บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,087,918 Views

  • 22,023 Comments

  • 16,383 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    362,143

    Overall
    2,087,918

ตอนที่ 65 : อัพครบ EP17 คิดเองทำเอง 4/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4699 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

5.00น.

รู้ตัวอีกทีเวลาตีห้าก็กลายเป็นบรรทัดฐานใหม่ของการตื่นไปแล้ว กิจวัตรประจำวันตอนนี้คือตื่นแต่เช้า หุงข้าวต้มไข่ แล้วก็รีบไปทำงาน หากแต่ตื่นมาสิ่งที่ฉันทำกลับเป็นการเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดูว่าของที่โพสต์ไปเมื่อคืนขายออกหรือยัง

มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กๆจากความตื่นเต้น หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับจังหวะการเต้นของหัวใจฉันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

 ตัวเลขแสดงของความแจ้งเตือนของแอปพุ่งขึ้นถึงสามสิบสี่ข้อความ ส่วนมากเป็นการกดถูกใจของที่ฉันโพสต์ลงไป จนกระทั่งเลื่อนไปที่ข้อความแจ้งเตือนบรรทัดสุดท้าย

‘สินค้าของคุณได้ถูกซื้อไปแล้ว’

“กรี๊ดดดดดด!!!” 

ฉันหวีดเสียงออกมาดังลั่นด้วยความดีใจที่ขายของชิ้นแรกได้สำเร็จ นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ฉันได้เป็นแม่ค้าแบบเต็มตัว และเมื่อตั้งสติได้จึงกดเข้าไปอ่านรายละเอียดข้อความดังกล่าว 

‘White pearl shoes ได้ถูกขายไปแล้วเมื่อเวลา 1.20 am ยอดเงินจะโอนเข้าบัญชีของท่านหลังจากที่ได้ยืนยันการส่งของภายในสามวัน’

ฟุ่บ!!!

เสียงโทรศัพท์ในมือของฉันร่วงลงไปบนเตียง ก่อนจะกระเด้งหล่นไปอยู่ที่พื้นห้อง โชคดีที่มีพรมรองรับอยู่จึงกระแทกไม่แรกนัก

White pearl shoes ที่ว่านั้นก็คือรองเท้าส้นสูงสีขาวประดับด้วยมุกและคริสตัลที่ฉันแสนรักแสนหวง ที่จู่ๆก็มีมนุษย์หน้าไหนไม่รู้มาซื้อไปในราคาสูงกว่าตลาดเกือบสี่เท่า

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

“น้องมุกลูกแม่ ใครกันที่มารับหนูไป ฮือออออออ”

ทั้งที่สินค้าชิ้นอื่นก็เป็นที่ต้องการของตลาดตั้งมากมาย แถมยังถูกกดถูกใจมากกว่าน้องมุกตั้งหลายเท่า แต่กลับขายไม่ออก ในขณะที่น้องมุกถูกกดไม่ชอบแถมยังมีคนคอมเม้นต์ด่าด้วยว่าโก่งราคาเกินจริง แล้วใครหนอใครมันช่างกล้ามาซื้อไปได้

แต่ยอดเงินแปดหมื่นที่ขึ้นอยู่ในช่องกระเป๋าตังในแอปพลิเคชันก็ทำให้ฉันร้องไห้ไม่ออก นี่ก็ได้เงินช่วยป้าสมใจแล้ว น้องมุก แม่จะถือว่าหนูได้เสียสละเพื่อชาตินะลูก

“ถ้าชาติหน้ามีจริงเราคงได้เจอกันใหม่” 

ใช่ นี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่ฉันควรจะดีใจ ป้าแม้นรอดแล้ว

ฮือออออออออ
.
.
.
หลังจากที่นั่งทำใจอยู่นาน เมื่อตั้งสติได้ ฉันก็รีบลบสินค้าที่เหลือออกจากแอปพลิเคชันนั้นทันที เสียน้องมุกสุดที่รักไปแล้ว ฉันจะไม่ยอมเสียอย่างอื่นไปอีกโดยไม่จำเป็น 

และตอนนี้น้องมุกไม่ใช่ประเด็นหลักที่ฉันต้องสนใจ ฉันควรจะโฟกัสเรื่องช่วยป้า และปัญหามันอยู่ที่ว่าหลังจากที่ฉันส่งของไปแล้วอีกประมาณสามวันเงินนั่นถึงจะโอนเข้าบัญชี แปลว่ามันจะไม่ทันที่ป้าแม้นต้องใช้หนี้น่ะสิ

งั้นฉันก็ต้องยืมใครสักคนก่อน

และใครสักคนที่ว่า…

สายตาไปหยุดที่โทรศัพท์อีกครั้ง เบอร์โทรออกล่าสุดเป็นเบอร์คุณพ่อที่ตอนนี้อยู่ในการควบคุมของนายปีเตอร์ คิมไปเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่เบอร์ถัดมาที่น่าจะช่วยฉันได้ คนที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียน้องมุกไป…

ในเมื่อเขาห้ามไม่ให้คนอื่นช่วยฉัน งั้นเขาก็ต้องรับผิดชอบ  

นิ้วฉันกดไปที่เบอร์นั้นทั้งๆที่มือยังสั่นอยู่ เบอร์ที่ฉันก็รู้ว่าไม่มีทางจะได้คุยกับเจ้าของเบอร์นี้ได้ เบอร์ที่ใครบางคนเอามาใช้ราวกับว่าเป็นตัวเขาเอง…

‘พี่จิ้น’

End Lalada's talk
---------------------------เพิ่มค่ะ------------------------------------

Peters talk

 

เช้าวันจันทร์ก็ไม่ได้ต่างจากวันไหนๆของผมเท่าไหร่นัก เพราะผมไม่ได้ทำงานจันทร์ถึงศุกร์ แต่งานของผมมันคือทุกวินาทีของชีวิตมากกว่า ก็ทั้งชีวิตนี้ของผมเป็นของบอส และผมทำงานให้เขาตลอดเวลา แม้แต่ยามนอนก็เถอะ

 

แต่ช่วงนี้ชีวิตของผมกลับเปลี่ยนไปเมื่อบอสมีเลขาคนใหม่เข้ามา บอสสั่งให้ผมยกหน้าที่หลายๆอย่างให้เธอ ในขณะเดียวกันผมก็ได้หน้าที่ใหม่เข้ามาหน้า หน้าที่เลขาส่วนตัวของบอสนั้นผมต้องสอนให้คุณภาณีแทบทุกอย่าง ส่วนผมจู่ๆก็ต้องไปทำงานบริหารของบริษัทแทบจะเต็มตัวบวกด้วยการเลี้ยงดูเด็กอีกหนึ่งคน

 

 

งานหน้าที่ผมเคยทำประจำวันไม่ว่าจะเป็นตารางงานของบอส การนัดหมายของบอส หรือแม้แต่การรับโทรศัพท์แทนบอสตอนนี้จริงเป็นหน้าที่ของคุณภาณี โทรศัพท์ของบอสที่ผมเคยพกไว้ประจำตอนนี้จึงตกอยู่ในมือเธอด้วยเช่นกัน ช่วงแรกก็รู้สึกว่างแบบแปลกๆ แต่หน้าที่ใหม่หลายๆอย่างที่เข้ามาแทนที่ก็ทำให้ผมลืมความรู้สึกนั้นไป

 

เช้ามืดวันนี้ผมลงมาที่ห้องครัวเล็กของบ้านพร้อมกับเลขาคนอื่นๆของบอสตามปกติเพื่อทานอาหารเช้า เมนูอาหารวันนี้เป็นข้าวต้มกุ้งอีกแล้ว ผมสังเกตเห็นว่าช่วงนี้ดูเหมือนคุณประไพรจะชอบเมนูประเภทกุ้งเป็นพิเศษจนผมนึกสงสัยว่าช่วงนี้กุ้งราคาตกหรือว่าล้นตลาดหรือไม่ แต่ก็เปล่า

 

“พีทสรุปว่าสุดสัปดาห์นี้ใครไปหัวหินกับบอสนะ นายใช่ปะ” เจนนี่ทักทายผมด้วยเรื่องงานตามเคยเมื่อผมเดินเข้าไปในครัว

 

“ใช่”

 

“โอเค เออแล้วคืนวันพุธฉันกับมาตรอาจจะไม่อยู่นะ อาจจะต้องไปต่างจังหวัดนิดหน่อย” เธอเอ่ยต่อพร้อมกับจ้องมองตารางงานของตัวเองในโทรศัพท์

 

“ได้”

 

ระหว่างที่ผมกับเจนนี่กำลังคุยกันอยู่ในห้อง จู่ๆคุณภาณีก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องครัวด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของบอสที่ผมยกให้เธอไปใช้

 

“สายคุณ รีบๆเอาไปเลย ปวดหู” เธอบอกเสียงขุ่นพร้อมกับกลอกตามองบน

 

ผมก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้หน้าจอขึ้นเป็นชื่อคุณลลดา ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้น นี่ตีห้าครึ่ง ใครจะไปคิดว่าเธอจะโทรมาเร็วขนาดนี้เลยไม่ทันได้ไปเอาโทรศัพท์กลับมา

 

“ขอบคุณครับ” ผมเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์จากเธอมาและออกจากห้องครัวมาคุยที่หน้าห้อง

 

“ว่าไงครับ”

 

นี่พวกคุณใช้โทรศัพท์เครื่องเดียวกันเลยหรือไง!!’ ปลายสายส่งเสียงโวยวายทันทีที่ผมพูดจบ พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณภาณีถึงทำหน้าแบบเมื่อครู่

 

“ตกลงโทรมาเรื่องนี้ใช่ไหมครับถ้าไม่มีธุระอื่นผมจะวาง”

 

ไม่ใช่นะ ก็แค่ถาม เดี๋ยวสิ!!…โอเค เข้าเรื่องก็ได้ ท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนใมนสายทำให้ผมนึกขำ อารมณ์เธอเปลี่ยนไวยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น แค่จับให้ถูกจุด

 

“ว่ามาสิครับ”

 

ฉันหาเงินแปดหมื่นได้แล้ว น้ำเสียงโวยวายของเธอเมื่อครู่กลับกลายเป็นตื่นเต้นแทนราวกับเป็นคนละคน

 

“ยินดีด้วยครับ” อย่างที่บอก ผมเชื่ออยู่แล้วว่าการหาเงินแค่แปดหมื่นไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเธอเธอทำได้

 

‘แต่มีเรื่องอยากให้ช่วย’ คราวนี้เธอทำเสียงอ่อนจนผมเผลอนึกภาพตามเวลาที่เธอทำเสียงแบบนี้เธอจะทำหน้าหงอยๆไปด้วย

 

“ช่วยอะไรครับ”

 

‘ฉันขายของแล้ว แต่หลังจากที่ฉันส่งของอีกสามวันเงินถึงจะเข้า แถมตอนนี้บัญชีของฉันก็ไม่สามารถถอนเงินได้...’

 

“แล้วไงต่อครับ”

 

ขอยืมเงินแปดหมื่นก่อนได้มั้ยคะ คนตัวเล็กวันนี้ทำเสียงหวานเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน จนผมรู้สึกเหมือนมีลมอะไรบางอย่างพัดวูบผ่านหน้า ความรู้สึกแปลกอย่างที่ไม่เคยเป็น

 

“...”

 

ฉันจะคืนให้จริงๆน้า หลังจากเงินเข้าคุณบอกคุณพ่อให้หักเงินมาให้คุณก็ได้ หรือถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันมีหลักฐานนะคะว่าขายไปแล้วจริงๆ...นะค้า

 

“ครับ” ริมฝีปากของผมเผลอขยับไปโดยที่ผมไม่ทันได้รู้ตัว

 

แต่ก็คงไม่มีอะไรเสียหายเพราะเธอก็ได้ทำทุกอย่างอย่างที่ควรทำไปแล้ว ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้นก็คงดิ้นรนจนทุกวิถีทางของเธอแล้วจริงๆ เคยที่ไหนที่เธอจะมาเอ่ยขอร้องผมขนาดนี้...

 

ขอบคุณมากนะ คุณจะเอาเงินสดมาให้ฉันหรือว่ายังไงดี น้ำเสียงออดอ้อนเมื่อครู่หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นกลับกลายเป็นน้ำเสียงปกติของเธอ ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกว่าคิ้วของผมกระตุกนิดๆ

 

“เดี๋ยวไปหาครับ ไม่เกินห้าสิบนาที” ผมยกนาฬิกาขึ้นมาเพื่อกะเวลาการเดินทางก่อนจะตอบกับเธอ

 

รอนะคะ

 

“...ครับ”

 

หลังจากวางสายผมหันหลังกลับเพื่อจะไปคืนโทรศัพท์ให้คุณภาณีที่ตอนนี้อยู่ในห้องครัว แต่ก่อนที่ผมจะได้เดินไปไหน ท่อนแขนแกร่งของใครบางคนก็มาคล้องคอผมไว้ด้วยท่าทางที่ผมคุ้นเคย 

เขาเป็นคนเดียวที่สามารถทำแบบนี้กับผมได้โดยที่ร่างกายผมไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้


“ว่าไงว่าที่รองประธานคนใหม่ วันนี้รับตำแหน่งวันแรกนี่ใช่มั้ย” บอสเอ่ยทักเสียงใส ตอนนี้เขาอยู่ในชุดกีฬาเพราะเวลานี้เป็นเวลาออกกำลังกายของเขา

 

แม้ว่าผมจะพยายามปฏิบัติตัวให้เขาเป็นเจ้านายของผมแค่ไหน แต่บอสก็ยังชอบทำตัวเป็นพี่ชายเสมอ โดยเฉพาะเวลาที่เราอยู่กันสองคน ผมรู้ว่าในสายตาเขามักจะมองผมเป็นเด็กเล็กเหมือนที่เจอกันวันแรกเสมอ

 

เขาคงลืมไปมั้งว่าตอนนั้นผมอายุไม่ถึงสิบขวบ แต่ตอนนี้ผมน่ะสามสิบแล้ว!

 

“ครับบอส”

 

“ฉลองตำแหน่งหน่อยมั้ยวันนี้ เริ่มต้นที่อาหารเช้าวันนี้เลย” บอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงในขณะที่ผมพยายามขยับตัวออกจากวงแขนของเขา

 

“ขอบคุณครับ แต่ผมว่าไม่เป็นไร”

 

“เป็นสิ คุณอย่าลืมนะว่าคุณไม่ใช่แค่เลขาหรือบอดี้การ์ดของผม ผมเป็นพี่ชายคุณนะ ต้องยินดีกับตำแหน่งใหญ่นี้สิ” บอสส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยเสียงจริงจัง

 

บอสจะมาซาบซึ้งกับตำแหน่งและพี่น้องอะไรกันวันนี้นะ...

 

“งั้นเป็นพรุ่งนี้แล้วกันครับบอส” ผมเอ่ยเสียงเรียบหลังจากที่หลุดจากการคล้องคอของเขามาได้

 

“ไม่ได้สิ...ต้องวันนี้เลย เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันมาหลายวันเลยนะ เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมเห่อเลขาใหม่จนลืมน้องชายอย่างคุณเนี่ย”

 

บอสจะรู้อะไรไหม...ว่าผมไม่ถือ

 

“แต่ผมว่า...”

 

“ไม่มีแต่ ยังไงวันนี้มื้อเช้าผมต้องได้เจอคุณที่โต๊ะอาหาร”

 

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าบอสเกิดนึกครึ้มอะไรมาเอาแต่ใจวันนี้ ปกติก็เห็นทานอาหารเช้ากับคุณภาณีโดยแทบจะลืมผมไปแล้วด้วยซ้ำ แล้วบอสก็ดันมาเลือกวันที่ผม...ไม่ว่าง

 

“บอสครับ” ผมจ้องหน้าบอสนิ่งก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูเหมือนว่าวันพุธคุณภาณีจะลาทั้งวัน...แต่งานที่โรงเรียนเธอมีแค่ช่วงเช้า แปลว่าช่วงบ่ายเธอจะว่าง”

 

“หืมม...”

 

“ถ้าบอสยังอยากจะให้ผมเคลียร์ตารางช่วงบ่ายให้ล่ะก็...”

 

“โอเค เราจะกินข้าวด้วยกันเช้าวันพรุ่งนี้” ไม่ทันพูดจบประโยค บอสก็ตกปากรับคำทันที ผมจึงยิ้มบางๆให้บอสที่มุมปากก่อนจะโค้งตัวเพื่อเป็นการบอกลาเขา

 

บอสก็พูดง่ายดีนี่...

————————————-อัพเพิ่ม———————————-

.

.

ผมใช้เวลาเกือบห้าสิบนาทีอย่างที่พูดไว้ก่อนจะมาถึงที่คอนโดคุณดา ตอนนี้เธอจะแต่งตัวพร้อมไปทำงานแล้ว หลังๆมาเธอไม่ค่อยมาสายแล้ว และไม่ค่อยมีเรื่องอะไรให้โดนหักเงินด้วย ถ้าเป็นเรื่องเงินละก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เธอมีพัฒนาการที่ไวเป็นพิเศษ


“ไหนเงินคะ” นั่นเป็นคำแรกที่เธอทักทายผม...มันน่านัก


“พาผมไปหาป้าครับ ผมจะโอนให้เขาเอง”


“งั้นเดินไปเนอะ”


หลังจากนั้นเธอก็เดินนำผมไปยังป้ายรถเมล์ที่ผมจำได้ว่าเคยมาส่งเธอตอนที่ขึ้นรถเมล์ครั้งแรก และผมก็ได้ผมกับหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังนั่งขายข้าวเหนียวไข่ปิ้งอยู่ที่ริมถนน 


“ป้าแม้นนนนน” คนตัวเล็กตะโกนเรียกป้าแม้นของเธอตั้งแต่ระยะหนึ่งร้อยเมตรด้วยน้ำเสียงร่าเริง หากแต่ผู้ถูกเรียกกลับค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆด้วยท่าทางเซื่องซึม


“ว่าไงจ๊ะหนูดา”


“หนูหาเงินได้แล้วนะ ป้าจะมีเงินใช้หนี้แล้ว” 


“ป้ารับเงินหนูไม่ได้หรอก...” เพื่อนต่างวัยของเธอเอ่ยเสียงเศร้า แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คุณดาสลดลงเลยแม้แต่น้อย


“หนูไม่ได้ให้ป้าฟรีๆนะคะ” เธอส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนป้าแม้นทำหน้าแปลกใจ


“เอ๋...”


“หนูอยากได้ที่ที่ต่างจังหวัด เลยจะขอซื้อต่างหาก” 


“หนูดา...ป้า...ป้าขอบคุณหนูจริงๆ”


นับว่าเธอมีความคิดที่ดีที่ไม่ได้จะให้เงินใครฟรีๆ เพราะนั่นอาจจะทำให้ผู้รับรู้สึกผิดได้ แต่เธอกลับเลือกใช้วิธีแลกเปลี่ยนที่ครั้งนี้เลือกได้อย่างเหมาะสม ในเมื่อป้าขายที่ให้คนอื่นไม่ได้...ก็ขายให้เธอแทน


ผมเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากซึ้งน้ำตาไหลของผู้หญิงสองคนตรงหน้า ผมไม่ได้อินกับพวกเขาจนทนมองไม่ได้ เพียงแต่ปล่อยให้ทั้งคู่มีเวลาด้วยกันเท่านั้นเอง


หลังจากที่สองคนนั้นคุยกันเป็นที่เรียบร้อย เธอตกลงกับป้าว่าจะให้ป้าไปเอาโฉนดมาให้ก่อนแล้วค่อยไปโอนกรรมสิทธิ์วันหลัง ป้าแม้นจึงรีบนั่งวินมอเตอ์ไซค์กลับไปที่บ้านเพื่อเอาโฉนดมาให้ ก่อนที่ผมจะโอนเงินให้เธอ


ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ป้าแม้นก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับโฉนดที่ดิน โดยที่ระหว่างรอ คุณดาก็ลงไปนั่งขายของแทนป้าไปพลางๆ ผมก็ได้แต่มองภาพนั้นแล้วนึกขำในใจ ไม่เคยคิดเลยว่าจะเห็นภาพแบบนี้จากคนที่เป็นคุณหนูตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบเธอ...แต่ก็เห็นไปแล้ว


“ขอบคุณคุณทั้งสองคนมากนะคะ ที่ช่วยป้า” ป้าแม้นเอ่ยขอบคุณยกให้หลังจากที่ผมโอนเงินจำนวนนั้นให้ 


“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะป้า ป้าก็ได้ใช้หนี้ หนูก็ได้ที่ดิน วินวินค่ะ” คุณดาตอบพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาหยี


“อันนี้ป้าให้หนูไปกินนะ” ป้าแม้นเอ่ยต่อพร้อมกับยื่นถุงขนมที่หน้าตาเหมือนใบตองย่างให้คุณดา ก่อนจะหันมาทางผม “ส่วนอันนี้ให้แฟนหนูดานะจ๊ะ”


หืม...


“ไม่ใช่นะคะป้า เขาไม่ใช่แฟนหนู” คนข้างกายรีบปฏิเสธออกมาทันควันแทบจะทันทีที่ป้าพูดจบด้วยซ้ำ ท่าทางของเธอทำให้ผมหลุดขำออกมาเล็กน้อย และนั่นทำให้เธอหันมามองผมด้วยสายตาขุ่นเคือง


“หัวเราะอะไร ปฏิเสธไปสิ”


“หึ”


“เอาน่าอย่าทะเลาะกัน ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่คุณคะ ชิ้นนั้นน่ะคุณดาเขาห่อเองกับมือเลยนะ”


“ป้าจำได้ด้วยเหรอคะ” คุณดาถามอย่างตื่นเต้นพร้อมกับทำตาโต ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเรียบร้อยแล้ว


“จำได้สิ มีแค่ชิ้นนี้แหละที่ป้าไม่ต้องแก้”


“โถ่...ป้าอะ" 

.

.

.

หลังจากนั้นเราทั้งสามคนก็แยกย้ายกัน โดยที่ผมไปส่งคุณดาที่โรงพยาบาล เธอบ่นเล็กน้อยเรื่องที่วันนี้เธอไปสายและต้องโดนผมหักเงิน แต่ผมแค่ยังไม่ได้บอกเธอเท่านั้นว่าวันนี้ผมยกค่าปรับให้...ถือว่าเป็นรางวัล


“อย่าลืมกินขนมที่ป้าให้มานะ อร่อยมากๆเลยนะ หาไม่ง่ายเลย” เธอกำชับกับผมก่อนลงรถพร้อมกับชี้ไปที่ขนมรูปร่างแปลกตาที่เธอบอกว่ามันคือ ‘ข้าวเหนียวปิ้ง’


“มันมีแต่แป้งนะครับ น้ำตาลเยอะ เสี่ยงเบาหวาน”


“ชิ้นนั้นฉันห่อเองเลยนะ ไม่เสี่ยงหรอกน่า” เธอขมวดคิ้วพร้อมกับทำหน้าจริงจัง...ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย


“ไปทำงานเถอะครับ” ผมตัดบทก่อนที่เธอจะสายไปมากกว่านี้ถ้าเธอยังมัวโฆษณาชวนเชื่อให้ผมกินขนมชิ้นนั้นต่อ


“ไปก็ได้ เจอกันตอนเย็นนะคะ”


“...ครับ”


ผมกลับมาที่ทำงานเกือบเก้าโมงเช้า วันนี้มีประชุมเรื่องการเปลี่ยนบอร์ดบริหารตอนสิบโมง รวมทั้งเรื่องการขึ้นเป็นรองประธานกรรมการบริหารของผมด้วย ช่วงเช้าผมจึงพอมีเวลาว่างอยู่


ระหว่างที่นั่งรอประชุม สายตาของผมก็ไปหยุดที่ขนมรูปร่างประหลาดนั่นอีกครั้ง เท่าที่เสิร์ชดูในอินเทอร์เน็ต ข้าวเหนียวปิ้ง


...ส่วนประกอบ ข้าวเหนียว น้ำตาล กะทิ อาจจะสอดไส้เผือกหรือกล้วย ที่ว่ามานั่นคาร์โบไฮเดรตล้วนๆ ย่อยออกมาได้แต่น้ำตาล น้ำตาล และไขมัน คุณค่าทางอาหารน้อยนิด กินมากๆเห็นทีจะไม่พ้นโรคเบาหวาน


แต่จู่ๆก็ดันมีเสียงใครบางคนลอยแทรกขึ้นมา...


‘ชิ้นนั้นฉันห่อเองเลยนะ ไม่เสี่ยงหรอกน่า’


แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายถึงเลขาที่นั่งอยู่หน้าห้อง


‘คุณคิมมีอะไรให้ดิฉันช่วยคะ’


“ช่วยเอาขนมในห้องไปอุ่นแล้วก็ขอชาร้อนด้วยครับ”


‘ได้ค่ะ’


“เอาชิ้นที่ห่อเบี้ยวๆแปลกๆนั่นนะครับ...”


ชิ้นเดียว...ไม่เป็นเบาหวานหรอกมั้ง


End Peter’s talk

.

.
.

Talk3 จบตอนแล้วจริงจัง ส่วนของพี่เอย รอก่อนนะคะ วันนี้ไรท์ยังไม่ได้เข้าบ้านเลยT-T

Talk2 คนเขาไม่ว่าง บอสนิเอ้อออออออ!!!
ปล. ง่วงแล้วเจ้าค่ะ ต่อสายๆอีกทีนะ

Talk อัพเท่าที่มีไปก่อนนะคะ ขอเคลียร์งานอีกแป๊บ เดี๋ยวมาปั่นนิยายต่อ เจอกันดึกๆค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.699K ครั้ง

336 ความคิดเห็น

  1. #16458 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:12
    ถถถถถถ สุดท้ายก็ใจอ่อน ยอมทานเหนียวปิ้งฝีมือคุณหนูไข่เจียว
    #16458
    0
  2. #14625 BonanzaBow (@BonanzaBow) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 19:15
    บอสขี้แกล้ง พอเป็นเรื่องคุภานีบอสยอมปล่อยเลยนะ
    #14625
    0
  3. #14195 Parichat Changtam (@plalomaheha5) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 03:54
    อ่านเรื่องนี้แล้วเมื่อยปากมากกกก ยิ้มทุกตอน! ในหัวมีแต่คำว่าน่ารักน่ารักน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ้ยชอบมากกกกกก
    #14195
    0
  4. #12485 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 02:19
    น่ารักจนอยากจะกรี๊ดดังๆ
    #12485
    0
  5. #11506 LinYumei2001 (@LinYumei2001) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:28
    คุณบอสน่ะไปไกลไกล๊เล๊ย!! ไม่ใยดีน้องดาแล้วยังจะมาขัดขวางเวลาเขาอีก เช๊อะ!!
    #11506
    0
  6. #8961 TananyaJK97 (@TananyaJK97) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:58
    โอ้ยยยยย ไมน่ารักงี้อ่ะ คุณพุธ เอ็นดู 55 มีความหาข้อมุลอีก น่ารักจนต้องอ่านไปยิ้มไป
    #8961
    0
  7. #5914 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 01:59
    น่ารักอะ ชิ้นเดียวคงไม่เป็นเบาหวานหรอก แต่คนอ่านเบาหวานขึ้นตาแล้วจ้า
    #5914
    0
  8. #5907 N'Beer (@baibua-55) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:27

    โธ่ คุณพีทททททททททท 555+

    #5907
    0
  9. #5852 jenni (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 12:37

    คุณคิม ยังไม่รู้ใจตัวเองสิน่ะ แต่คิดว่าน้องดา คือ คนที่ตัวเองต้องดูแล ต้องสอน และรู้สึกเอ็นดู ยังไม่ได้ชอบ มันเป็น ความ รู้สึกที่ค่อยๆพัฒนา ของคนจริง ไม่ใช่นิยายที่โอเวอร์ เจอปุ๊บรักปั๊บ ไรแบบนี้น่ะ รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #5852
    0
  10. #5851 benjamat45566 (@benjamat45566) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 12:32
    น่ารักกกกกกกก คุณพีทท
    #5851
    0
  11. #5850 lovewookdear (@dearwook) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:11
    น่ารักกกก
    #5850
    0
  12. #5849 viskik (@viskik) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:01
    ขำบอส
    ตอนนี้คุณพีทใจดีขึ้นนะคะ^^
    #5849
    0
  13. #5847 NawaratManhuai (@NawaratManhuai) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:42
    คิดถึงบอสกับน้องปุ๊
    #5847
    0
  14. #5845 poommy (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:18

    บอสแกล้งกันนิ

    #5845
    0
  15. #5844 pss9635 (@pss9635) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:13

    ต้องห่อบูดๆเบี้ยวใช่ไหมคะถึงจะไม่อ้วน

    #5844
    0
  16. #5843 Itsmint (@min1t) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 09:40
    น่ารักกกกกก
    #5843
    0
  17. #5842 ทองม้วน (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 07:31

    แหม คุณพีทยิ่งเลือกชิ้นเบี้ยวๆ ถ้านึกถึงคนห่อขนาดนั้นมันจะหวานกว่าที่คิดได้นะคะ ๕๕๕

    #5842
    0
  18. #5841 Amu hinamori (@pimmoon) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 06:58

    แหมมมมมมมมมมมมม

    #5841
    0
  19. #5840 Chani.p (@Binaa) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 04:13

    ไหนอาการเป็นไงเล่าให้ฟังหน่อยสิคุณพีท ใช่อาการก่อนนอนต้องได้ยินเสียงตอนเย็นต้องกินข้าวดเวยกัน แบบยั้นรึเปล่า เอ๊ะๆ เค้าเรียกเดทรึเปล่านะ หว่ายยยย อยากรู้น้องดาตกน้ำ ใจจดใจจ่อรอ แม้ว่าอาจจะอีกนาน แต่อยากอ่านตั้งแต่ตอนเรื่องน้องปุ๊แล้วกับความลับของคู่นี้...อะไรทำน้องดาเลิ่กลั่กขนาดนั้น ใช่คนชื่อพีทที่หน้าหล่อๆรึเปล่าเอ่ย/ กราบลอบพระคุณไรท์งามๆ ติดตามทุกเรื่องทุกตอนค่ะ เหนื่อยก็พักบ้างเน้อ
    #5840
    0
  20. #5839 JubJujube (@JubJujube) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:47
    น้องดาเริ่มเข้ามาหลอนคุณพีท 55555
    #5839
    0
  21. #5838 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:21
    น้องดาทำสุดฝีมือนะค้าาา
    #5838
    0
  22. #5837 fern >_ (@fernlovespk) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:06
    เขินนน
    #5837
    0
  23. #5836 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:47
    เพิ่มความหวานให้หัวใจนิดนึงคงไม่เป็นไรมั้งคะคุณพีท
    #5836
    0
  24. #5835 ๐-PuN-HuB (@o-punhub) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:35

    ความน้องอ้อนให้กิน แพ้คนอ้อนนี่นา
    #5835
    0
  25. #5834 annat2539 (@annat2539) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:34
    อุ้ย มีเลือกชิ้นเบี้ยว ๆ ด้วยอ่าา คุณพีททท
    #5834
    0