บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,063,295 Views

  • 21,709 Comments

  • 16,546 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    337,520

    Overall
    2,063,295

ตอนที่ 96 : EP26 please teach me how to love 3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3170 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

Lalada’s talk

“คนบ้า! คนไร้หัวใจ!”

เป็นรอบที่สามสิบแล้วมั้งที่ฉันก่นด่าผู้ชายคนนั้นทั้งในใจและออกเสียง เขาไม่รู้หรือไงนะว่าการที่ทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวแล้วทิ้งไว้กลางทางมันเป็นเรื่องไม่น่าให้อภัย 

แต่จะให้ไปด่าเขาต่อหน้าก็ไม่กล้า กลัวว่าเขาจะรู้หมดน่ะสิว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ สุดท้ายก็ได้แต่ระบายอารมณ์ใส่เจ้านาฬิกาที่เขาเคยซื้อไว้ให้ ถ้าใครเข้ามาเห็นสภาพฉันตอนนี้ก็คงจะคิดว่าฉันเป็นบ้าที่มายืนโวยวายใส่นาฬิกาอยู่หน้าอ่างล้างหน้าคนเดียวแบบนี้

นาฬิกาล็อกเก็ตเรือนนี้เขาเคยซื้อให้ตอนที่เราไปเดินตลาดด้วยกัน เพราะความที่มันเป็นสร้อยดูน่ารักล่ะมั้งฉันถึงได้ชอบมันนักหนา แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่เคยจะเอามาใส่ให้ใครเห็น ได้แต่พกเก็บไว้ในกระเป๋าเท่านั้น 

บนหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้สิบเอ็ดโมงกว่า แปลว่าฉันออกจากห้องมาเกินห้านาทีแล้ว ถ้าขืนอยู่นานกว่านี้ละก็มีหวังตานั่นได้มายืนรอหน้าห้องน้ำแน่ๆ ด้วยความรีบร้อน จังหวะที่ฉันกำลังจะเก็บนาฬิกาเข้ากระเป๋า

แคร้ง!!

เสียงโลหะกระแทกกับพื้นอันเกิดจากการที่ล็อกเก็ตสีเงินขนาดจิ๋วร่วงหลุดจากมือฉันลงบนพื้นและกระดอนขึ้นมาหนึ่งครั้งก่อนจะหล่นลงไปในท่อระบายน้ำที่บังเอิญไม่มีตะแกรงปิดและหายไปต่อหน้าต่อตา

นั่นมันนาฬิกาที่หุ่นยนต์จากโลกอนาคตซื้อให้เชียวนะ แล้วทำไมอยู่ดีๆมือไม้ต้องอ่อน แล้วทำไมต้องบังเอิญฝาท่อไม่มีที่ปิดด้วย!!!

ไม่นะ!!

ฉันพยามก้มมองและส่องเข้าไปในท่อนั้นก็พบแต่ความมือสนิทมองไม่เห็นแม้แต่ปลายทางด้านล่าง วี่แววที่จะเห็นนาฬิกาก็ไม่มี ความหวังที่จะได้มันคือก็ริบหรี่พอๆกับแสงสว่างภายในท่อนั้น

เส้นผ่านศูนย์กลางของท่อเล็กกว่ามือฉันเล็กน้อยจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้วงมือเข้าไปหยิบ ฉันจึงหาอุปกร์ที่พอจะแหย่เข้าไปได้มาใช้แทน แต่ในห้องน้ำนั้นไม่มีสิ่งของที่พอจะช่วยได้เลยจึงต้องไปหยิบเอาไม้กวาดที่ห้องเก็บของของแม่บ้านหวังที่จะเขี่ยเจ้านาฬิกานั้นขึ้นมา

เขาว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ถ้าฉันไม่ถอดใจฉันต้องเอานาฬิกาขึ้นมาได้แน่ๆ

และ…
.
.
.
สิบหานาทีผ่านไป

แกร๊ก!!

แกร๊ก!!

“คุณดา!!” คุณป้าแม่บ้านวิ่งเข้ามาในห้องน้ำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

เธอคงตกใจที่ได้ยินเสียงดังโครมครามและเมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าต้นตอของเสียงกระแทกนั้นเกิดจากการที่ฉันกำลังเอาไว้กวาดฟาดพื้นบริเวณปากท่อซ้ำไปมาราวกับคนไร้สติ

ใช่ ฉันไร้สติ ไอ้ท่อบ้า!!

ถึงแม้จะเป็นฉันเองที่ซุ่มซ่ามทำของหล่นลงไป แต่ก็ไม่รู้จะไประบายอารมณ์ที่ไหน ในเมื่อฉันนั่งเขี่ยท่อมาเป็นสิบนาทีแล้ว ก็ไม่มีแววว่าจะเจอของเลยแม้แต่น้อย

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามอยู่ที่นั่น!!

แกร๊ก!!

“คุณดา!! เกิดอะไรขึ้นคะ” ป้าถามซ้ำอีกรอบพร้อมกับวิ่งเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบ แถมยังตีพื้นซ้ำลงไปอีกครั้ง

“ไม่มีอะไรหรอกคะ ดาแค่…ทำของตก”

แกร๊ก!!

พูดจบก็ตีพื้นลงไปอีกทีด้วยความคับแค้นใจ ฮึ่มมมม

“ใจเย็นๆนะคะคุณดา” ป้าทำเสียงอ่อยพร้อมกับมองฉันด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ “ให้ป้าช่วยไหมคะ”

“ฮึก…”

เคยไหมที่เวลาเสียใจหรือสะเทือนใจ หรืออัดอั้นตันใจมากๆมันจะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ กล้ามเนื้อคอเกร็งไปหมด รู้สึกเจ็บอยู่ข้างในจนน้ำตามันรื้นขึ้นมาที่ขอบตา ยิ่งพอมีคนมากระตุ้นนิดหน่อยน้ำตาพวกนั้นก็ยิ่งจะทะลักออกมาให้ได้

ความรู้สึกสิ้นหวังที่ฉันเก็บไว้มาตลอดสิบนาทีที่ผ่านมากำลังจะกลั้นไว้ไม่อยู่เพียงแค่มีคนมาทัก

“ฮือๆๆ ป้าขา นาฬิกาหนู”

แค่ตั้งใจจะด่าคนให้ ไม่ได้อยากให้หายไปเสียหน่อย

“ตายแล้วคุณดา!!” เมื่อป้าเห็นน้ำตาของฉันเธอก็ทำหน้าเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

“มันหล่นลงไปในนั้น ฮึก…มันหายไปแล้ว” ฉันฟ้องป้าพร้อมกับชี้ไปที่ท่อน้ำเจ้าปัญหา

“ท่อนั้นเลยหรือคะ” ป้าทำตาโตพร้อมกับชะโงกหน้าลงไปมองภายในท่อ “ท่อนี้ลึกเสียด้วย แต่เดี๋ยวป้าลองหาให้นะคะ”

พูดจบฉันก็ยื่นไม้กวาดในมือให้ป้าด้วยความจนปัญญา “ฮือๆๆ ช่วยด้วยค่ะ”

ทันใดนั้น

ผัวะ!!

ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกใจของฉันและป้า ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของฉันก็ถูกกระชากให้ลอยไปตามแรงก่อนจะไปซบอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนที่ตอนนี้กำลังตั้งการ์ดใส่ป้าแม่บ้าน

“เกิดอะไรขึ้น” เขาตวาดดังลั่นจนป้าแม้บ้านที่กำลังถือไม้กวาดอยู่ตัวสั่นด้วยความกลัว “ใครทำอะไรคุณ!!?”

“ป้าเปล่านะคะคุณปีเตอร์” ป้าปฏิเสธเสี่ยงสั่นพร้อมกับโบกไม้กวาดไปมา

“คุณพีทอย่าดุป้า…”

“ก็คุณเรียกให้ช่วย” เขาตอบพร้อมกับก้มลงมามองฉันที่กำลังปาดน้ำตา

ฉันกับป้าได้แต่กะพริบตาปริบๆมองผู้มาใหม่ที่กำลังหัวร้อนนี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

“คือ…ฉันแค่จะบอกให้ป้าช่วยหาของ” ฉันอธิบายเสียงแผ่ว คงเป็นจังหวะที่เขามาได้ยินตอนที่ฉันบอกให้ป้าช่วยพอดีละมั้งถึงได้เข้าใจผิดกันไปใหญ่แบบนี้

“อ้อ…ครับ” เสียงคุณพีทอ่อนลงเล็กน้อย

“ขะ…เข้าใจแล้วก็ปล่อยสิ” ฉันเอ่ยซ้ำเพราะท่าทางของเรามันอยู่ในท่าที่แนบชิดไปหน่อย แถมหน้าป้าก็เริ่มแดงแล้วด้วย เข้าใจผิดกันไปใหญ่…

ฉันพลันร่างของสองเราก็ผละออกจากกันราวกับถูกไฟช็อต ฉันจัดแต่งเสื้อผ้าให้อยู่ในสภาพเรียบร้อย ส่วนเขาก็ปัดเสื้อไปมาเพื่อแก้เก้อเช่นกัน

“ขอโทษทีครับ” คุณพีทหันไปบอกกับป้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดี๋ยวผมช่วยเธอเอง”

“คะ…ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” ป้ายิ้มแห้งๆพร้อมกับโบกมือไปมา แม้ว่าขาป้าจะยังสั่นอยู่เล็กน้อย

“ไปทำอย่างอื่นเถอะครับ ที่เหลือผมจัดการเอง” พูดพลางบุ้ยหน้าให้ป้าออกไปจากห้องน้ำ 

“คะ…ค่ะ ไปค่ะไป”

“เดี๋ยวสิคะป้า” ฉันพยายามท้วงเพื่อให้ป้าอยู่ด้วยก่อน แต่เขากลับขัดขึ้นมาอีกครั้ง

“ไปครับ…”

แล้วคิดว่าป้าจะฟังใครระหว่างเขากับฉัน…

ป้าแทบจะหายตัวไปตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มอ้าปากแล้วด้วยซ้ำ ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงฉันและเขาอยู่ในห้องน้ำหญิงกันสองต่อสอง

“ผมเห็นคุณหายไปนานเลยออกมาตาม หาอะไรอยู่ครับ”

“หา…” จะบอกยังไงดีกว่าฉันหานาฬิกาที่เขาให้อยู่เพราะทำหายไปแล้ว

“หาอะไร แล้วทำไมถึงร้องไห้ล่ะครับ”

แค่ทำของหายก็แย่แล้ว แต่ที่หนักกว่าคือการที่เขากำลังจะรู้ว่าฉันร้องไห้เพราะทำของที่เขาให้หาย

น่าอายชะมัด…

“เปล่า”

“…”

ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากปากเขา มีแค่สายตาเย็นวาบที่จ้องมองมาเพื่อเค้นหาคำตอบจากฉัน

“อย่ามองแบบนั้น ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง” ฉันตอบพร้อมกับก้มลงมองพื้นหลบสายตาเขาราวกับกำลังปกปิดความผิด

“…”

ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองมาราวกับมีเรดาร์จับโกหก ให้ตายสิ ทำไมต้องกดดันกันด้วย

“ไม่มีไง”

“จะบอกดีๆหรือจะให้ไล่ป้าออก”

“นี่!!!”

“นับหนึ่งถึงสาม หนึ่ง…สอง…”

“โอเคๆ บอกแล้วๆ” ฉันรีบโพล่งขึ้นมาก่อนที่เขาจะนับถึงสาม  รู้ก็รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน ฉันไม่คิดจะวัดใจกับเขาหรอกนะ

“ว่ามาครับ”

ร่างสูงยืนกอดอกมองฉันราวกับว่าฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆภายใต้การปกครองของเขา

“นาฬิกาตกลงไปในนั้น” ฉันสารภาพพร้อมกับชี้ไปที่จุดเกิดเหตุอีกครั้ง

“ผมไม่เคยเห็นคุณใส่นาฬิกา”

“ก็ไม่ได้ใส่”

อย่างที่บอก ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะหยิบนาฬิกานั้นขึ้นมาสวมใส่ เพียงแค่พกติดกระเป๋าไว้ตลอดเวลาเท่านั้นเอง

“เรือนไหน ผมเคยเห็นมั้ย จะได้ช่วยถูก”

“…อันที่…คุณซื้อให้” ฉันตอบเสียงเบาพร้อมกับเบือนหน้าหนีเขาอีกครั้งจึงไม่ทันได้เห็นว่าตอนนี้เขาทำหน้าแบบไหน สัมผัสได้เพียงไออุ่นจากมือที่วางโปะลงบนศีรษะ

“พกมาด้วยเหรอ”

“อือ…”

“แค่นี้ต้องร้องไห้เลยเหรอครับ”

“ก็มันหายไปแล้ว…” เสียงของฉันเริ่มสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

มือหนาที่วางอยู่บนศีรษะออกแรงอีกนิดหน่อยเพื่อผลักศีรษะฉันเบาๆให้ไปซบกับไหล่เขาก่อนจะย้ายมือมาวางที่ไหล่และโอบเอาไว้แทน

“แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอก”

“มันมีแค่อันเดียว”

“เดี๋ยวผมหามาคืนให้คุณเอง…”

แม้ว่าจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะหานาฬิกานั้นมาให้ฉันได้ยังไง แต่น้ำเสียงอบอุ่นและสงบนิ่งของเขาทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกอัดอั้นที่เคยมีก่อนหน้านี้หายไปราวกับไม่เคยเกิด ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกปลอดภัยและความอุ่นใจราวกับไหล่นี้มีไว้ให้ฉันพึ่งพาโดยเฉพาะ

…ขอซบอีกสักพักก็แล้วกัน
.
.
.
หลังจากออกจากห้องน้ำ เราก็กลับมาที่ห้องทำงานกันอีกครั้ง เพราะเป็นเวลาใกล้เที่ยง แต่ดูเหมือนงานของคุณพีทจะยังมีอีกมากจนต้องสั่งข้าวขึ้นมาทานบนห้อง แน่นอนว่าฉันก็ต้องกินกับเขาที่นี่ด้วย

 จากนั้นเขาก็ทำงานต่อ โดยที่หน้าที่ของฉันวันนี้คือการนั่งเฝ้า นอนเฝ้า ตีลังกาเฝ้าเขาอยู่ในห้องนี้ จะมีก็แต่หนังสือพิมพ์ภาษาจีนที่ถูกส่งมาให้อ่านเป็นระยะๆ

ถ้าจะให้ว่างแบบนี้ ให้ไปรีดผ้ายังจะดีกว่า…

“นี่…ลงโทษฉันเหรอวันนี้ ถึงให้นั่งว่างแบบนี้น่ะ” ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวถึงได้ถามเขาออกไปแบบนั้น

“หืม…” เขาเงยหน้าขึ้นมาจากงานพร้อมกับมองฉันด้วยสีหน้างง

“เรื่องเมื่อวานที่ฉันตอบคำถามไม่ได้เหรอ หรือว่าที่ฉันทำของหาย หรือว่าฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ” ฉันถามเขาซ้ำ 

คิดว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆที่อยู่ๆทำให้เขากักตัวฉันไว้ข้างตัวไม่ให้ไปทำงานอื่นแบบนี้ “หรือฉันทำงานอะไรผิดพลาดก็บอกมาสิ”

“เปล่านี่ครับ”

“แล้วทำไม…”

“แค่อยากให้อยู่ด้วย”

“…”

บ้าจริง ทำไมหน้าต้องร้อน ทำไมต้องตอบแบบนั้น แล้วทำไมฉันต้องตื่นเต้นอีกแล้ว

“ยังคิดไม่ออกว่าจะให้คุณทำอะไรดี เลยให้อยู่เฉยๆ ถ้าเบื่อก็ขอโทษด้วย แต่เดี๋ยวเราก็ไปกันแล้ว”

“ไปไหน”

“เย็นนี้ผมมีงานต้องไปแทนบอส และคุณต้องไปกับผม” เขาตอบพร้อมๆกับทำงานไปด้วย “แล้วเดี๋ยวตอนบ่ายผมจะพาคุณไปเตรียมตัว”

งานอะไรกันนะต้องเตรียมตัวซะด้วย

“งานอะไรคะ”

“…”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงรอยยิ้มละมุนที่เขาส่งมาให้ นี่เป็นรอยยิ้มแบบชัดๆครั้งแรกที่ฉันเคยเห็นจากใบหน้าของปีเตอร์ คิม

พระเจ้า ไม่นะ อย่ายิ้มแบบนั้น

ฉัน…ไม่ไหว


.
.
.
Talk อย่ายิ้มแบบนั้นค่ะคุณพีท ป้าไม่ไหวววว
ปล.มาแล้วค่ะ กลางวันเดินเยอะ ตอนเย็นสลบ รู้ตัวอีกทีก็เช้าทุกทีเลย ขอโทษนะคะทุกคน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.17K ครั้ง

156 ความคิดเห็น

  1. #18494 ทำไมต้องไอค่อน' (@tingerbel) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 01:29

    พี่พีทบทจะอ่อนโยนก็อ่อนโยนจนน้องตั้งตัวไม่ทันเลยค่ะพี่ขา ใจบางมากไม่ไหวแล้ว

    #18494
    0
  2. #17465 0971364483 (@0971364483) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:03
    ช่างเอ็นดาหนูไข่เจียวจริงๆเลย
    #17465
    0
  3. #16492 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 20:25
    อ๊ากกกก ฆ่าบ่าวเลยค่า คูมพีชของบ่าว ไม่ไหวแล้ว เขินตัวจะแตก
    #16492
    0
  4. #13885 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:36
    โอ๊ยยยย ฟินๆๆๆๆๆ
    #13885
    0
  5. #13180 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 18:13
    น้องดาน่าร้ากกก
    #13180
    0
  6. #12542 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:40
    คุณพีทน่ารักมากก น้องดาร้องไห้แบบเด็กหญิงตัวน้อยๆเลย
    #12542
    0
  7. #12510 Kwan (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:48
    โหย คุณพีทใจละลายหมดแล้ว


    ไรท์คะ: ฉันจึงหาอุปกร์(กรณ์), สิบหา(ห้า)นาทีผ่านไป,

    #12510
    0
  8. #12290 Dojima Roll (@phetlada5252) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:56
    รอวนไปจ้า
    #12290
    0
  9. #12287 bear-za (@bear-za) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 17:39

    คุณพีทของบ่าว น่ารักอ่ะ^///^

    #12287
    0
  10. #12285 Jenny (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 17:33

    เครียดเหรอช่วงนี้ ไม่มาอัพนิยายหลายวันแล้วน่ะ

    จะรอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #12285
    0
  11. #12280 Janfabulous (@Janfabulous) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 15:09
    คิดถึงๆๆ รอคุณพีท
    #12280
    0
  12. #12279 Penguin949 (@Penguin949) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 14:36

    คุณพีท gentleman มาก
    #12279
    0
  13. #12278 JeaEiEi10009 (@JeaEiEi10009) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:26

    คิดถึง คุณพีท....
    #12278
    0
  14. #12277 natte_K (@natte) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:26

    อยากอ่านต่อแล้วอ่า
    #12277
    0
  15. #12274 oss2525 (@oss2525) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 09:41
    คิดถึวคุณพีทแล้วค่ะ
    #12274
    0
  16. #12271 1096 (@1096) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 01:20

    หัวใจจะวายย~💓
    #12271
    0
  17. #12270 Admit defeat (@23956600) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 00:47
    มาไวไว นะค่ะ
    #12270
    0
  18. #12269 smppl (@somsalala) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:31

    ไม่ไหวเหมือนกันค่าาาา ละมุนเหลือเกินโอ้ยยยย
    #12269
    0
  19. #12268 nichapat1110 (@nichapat1110) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:30
    คืนนี้ไรท์มาไหมอ่ะ คิดถึงคุณพีทกับน้องดา
    #12268
    0
  20. #12267 ongswn (@chinhami) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:07

    เขินมากฮืออ

    #12267
    0
  21. #12266 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:22
    ทันงานหนังสือไหมคะ รอ ไม่ไหวแล้วนะคะ
    #12266
    2
    • #12266-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 96)
      19 มีนาคม 2562 / 20:03
      ไม่ทันจ้า ฮือออ
      #12266-1
    • #12266-2 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 96)
      19 มีนาคม 2562 / 21:57
      สู้ๆ หายไวๆนะคะ อ่าน รอรัก วนไป ชอบจังค่ะ
      #12266-2
  22. #12265 Mary_pin (@Mary_pin) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:12
    คุณพีทน่ารักมากมาย
    #12265
    0
  23. #12264 Bowbababa (@snsdgz) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:32
    โคฟเวอร์เป็นป้าค่ะ
    #12264
    0
  24. #12263 anisas-i (@anisas-i) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:13
    ช่วงนี้อัพคุณพีทวันเว้นวันหรอคะ
    #12263
    0
  25. #12262 fsn (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:06

    เอ๋ เพิ่งจะรู้สึกว่าไม่ไหวเหรอคะ คนอ่านกรี๊ดกระจายนำไปก่อนแล้ว อิอิ

    #12262
    0