คัดลอกลิงก์เเล้ว

HoonMin OS ลงโทษ?

โดย xanxct

( ฟิคแก้บน ) แรปเปอร์สายผัว vs ผัวแรปเปอร์

ยอดวิวรวม

414

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


414

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 พ.ค. 61 / 22:32 น.
นิยาย HoonMin OS ŧ? HoonMin OS ลงโทษ? | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
WARNING !!

เนื้อหาในเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของคนเขียน ไม่เกี่ยวข้องกับตัวศิลปินนะจ้ะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

และที่สำคัญเรื่องนี้ มิโน เป็นรับ ค่ะ

ตามชื่อเรื่องเลยค่ะ  Hoonmin พระเอกคือพี่ซึงฮุนนั่นเอง 

รับไม่ได้กดปิดได้เลยค่ะ ไม่ว่ากัน :)

ปล.มาทำตามแก้บนจ้า 

 

 


   

อี ซึงฮุน 

- หลัวแรปเปอร์ -

" อย่ามาปากดี มีอะไรจะสารภาพไหม " 






ซง มินโฮ

- แรปเปอร์สายหลัว -

" ชิ.... อยากเห็นรอยสักใหม่กันไหมครับ "




???????????????????????????????????????????

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 พ.ค. 61 / 22:32


(Hoonmin OS) ลงโทษ?

 

Warning !!

R-15 romantic > Seunghoon x Mino

 

 

 

 

 

 

" เฮ้อ~ เหนื่อยจัง "

 

 

 

แรปเปอร์หนุ่มพูดระบายออกมา พลางเหยียดตัวไปมาบิดขี้เกียจระหว่างทางเดินไปห้องพักที่อยู่โซนหลังร้าน 'ซง มินโฮ'แรปเปอร์ไฟแรงเจ้าของหัวใจลูกค้าสาวของคลับนี้ อย่างเช่นเมื่อกี้ระหว่างการแสดงอยู่เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดของหญิงสาว จนแทบไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกันแทรกเข้ามาเลย

 

และอีกชื่อหนึ่งที่ถูกเรียกแทนชื่อจริงไปแล้ว ชื่อนี้ดูเป็นที่สนใจสำหรับทุกเพศ คือชื่อ ' ซงเอวคลื่น '    ถ้าสงสัยว่าทำไมต้องเอวคลื่นล่ะก็คงเพราะ..

 

 

" กรี๊ดดดดดด "

 

 

เสียงกรี๊ดของลูกค้าสาวทั้งใหญ่เล็กส่งเสียงออกมาจนใครทนฟังได้คงแก้วหูแตกพอดี เสียงกรี๊ดนั้นมีไว้เพื่อตอบสนองการกระทำของแรปเปอร์หนุ่มบนเวที ดูจากไกลๆก็รู้ว่ากำลังกรึ่มๆได้ที่ มินโฮเพียงแค่เต้นท่าเต้นเพลง body เท่านั้นเอง

 

แต่ท่าเต้นมันอาจจะดึงดูดสายตาได้มากกว่าปกติ

 

ถึงจะเป็นผู้ชายแต่เอวที่เสื้อผ้าคอดรัดนั้นดูบางน่าทะนุถนอมไม่น้อยกว่าผู้หญิงเลย ยิ่งพอขยับไปตามจังหวะของเพลงแล้ว เอวดูพริ้วและน่าสัมผัสมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

 

รอยยิ้มภายใต้หมวกส่งผ่านความมืดสลัวในคลับ หญิงสาวส่วนใหญ่ส่งเสียงกรี๊ดรับอีกครั้งโดยคงไม่มีใครสังเกตว่าคนที่ได้รับรอยยิ้มนี้จริงๆไม่ใช่พวกเธอ แต่เป็นลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งสวมสูทหรูไม่เข้ากับเสื้อผ้าวาบหวิวคนอื่นในร้าน กำลังค่อยๆดื่ม แอลกอฮอล์สีสันสดใส มองมาที่มินโฮไม่วางตา

 

ถ้าจะบอกให้ละเอียดคือเหมือนมีไฟแฝงอยู่ในตาด้วยนั่นเอง

 

 

" ชิ.... อยากเห็นรอยสักใหม่กันไหมครับ "

 

 

แต่ก็อารมณ์ดีได้ไม่เท่าไหร่ เพราะดันมีนางมารผจญขัดขวาง มินโฮเผลอสบถใส่ไมค์แล้วตั้งใจกลบเกลื่อนด้วยความมั่นใจที่มีว่าจะอวดรอยสัก ซึ่งถ้าหากรอยสักนั้นไม่ใช่ที่ไกลอื่นอย่างต้นแขน หรือนิ้ว แต่เป็นที่..

 

 

" กรี๊ดดดด "

 

 

เรียกเสียงกรี๊ดอีกครั้งได้ไม่ยาก คราวนี้ถึงขนาดมีบางคนจงใจยื่นมือออกไป อยากจะลองจับสักครั้งในชีวิต รอยสักรูปมงกุฏสลักบริเวณเอวคอดพอดี มินโฮเลิกเสื้อตัวโคร่งสีขาวขึ้นมาพอให้เห็นรอยสัก หรือก็คือให้เห็นช่วงเอวทั้งหมด

 

พอให้เห็นพอประมาณ จบช่วงจังหวะเพลงพอดี มินโฮปล่อยมือจากเสื้อนำมาจับไมค์ร้องเพลงต่อแทน ฉีกยิ้มระหว่างร้องด้วยความสะใจ เป็นรอยยิ้มกระชากใจสาวไม่น้อย แต่ครั้งนี้คนได้รับรอยยิ้มไม่นิ่งเฉยต่อไป ถ้าทุ่มโต๊ะได้คงทำไปแล้ว ชายคนนั้นฉวยเครื่องดื่มจากมือยกดื่มแบบไม่สนอาการเมาอีกต่อไป จนหมดแก้วเขาเช็ดแอลกอฮอล์ที่เลอะปาก ก่อนจะเดินไปทางหลังร้านแทน

 

มินโฮฉีกยิ้มแสร้งไม่รับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ชายคนนั้นอยู่ในสายตาเสมอ เขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ที่ตั้งใจยั่วโมโหเพราะชายคนนั้นยั่วโมโหเขาก่อน มินโฮแค่ทำคืนก็เท่านั้น

 

หลังจากที่การแสดงจบลง มินโฮบอกลาแฟนคลับรวมถึงลูกค้าที่ชมการแสดงทั้งหมดบนเวทีก่อนจะเดินละเข้าไปหลังร้าน

 

และมาถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน

 

ขายาวสาวเท้ามาถึงห้องพักในที่สุด ข้างหน้าห้องมีตัวอักษรเขียน'เฉพาะเจ้าหน้าที่' แน่ล่ะ ห้องพักนักร้องใครจะอนุญาตให้เข้า นอกจากเจ้าของร้านที่มีอำนาจที่สุด

 

มินโฮเปิดประตูตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือมีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย ชายใส่สูทดำท่าทางเงียบขรึมไม่สบอารมณ์ นั่งไขว่ห้างรอใครบางคนอยู่ มินโฮค่อยๆปิดประตูลง ทันทีที่หันหลังปิดประตูชายคนนั้นกลับยืนคร่อมหลังเอาไว้ซะแล้ว เลยไม่ต้องสงสัยว่าเขามาหาใคร คงจะเป็นมินโฮแน่นอน

 

 

" คุณ'เจ้าของร้าน'ครับ มีอะไรกับผมรึเปล่า " มินโฮพูดสุภาพตามมารยาทโดยไม่หันหลังกลับ

 

 

" อย่ามาปากดี มีอะไรจะสารภาพไหม "

 

 

ชายคนนั้นกล่าวน้ำเสียงนิ่งเสียจนเริ่มสร้างบรรยากาศอึดอัดขึ้นมา แต่มินโฮไม่ได้กลัวเขาเลือกที่จะหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของร้าน ค่อยฉีกยิ้มอย่างสะใจ ใช้แขนของตัวเองขึ้นโอบรั้งคอชายเจ้าของร้าน นิ้วเรียวเล่นผมด้านหลังอย่างสบายใจ ต่างจากบรรยากาศในห้องที่มาคุเหลือเกิน

 

 

" สารภาพอะไรล่ะ คุณ'อี ซึงฮุน' "

 

 

ซึงฮุนยังคงสีหน้าไม่สบอารมณ์ดังเดิม ถึงแม้มินโฮจะถอดหน้ากากแรปเปอร์หนุ่มไฟแรงออกแล้ว กลับมาอยู่ร่างแฟนสาวปริศนาของเจ้าของร้าน มินโฮทำท่าทีขี้เล่นต่อไป ซึงฮุนสบถดังชิออกมาก่อนจะใช้มือล็อคประตูเรียบร้อย

 

 

" จะไม่พูด? "

 

 

" พูดอะไรล่ะ เรื่องที่คุณซงอวดรอยสัก หรือคุณลีให้คุณผู้หญิงมาเลื้อยใส่ดี? "

 

 

มินโฮพูดเปิดประเด็นขึ้น พลางแสยะยิ้มใส่จนเห็นเขี้ยว มือเรียวผลักอกของซึงฮุนให้ออกห่าง ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาหนังสีดำ นั่งไขว่ห้างถอดเสื้อยีนต์ที่ใส่แสดงวางไว้ข้างตัว เหลือเสื้อยืดสีขาวเรียบๆตัวเดียว ภายนอกมินโฮยังคงทำท่าทีขี้เล่น ทีเล่นทีจริงอยู่แต่ลึกๆข้างในรู้สึกโมโหไม่ต่างกัน แรงหึงหวงไม่ใช่ว่ามินโฮจะไม่มีเหมือนคนอื่น

 

ตั้งแต่ที่คบกับคนประเภทเดียวกัน เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกแฟนเก่าหลายๆคนที่หึงหวงแล้วล่ะ

 

หมายถึงคนที่ไม่หวงตัวเหมือนกันน่ะ

 

 

" ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าเขาเข้าหาเอง? "

 

 

ซึงฮุนปฏิเสธหน้าตาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ วางแขนโอบไหล่มินโฮแบบเนียนๆ วางศีรษะบนไหล่กว้างของมินโฮทำท่าทีอ้อนในแบบของซึงฮุน คนอื่นคงไม่คิดว่าเจ้าของร้านที่ดูหน้าขรึมเล่นบ้าบอบ่อยๆ จะทำตัวอ้อนแฟนแบบนี้

 

 

" อ๋อ งั้นทีหลังมินก็พูดได้ดิ ว่าเขาเข้าหาเองเหมือนกัน "

 

 

" ไม่เอา "

 

 

ร่างสูงเจ้าของร้านสวนทันควัน เผลอทำสายตาโกรธใส่มินโฮแต่กลับมาทำสายตาเดิมได้ทัน ซึงฮุนกุมมือของมินโฮเอาไว้ แขนของตัวเองคล้องกับคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ไม่ปล่อย เวลามินโฮหึงจะง้อยากสักหน่อยถ้าเป็นคนไม่มีเหตุผล และคิดถึงแต่อิสระ เหมือนตัวซึงฮุนเมื่อก่อน แต่เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน

 

เขากลายเป็นคนมีเหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เพราะเวลาทะเลาะกันบางทีจะไม่มีใครเคลียร์กันด้วยเหตุผลก่อนเลย ฝ่ายรักมากและใจเย็นอย่างซึงฮุนเลยเปลี่ยนตัวเองเพื่อมินโฮที่ดูใจร้อนกว่า

 

ดูน้ำเน่าเล็กน้อย แต่เป็นความจริง

 

 

" พี่ไม่ชอบที่เราทำงานแต่แรกแล้ว ไม่เข้าใจเหรอ " ซึงฮุนเกริ่น

 

 

" รู้ แล้วมินขอพี่ว่าไง " มินโฮตอบ

 

 

" ...ครับถูก ถ้าเลือกได้พี่ไม่อยากให้ทำ แต่มันคือความสุขของมิน พี่ไม่ห้าม " ซึงฮุนพูดเสียงเอื่อย คล้ายว่าจะเบื่อตัวเองที่ใจอ่อนยอมให้มินโฮตลอด

 

 

มินโฮมองทางหางตา เห็นการกระทำคนพี่ที่ดูอ่อนลง แล้วแอบสงสารตอนแรกอยากจะแกล้งหึงสักหน่อย แต่พอเห็นสภาพตอนนี้แล้วสงสารมากกว่า อยากจะโอ๋แล้วล่ะ

 

คิดได้ดังนั้นจึงเอื้อมมือไปสัมผัสกลุ่มผมดำขลับของซึงฮุน พลางขยี้เบาๆส่งเสียงหัวเราะคิกคัก นำมือข้างที่ซึงฮุนกุมอยู่ขึ้นมาจูบเบาๆ

 

 

" ไม่หงอยดิ หยอกเล่นเอง " มินโฮพูดเสียงติดเล่น

 

 

ซึงฮุนเบิกตาโพลงเบะปากเล็กน้อย ลุกนั่งเบนสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้ามินโฮที่ตอนนี้ยิ้มมีความสุขต่างจากเขาที่โดนแกล้ง มือหนาหยิกแก้มคนน้องเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว พร้อมบ่นตามประสาคนแก่กว่า

 

 

" ทำไมชอบแกล้งพี่จังหา อุตส่าห์ใจดีเลิกแกล้งแล้วนะ ชอบหาเรื่องให้หึง คิดว่าตัวเองน่ารักมาเหรอ ใช่ น่ารักมาก  พอใจรึยัง ยัยซง มินโฮ ยัยคนน่ารัก น้องมินเอ้ย " ซึงฮุนร่ายยาว

 

 

" พอยังอะแด๊ด หนูไม่รู้จะเขินก่อนหรือรู้สึกผิดก่อนแล้วนะ "

 

 

มินโฮทำเสียงเล็กคล้ายเด็กน้อย ส่งสายอ้อนไปให้คนพี่คล้ายจะสื่อว่าให้หยุด แขนที่คล้องไว้มินโฮเป็นฝ่ายรุกแทนเพราะซึงฮุนผละแขนออกก่อน เพราะแอบงอนคนน้อง มินโฮแอบงับไหล่ซึงฮุนแทนความหมั่นเขี้ยว บวกกับท้าทายไปด้วย

 

ซึงฮุนเห็นท่าทางคนน้องแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองลืมความโกรธตั้งแต่แรกไปสนิท ความน่ารักแทนที่ความหล่อแบดบอยแรปเปอร์หนุ่มตรงหน้าหมดแล้ว มือหนาคว้าข้อมือของมินโฮ รวบข้อมือสองข้างเอาไว้เหนือหัว ดันตัวของมินโฮให้นอนราบกับโซฟา

 

 

" จะทำอะไร " มินโฮถามเสียงห้วน

 

 

" ลงโทษแรปเปอร์ขี้อ่อย " ซึงฮุนตอบเสียงนิ่งขัดกับใบหน้าที่แจ่มใสเหลือเกิน

 

 

ซึงฮุนไล้มือไปตามช่วงเอวที่ปกปิดด้วยเสื้อยืดเพียงตัวเดียวนั้นไปมา พลางยิ้มได้ใจ มือเรียวของมินโฮรีบรั้งไว้ทันที เพราะเห็นชะตากรรมล่วงหน้าแล้วว่าจะโดนอะไรบ้าง เวลานี้คงต้องปากดีหาทางผ่อนผันโทษก่อน

 

ระหว่างที่มินโฮอึกอักทำทีจะพูดแต่พูดไม่ออก ซึงฮุนลูบจนแทบอยากจะถอดให้รู้แล้วรู้รอด เลยสอดมือเข้าภายใต้เสื้อส่งเสียงหยอกเย้าแกล้งถาม โดยไม่หยุดมือปลาหมึกของตัวเอง

 

 

" บนเวที.. อวดรอยสักตรงไหนนะ? " ซึงฮุนพูดลากเสียง

 

 

มินโฮมองตามร่างสูงที่คร่อมตัวเอง มองเห็นมือปลาหมึกที่สอดใต้เสื้อ รวมถึงสัมผัสวาบหวิวบริเวณช่วงเอวด้วย คนน้องพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้ซึงฮุนรู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกหวิวแค่ไหนที่นำมือไปลูบแบบนั้น ถ้าลูบเฉยๆยังพอทน แต่นี่ไล้และบีบด้วย

 

รู้สึกแปลกเริ่มมวนช่วงล่างยังไงไม่รู้...

 

 

" พี่ถามแล้วจะไม่พูดเหรอ? คิดดีแล้วใช่ไหม? " ซึงฮุนเอ่ยอย่างมีเลศนัย

 

 

ทิ้งความสงสัยไปเถอะมินโฮ ถ้าสงสัยแล้วไม่ทำอะไร ซึงฮุนยิ่งได้ใจเลิกเสื้อขึ้นทันที เผยให้เห็นรอยสักรูปมงกุฏหงาย ที่ลูกค้าสาวคงจะได้เห็นไปหมดแล้ว รอยนี้ไม่เป็นมีแค่เขาที่ได้เห็นอีกต่อไป แต่จากนี้จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง

 

ซึงฮุนโน้มหน้าเข้าใกล้รอยสักบริเวณเอวคอดของมินโฮ สายตามองสบตากับคนใต้ร่าง ระบายยิ้มเลศนัย เผยเขี้ยวเตรียมกัดรอยสักนั้นให้รอยอื่นเด่นแทน

 

 

" อะ เอว! สักที่เอว " มินโฮออกปากพูดทันที รีบดันตัวเองขึ้นปิดบริเวณรอยสักที่กำลังโดนหมายตา แก้มแดงทั้งสองขึ้นสีแดงฝาดสองคิ้วขมวดขัดกับภาพลักษณ์แรปเปอร์บนเวทีซะเหลือเกิน สบตาเข้ากับคนพี่ที่กลายเป็นคนละคนพยายามใจกล้าเข้าต่อต้าน แต่ก็เริ่มสั่นแพ้สายตาคนพี่เข้าให้แล้ว

 

ความมั่นใจหายกลายเป็นน้องน้อยของซึงฮุนตามเดิม

 

 

" มินคงรู้นะ ว่าพี่ ... " ซึงฮุนว่าพลางลากเสียงยาว โน้มใบหน้าเข้าใกล้น้องน้อยของตัวเอง มือหนาเชิดคางของมินโฮให้สบตาคู่กันพอดี แววตาของมินโฮสั่นเครือจนแทบจะเบือนหนีไปตลอดเวลา นี่คงเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่ซึงฮุนหลงเข้า ภาพลักษณ์มั่นใจในตัวเองที่หายไปเพราะตัวของซึงฮุน

 

ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่ายังไงไม่รู้

 

 

" ขี้หึง " ซึงฮุนกล่าวเป็นคำสุดท้ายก่อนจะกดจูบริมฝีปากนุ่มสีแดงกลีบกุหลาบ ลิ้นเรียวเลียริมฝีปากละเมียดละไมก่อนจะเข้าชิมความหวานด้านใน เก็บเกี่ยวความหอมหวานของลูกอมมิ้นท์ที่พึ่งทานไปของมินโฮ คนน้องตอบรับสัมผัสลิ้นเกี่ยวตวัด ดูดดุนไม่ยอมแพ้คนพี่เลย เพราะเป็นคนมากประสบการณ์ทั้งคู่

 

มือเรียวของมินโฮขึ้นโอบศีรษะคนพี่ เผลอตัวดึงเส้นผมสีดำขลับของซึงฮุนเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความเสียว ซึงฮุนใช้สอดเข้าใต้เสื้อตามเดิม มินโฮคงไม่คิดจะขัดขืนแล้ว มือด้านตามประสาคนลุยๆ ลากผ่านเอวคอดไปมาคล้ายเป็นอาการเสพติด ออกแรงบีบจนเป็นรอยมือ มีเสียงน้องส่งเสียงร้องห้าม

 

 

" อื้อ! อือ.." มินโฮสะดุ้งรับสัมผัสก่อนจะใช้มือของตัวเองโต้กลับบ้าง ใช้มือค่อยๆคั่นกลางระหว่างริมฝีปากของตัวเองกับซึงฮุน การเก็บเกี่ยวความหวานตึงต้องจบลงเท่านั้น คนพี่ยอมถอนจูบออกแต่ยังไม่ถอยหน้ากลับไป ทำให้ริมฝีปากซึงฮุนจุมพิตเข้ากับมือของมินโฮพอดี

 

 

" เอาปากออกไป... "

 

 

มินโฮร้องห้ามแต่เสียงที่ส่งออกไปมันเบาเหลือเกิน คงเป็นเพราะใจดันหวั่นไหวเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัส เสียงเลยสั่นตามหัวใจ ซึงฮุนจงใจแกล้งน้องเลยกัดบริเวณฝ่ามือเบาๆ คนน้องส่งเสียงร้องงอแง นำมือข้างที่ว่างฟาดหัวไหล่ซึงฮุนไปอย่างแรง

 

 

" อย่าทะลึ่งดิวะ " คนพี่หัวเราะออกมา ไม่มีความรู้สึกผิดใดๆเจือปนอยู่ มีแต่ความอยากแกล้งอยากดูเอ็นน้องในความคิด ทำไมคนนี้ถึงได้ดูน่ารักในสายตาเขาแบบนี้นะ อยากจะจับฟัดให้จมสลัดความสามีที่สาวๆเห็นออกไปให้หมด คิดแล้วหยดไม่ได้จริงๆ ซึงฮุนไม่ถอยห่างใช้มือไล้ตามโครงหน้าหล่อติดน่ารักอย่างแผ่วเบา พลางยิ้มละมุนจนมินโฮอยากจะผลักออกไปให้ไกลเพราะเขินอายในรอยยิ้มนั้น

 

 

" มินก็หยุดน่ารักสิ " ซึงฮุนว่าละมือจากใบหน้าจับมือของอีกฝ่ายแทน มือหนาด้านกุมมือมินโฮเอาไว้นำขึ้นมาประทับจุมพิตเบาๆ สายตามองสบกับเจ้าของมือก่อนจะนำมือมาวางบนแก้มของตัวเองแล้วเริ่มพูดต่อ

 

 

" ขอบคุณที่เลือกพี่นะ " มินโฮตกใจในคำพูดก่อนจะระบายยิ้มออกมา ออกแรงหยิกแก้มคนพี่ไปด้วยความเอ็นดูแล้วพูดตอบ

 

 

" ไม่ซึ้งดิ มันเลี่ยนเกิน "

 

 

" นั่นสินะ " ซึงฮุนว่าตามก่อนจะเปลี่ยนสายตาเป็นเลศนัยอีกครั้ง

 

 

" งั้นมาลงโทษกันต่อดีกว่า "

 

 

" อือออ พี่ฮุนไม่เอาา "

 

CUT !!

 

Talk.

 

จบค่ะ หรืออาจจะมีต่อก็ได้นะ55555555555555

 

THX FOR READIND LUV U!

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ xanxct จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 จุด
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:51

    ม่ายยย ในที่สุดก็เจอฮุนมิน ขอบคุณที่แต่งนะคะ

    สนุกมากค่ะ ชอบมากเลย หวังว่าจะมีตอนต่อไปนะคะ????

    #2
    0
  2. วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 06:44
    ฮือ คือหามานานมากฟิคฮุนมิน แล้วน้องมินโดนพี่ฮุนลงโทษอะไรหรอคะ ไม่รู้จริ๊งจริง
    #1
    0