บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,095,143 Views

  • 22,058 Comments

  • 16,364 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    369,368

    Overall
    2,095,143

ตอนที่ 69 : EP18 เลี้ยงส่งวิไล 4/4 อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4045 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

Special Peter’s talk

“คุณพีทวันนี้มีงานต่อเหรอคะ” คุณยุ้ยเลขาหน้าห้องของผมเปิดประตูเข้ามาถาม เหลือบมองเวลาจึงรู้ว่าตอนนี้ใกล้ห้าโมงแล้ว

“นิดหน่อยครับ” ผมตอบโดยไม่ได้หันไปมองเธอ

“ให้ยุ้ยช่วยอะไรมั้ยคะ จะได้ไม่ต้องกลับค่ำๆ” เธอเสนอความช่วยเหลือมาด้วยความหวังดี

 สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกที่เธอเริ่มมาทำงานกับผม เธอเป็นผู้หญิงอายุสามสิบปลายๆ แต่งงานมีครอบครัวเรียบร้อยแล้ว และผมคิดว่านี่ก็เป็นเวลาครอบครัวของเธอ จึงไม่ได้อยากรบกวนอะไรมากนัก

“ตามสบายครับ ผมจัดการได้”

“งั้นยุ้ยไปก่อนนะคะ”

คุณยุ้ยจากไปเหลือแค่ผมที่ยังคงนั่งอยู่ในห้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม ตั้งแต่รับตำแหน่งใหม่ งานของผมก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นี่ไม่ใช่บริษัทแรกที่ผมรับหน้าที่ผู้บริหารแทนบอส ยังมีอีกหลายบริษัทชื่อของผมต้องเข้าไปพ่วงอยู่ด้วย

การรับตำแหน่งแทนบอสของผมไม่ใช่รับแค่ในนาม แต่ผมต้องคิดแทนบอสทุกอย่างด้วย ส่วนเจ้าตัวน่ะเหรอ ป่านนี้คงพาเด็กไปเดินเล่นที่ไหนสักที่ล่ะมั้ง

เย็นวันพุธแบบนี้กลับกลายเป็นวันที่ทุกคนไม่ว่าง บอสพาเด็กไปเที่ยว เจนนี่กับมาตรไปหาข้อมูลที่ต่างจังหวัด หรือแม้แต่…เด็กฝึกงานของผมก็ยังมีนัดเป็นของตัวเอง

…นี่ผมกำลังพร่ำบ่นอะไรอยู่

สองสัปดาห์นี้เป็นช่วงเวลาที่หนักพอสมควร ผมต้องเตรียมการสำหรับงานประชุมวันศุกร์ที่จะถึงนี้ เสาร์อาทิตย์ต้องพาบอสไปหัวหิน แถมสัปดาห์หน้าต้องกลับไปไต้หวัน แปลว่าทุกอย่างควรจะเสร็จภายในวันศุกร์นี้ คิดแล้วก็แอบเคืองคนที่หนีงานไปปาร์ตี้กับเพื่อนสองคน…

ผมนั่งทำงานเพลินๆไปพร้อมกับเสียงติ๊กต๊อกของนาฬิกาในห้องที่ดังอยู่เป็นเพื่อนผมตลอดเวลา จนกระทั่งพบว่าอีกยี่สิบนาทีจะสองทุ่ม…

กลับตอนนี้…น่าจะดี

ระหว่างทางกลับผมเดินผ่านห้องถ่ายเอกสารที่จำได้ว่าเคยมีคนมานั่งโวยวายอยู่ตรงนั้น ภาพของเธอวันนั้นทำให้ผมนึกขำ คนอะไรทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง…

ป่านนี้ไม่รู้ว่าเธอจะกลับแล้วหรือยัง รถเมล์น่าจะหมดแล้วและคุณหนูอย่างเธอน่าจะไม่ยอมนั่งแท็กซี่คนเดียว…โดยไม่รู้ตัวผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิชันนำทางก่อนออกรถ พร้อมกับเสิร์ชคำว่า ‘หอพักสตรีกาญจนา’ 

End Peter’s talk
—————————————อัพเพิ่ม———————————

Lalada’s talk

สภาพภายในกับภายนอกห้องของวิไลมันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ฉันต้องกลับมาสู่บรรยากาศหอพักผีสิงอีกครั้งทันทีที่ประตูห้องของวิไลปิดลง ทางเดินและแสงไฟสลัวทำให้ฉันรู้สึกอยากจะหลับตามแล้ววิ่งผ่านสถานที่แห่งนี้ไปให้ไว โดยเฉพาะห้องที่มีพวงมาลัยคล้องอยู่หน้าประตูนั่น

หลังจากที่รีบวิ่งแจ้นออกมาจากหอพักหลอนประสาทนั่น ฉันค้นพบว่าข้างนอกหอพักกลับน่ากลัวยิ่งกว่า ถนนเปลี่ยวไร้ผู้คนที่มีแสงไฟริบหรี่ยิ่งกว่าแสงเทียน ทั้งๆที่นี่ก็เพิ่งจะหัวค่ำ เข้าใจแล้วว่าทำไมวิไลถึงเร่งให้ฉันรีบกลับนักหนา…จะว่าไปที่นี่มันใช่กรุงเทพแน่เหรอ

ขณะที่กำลังกล้าๆกลัวว่าจะเดินต่อดีหรือไม่ แสงไฟของรถก็สาดส่องมาจากทางด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบรถแท็กซี่สีเหลืองเขียวกำลังแล่นเข้ามาใกล้ ไม่รอช้าจังหวะนี้ฉันรีบยื่นแขนออกไปโบกอย่างเร็วไว อย่างน้อยแท็กซี่ก็ต้องดีกว่าเดินไปแน่ๆ

“ไปลักซ์คอนโดค่ะ” 

การบอกทางสำหรับฉันทำได้อย่างมากคือบอกชื่อสถานที่ ข้อเสียอย่างหนึ่งของฉันคือการหลงทิศทางและไม่เคยจะจำชื่อถนนหรือซอยอะไรได้เลย โชคดีที่คนขับแท็กซี่ดูเหมือนจะเข้าใจ เขาพยักหน้าเบาๆก่อนจะขับรถออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร

คนขับแท็กซี่คนนี้ดูอายุไม่เยอะ ผิวพรรณดูสะอาดสะอ้านดี แต่ดูเหมือนว่าเขาจะอายุน้อยกว่าที่รูปที่ติดไว้บนบัตรแสดงตัวเยอะเลย สงสัยตอนไปถ่ายรูปจัดแสงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ระหว่างทางไปคอนโดฉันก็นั่งมองทางไปเรื่อยๆและพบว่าทางกลับรถไม่ค่อยติดเท่าไหร่ ส่วนมากถนนจะโล่งตลอด แต่ไม่รู้ทำไมทั้งที่คอนโดฉันก็อยู่ห่างจากที่นี่ไม่น่าจะมากแต่วันนี้กลับใช้เวลาเดินทางนานนัก

เพราะความเหนื่อยล้าและเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย ทำให้ฉันรู้สึกอย่างถึงห้องไวๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่ดูว่าใกล้ถึงหรือยัง แต่แล้วสิ่งที่ฉันค้นพบกลับทำให้คิ้วทั้งสองข้างของฉันผูกเป็นปมเข้าหากัน

นี่มันคนละทางกับทางกลับไปคอนโดเลยนี่!!

หรือว่าจะเป็นทางลัด

“เอ่อ…เหมือนจะไม่ใช่ทางนี้นะคะ คุณอาจจะฟังชื่อคอนโดผิดรึเปล่า” ฉันท้วงถามคนขับแท็กซี่อีกครั้ง แต่ก็ไม่มีคำตอบใดตอบกลับมา เขายังคงขับรถต่อไปราวกับว่าเมื่อครู่ฉันไม่ได้พูดอะไร

“ถ้าอย่างนั้นช่วยจอดได้มั้ยคะ เดี๋ยวฉันหาแท็กซี่คนใหม่เอง” ฉันเสนอไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

หน้าปัดความเร็วแสดงให้เห็นถึงความเร็วรถที่กำลังเพิ่มขึ้นจากแปดสิบเป็นหนึ่งร้อย ถนนแถวนี้เริ่มห่างไกลผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ มีรถสวนและรถที่ตามหลังมาเพียงไม่กี่คัน รอบข้างเป็นตึกร้างบ้าง ไม่ก็เป็นเป็นบ้านที่เขาปิดบ้านกันไปแล้ว

หัวใจฉันเริ่มเต้นระส่ำมากขึ้น ภาพข่าวแท็กซี่ปล้นจี้เริ่มลอยเข้ามาในหัว ความรู้สึกกลัวเริ่มกัดกินหัวใจจนร่างกายเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ฉันจะทำอย่างไรให้พ้นไปจากที่นี่ได้นะ สุดท้ายโทรศัพท์ในมือก็เผลอกดเบอร์ที่คุ้นเคยให้โทรออกไปโดยไม่รู้ตัว

พี่จิ้น…คุณพีท ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย

แต่แค่เพียงไม่กี่วินาที ความหวังของฉันก็ดับลงเมื่อสายของฉันถูกกดตัดสายจากเจ้าของเครื่อง ให้ตายสิ แล้วฉันจะรอดได้ยังไง จะกระโดดลงรถก็ดูจะไม่ใช่ความคิดที่ดี รถความเร็วขนาดนี้ไม่ตายก็คงเสียโฉม 

“คุณจะพาฉันไปไหน ช่วยจอดด้วยค่ะ” ฉันอ้อนวอนกับคนขับรถอีกครั้ง 

“ไป ‘รัก’ ไง แต่พี่ไม่มีคอนโดหรอกนะน้อง ห้องเช่าคงไม่ว่ากันนะ” คนขับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย

คำตอบของแท็กซี่ทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เขาพูดจาแปลกๆฟังดูไม่น่าจะปลอดภัยต่อชีวิต แต่ฉันก็ไม่รู้จะหนีไปทางไหนได้ คงต้องรอจังหวะเขาชะลอแล้วก็รีบกระโดดออกไป ตายเป็นตาย 

และแล้วจังหวะที่ฉันรอคอยก็มาถึงเมื่อถึงทางเลี้ยวที่หัวมุม รถแท็กซี่ก็ชะลอความเร็วลงและเมื่อพ้นจุดที่เลี้ยว ก่อนที่เขาจะเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นก็มีรถสีดำแซงขึ้นมาจากด้านหลังก่อนจะปาดหน้ารถที่ฉันนั่งอยู่ ทำให้คนขับต้องหักหลบอย่างรวดเร็วจนรถเสียหลักลงข้างทาง

“เหี้ยเอ้ย!!” คนขับส่งเสียงสบถหยาบคายด้วยน้ำเสียงน่ารังเกียจพร้อมกับบีบแตรเสียงดังลั่น


แต่ด้วยความกลัวและความตกใจทำให้ฉันที่เคยตั้งใจว่าจะหนีกลับก้าวขาไม่ออก และไม่ทันที่ฉันหรือคนขับจะได้ขยับตัว ประตูรถด้านคนขับก็ถูกใครบางคนเปิดออกพร้อมกับกระบอกปืนสีดำที่ถูกยืนมาจ่อที่หัวคนขับแท็กซี่

กริ๊ก!

“จะพาใครมาก็ควรจะรู้บ้างนะครับว่าเขาเป็นใคร” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาฟังดูคุ้นหูดังขึ้น ทำให้ฉันต้องมองตามเสียงไปและพบว่าเจ้าของปืนกระบอกนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

“ยะ..อย่ายิง” คนขับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แต่คุณพีทก็หาได้สนใจไม่ เขาหันมาสบตาฉันก่อนจะบอกเรียบๆ

“ไปรอที่รถเลยครับ”

“ค…ค่ะ”

ฉันรีบวิ่งกลับไปขึ้นรถของคุณพีททันทีโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองแท็กซี่คันนั้นอีก เสียงร้องโอดครวญของใครบางคนดังขึ้นตามหลังมาเป็นระยะ 

แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของปีเตอร์คิมแน่ๆ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรกับคนขับคนนั้นไปบ้าง…แต่คงไม่ถึงกับฆ่าแกงกันหรอกมั้ง เพราะฉันยังไม่ได้ยินเสียงปืน

ไม่นานคุณพีทก็กลับมาที่รถอีกครั้ง ก่อนจะเลี้ยวรถกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดไม่จาอะไร แม้ว่าสีหน้าจะยังราบเรียบแต่ใบหน้าและไรผมของเขากลับมีเหงื่อผุดอยู่ประปราย สีหน้าของเขาตอนนี้ทำให้ฉันนึกเป็นห่วงสภาพคนขับรถขึ้นมาทันที

“เขาไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ” แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเกือบทำร้ายฉันก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ชอบเห็นใครตายหรอกนะ

“ยังหายใจอยู่นะครับ”
คำตอบของเขาไม่ได้ช่วยให้คลายความสงสัยฉันเลยแม้แต่น้อย แต่กระนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะไปซักไซร้อะไรกับเขาต่อ แค่มาช่วยนี้ก็ดีมากแล้ว

“ดีจังที่คุณผ่านมาแถวนี้พอดี” เพราะบรรยากาศเริ่มเงียบ ฉันจึงหาทางชวนเขาคุยเพื่อลดความอึดอัดนี้

“ตามมาครับ” เขาตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แต่มันกลับทำให้ฉันหน้าร้อนวูบขึ้นมา “ก่อนจะวิ่งขึ้นรถก็มองไปรอบตัวบ้างสิครับ”

“…ค่ะ” ฉันรับคำเสียงอ่อย รู้สึกเหมือนกำลังโดนดุยังไงก็ไม่รู้

หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก เขาขับรถเงียบๆไปตลอดทาง ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งหุบปากมิดชิดเพราะเกรงว่าจะไปเพิ่มความหงุดหงิดให้เขาไปมากกว่านี้ แม้แต่จะพูดขอบคุณก็ยังไม่กล้าเลย

จนในที่สุดรถก็มาจอดที่หน้าคอนโดของฉัน นี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วล่ะมั้งที่ฉันจะได้ขอบคุณเขา ฉันจึงสูดหายใจเข้าลึกๆและรวบรวมความกล้าเพื่อเอ่ยปากคุยกับเขา

“หิวมั้ยคะ” 

บ้าจริง แค่จะบอกว่าขอบคุณทำไมมันยากนัก ความตื่นเต้นทำให้ฉันพูดผิดๆถูกๆ จากขอบคุณกลายเป็นหิวมั้ยไปซะได้

“หืมม?”

“คือ…แค่อยากจะ…เอ่อ ขอบคุณน่ะ” ฉันพูดติดๆขัดๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องประหม่าขนาดนี้ด้วย

“…”
 “ฉะ…ฉัน…มีข้าวกล่อง…เผื่อหิว…แทนคำขอบคุณ” พูดจบก็ยื่นกล่องข้าวไข่เจียวที่ทำเองวันนี้ให้เขาทันทีโดยที่สายตาของฉันตอนนี้จับจ้องอยู่ที่เสาไฟฟ้าข้างทาง

“…”

“ไม่หิวเหรอ” เมื่อเห็นว่าเขายังเงียบ ความรู้สึกมั่นใจที่มีน้อยอยู่แล้วก็ยิ่งหดหาย จึงคิดจะชักมือกลับ แต่ไม่ทันไรมือหนาของคนข้างๆก็คว้าข้อมือของฉันเอาไว้

“หิวครับ”

.
.
.
Talk2 นี่สินะที่ว่า ชาวนากับงูเห่า น้องดาลูกพี่เขาอุตส่าห์ทำไมยื่นยาพิษไปให้เขาแบบน้านนนนน ฮ่าๆ
ปล.มาแล้วเข้าค่ะ นี่หุงข้าวไปเป็นนาเลย แหะๆ


Talk โถๆ มีคนเหงา เขาไปกันเป็นคู่หมดเลย
ปล.เดี๋ยวมาต่อนะคะ ได้เวลาหุงข้าวแล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.045K ครั้ง

212 ความคิดเห็น

  1. #21713 FuFar Maxx (@fufer) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 06:30
    #ไข่เจียวใส่ยาพีท รู้ล่ะว่าทำไมแท็กแบบนี้5555
    #21713
    0
  2. #17232 number 9 (@valaintine) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 18:43
    คุณพีทต้องไปฟอกไตมั้ยคะ ถ้ากินไข่เจียวน้องดา
    #17232
    0
  3. #16461 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:31
    เอิ่ม คูมพีชของบ่าวจะรอดมั๊ยนะงานนี้ บรึ๋ยยย
    #16461
    0
  4. #12489 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 02:33
    เอิ่มมมม อวยพรให้คุณพีทด้วยนะคะ
    #12489
    0
  5. #7976 Ciztems (@zoezad) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:01
    คุณพีทคิดถูกแล้วค่ะที่จ้างวิไลไปเป็นแม่บ้าน

    ไม่ควรให้น้องดาจับอุปกรณ์ทำอาหารใด ๆ นอกจากหม้อหุงข้าว
    #7976
    0
  6. #6575 jompeng (@jompeng) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:51

    ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร ห้าๆๆ

    ว่าแต่น้องดาเป็นใครอะคะขุ่นพีท?

    #6575
    0
  7. #6441 ภัตตรา (@scis2or) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:01
    ฉากพี่จินยองสุดยอดดด ตายแล้ววว
    #6441
    0
  8. #6438 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:35
    คุณพีทหน้าซีดแล้ว น้องยื่นยาพิษให้555555
    #6438
    0
  9. #6333 noojar27 (@noojar27) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:47
    ebookโหลดได้ที่เวบไหนคะ meb หาไม่เจอคะ รบกวนไรท์ด้วยคะ
    #6333
    1
    • #6333-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 69)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:38
      ยังแต่งไม่จบค่า อีบุ๊คยังไม่ออกน้า
      #6333-1
  10. #6331 newnyw (@newnyw) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 23:45
    ไข่เจียวปลิดวิญญาณคุณพีท 55555
    #6331
    0
  11. #6330 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 23:42
    เอ่อ ไรท์ก็รู้เหรอว่ามันคือยาพิษ แล้ว ให่ผมกินทำไม ปีเตอร์คิมกล่าว
    #6330
    0
  12. #6329 frover (@frover) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:50
    ไข่เจียวหนูจะเป็นการแทนคำขอบคุณหรือว่าเป็นการวางยาคุณพีชเขาล่ะลูก หืม!!
    #6329
    0
  13. #6328 chuchutima (@chuchutima) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:50
    ฟินก่อนนอนทุกวัน จอกหมอนก็ทุกวัน โอ้ยน่ารัก
    #6328
    0
  14. #6327 Maithip Meeklai (@maithip) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:35
    น่ารักง่า
    #6327
    0
  15. #6325 Warachaya_1994 (@Warachaya_1994) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:09
    โอ้ยยยยย.....ละลาย
    #6325
    0
  16. #6323 Nattaya0411 (@Nattaya0411) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:33
    มาต่ออีกนิดได้มั้ย
    #6323
    0
  17. #6321 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:06
    อ๋อ ที่คุณพีทเงียบไปคือกำลังต่อสู้กับจิตใจตัวเองว่าจะหาเหาใส่หัว ยอมกล้ำกลืนยาพิษดีหรือไม่ใช่มะ 5555555 สุดท้ายก็ยอมเพื่อยอดดวงใจ กิซซซซซซซซซซซซ
    #6321
    0
  18. #6319 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 18:55
    ตัดฉับแบบนี้ ปวดใจค่ะ มาต่ออีกนิดนะคะ pls
    #6319
    0
  19. #6318 soda (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 18:11

    อยากให้คุณพีท ขึ้นไปกินบนห้องน้องดา กลัวน้องดาแอบร้องอีก

    #6318
    0
  20. #6317 LaLaLayla (@flowers-6789) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 16:36

    ที่จริงคุณพีทรู้อยู่แล้วว่ารสชาติมันเป็นยังไง แต่น้องน่ารักเกินไป คุณพีทเลยต้องรับใช่มั้ยยย เค้าน่ารักกันจังเลยยยย

    #6317
    0
  21. #6316 zeira (@zeira_jin) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 15:55
    โคตรน่ารักเลยย >////<
    #6316
    0
  22. #6315 pupay123 (@pupay123) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 14:57
    น้องดากลัวก็แต่คุณพีท 555 น่ารักน่าเอ็นดู
    #6315
    0
  23. #6312 พี่ขอซูฮก (@thaben1260) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 12:15
    งู้ยยยยยยย
    #6312
    0
  24. #6311 lovewookdear (@dearwook) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:20
    ใจบางแล้ววว
    #6311
    0
  25. #6310 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:19

    คุนพีทนี่เจ๋งคอดๆๆ
    #6310
    0