คัดลอกลิงก์เเล้ว

[One Shot] Falling For You | SiKwon

โดย carepa

เพราะไม่อยากให้เธอคือความบังเอิญ...อีกต่อไป

ยอดวิวรวม

90

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


90

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ส.ค. 61 / 22:04 น.
[One Shot] Falling For You | SiKwon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้













เพราะไม่อยากให้เธอคือความบังเอิญ...อีกต่อไป




h a s h

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ส.ค. 61 / 22:04


         สายฝนที่โปรยปรายกับอากาศที่หนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่อยู่ห่างออกไป ร่างที่นั่งอยู่ที่โต๊ะบาร์ติดกระจกอันคุ้นเคยในร้านกาแฟนโทนสีน้ำตาลแห่งนี้ เธอไม่รู้ว่านั่งแช่นานแค่ไหนแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มนั้นก็ไม่ได้บ่งบอกถึงเวลาได้เพราะวันนี้มันครึ้มฝนและมืด...มืดมนทั้งวัน ข้อมือยกขึ้นมาดูเวลาก่อนจะวางลงที่โต๊ะเหมือนเดิม ท่าทีของเธอยังคงนิ่งเฉยไม่คิดจะลุกขึ้นแม้มันใกล้ค่ำแล้วก็ตาม

 

~~~ ฮน...จา ยา ~~~

Song : DAY6 – All alone

 

ไอ่บ้า! มาเปิดเพลงเศร้าๆอะไรแบบนี้เล่า!!!’

 

         เธอกวาดสายตามองไปนอกร้านที่มีแสงต่างๆจากดวงไฟข้างทาง รถยนต์ ไฟจราจรที่อยู่ไกลๆนั่น เธอมองมันมานานและมองมันประจำที่มาร้านกาแฟแห่งนี้ ง่ายๆคือเธอมาร้านกาแฟมุมตึกนี่แทบทุกวัน เพราะอะไรน่ะหรอ? ...ก็เพราะเธอแค่ชอบ ชอบมานั่งพักให้หายเหนื่อยจากการทำงานอันแสนจะวุ่นวายแทบทุกวัน ร้านนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหรอกแทบจะคล้ายๆกับร้านกาแฟที่เห็นบ่อยๆ แต่ที่เธอชอบเพราะมันอยู่ใกล้หอพักของเธอและเปิดยันสามทุ่ม แต่จริงๆแล้วก็เพราะความเงียบและการตกแต่งที่ทำให้ดูสดชื่นขึ้นนั่นแหละ หน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างมือนั้นไม่มีข้อความใดๆหรือแจ้งเตือนอะไรขึ้นมาเลย นิสัยที่ชอบอยู่คนเดียวของเธอล่ะสินะที่ทำให้เธอไม่มีคนคุย หรือไม่มีใครเข้ามาในชีวิตมากมายนัก เธอก็ไม่ได้แปลกใจหรือเศร้าใจอะไรเพราะมันเป็นแบบนี้มานานแล้ว...

 

“เฮ้ออออ!” เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้านั้นออกมา

 

     ใบหน้าอันขาวเนียนของหนุ่มเจ้าของร้านเงยหน้ามองเธอก่อนจะกลับไปจัดของในเคาน์เตอร์เหมือนเดิม เขาคงจะชินแล้วที่เห็น คังคยองวอน มีอาการแบบนี้ทุกๆครั้งที่มาที่นี่ เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรแม้จะมีเพียงเธอคนเดียวที่นั่งอยู่ในร้าน เขาดีใจด้วยซ้ำที่เธอเลือกจะมานั่งพักที่ร้านของเขา เขาดีใจที่ลูกค้าเลือกร้านของเขาเป็นที่หย่อนใจ

 

“พรุ่งนี้ก็ได้พักผ่อนแล้วนะครับ” หนุ่มเจ้าของร้านที่เก็บกวาดอีกฟากของร้านพูดขึ้น แน่นอนเขาคงไม่ได้พูดลอยๆ

“ค่ะ” เธอตอบกลับ หลังจากที่นั่งเป็นนานสองนานเธอค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะมองเจ้าของร้านที่เก็บกวาดอยู่และฉีกยิ้มให้เป็นการขอบคุณ หนุ่มเจ้าของร้านก็ยิ้มให้เธอนิดหน่อยตามประสาคนที่รู้จักกัน

“โอ๊ะ...!” มือที่กำลังเปิดประตูร้านออกไปชะงักนิดหน่อยเมื่อเห็นผู้ที่กำลังจะเข้ามา และแววตาคู่นั้นทำให้คังคยองวอนนั้นเขินๆ เธอได้มาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสของคนคนนั้นเหมือนเป็นการขอบคุณก่อนที่เธอนั้นจะเดินออกจากร้านไป

 



____________________


 

 

     มือเล็กๆกับแก้วกาแฟอุ่นๆ และเจ้าของร่างที่ดูเหนื่อยล้านั้นได้เข้ามายังห้องสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าห้องพักนั้น แก้วกาแฟถูกวางลงที่โต๊ะเพราะมีข้อความของคนที่เธอเรียกว่า เพื่อนสนิท ปรากฏอยู่บนหน้าจอและอีกไม่กี่ประโยคที่ถามทุกข์สุขของการเริ่มงานครั้งแรกของเธอ

“เฮ้อ! ทำไมชีวิตฉันต้องมานั่งปวดหลังตั้งแต่ยังเด็กขนาดนี้ด้วยนะ” เธอบ่นกับตัวเองและเอื้อมมือเล็กๆไปทุบหลังตัวเองเพื่อลดอาการปวด สายตากลับมามองแก้วกาแฟที่ถูกวางไว้ได้สักพักนั้น จู่ๆมุมปากของเธอก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะรีบส่ายหน้าให้กับตัวเองที่กำลังเป็นบ้า

 

ทำไมฉันถึงยิ้มให้คนคนนั้นกัน...

 



____________________

 

 


 

18:00

“วันนี้ขอมอคค่ากับเค้กบราวนี่เหมือนเดิมค่ะ” ร่างสูงบอกหนุ่มเจ้าของร้านแบบเคยชินก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะบาร์ตำแหน่งเดิมที่ชอบนั่ง

 

     บรรยากาศภายในร้านแทบจะเหมือนเดิมทุกๆวันแต่ท้องฟ้าวันนี้กลับมีแสงสีส้มทอแสงอันน่ามองอยู่หลังจากที่ฝนตกไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน นี่แหละนะ ฟ้าหลังฝน คนชอบถ่ายรูปแบบเธอมีหรอที่จะนิ่งเฉย มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถ่ายท้องฟ้านั้นไว้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเช็ครูปภาพที่ตนถ่ายอย่างพึงพอใจ

 

“พี่มินฮยอน วันนี้ขอชาเขียวแก้วนึงค่ะ”

มือเรียวหยุดชะงักจากการเช็คโซเชียลต่างๆนานาลง เธอหันไปมองคนที่เข้ามาสั่งเมนูอย่างเคยชินจนแทบจะติดเป็นนิสัย แต่เธอกลับรู้สึกเขินเมื่อเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์นั้นเป็นคนที่เธอเคยเจอเมื่ออาทิตย์ก่อน

 

รู้จักชื่อมินฮยอนด้วย... สนิทกันหรอ... หรือเธอมาที่นี่ทุกวัน?

คำถามที่อยู่ในหัวของคัง คยองวอนเต็มไปหมดได้แต่ทำตัวปกติตามเคย และดูสถานการณ์ต่อไป

 

 

“ขอบคุณค่ะ” คนคนนั้นยิ้มให้มินฮยอนก่อนจะเดินมานั่งลงที่โต๊ะข้างหลังคยองวอนเหมือนเคยชิน

 

 

เสียงเพลงที่เปิดในร้านคลอเบาๆ คัง คยองวอนอัพรูปที่ถ่ายไปเมื่อกี้ลงอินสตาแกรมที่ดิสเป็นรูปดอกดิไลออนที่เธอเป็นคนถ่ายเอง ก่อนจะกลับมานั่งนิ่งๆเหมือนเดิม

 

“ชียอนพี่รู้ว่าแกยังไม่ได้กินอะไรมา อ้ะ!เค้ก”

มินฮยอนเดินมาหาผู้หญิงคนนั้นก่อนจะกลับไปที่เคาน์เตอร์เหมือนเดิม

 

ชื่อชียอน...? น่ารักดี

 

18:45 น.

“กลับหอดีๆนะครับ” มินฮยอนบอกคยองวอนที่เดินออกไปอย่างเป็นห่วง ภายในร้านมีแค่เขา และชียอนในตอนนี้แน่นอนล่ะ เธอลุกขึ้นและเดินมาที่มินฮยอนด้วยท่าทีแปลกๆจนสังเกตได้ชัด

 

“พี่คนนั้นรู้จักกับพี่ด้วยหรอ?” ชียอนเงยหน้ามองชายตรงหน้า

“ใช่ เธอมาที่นี่เกือบทุกวันเลย” มินฮยอนตอบ

“เขาชอบพี่มินฮยอนรึป๊าววววว?” ชียอนหรี่ตามองมินฮยอนที่ทำหน้านิ่งเฉย

“จะบ้าหรอ... ไหนๆวาดอะไรไปเห็นวาดตั้งนานพี่ขอดูหน่อย” มินฮยอนแบมือขอดูสมุดเล็กๆในมือเธอ

“ไม่ให้หรอก มันสวยเกินเดี๋ยวพี่ซื้อมาติดร้าน” ชียอนปฏิเสธก่อนจะทำหน้ากวนๆ มินฮยอนหัวเราะออกมากับความขี้โม้ของเธอ

“หนูกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวไว้จะแวะมาหาบ่อยๆนะ” ชียอนมองไปรอบๆร้านก่อนจะโบกมือลาชายตรงหน้า

 

 

     สองคนนี้รู้จักกันมาประมาณสามปีได้แล้ว เพราะอะไรน่ะหรอ? ชียอนเคยมาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านของมินฮยอนตอนอยู่ปี 2 มินฮยอนแทบจะเลี้ยงเธอเหมือนลูกเลยก็ว่าได้ เวลาที่เธอมาปรึกษาอะไรก็จะได้คำแนะนำที่ดีกลับไปทุกครั้งไม่แปลกที่ชียอนจะยังนับถือเขาเป็นพี่ชายมาตลอด



 

____________________

 


 

     ร่างของพัคชียอนทิ้งตัวลงนอนอย่างเมื่อยล้าและความง่วงที่สะสมมานาน มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูรูปต่างๆในอินสตาแกรม มีรูปเพื่อนๆของเธอที่ใบหน้ายิ้มแย้ม มีรูปบางรูปที่ถ่ายวิวต่างๆ จนต้องหยุดชะงักกับรูปรูปนึง คิ้วของเธอขมวดเป็นปมเล็กน้อยเธอพยายามคิดแต่กับคิดไม่ออก

 

“ทำไมคุ้นจังนะ...”

 

เธอพร่ำกับตัวเองก่อนจะเลิกคิดเพราะมันอาจจะทำให้เธอปวดหัวในอีกไม่ถึง3วิได้ เธอวางสมาร์ทโฟนลงและเหลือบไปมองสมุดวาดรูปที่เธอเพิ่งวาดหน้าแรกไปวันนี้ รูปที่มีแบบคือ คังคยองวอน คนที่เธอนั่งมองจนวาดเสร็จ

“พี่คนนั้นดูดีมากเลย... บ้าๆ! เป็นอะไรไปชียอน” เธอเอามือทาบที่อกและรีบคลุมโปงเพื่อระงับความบ้าคลั่งของเธอ



 

____________________


 


 

18:00น.

“ชียอนโกโก้ได้แล้ว” พัคชียอนรับแก้วโกโก้นั้นมาแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะบาร์ริมกระจก เพราะวันนี้คนค่อนข้างเยอะ โต๊ะตัวโปรดของเธอเลยมีคนจับจองที่นั่งไปแล้ว เธอหยิบสมุดวาดรูปขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆร้านก็ผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็คงชินแล้ว

 

“พี่คนนั้นคงไม่มาสินะ...” เธอหน้าหงอยๆก่อนจะมองท้องฟ้าที่กำลังทอแสงเป็นสีส้ม

“หืม!” เธออุทานออกมาก่อนจะคิดอะไรออก

“รูป... รูป!” เธอรีบเปิดอินสตาแกรมอย่างรวดเร็วก่อนจะกดเข้าไอจีที่ดิสเป็นรูปดอกดิไลออน เธอรีบกดรูปที่เคยเห็นนั้นแล้วมองสลับกลับท้องฟ้าที่เธอกำลังมองอยู่ มุมตึก ต้นไม้ มันเป๊ะทุกอย่างกับภาพบนจอของเธอ

“เจ้าของไอจีอยู่แถวนี้หรอ...?” เธอพร่ำกับตัวเองเบาๆ

 

มีลูกค้าคนใหม่เข้ามาใบหน้าสวยหันไปมองจู่ๆมุมปากของเธอก็ยกขึ้น ก่อนเธอจะคิดได้ว่าตรงนี้เป็นที่ที่คนคนนั้นนั่งเป็นประจำ ใจของเธอเริ่มเต้นระรัวเมื่อร่างของคยองวอนเดินมาใกล้เรื่อยๆ

 

นั่นไง!’

 

ชียอนทำเป็นเล่นเกมไปเนียนๆเพื่อไม่ให้คนที่นั่งข้างๆมองเธอแปลกๆ คยองวอนไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลยเพราะสิ่งที่หน้าสนใจคงเป็นหนังสือในมือของเธอมากกว่า ชียอนใช้หางตามองคนข้างๆอย่างกังวล อยากมองก็อยากแต่ก็กลัวอีกคนมองว่าบ้า เธอพยายามอ่านชื่อหนังสือของอีกคนก่อนจะเขียนไว้ในสมุดของตัวเอง

 

“คุณคะ”

ชียอนยังคงเล่นเกมต่อไป

“คุณคะ”

จนเธอต้องเงยหน้ามองคนที่นั่งข้างๆเธอ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาก่อนจะชี้ที่ตัวเธอเองเพื่อถามคนข้างๆว่าเรียกเธอจริงๆใช่มั้ย คยองวอนพยักหน้าก่อนจะยิ้มให้เธอนิดหน่อย

 

“มีอะไรหรอคะ?” ชียอนรวบรวมสติเพื่อถามคนข้างๆ

“ขอยืมดินสอแปปนึงได้มั้ยคะ คือของฉันมันหายน่ะค่ะ” คยองวอนพูดพร้อมทำท่าอายๆ

“อ่อ... ด-ได้ค่ะ” ชียอนแทบจะบ้าตายไปแล้วเพราะต้องยื่นดินสอไปให้อีกคน มือไม้สั่นยิ่งกว่าแผ่นดินไหวแต่เกร็งไว้สุดๆ คยองวอนโค้งเพื่อขอบคุณและรับไปเขียนอะไรบางอย่างในหนังสือ จะเรียกว่าฉวยโอกาสก็ไม่ใช่เพราะชียอนกำลังมองอีกคนที่มีเค้กบราวนี่และชาเขียวที่วางอยู่ มองโครงหน้าที่ดูดีนั่นใกล้ๆยิ่งทำให้ใจของเธอเต้นรัวจนแทบอยากจะระเบิดออกมา

 

“นี่ค่ะ” มือเรียวยื่นดินสอกลับมาให้เธอเธอรับมันมาก่อนจะทำตัวไม่ถูก

 

“ขอบคุณนะคะ” คยองวอนกล่าวกับอีกคนที่ตอนนี้ได้แต่พยักหน้าให้และทำเป็นเล่นเกมต่อไป

 

 

ใบหน้าของคยองวอนสงสัยนิดหน่อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เธอกลับมาอ่านหนังสือในมือต่อจู่ๆมินฮยอนก็เดินมาจากด้านหลังแล้วยื่นหนังสือเล่มนึงที่ดูจะเปิดอ่านมาหลายรอบแล้ว

 

“ผมเจอเล่มที่ผมเคยบอกเมื่อคราวก่อนแล้ว”

“ขอบคุณนะที่เอามาให้อ่าน”

“ไม่เป็นไรครับ” มินฮยอนพูดจบก็หันมามองเด็กคนข้างๆที่จ้องเขาอย่างสงสัย เขารีบส่ายหน้าอย่าจริงจังให้กับสิ่งที่ชียอนกำลังสงสัยออกมาทางสายตา มือของเขาเอื้อมมายีผมของเธออย่างเอ็นดูทำให้ชียอนหงุดหงิดไม่น้อย มินฮยอนยิ้มอย่างชอบใจเรียกว่าสะใจด้วยซ้ำที่ได้แกล้งเด็กอย่างชียอน

 

 

 

 

คยองวอนกลับมาที่ห้องของตัวเองอย่างอ่อนล้า ห้องเดิมๆ กลิ่นเดิมๆ และมุมเดิมๆที่เธอเลือกจะนั่งเพราะรู้สึกสบายใจ นิ้วเรียวสวยเลื่อนดูรูปที่ถ่ายไประหว่างวันก่อนจะเลือกรูปที่ชอบมากที่สุดคือรูปต้นไม้ที่เขียวขจีข้างๆทางที่เธอเดินมาเพื่อโพสต์ลงอินสตาแกรม มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจนี่รึป่าวที่เรียกว่าความสุขเล็กๆ ถึงแม้มันจะเป็นแค่รูปถ่ายแต่อาจจะทำให้ใครที่รู้สึกอ่อนล้าอยู่ได้มองรูปแล้วรู้สึกดีขึ้นเหมือนเธอบ้าง

 

“วันนี้ฉันรู้สึกดีจัง” คยองวอนพร่ำออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม

 

 

 

“ขอให้เราเจอกันบ่อยๆนะ...”

 

 

____________________

 

 

         

 

          วันนี้คือวันที่ชีวิตของคนทำงานมีความสุขที่สุด พัคชียอนที่สวมเสื้อสีดำและกางเกงยีนส์สบายๆกับใบหน้าเปื้อนยิ้มอันสดใส วันนี้ฝนไม่ตกแถมยังอากาศดีอีกต่างหาก เธอก้าวเข้ามาในร้านหนังสือที่น้อยคนนั้นมองหาหมวดหนังสือที่ต้องการและตรงเข้าไปอย่ารวดเร็ว

 

เธออ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้แต่ดูรอบๆร้านแล้วคนเริ่มมากขึ้นแต่เธอก็อยู่กับหนังสือตรงหน้าอยู่นานสองนาน หางตาที่รู้สึกว่ามีคนเดินมาดูหนังสือเธอก็ขยับให้คนที่มาใหม่ได้เลือกดูบ้างถึงจะอยู่ห่างกันก็ตาม เธอเริ่มชะงักกับการอ่านเพราะคนข้างๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆก็ยิ่งคุ้นตา เธอแอบมองคนข้างๆอย่างเนียนก่อนจะรู้ว่า...

 

พี่เขามาตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย!’

แต่ช่างเถอะ... ตอนนี้เรายืนใกล้กันมากเลย

ไม่นะชียอน! แกอย่าทำตัวผิดปกติ

 

ร่างค่อยๆเกร็งเรื่อยๆ มือไม้ก็สั่นจนอีกคนจะหันมามอง

 

 

“เล่มนั้นดีนะ” จู่ๆร่างสูงก็หันมาพูดกับเธอทำให้ชียอนสะดุ้งนิดหน่อยแต่ก็พยักหน้าตอบเบาๆ ร่างสูงยิ้มให้เธอก่อนจะหยิบหนังสือเล่มอื่นมาดู

 

พี่เขาคุยกับฉันจริงๆหรอ?

เพิ่งได้ยินเสียงพี่เขาชัดๆ อยากจะวิ่งออกไปกรี๊ดนอกร้านจัง!’

 

“พี่ชื่อคังคยองวอนนะ” ร่างสูงหยิบหนังสือที่ต้องการเสร็จก็หันมาพูดกับเธออีกครั้ง

“...”

“คือพี่เห็นเราอยู่ที่ร้านของมินฮยอนบ่อยๆน่ะ” ร่างสูงเห็นอีกคนอ่ำๆอึ้งๆเลยพูดแก้เขินออกมา

“อ่อค่ะ...หนูชื่อพัคชียอนนะคะ” เธอเงยหน้ามองอีกคนที่ความสูงค่อนข้างต่างกันนั้น คยองวอนพยักหน้าเพื่อรับรู้ก่อนจะยิ้มให้เธออีกครั้ง

 

พี่เขาเคยมองฉันด้วยหรอ? หลังจากวันแรกที่เราเจอกันเราก็แทบไม่เคยสบตากันอีกเลยนะ...

 

“ยินดีที่ได้รู้จักกันนะคะ” ชียอนโค้งตัวให้อีกคนก่อนจะหยิบหนังสือในมือเพื่อจะไปที่เคาน์เตอร์

“เช่นกันนะ” คยองวอนพูดจบก็เดินตามหลังอีกคนมาติดๆ ทำให้ชียอนเหลือบมองเล็กน้อย

 

“ขอบคุณนะคะ” เสียงพนักงานในร้านพูดกับชียอนตามมารยาท ชียอนพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินออกจากร้านไป

คยองวอนยิ้มอย่างเอ็นดูที่เธอชอบทำตัวรีบๆเวลาที่เจอเธอไม่รู้ว่ากลัวรึป่าวแต่ก็ไม่อยากคิดไปอย่างอื่นล่ะนะ ร่างของเธอก้าวออกมาจากร้านก็หันซ้ายขวาเพื่อมองร่างเล็กๆของคนที่คุยกันเมื่อกี้นี้เดินไปไกลแล้ว

 

“แล้วเจอกันใหม่นะ”

 


 

____________________



 

วันนี้ฝนตกแรงมากๆจนคยองวอนต้องรีบวิ่งมาที่ร้านกาแฟอย่างรวดเร็วกับสภาพเนื้อตัวเลอะไปหมดแม้จะมีร่มก็ตาม

“สวัสดีครับ” มินฮยอนทักทายลูกค้าประจำอย่างเคยชิน

“วันนี้ขอชาอุ่นๆสักแก้วแล้วกันค่ะ”

“ได้ครับไปนั่งรอก็ได้เดี๋ยวผมถือไปให้” เธอพยักหน้ารับก่อนจะรีบจัดการกับผมม้าที่ไม่เข้ารูปนั้น

 

ครืด! ครืด!

 

เสียงสมาร์ทโฟนของเธอดังขึ้นพร้อมโชว์เบอร์ของลูกพี่ลูกน้องคนสนิท

“ฮัลโหลซองยอน”

(พี่อยู่ไหนหนูอยู่หน้าหอพี่แล้วนะ)

“หืม! วันนี้วันเสาร์แล้วหรอ?” คยองวอนเบิกตาโพลงเพราะทำงานจนลืมวันลืมคืนไปเลยว่ามีนัดกับน้องตัวแสบ

(อยู่ไหนแล้วอ่ะ?)

“อ-อ่อ กำลังจะไปรอแปปนะ” มินฮยอนวางแก้วกระดาษนั้นลงข้างๆเธอ เธอพยักหน้าขอบคุณคนตรงหน้าและรีบเดินออกจากร้านของเขาทันที

พัคชียอนสะบัดร่มสีดำในมือก่อนจะก้าวเข้าไปในร้านที่คุ้นเคยแต่ก็ชะงักเพราะคนที่เปิดประตูออกมาคือคังคยองวอนพร้อมใบหน้าที่เปื้อนยิ้มส่งมาให้เธอก่อนจะรีบกางร่มแล้วเดินไป

 

พี่เขายิ้มให้ฉันอีกแล้ว

 

หลังจากที่เจอกันที่ร้านหนังสือก็ดูเธอจะเริ่มชินกับการเจอกันบ่อยๆแต่ไม่เคยจะชินกับการเต้นแรงของหัวใจเอาซะเลย มุมปากยกยิ้มอย่างเขินๆก่อนจะเข้ามาภายในร้านก็มีมินฮยอนมองท่าทางของเธอและส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

 

20:00น.

 

“พี่มินฮยอนเดี๋ยวหนูช่วย” ชียอนเดินมารับไม้กวาดจากมือเขาอย่างเคยชิน

“ขอบใจนะ ช่วงนี้ลูกน้องกลับบ้านบ่อยเลยเหนื่อยขึ้นหลายเท่าเลย” มินฮยอนพูดจบก็มองชียอนที่กำลังเก็บกวาดอย่างเงียบๆได้สักพัก

 

“รู้สึกยังไงอยู่หรอ?” พัคชียอนชะงักกับคำถามของพี่ชายคนสนิทที่ดูจริงจัง ก่อนจะส่งสายตาที่สงสัยไปให้เขา

“เรื่องอะไรหรอ?” พัคชียอนถาม

“ตอนนี้แกรู้สึกยังไงอยู่?” มินฮยอนถามเธอซ้ำ

“เหนื่อยไงคะถามได้” ชียอนทำหน้ายู่ใส่และกลับไปกวาดพื้นต่อ

“แล้วรู้สึกยังไงทำไมไม่แสดงออกมาบ้างล่ะ... กับคยองวอนน่ะ” มินฮยอนมองท่าทีที่นิ่งไปของน้องคนสนิท

“พี่รู้...?”

“...” เขาพยักหน้า

“ถ้าชอบทำไมไม่เลือกที่จะเข้าหาล่ะ”
“มัวแต่แอบมองแล้วมันได้อะไร หื้ม
!?”

“ฉันกลัว... พี่มินฮยอนฉันกลัว”

“เมื่อสร้างกำแพงความกลัวขึ้นมา ก็ต้องพังมันลงด้วยความกล้าสิชียอน”

“...” สายตาที่จ้องมองมินฮยอนนั้นสั่นไหวจนเขารู้สึกได้

“ทำลายความกลัวนั้นซะนะ” มินฮยอนเดินมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู


 

 

____________________



 

“แล้วจะย้ายมาที่นี่เมื่อไหร่ล่ะ?” คยองวอนเดินมาพร้อมเช็ดหัวอย่างชิลล์ๆ

“หนูว่าจะย้ายมาอาทิตย์หน้าเลย แต่ก็ยังอยากอยู่กับพ่อแม่อยู่เลยอ่ะ” ซองยอนพูดพร้อมมองร่างสูงที่นั่งลงข้างๆเธอ

“ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลยล่ะ...”

“เฮ้อ!
“แล้วพี่คยองวอนไม่เหงาหรอมาอยู่คนเดียวแบบนี้ตั้งหลายปี”

“เหงาสิ แต่ก็มีความสุขดีนะ” คยองวอนตอบก่อนจะหยิบข้าวของที่ซื้อมาวางตรงหน้า

“พี่ไม่มีแฟนบ้างหรอ?” คำถามนี้ทำให้เธอต้องหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองซองยอน

“...” เธอส่ายหน้าก่อนจะหยิบขนมของโปรดของน้องคนสนิทออกมา

“แล้วไม่ชอบใครบ้างหรอ?” ซองยอนยังยิงคำถามมาได้ตลอด คยองวอนส่ายหน้าอย่างเอ็นดูกับความเซ้าซี้นั้น

“...มีสิ” เธอเงียบเกือบนาทีได้ก่อนจะพูดออกมา

“จริงอ่ะ? แล้วพี่เจอกันได้ยังไงอ่ะ? แล้วอยู่บริษัทเดียวกันมั้ยอ่ะ?”

“หยุดๆ” เธอชูมือเพื่อห้ามคนตรงหน้า

“โห้! ใจร้าย” ซองยอนทำท่าหงุดหงิดแล้วหันหน้าหนี ทำให้คยองวอนต้องพูดออกมา

“เราเจอกันที่ร้านกาแฟ”

“โรแมนติกเว่อร์!” ซองยอนรีบหันกลับมาพูดกับเธอทันที

“เขาชอบมาไลค์รูปในไอจีพี่บ่อยๆด้วย”

“แต่ไอจีพี่ไม่เคยมีหน้าพี่เลยนะเขาจะรู้ได้ไง?”

“ไม่รู้สิ ไม่ต้องมาถามเลยกินขนมไป” คยองวอนยัดขนมเข้าไปในปากซองยอนเพื่อให้อีกคนเลิกพูดก่อนจะป้อนไปอีกเรื่อยๆ



 

____________________


 

 

สายฝนที่กระหน่ำลงมานั้นทำให้พัคชียอนยืนนิ่งอยู่ในป้ายรถเมล์มาสักพักและมองสายฝนที่ไม่มีวันจะเบาลงอย่างอ่อนล้า

“พัคชียอน” เธอหันตามเสียงเรียกจากด้านหลัง

คยองวอนที่เพิ่งเดินลงมาจากรถเมล์อีกสายทักทายเธออย่างเป็นมิตร

 

“วันนี้ไปร้านมินฮยอนรึป่าว?” คนที่ได้แต่ยืนนิ่งโดนถามขึ้น

“อ่อ...ไปค่ะแต่”

“งั้นไปกับพี่ก็ได้” คยองวอนพูดพร้อมกางร่มในมือ

บ้าไปแล้ว! พี่เขาชวนฉันอยู่ในร่มคันเดียวกันหรอ? สติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของชียอนตอนนี้ทำให้เธอได้แต่นิ่งเพื่อควบคุมตัวเองก่อนจะครุ่นคิดอะไรไม่ออก

“เอ่อ...”

“ไปกันเถอะ” มือเรียวยาวของคยองวอนเอื้อมไปจับไหล่ด้านซ้ายของเธอก่อนจะหันไปชวนเธอให้วิ่งพร้อมกัน

 

ถ้าชอบทำไมไม่เลือกที่จะเข้าหาล่ะ

เมื่อสร้างกำแพงความกลัวขึ้นมา ก็ต้องพังมันลงด้วยความกล้าสิชียอน

 

“พ-พี่คยองวอนคะ” ชียอนรวบรวมความกล้าที่จะเรียกและหันไปมองหน้าของอีกคนอย่างหวั่นๆ

“หื้ม!?” คยองวอนเลิกคิ้วเชิงถาม

“ขอบคุณที่แนะนำหนังสือนะคะ” พัคชียอนสบตากับอีกคน

“ไม่เป็นไร พี่ยินดี” คยองวอนพูดจบก็หันกลับไปมองทางต่อ

“ถ้าพี่จะแนะนำเล่มไหนอีกบอกได้เลยนะคะ” ชียอนเลือกที่จะเพิ่มบทสนทนาต่อ

“อื้อ!” คยองวอนพยักหน้าอย่างยิ้มๆก่อนจะจบบทสนทนา

 

ถึงหน้าร้านกาแฟที่ประจำได้สำเร็จพัคชียอนโค้งเพื่อขอบคุณ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในร้านที่ดูเจ้าของร้านจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ชียอนอย่างเอ็นดู

“อเมริกาโน่ค่ะ” พัคชียอนสั่งพี่คนสนิทเสียงเรียบๆ

“ทำไมวันนี้ดูขรึมๆจังเลยอ่ะ?” มินฮยอนทักขึ้น

“ก็ไม่นี่คะ” พัคชียอนตอบ

 

“พัคชียอน”

“พี่...อยากให้พัคชียอนอ่านเล่มนี้น่ะ” เธอรับมันมาอย่างเกร็งๆและถูกเจ้าของหนังสือมอบรอยยิ้มให้

“อ่อ...ขอบคุณนะคะ” เธอรับมาดูหน้าปกเปิดผ่านๆสองสามหน้าและเก็บลงกระเป๋า

“ไม่ต้องรีบเอามาคืนก็ได้นะ” คยองวอนมองเธอพร้อมพูดต่อ ชียอนสบตาอีกคนแล้วพยักหน้าเบาๆ

 

“ได้แล้วครับ” มินฮยอนวางอเมริกาโน่ลงตรงเคาน์เตอร์

พัคชียอนรับมันมาและกำลังจะเดินออกจากร้านด้วยความเขินจนตัวแทบจะระเบิด แต่โดนมือของคนข้างๆรั้งไว้ซะก่อน เธอสะดุ้งเฮือกก่อนจะมองเจ้าของมือนั้นยิ่งทำให้เธอหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา

“ฝนตกอยู่ไม่ใช่หรอ รอไปพร้อมกันนะ”
เดี๋ยวพี่ไปส่ง” คยองวอนมองเธออย่างเป็นห่วง

“แต่...”

 

“ได้แล้วครับ” มินฮยอนพูดแทรกขึ้นแล้วรีบวางมอคค่าลงที่เคาน์เตอร์

“โอเค ไปกัน” คยองวอนหันกลับมาส่งยิ้มให้อีกคน

“ไปส่งแค่ที่ป้ายรถเมล์ที่เดิมก็ได้ค่ะ หอหนูค่อนข้างไกลน่ะ” ชียอนควบคุมตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ได้เลย”

 

 

ฉันตกหลุมรักคุณคังคยองวอนซะแล้วล่ะ

 

 


____________________

 


 

2 สัปดาห์ต่อมา...

 

อากาศที่แสนสบายบวกกับช่วงที่จะเปลี่ยนฤดูแบบนี้ คยองวอนมองวิวนอกหน้าต่างแล้วรีบหยิบกล้องตัวโปรดขึ้นมาพาร่างกายไปรับความสุขอันผ่อนคลายในวันหยุดที่แสนมีค่านี้ มือเรียวผลักประตูออกมาจากห้องพักที่อยู่ริมสุดของตึกสายตาหันไปมองผู้ที่มาใหม่อย่างตกใจ

 

“โอเคค่ะแม่ ที่นี่ใกล้กว่าหอเดิมเยอะเลย”
“ค่ะ
หนูจะยกของเข้าห้องแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ” ร่างของพัคชียอนที่ยกของมาอย่างพะรุงพะรังต้องชะงักเมื่อเงยหน้ามาสบตากับคยองวอนที่ยืนมองเธออยู่

 

คยองวอนมองประตูห้องข้างๆเธอที่ไม่มีใครเช่ามาสักพักแล้วก่อนจะหันไปมองพัคชียอนเชิงถาม เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะวางของมากมายนั้นลง

 

“สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยทักทายร่างสูง แต่ยังคงอึ้งๆอยู่

“ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะ...”
“เอ่อ...เดี๋ยวพี่ช่วยดีกว่านะ” 

 

กล้อง.. ดอกแดนดิไลออน...’ พวงกุญแจที่อยู่ในมือของคยองวอนทำให้อีกคนจ้องมองแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับร่างสูงอย่างสงสัย

 

 อีกคนที่รู้ว่าถูกมองยกยิ้มแล้วหันมาสบตากับเธออย่างอ่อนโยน

“ใช่แล้วพี่เอง... ” ร่างสูงพูดพร้อมกับท่าทางทีเขินอายก่อนที่พัคชียอนจะยิ้มตาม

 

 

 

“มันคือความบังเอิญที่ฉันต้องขอบคุณจริงๆ”

 

 

 

____________________

THE END.





กลับมาแล้ว! ไม่รู้ว่าอบอุ่นรึป่าวแต่คิดถึงความอบอุ่นของสองคนนี้แล้วง่า... ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจงับ จุ๊บๆ!


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ carepa จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    0/90

    0

    0%

    19 ส.ค. 61

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    2/175

    0

    0%

    15 มิ.ย. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น