โลกแห่งมอนสเตอร์(Monster Paradise)

ตอนที่ 28 : .....กัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

ตอน 8 โมงเช้า หลิน ฮวง ได้ตื่นขึ้นจากการนอนหลับของเขา

เขาหนีจากอันตรายมาตลอดทั้งคืน และเขาเหนื่อยมาก อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ได้นอนหลับอย่างสบายใน เขายังคงรู้สึกไม่สบายใจขณะที่ฝันร้ายเกี่ยวกับอีกาในท้องฟ้า

เจ้าอ้วนยังไม่ตื่น และยังคงกรนเสียงดัง หลิน ฮวง ได้ขอห้องที่มีเตียงแฝด แต่เนื่องจากไม่สามารถนอนฟังเสียงกรนได้ เขาจึงขอย้ายห้องไปห้องเดี่ยวแทน

เขาปลุกเจ้าอ้วนให้ตื่นขึ้นมา และบอกกับเขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนที่พวกเขากำลังทานอาหารเช้า

ตอน9โมงเช้า หยี่ เยว่หยู่ ก็แต่งตัวลงมาในชุดสูทผู้หญิงสีม่วง เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีดำที่มีความสูงประมาณ 20 เซนติเมตร

การปรากฏตัวของเธอได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย โดยเฉพาะผู้ชาย

 

"ยื่นเรื่องเสร็จแล้วหรอครับ?’’ หลิน ฮวง อดที่จะถามไม่ได้ขณะที่เขามองเห็น หยี่ เยว่หยู่ เดินเข้ามาหาเขา

"ใช่ ฉันได้รับแจ้งจากสมาคมเมื่อคืนหลังจากนายจากไป ตามรายงานที่สมาคมส่งมา พวกเขาได้ส่งนักล่าระดับสูงไปเพื่อฆ่าอีกาภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที" หยี่ เยว่หยู่ กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

"คนนั้นฆ่าฆ่าฝูงอีกาได้ภายในหนึ่งนาที?" หลิน ฮวงไม่อาจเชื่อได้ จนถึงขณะนี้เขาไม่ทราบว่าต้องแข็งแกร่งแค่ไหนถึงจะสามารถทำได้ จากสิ่งที่เขาได้ยิน นักล่าที่มีพรสรรค์ในการฆ่ามีความสามารถเกินความสามารถที่มีอยู่ของมนุษย์

‘’นายแทบจะไม่สามารถจินตนาการได้ถึงพลังของกลุ่มนักล่าชั้นสูงนี้ อย่าตั้งเป้าหมายสูงเกินไปนัก สิ่งที่นายควรจะต้องทำในตอนนี้ก็คือการคิดวิธีการที่จะทำให้นายสามารถผ่านการประเมินและปรับระดับของนายให้เป็นระดับเหล็ก. " จากนั้นเธอก็กล่าวเสริมว่า"นายควรทีจะต้องนึกถึงวิธีที่จะทำให้นายมีเงินมาคืนฉัน...’’

 

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายหลิน ฮวงก็เงียบลง เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเตือนเรื่องนี้บ่อยเกินไป

 

"อีกาได้ถูกสังหารแล้วและบริเวณที่มีการสอบเกิดขึ้นควรที่จะปลอดภัยในขณะนี้ ติดตามฉันและฉันจะส่งเธอกลับไปยังตำแหน่งที่เธออยู่เมื่อวานนี้เพื่อจะดำเนินกาการประเมิน’’ หยี่ เยว่หยู่ กล่าวและพาทั้งสองคนไปที่ห้องของเธอ

เมื่อพวกเขได้มาถึงหน้าประตู หลิน ฮวง ก็เหลือบไปมองหมายเลขห้อง เขาทำท่าแปลกๆและถาม”คุณไม่ได้เปลี่ยนห้องงั้นหรอ?”

“เจ้าของโรงแรมไม่อนุญาติให้ฉันเปลี่ยน เขากลัวว่าฉันอาจจะทำให้ห้องของเขาเสียหายอีก”หยี่ เยว่หยู่ตอบ

ทั้งสามคนได้เข้าไปในห้อง เจ้าอ้วนมองไปยังหลุมขนาดใหญ่บนเพดานและร้อง”เห้ย!พี่สาว คุณทำอะไรลงไปและทำไมคุณถึงระเบิดเพดาน!”

“นายต้องถามเขาเอา”หยี่ เยว่หยู่ชี้ไปทางหลิน ฮวง

หลิน ฮวง ดูอึดอันแต่ก็ยังขอโทษ

 

“หรือว่า?เมื่อคืนพวกนายทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันในห้อง?”เจ้าอ้วนจับจุดของความหมายในบทสนทนาและยิ้มอย่างลามก”เมื่อคืนพวกนายได้ร่ำเรียนวิชาเคมีกันงั้นหรอ?”

“บัดซบ เมื่อคืนนายเองก็อยู่ที่นี่ด้วย”หลิน ฮวง รู้ดีว่าเจ้าอ้วนพยายามจะสื่อถึงอะไร

“ฉันเองก็อยู่ที่นี่ด้วย?!นายได้ทำอะไรกับฉันลงไปบ้างโดยที่ฉันไม่รู้?ฉันยังคงบริสุทธิ์อยู่นะ!”

“หุบปาก!”หลินและหยี่ เยว่หยู่ ตะโกนขึ้นพร้อมกัน

“หากไม่มีอะไรจะถามอีก พวกนายทั้งคู่ก็ออกไปได้แล้ว”หยี่ เยว่หยู่ถาม ขณะที่งมองมาทั้งคู่

 

หยี่ เยว่หยู่เรียกประตูไม้ออกมาและเปิดมัน

หลิน ฮวง และเจ้าอ้วนได้ก้าวไปในประตู

อีกด้านหนึ่งของประตูไม้ขนาดใหญ่มันคือที่ที่ไทแรนด์ได้เข้าประตูหลบหนีมาเมื่อคืน

 

“นี่คือที่ไหน?”เจ้าอ้วนไม่รู้เรื่องเพราะเมื่อพวกเขากำลังหลบหนีจากฝูงอีกา เขาหมดสติ เขาไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

หลิน ฮวง มองไปรอบๆเขา อย่างไรก็ตาม มันไม่มีอะไรที่คุ้นเคย ไทแรนด์ได้แบกพวกเขาทั้งคู่และวิ่งด้วยความเร็วสูงตอนกลางดึก หลิน ฮวง ไม่อาจรับรู้ถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการคำนวณระยะห่างระหว่างพวกเขาและอีกา จากนั้นเขาก็คาดเดาได้อย่างรวดเร็ว”อีกามันมาจากทางใต้ และพวกเราได้หลบหนีมาทางเหนืออยู่ครึ่งชั่วโมง พวกเราควรจะอยู่ห่างจากเต็นท์เราประมาณ60กิโลเมตร”

“งั้น พวกเราควรจะไปไหนต่อ?พวกเราควรจะมุ่งหน้าไปทางเหนือต่อ?”เจ้าอ้วนถาม

“ไปเอาเต็นท์ของเรากลับมาก่อน มิฉะนั้น เราจะไม่มีที่หลับนอนในคืนนี้”หลิน ฮวง กล่าวอย่างฉลาด

“เอาละ ต้องขอบคุณความเร็วของไทแรนด์ พวกเราจะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเพื่อกลับไป หากพวกเราเดิน มันจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งวัน”เจ้าอ้วนมีเหตุผล

 

พวกเขาได้เรียกไทแรนด์ออกมา และก็นั่งลงบนไหล่มัน จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทาง

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไทแรนด์ก็นำพวกเขากลับมายังที่ที่พวกเขาได้ตั้งเต็นท์

เต็นท์ของเจ้าอ้วนมันสะดุดตากว่าเดิม มันไม่ใช่เพราะสีของมัน แต่เป็นเพราะรูปร่างที่บิดเบี้ยว

ขอบคุณพระเจ้าที่เต็นท์ยังคงอยู่ในสภาพดี

อีกาเพียงล่าดวงวิญญาณและจะไม่สนใจในวัตถุที่ไม่ใช่ชีวิต

 

“นายได้ตัดเต็นท์ฉันไป ฉันจะใช้มันได้ยังไง?”เจ้าอ้วนถามอย่างไม่พอใจ

“นายก็ต้องหาที่นอนหลับเอาไง”หลิน ฮวง ไม่ต้องการที่จะให้เจ้าอ้วนนอนร่วมเต็นท์กับเขาและเริ่มพับเก็บเต็นท์

เจ้าอ้วนรู้ดีว่าหลิน ฮวง ไม่ต้องการที่จะหลับนอนเต็นท์เดียวกับมัน เขาจึงถูกบังคับให้ต้องเก็บเต็นท์ของเขาและพึมพำ”ฉันควรจะตื่นให้เร็วกว่านี้ เพื่อที่จะซื้อเต็นท์ใหม่ก่อนที่จะพบเธอ......”

“นายได้ทำอะไรกับเธอ?ทำไมนายไม่สามารถบอกฉันได้?ทำไมห้องจึงกลายเป็นเช่นนั้น?และ ทำไมเธอจึงบอกว่านายติดเงินเธอ?”เจ้าอ้วนรัวคำถามในหนึ่งลมหายใจ

หลิน ฮวง ไม่ได้ตอบเขาและยังคงพับเก็บเต็นท์ เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีเพราะเขากำลังเป็นหนี้อย่างไร้เหตุผล เขาคิดในใจว่าจะไม่มีวันเรียกไทแรนด์ไปในโรงแรมอีก

“เห้ พูดอะไรบ้างสิ!”เจ้าอ้วนโยนสกรูใส่เขาเพื่อทำลายความเงียบ

“นายไม่มีอะไรทำรึไงนอกจากพูด?”หลิน ฮวง ถามด้วยความอดทน

หลังจากนั้น เจ้าอ้วนก็โยนสกรูมาทางเขาอีก”นายดูหงุดหงิด หรือว่านายสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับเธอไป?”

“อย่ามายุ่งกับฉัน ทำของนายไป!”หลิน ฮวง เริ่มหงุดหงิด

หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาก็เริ่มพูดอีกครั้ง”ฉันรู้สึกว่าทัศนคติที่หยี่ เยว่หยู่ มีต่อนายมันแปลกๆ...”

“นายคิดมากเกินไป”หลิน ฮวง ยังคงหันหลังให้เจ้าอ้วน

 

เจ้าอ้วนพบว่าปฏิกิริยาของหลิน ฮวง ไม่น่าสนใจ จากนั้นเขาก็จดจ่ออยู่กับการเก็บเต็นท์เขา

หลิน ฮวง ก็สัมผัสได้ถึงความสงบและเขาก็ขอบคุณมัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

25 ความคิดเห็น