กรงขังรัก (PrisonOfLove)

ตอนที่ 2 : กรงขังรัก 00 diary

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

กรงขังรัก (PrisonOfLove)


 #00 diary


สวัสดีตัวผมในอนาคต นี่เป็นวันแรกที่ผมได้เขียนสิ่งที่เรียกว่า.. เอ่อ'ไดอารี่'สินะ? คนภายนอกคงจะเรียกกันแบบนี้ ผมชื่อคริส

ชื่อนี้ผมไม่รู้หรอกว่าได้มาจากไหน เห็นเขาคนนั้นเรียกผมด้วยชื่อนี้มาตลอดเท่านั้นเอง เขาคนนั้นชื่อว่า'อี้ชิง'เขาไม่ใช่คนไม่ดีสำหรับผมแต่ว่าเขา

ชอบที่จะทำรุนแรงกับผม...ไม่รู้สิ ถ้าผมดื้อเมื่อไหร่เขาจะจับผมมัดไว้กับเตียงทุกที แต่ถ้าผมเป็นเด็กดีเขาจะให้รางวัลผม รางวัลที่ว่าก็ไม่ใช่อะไร

มันเป็นสิ่งที่เรียกว่า'เซ็กซ์' อี้ชิงมีบางอย่างที่แตกต่างจากคนทั่วไปทำให้เขาต้องระบายความรุนแรงกับอะไรสักอย่างซึ่งคนคนนั้นก็เป็น'ผม'นั่นเอง

 

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าเขาจะรุนแรงกับผม ถึงจะเป็นรางวัลที่ควรได้รับก็เถอะเพราะยังไงเขาก็เป็น'เจ้าของ'ของผมอยู่แล้ว ผมไม่มีสิทธิจะปฏิเสธอะไรหรอก

สิ่งที่ผมเป็นอยู่อาจจะเรียกว่าการ'กักขัง' แต่สำหรับผม ผมไม่รู้สึกว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเลย เพราะผมไม่มีที่ไป ถ้าขาดอี้ชิงไปผมก็ไม่รู้อะไรเลย

ผมไม่รู้จักใครนอกจากอี้ชิง ไม่มีใครดีกับผมเท่าอี้ชิง ไม่มีใครรู้จักผมเท่าอี้ชิง อี้ชิงเป็นทุกอย่างสำหรับผม เขาก็คงจะคิดเหมือนกัน...รึเปล่านะ

 

มันเป็นเรื่องของเขาแล้วสิ ผมไม่มีสิทธิจะก้าวก่ายว่าผมเป็นทุกอย่างสำหรับเขาไหม ทำไมนะ  พอคิดแบบนี้แล้วปวดที่หน้าอกด้านซ้ายจัง เราเป็นโรคเหรอ?

คงต้องไปถามอี้ชิงแล้วสิ.. ตอนนี้ผมอยู่ในห้องของอี้ชิงเหมือนทุกๆวัน ไม่มีอะไรแตกต่างจากเมื่อวานซะเท่าไหร่นอกจากความอ่อนโยนของอี้ชิงที่มากขึ้น

วันนี้เขาจุ๊บหน้าผากผมด้วยล่ะ แล้วก็บอกว่า 'ผมรักคริสนะ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องคริสเด็ดขาด' ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ผมก็ดีใจ

ดีใจที่อ่อนโยนมากกว่าเมื่อก่อน แต่ก็ดูแปลกๆไปไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไรรึเปล่า ปกติอี้ชิงไม่ค่อยเล่าปัญหาอะไรให้ผมฟังเลย พูดถึงแต่เรื่องของผม

 

บางทีความเครียดของอี้ชิงก็แสดงออกมาในการกระทำของเขาที่ทำกับผม.. เวลาที่เขารุนแรงเขามักจะทำเรื่องน่าอายกับผมเหมือนกับอาการติดสัตว์อะไรแบบนั้น

เพราะเหมือนกับไม่ใช่เขาเลย เหมือนเป็นคนละคน อาจจะจริงก็ได้ที่เขาเคยบอกผมว่าเป็นคนสองบุคลิกและทุกครั้งที่อีกด้านเขาแสดงออก เขาจะไม่รู้สึกตัว

เหมือนกับเมื่อคืน.. ที่เขาทำรุนแรงกับผมอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งใช้โซ่หรือกุญแจมือ ผมไม่อยากจะนึกถึงเรื่องนั้นเลย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี

ผมอยู่กับอี้ชิงในสถานะที่บอกใครไม่ได้นี่ คงจะประมาณ15ปีได้แล้ว ผมเข้ามาอยู่กับเขาเพราะผมเป็นเด็กกำพร้าและหลังจากนั้นผมก็อยู่เคียงข้างมาตลอด

 

ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงอยู่ข้างอี้ชิงมาได้นานขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะผมไม่อยากให้เขารู้สึกแย่ ไม่อยากให้เขาเหงา อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง?


.. เสียงประตู?


คงจะเป็นอี้ชิง ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจัง?

 

 ... ไม่ใช่อี้ชิง..

 

ถ้าอี้ชิงได้อ่านข้อความนี้ล่ะก็ตามหาผมที ผมพยายามแล้วแต่ว่า.. 



จบ.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Aแว่น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 21:05

    งื้อ มาต่อนะค่ะ อยากคริสเคะมากๆๆๆๆ

    #4
    0