปบอกแบมแบมให้ชัดเจนว่าเขาจะจีบ

"พี่ยองแจมีอะไรรึป่าวครับเห็นพี่มองหน้าแบมแบมนานแล้วมีอะไรติดอยู่รึป่าว"เมื่อยองแจมองหน้าแบมแบมโดยไม่ได้พูดอะไรแบมแบมจึงถามขึ้นมา

"แบมแบมครับพี่อยากจะบอกเรื่องนี้กับแบมมานานแล้วแต่พี่ไม่กล้าบอก"ยองแจเกริ่นนำ

"เรื่องอะไรหรอครับ"แบมแบมถาม

"คือว่าพี่ เออพี่ แบมครับคือพี่ชอบแบมแบมชอบมานานแล้วชอบมาตั้งแต่วันแรกที่พี่เจอแบมเพราะฉะนั้นพี่ขอจีบแบมแบมนะครับ"ยองแจกลั้นใจพูดไปเป็นประโยคยาวแล้วรอฟังคำตอบ

"5555"แบมแบมหัวเราะออกมา

"????"ทำไมน้องถึงขำนี้เขาพูดอะไรผิดไปรึป่าว

"แบมคิดว่าพี่ยองแจจะไม่พูดคำนี้ซะแล้วอันที่จริงแบมก็มองพี่ยองแจมาตั้งแต่วันแรกที่พี่เข้ามาที่ร้านเลยเหมือนกัน"แบมแบมพูดแล้วก็เดินออกไปปล่อยให้ยองแจนั่งงงอยู่ที่โต๊ะ

ก็แบมแบมหนะตกหลุมรักใบหน้าเคร่งเครียดที่นั่งทำงานอยู่ที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คนั้นตั้งแต่วันแรก คิดดูสิในวันนั้นหนะเขาจะให้พนักงานมารับเมนูจากยองแจไปก็ได้เเต่เขากลับมาทำหน้าที่นั้นเองแล้วก็บริการยองแจพิเศษกว่าคนอื่นอีก พี่ยองแจหนะเป็นถึงนักแต่งนิยายแนวสืบสวนแต่ไม่ชั่งสังเกตเอาซะเลย

ถ้ายองแจติดรอยยิ้มของแบมเเบมแบมแบมก็คงจะติดการมองสีหน้าในตอนทำงานของยองแจเหมือนเหมือนกัน

You’re the coffee that I need in the morning
You’re my sunshine in the rain when it’s pouring
Won’t you give yourself to me
Give it all, oh

I just wanna see
I just wanna see how beautiful you are
You know that I see it
I know you’re a star
Where you go I’ll follow
No matter how far
If life is a movie
Oh you’re the best part, oh
Then You’re the best part, ooh
You’re the best part

Best Part – Daniel Caesar Featuring H.E.R.

 

~~~จบ~~~

จบไปอีก1คู่นั้นก็คือ Youmgbam นั้นเองจบไปอีก1บทเพลง น้องมีความคว่ำรถอ้อยเบาเบาพี่ก็ชอบน้องแต่ไม่ชั่งสังเกตเอาซะเลย

เราไม่รู้ว่าคนอื่นมีความรู้สึกต่อเพลงนี้ยังไงแต่ความรู้สึกที่เรารู้สึกได้จากเพลงนี้เราได้ถ่ายทอดมันไปผ่านเนื้อเรื่องไปหมดแล้ว และมันเป็นความรู้สึกของเราอาจจะไม่ตรงกับของใครก็ขออภัยด้วยนะคะ

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเจอกันเพลงใหม่คู่หน้าค่ะรอติดตามนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น