บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,122,679 Views

  • 22,210 Comments

  • 16,232 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    396,904

    Overall
    2,122,679

ตอนที่ 59 : อัพเพิ่ม EP16 ผิดหวัง...บ้างก็ได้ 5/6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3478 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

“เขาสวยมากเลยนะ ดูรวยมากด้วย เธอรู้จักเขาเหรอ” วิไลมองตามหลังลิต้าไปด้วยความสงสัย

“วิไล เธอเป็นเพื่อนฉันนะ เธอจะเห็นยัยนั่นสวยกว่าฉันไม่ได้” 

แม้ว่าฉันจะรู้ตัวแล้วว่าที่จริงลิต้าก็ดูไม่ใช่คนมีพิษภัย และฉันก็ไม่ได้เกลียดอะไรเธอมากมาย แต่เรื่องบ้างเรื่องฉันก็ยังยอมลิต้าไม่ได้อยู่ดี

“โอเค เธอสวยกว่าก็ได้ ว่าแต่ทำไมเธอไปรู้จักคนระดับนั้นได้ล่ะ” 

ฉันรู้ว่าวิไลคงสงสัยมาตั้งแต่ตอนที่คุณพีทมาหาแล้ว แล้วยังมาเจอยัยลิต้าที่แต่งตัวบอกชาวโลกว่าตัวเองรวยขนาดนี้ก็ไม่แปลกที่วิไลจะสงสัยว่าสาวโรงงานซักรีดอย่างฉันไปรู้จักคนเหล่านั้นได้ยังไง และฉันก็ไม่เคยคิดจะปิดบังอะไรใคร 

“ก็เพราะฉันสวยและรวยมากน่ะซี่” ฉันหันไปยิ้มมุมปากพร้อมกับยักไหล่สวยๆให้วิไลก่อนจะเดินไปขายไข่ปิ้งต่อ

แน่นอนว่าวิไลก็ยังคงทำหน้างงพร้อมกับยกมือขึ้นเกาศีรษะเบาๆ และไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ก็มีลูกค้ามาที่ร้าน และหลังจากนั้นเราก็ขายของกันจนไม่มีเวลามาพูดคุยเรื่องนี้อีก


หลังจากนั้นไม่นานไข่ปิ้งอีกห้าไม้ที่เหลือก็ถูกขายจนหมด ฉันกับวิไลมองหน้ากันด้วยความดีใจ เราขายของกันหมดตั้งแต่ก่อนบ่าย ความร้อนของไอแดดไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเพลียเลยแม้แต่นิด เงินสองพันกว่าบาทในถุงเก็บเงินทำให้เราเริ่มมีความหวัง ถ้าป้ายขายได้แบบนี้ทุกวันป้าคงรวยแน่ๆ

เมื่อของหมด เราก็เข็นรถกลับไปที่บ้านของป้าอีกครั้ง ตอนแรกกะว่าจะเอารถไปเก็บเพราะไม่รู้ว่าป้าจะกลับมาตอนไหน แต่เมื่อไปถึงที่บ้านก็พบว่าประตูเปิดอยู่ และป้ากำลังนั่งทำขนมอยู่ในบ้าน แต่ที่ต่างไปจากเมื่อเช้าคือใบหน้าของป้ามีรอยช้ำเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

“ป้าแม้น!” ฉันร้องเรียกป้าเสียงหลงเมื่อเห็นใบหน้าของป้าที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

ทั้งๆทที่ตั้งใจมาบอกข่าวดีกับป้า แต่สภาพป้ากลับเป็นข่าวร้ายสำหรับฉันกับวิไล ก็ไหนป้าบอกว่าพวกมันให้เวลาป้าหาเงินไงถึงวันจันทร์ไง นี่เพิ่งวันเสาร์ แล้วทำไมพวกคนใจร้ายนั่นต้องทำร้ายป้าด้วย

“กลับมากันเร็วจัง” ป้าแม้นพยายามทำเสียงให้สดใส แม้ว่าที่มุมปากของป้าจะมีรอยเลือดเปื้อนอยู่

“ทำไมเป็นแบบนี้” 

ฉันกับวิไลรีบเข้าไปดูอาการป้า แม้ว่าร่างกายจะเจ็บปวดแต่ป้าก็ยังฝืนนั่งทำขนมทั้งๆที่ตัวยังสั่นอยู่ 

“ป้าทำขนมไว้เผื่อพรุ่งนี้” ป้าแม้นพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่น แต่ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

“หนูหมายถึงทำไมเขาถึงมาทำร้ายป้าคะ ไหนบอกว่าให้เวลาหาเงินใช้หนี้ไง แล้วทำไมป้าต้องโดนทำร้าย แล้วทำไมป้าไม่แจ้งตำรวจ แล้วทำไม…”

“ดา…พอก่อน แค่นี้ป้าก็ขวัญเสียแล้ว”

วิไลร้องห้ามฉันเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มขึ้นเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ รอยแผลของป้ามันทำให้ฉันนึกโกรธคนเหล่านั้น ฉันรู้สึกว่าต่อให้เป็นหนี้ก็ไม่ควรโดนกระทำราวกับไม่ใช่มนุษย์แบบนี้ ไม่มีใครควรต้องถูกทำร้ายร่างกาย และคนเหล่านั้นควรต้องได้รับโทษตามกฎหมาย

“ป้าขอโทษนะที่ทำให้หนูต้องเป็นห่วง” ป้าแม้นหันมามองฉันพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ป้าไม่อยากให้หนูทั้งสองคนต้องมาลำบากกับป้าเลย”

“ชีวิตหนูสบายมามากแล้ว ลำบากแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ฉันตอบตามตรง ป้าไม่รู้หรอกว่าบางทีความสบายมันก็ไม่ใช่ความสุขเสมอไป “สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นคะ ป้าเล่าให้หนูฟังสิคะ หนูอาจจะช่วยป้าได้”

“ป้า…”

ฉันกับวิไลนั่งจ้องป้าอย่างกดดัน สภาพเหมือนป้ากำลังโดนเราทั้งสองคนซักประวัติอยู่กลายๆ แต่ที่ต้องทำแบบนี้เพราะฉันสัมผัสได้ว่าป้ากับลังปิดบังบางอย่างเอาไว้

“เล่ามาตั้งแต่ต้นเลยค่ะ”

“เฮ้อ…ก็ได้ๆ” ในที่สุดป้าก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่อง 

“ป้าน่ะเป็นเด็กกำพร้า โดนตากับยายเก็บมาเลี้ยง พอโตมาก็เข้ามาหาเงินในกรุงเทพเพื่อส่งกลับไปให้ตากับยาย ตอนที่ตาแกเสียแกก็ที่ดินเล็กป้าไว้เป็นมรดก แต่ที่มันไม่สวย หน้าแคบ แถมอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญ จะขายก็ยากเหลือเกิน”

ป้าแม้นย้อนอดีตไปตั้งแต่ตอนเริ่มต้น ฉันกับวิไลนั่งฟังอย่างตั้งใจจนแทบจะไม่มีใครขยับตัว ป้าแม้นเห็นพวกเรานั่งกันนิ่งก็สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเล่าต่อ

“สองปีมานี้ยายแกป่วยเป็นมะเร็ง ป้าก็ต้องหาเงินส่งกลับไปให้ทุกเดือน ได้มากได้น้อยก็ส่งให้แกเกือบหมด ป้าไม่มีลูกไม่มีหลาน มีแต่ยายที่ยังอยู่แค่คนเดียว”

“แล้วยายเขาอยู่กับใครคะ ป่วยขนาดนั้น” ฉันถาม อายุเยอะแถมเป็นมะเร็งอยู่คนเดียวไม่น่าจะไหว

“น้องสาวของป้าที่เป็นลูกแท้ๆของยายนั่นแหละ เขาดูแลอยู่  ที่บ้านนอกมันหาเงินลำบาก เราเลยต้องแบ่งหน้าที่กัน” ป้าแม้นตอบเสียงเครือ 

“เดือนก่อนหมอเขาบอกว่ามะเร็งของยายเริ่มจะลุกลาม ต้องให้ยาพิเศษ แต่ค่ายามันแพง อาการของยายแย่ลงมาก ป้าต้องรีบใช้เงิน เลยต้องไปยืมพวกมันมาก่อน”

คำว่า ‘พวกมัน’ ดึงดูดความสนใจของฉันดีได้นัก นี่แหละที่ฉันอยากรู้ว่าใครกันที่โหดร้ายใจดำกับป้าได้ขนาดนี้

“ก่อนหน้านี้ป้าแต่งงานมีสามี สามีป้าไม่เป็นคนไม่เอาไหน วันๆกินเหล้าเมายา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมป้าไปเลือกมันมา” 

น้ำเสียงของป้าเมื่อพูดถึงสามีฟังดูขมขื่นยิ่งนัก เดาว่าชีวิตคู่อาจจะไม่สวยงามเท่าไหร่ 

มันติดยาแล้วก็ไปทำงานให้คนพวกนั้น สุดท้ายก็โดนตำรวจจับเข้าคุกไป ตอนนี้ก็ยังอยู่ในคุก”

ฉันเคยได้ยินว่าชีวิตจริงของใครหลายคนมันช่างโหดร้าย…แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้

“ตอนที่ป้าต้องใช้เงินด่วน ป้าก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร ก็เลยต้องไปยืมเงินพวกมัน แม้จะรู้ว่ามันเป็นเงินสกปรก แต่ป้าก็ต้องใช้”

“มิน่าละพวกมันถึงได้โหดเหี้ยมนัก” วิไลพึมพำเบาๆ

“หัวหน้าแก็งค์มันเป็นมาเฟียที่คุมแถวนี้ เขาเป็นคนให้ป้ายืมเงิน เขาให้เวลาป้าหาเงินมาคืนถึงวันจันทร์ก็จริงแต่คนที่ซ้อมป้าน่ะเป็นพวกลูกน้อง พวกนี้มันอันธพาล มันบังคับให้ป้าช่วยมันส่งยาเพราะป้าสนิทกับตำรวจ พอป้าไม่ยอมมันก็ซ้อมป้า ป้าถึงไม่อยากให้พวกหนูมายุ่งไง”

เกลียดจริงๆพวกมาเฟีย ตัวเองเลวไม่พอ ยังจะมาบังคับคนอื่นอีก

“แจ้งความเลยดีมั้ยคะ” ฉันเสนอความเห็น คนพวกนี้ต้องให้ตำรวจจัดการ

“ไม่ได้ผลหรอก เจ้านายมันเส้นใหญ่ แจ้งความก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว มันรู้ที่อยู่น้องสาวกับยาย แถมสามีป้าที่อยู่ในคุกก็คงเดือดร้อนกันหมดทุกคน”

“แย่ๆจริงๆเลย ทำอะไรได้บ้างเนี่ย” ฉันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆด้วยความหงุดหงิด อะไรก็เส้นสาย คนตัวเล็กๆธรรมดาต้องอยู่บนโลกนี้อย่างยากเย็นต่อไปหรือไงกัน

“ทางที่ดี รีบใช้หนี้แล้วเลิกยุ่งกับพวกมันดีกว่า” วิไลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วันนี้เราขายของหมดแล้วค่ะป้า มาทำขนมสำหรับพรุ่งนี้ดีกว่า เอาให้เยอะๆเลยนะคะ พวกเราขายเก่งกันมากๆ จริงมั้ย”

พูดจบวิไลก็หันมายิ้มให้ฉัน ฉันรู้ว่าเธอกำลังพยายามจะดึงฉันออกมาจากอารมณ์โมโหนั่น และก็จริงอย่างที่วิไลว่า ในเมื่อทำอะไรพวกมันไม่ได้ ก็คงต้องหนีออกมาให้ไวที่สุด

“นั่นสิคะ พวกเราจะช่วยป้าทำขนมเอง” 

———————————อัพเพิ่ม———————————-

ตลอดบ่ายวันนั้น ฉันกับวิไลอยู่ช่วยป้าทำขนมเพิ่มสำหรับวันรุ่งขึ้น กะว่าจะทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าช่วงแรกๆป้าจะต้องสอนฉันมากหน่อย แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับคนอย่างฉันที่จะเรียนรู้อะไรใหม่ๆ 

แค่ทำใบตองแตกไปบ้างตอนห่อข้าวเหนียวปิ้ง หรือการปั้นมันและเผือกได้ขนาดไม่เท่ากัน แต่พอทำไปสักพักมันก็ดีขึ้นเอง

“ดา เราว่าไปตัดใบตองดีกว่า เราตามแก้ให้ไม่ทันแล้ว”

วิไล!!!

.
.
.
คืนนั้น

กว่าฉันจะกลับถึงคอนโดก็เกือบสามทุ่ม เนื่องจากช่วงเย็นหลังจากที่ช่วยป้าทำขนมเสร็จแล้ว วิไลชวนไปหาอะไรกินที่ตลาดนัดในซอยนั้นก่อน

 น่าแปลกที่วันนี้ทั้งๆที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันฉันกลับรู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ ทั้งๆที่สั่งเมนูโปรดเป็นข้าวไข่เจียว แต่ฉันกลับกินมันไม่ค่อยลง สงสัยจะคิดมากเรื่องป้าไปหน่อยล่ะมั้ง

ตอนนี้ฉันเดินวนเวียนไปมารอบคอมพิวเตอร์มาสี่ห้ารอบแล้ว วันนี้เป็นวันเสาร์ แถมฉันไม่ได้ไปทำงานโอที แต่ฉันกลับรู้สึกอย่างจะพิมพ์เรื่องราวในวันนี้ให้ใครบางคนอ่านอย่างบอกไม่ถูก เสียงในหัวสองฝั่งกำลังโต้เถียงกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

‘ส่งไปสิ เธอควรจะบอกให้เขารู้นะว่าป้ากำลังตกอยู่ในอันตราย’

‘อย่าเชียว นี่มันวันหยุดนะ เธอจะรบกวนเขา’

‘ช่างเขาสิ ปกติเธอก็ชอบทำตัวรบกวนคนอื่นอยู่แล้ว’

‘คิดว่าเขาจะช่วยเธอหรือไง มันไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย’

‘จะไปรู้เหรอ บางทีเขาก็ใจดีแบบคาดไม่ถึงนะ’

‘บางครั้งก็ใจร้ายแบบที่คาดไว้ด้วยเช่นกัน’

‘เชื่อฉัน พิมพ์ลงไปเดี๋ยวนี้’

‘ไม่อย่าทำ นอนดีกว่า’

‘ส่ง!’

‘ไม่ส่ง!’

“โอ้ยยยย หยุดเดี๋ยวนี้!!!”

ในที่สุดก็เป็นฉันที่ทนความคิดของตัวเองไม่ไหวถึงกรีดร้องออกมาพร้อมกับตบหน้าตัวเองแรงๆสองที เมื่อใครที่ความคิดในหัวแบ่งเป็นสองฝักสองฝ่ายมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้า กะอีแค่ส่งอีเมลทำไมฉันต้องมานั่งคิดอะไรให้วุ่นวายแบบนี้ด้วย

ทำไมต้องประหม่าขนาดนั้น

ติ๊ง!!

ไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนว่ามีอีเมลเข้าก็ดังขึ้น ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบก้มหน้าลงไปดูอีเมลที่เพิ่งเข้ามาใหม่นั้น ตั้งแต่เปิดใช้มา นอกจากอีเมลจากระบบแล้ว มันไม่มีใครส่งหาฉันหรอกนอกเสียจาก…

‘ถ้าไม่ส่งจะนอนแล้วนะ’

ถ้า ไม่ ส่ง จะ นอน แล้ว นะ

ฉันอ่านข้อความสั้นๆนั้นโดยการขยับปากแบบไม่ออกเสียง รู้สึกร้อนขึ้นมาวูบหนึ่งที่บริเวณข้างแก้ม ก่อนจะกลับสู่ภาวะปกติเมื่อตั้งสติได้ 

เขารอ…

‘ส่งๆ’

ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพราะกับว่ากลัวว่าเขาจะเข้านอนไปเสียก่อน จึงต้องใช้อีเมลสั้นๆนั้นฉุดรั้งเขาไว้…แต่ฉันต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ

‘เมลหรือโทร’

‘โทร’

อ้าวเดี๋ยวสิ ฉันตั้งใจจะพิมพ์ว่าเมล!!

ครืด…ครืดดดด

ไม่ทันแล้ว 

“เอ่อ…ฉันพิมพ์ผิด” 

ฉันรีบกดรับสายเขาก่อนจะทักทายเขาด้วยการแก้ตัวเรื่องที่พิมพ์ผิด เดี๋ยวเขาเข้าใจผิดว่าฉันอยากคุยกับเขา…ไม่ใช่ซะหน่อย

‘เอาไงครับ ให้ผมวางมั้ย’

ใช่ฉันอยากให้เขาวาง เราไม่ควรจะโทรคุยกันบ่อยจนเกินไป มันดูไม่ดี และมันอาจจะทำให้ฉันติดนิสัย จึงรีบตอบเขาไปอย่างรวดเร็วว่า

“ไม่”

คิ้วสองข้างที่ใช้เวลาเขียนมากกว่าสามสิบนาทีของฉันขมวดเข้าหากันอีกรอบ จำได้ว่าที่ตกลงกับตัวเองเมื่อวินาทีก่อนไม่ได้จะตอบแบบนี้นี่

‘งั้นว่ามาครับ’ น้ำเสียงจากปลายสายยังคงราบเรียบสม่ำเสมอ ไม่ได้บ่งบอกถึงอารมณ์เลยแม้แต่น้อย 

ในเมื่อเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็เลยตามเลยแล้วกัน

“วันนี้ฉันไปหาป้าแม้นที่บ้านมา ไปช่วยป้าหาเงินใช้หนี้” เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ฉันเริ่มเล่าเรื่องราวที่อยู่ในหัวฉันทันที

‘ครับ แล้วเป็นไงต่อ’

“ฉันไปกับวิไลด้วย เธอเป็นคนดีมากเลยนะ เธอมาช่วยป้าด้วย ป้าให้เราสองคนไปขายของ แล้ววิไลก็เก่งมากอะ”

 ฉันเริ่มตื่นเต้นกับสิ่งที่เล่ามากขึ้นเมื่อนึกถึงตอนที่ไปขายของกับวิไล จะว่าไปถ้าไม่นับเรื่องที่ป้าโดนทำร้าย วันนี้มันสนุกมากๆเลยล่ะ

‘ยังไงครับ’

“ก็ตั้งแต่เลือกทำเลเลย วิไลอะรู้ด้วยว่าที่ห้างจะคนเยอะ เธอเลยพาไปยืนขายที่นั่น แถมยังมีวิธีคุยกับลูกค้าด้วยนะ แล้วเธอก็สอนฉันเรียกลูกค้าด้วย”

‘หึ อย่าบอกนะว่าคุณไปยืนตะโกนขายของ’ น้ำเสียงของเขาถ้าฉันไม่ได้คิดไปเองเหมือนกำลังกลั้นขำ 

ไม่ใช่หรอกมั้ง ปีเตอร์ คิม เนี่ยนะ

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ทำแบบนั้นจะขายออกได้ไง แต่รู้มั้ยว่าทำไมถึงขายดีขนาดนั้น”

‘ทำไมครับ’

“แม่ค้าสวยไงล่ะ ฮ่าๆ” ฉันตอบอย่างอารมณ์ดี นอกจากฉันแล้ว วิไลก็จัดว่าเป็นคนที่หน้าตาน่ารัก ฉันจะถือว่าเธอสวยพอๆกับฉันก็ได้ ไหนๆเราก็เป็นเพื่อนกัน

‘อืม…ครับ แล้วไงต่อ’ 

แต่ดูเหมือนคู่สนทนาจะไม่เห็นด้วยกับฉันสักเท่าไหร่…เฮอะ

“ทั้งที่ตั้งใจว่าจะขายของนั้นถึงค่ำ กลายเป็นว่าเราขายหมดตั้งแต่ก่อนบ่าย เก่งมั้ยล่ะ”

‘ก็ดีครับ’ เขาตอบกลับอย่างเย็นชาจนน่าน้อยใจ แต่เรื่องที่จะเล่ามันยังมีอีกมาก ฉันจึงต้องหลับหูหลับตาแล้วไปต่อ

“แต่พอกลับมาที่บ้านป้า ก็พบว่าป้าโดนทำร้ายอีกแล้ว” น้ำเสียงของฉันสลดลงเมื่อนึกถึงใบหน้าช้ำๆของป้า “พวกเจ้าหนี้บังคับให้ป้าส่งยา ป้าไม่ทำมันก็เลยทำร้าย คุณ…ฉันสงสารป้ามากเลยอะ ทำไมพวกเขาต้องโหดร้ายขนาดนี้”

‘มาเฟียท้องที่ก็แบบนี้แหละครับ’ 

“ฉันจะช่วยป้ายังไงดี ไปแจ้งตำรวจดีมั้ยแล้วใช้เส้นคุณพ่อ” 

‘ทำเรื่องที่คุณทำได้ดีกว่าครับ เรื่องนั้นไม่ใช่หน้าที่คุณ’ เขาตอบกลับเสียงเรียบ ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย

“แล้วจะปล่อยให้ป้าเป็นแบบนี้เหรอ!” ฉันขึ้นเสียงนิดๆเพราะเริ่มรู้สึกไม่พอใจกับความเฉยชาของเขา 

‘ครับ ปล่อยไว้แบบนี้แหละ’

“ทำไมใจร้ายแบบนี้นะ” ฉันตัดพ้อเขาเล็กน้อย และคาดหวังว่าเขาจะกลับคำพูดใหม่

แต่ก็ไม่…

‘ใครบอกว่าผมใจดีครับ’

ใช่สิ ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าเขานะไม่มีหัวใจสักหน่อย ฉันหลงผิดไปเองที่คิดว่าเขายังมีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์อยู่บ้าง ฉันเข้าใจผิดไปเองว่าที่เขาเข้ามาทำดีกับฉันนิดๆหน่อยๆนั้นเพราะพี่จิ้นบอกให้เขามา ครั้งนี้มันคงอยู่นอกเหนือคำสั่งพี่จิ้นสินะ

“ขอโทษนะที่เข้าใจผิด ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้วค่ะ”

“ครับ ผมก็มีเรื่องที่ต้องไปทำเหมือน…”

ตู๊ด….!


ฉันกดวางสายทันทีโดยไม่รอให้เขาพูดจบ ว่ากันว่าคนเราจะไม่มีทางผิดหวังเลยถ้าไม่ไปคาดหวัง ฉันมันบ้าไปเองที่คิดจะไปคาดหวังอะไรกับนายปีเตอร์ คิมคนนั้น ในเมื่อพึ่งเขาไม่ได้ ก็คงต้องพึ่งตัวเองแล้วกัน 

ถึงแม้ว่าฉันจะทำอะไรมาเฟียพวกนั้นไม่ได้ แต่อย่างน้อยฉันก็ต้องช่วยป้าปลดหนี้ให้ได้ พรุ่งนี้จะขายของที่ทำเอาไว้ให้เกลี้ยงเลยคอยดูสิ
.
.

Talk2 เกือบจะดีแล้ว แต่นั่นปีเตอร์ คิมไง อย่าลืมสิ!!


Talk ตอนนี้มันรายละเอียดเยอะจริงๆ จบตอนไม่ลงซักที เดี๋ยวเจอกันอีกทีค่ำๆนะคะ รู้ว่าคิดถึงคุณพีท รอแป๊บบบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.478K ครั้ง

156 ความคิดเห็น

  1. #19175 ริยา (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 05:33

    อย่าบอกนะว่าคุณพีทรีบไปจัดการมาเฟียพวกนั้น ส่วนที่ดินป้าอยู่ๆก็ขายได้ คงไม่ใช่คุณพีทที่ติดต่อขอซื้อหรอกนะ มโนฟินๆ 555

    #19175
    0
  2. #18232 ทำไมต้องไอค่อน' (@tingerbel) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 03:12

    เดี๋ยวนี้เมลหรือโทรว่ะๆๆๆๆ

    #18232
    0
  3. #16453 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:38
    คูมพีชอ่อนโยนแพร๊บเดียว กลับสู่โหมดเดิมอีกแระ วัยรุ่นเซ็ง
    #16453
    0
  4. #12479 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 01:56
    ถถถถถถถ คุณพีทจะละมุนถึงสุดก็ไม่ได้นะคุณ
    #12479
    0
  5. #5496 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:19
    ถถถถถ

    งอนแล้ว
    #5496
    0
  6. #5212 sebasteine ciel (@s-black-butler) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 02:36
    ประโยคสั้นๆ ทำไมเขิน "ถ้าไม่ส่งจะนอนแล้วนะ" "โทร" เขินนนนนนนไปหมดแล้ว
    #5212
    0
  7. #5051 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:43
    แหมมต่างคนต่างรอกันอะแหละ อิอิ คุณพีทจะหาทางช่วยป่าวววว น้องน้อยใจละน่ะ
    #5051
    0
  8. #5050 Maumi33 (@ploymai_tp) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:08
    คุณพีทนี่มันคุณพีทจริงเลย หนูดางอนแล้วเห็นไหม๊นั้น!
    #5050
    0
  9. #5049 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:45
    แหมคุณพีทจะรีบไปหาทางช่วยป้าล่ะสิ
    #5049
    0
  10. #5048 phensirinnn (@phensirinnn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:37
    คุณพีททททท เย็นชาจริงๆเลย
    #5048
    0
  11. #5047 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:27
    ชิชะ เย็นชาเสมอต้นเสมอปลาย น้องดางอนเเล้ว รอให้ถึงเวลาน้องดาบ้างเถอะชิ
    #5047
    0
  12. #5046 BabyMee (@BabyMee) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:00
    ผิดหวังบ้างก็ได้ จริงๆด้วยยยย
    #5046
    0
  13. #5044 sai_rnr (@sai_rnr) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:40
    ชอบมากค่ะ สนุกจริงงงง อ่านแรกๆก็ไม่ไดัอะไรมาก แต่หลังๆนี่ติดมากเลยยยยย😍😍
    #5044
    1
    • #5044-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 59)
      20 มกราคม 2562 / 00:58
      ขอบคุณค่า
      #5044-1
  14. #5042 chompoojirapra (@chompoojirapra) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:43

    รอๆๆๆๆๆ
    #5042
    0
  15. #5041 Patcharin Dangnoi (@patcharin_aui) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:40

    ชอบ เรื่องนี้สนุก นางเอกบ้องๆ พระเอกก็น่ารัก ฮาดี

    #5041
    0
  16. #5040 kkkkklll44 (@kkkkklll44) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:42
    น้องดาน้อยใจเยอะๆเลย
    #5040
    0
  17. #5039 Aomjariya (@Aomjariya) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:38
    รอพี่พีท คนใจหิน แต่เราก็หลงนางมาก5555
    #5039
    0
  18. #5038 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:30
    น้องดาน้อยใจแย่เลย
    #5038
    0
  19. #5037 aappss (@ap_rachinicorn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:03
    เย็นชาจริงพ่อคุณ น้องน้อยใจแย่
    #5037
    0
  20. #5036 Hello0611 (@Hello0611) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:00
    คุณพีทเย็นชาใส่น้องงง
    #5036
    0
  21. #5035 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 17:53
    คุณพีท:(เดี๋ยวรีดสั่งไรท์ให้ผู้มาสนใจหนูดาดีมั้ย
    #5035
    0
  22. #5034 25TWO (@25TWO) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:49
    คิดว่าที่ดินอะพีทน่าจะเป็นคนซื้อนี่แหละ แต่ปากแข็งแงะ
    #5034
    0
  23. #5033 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:38
    นังคุนพีท หมั่นไส้
    #5033
    0
  24. #5032 Kwan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 14:15

    คุณพีทเย็นชาจัง น้องดาอุตส่าห์ตั้งใจเล่าให้ฟัง น้องงอนแล้ว


    ไรท์คะ: ถ้าป้าย(ป้า)ขายได้, ทั้งๆท(-ท)ที่, หาเงินไง(-ไง)ถึงวันจันทร์ไง, แกก็(+มอบ)ที่ดินเล็ก(+ให้)ป้าไว้, สามีป้าไม่(-ไม่)เป็นคน, ได้ยินบทสนท(+นา), ของ(ขอ)ให้เป็น, อย่าง(อยาก)จะพิมพ์, เพราะกับว่า(-กับว่า)กลัวว่าเขา

    #5032
    2
    • #5032-1 Kwan (จากตอนที่ 59)
      19 มกราคม 2562 / 14:25
      ขออภัยค่ะไรท์ :ได้ยินบทสนท(+นา), ของ(ขอ)ให้เป็น

      เป็นเรื่องวันสุขค่ะ มึนไปหน่อย อิอิ
      #5032-1
    • #5032-2 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 59)
      19 มกราคม 2562 / 14:26
      ขอบคุณค่า
      #5032-2
  25. #5031 yuyuyingying (@yuyuyingying) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:55
    คิดเหมือน tarayoeshi ขอคนมาจีบนู๋ดาหน่อย เอาที่สูสีพีท อยากเห็นพีทแอบร้อน
    #5031
    0
  26. #5029 tarayoeshi (@tarayoeshi) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:28
    ไรต์ขอช่วง Pete talk หน่อยฮะ ขอคนมาจีบหนูดาด้วยค่ะ อยากเห็นคนหัวร้อนนน เอาแบบพอสูสีนะไรต์ เอาให้พีทอกแตกไปเลย ไม่รู้หวังมากไปหรือปล่าว พีทยิ่งชอบหักองคนอยู่ 55555
    #5029
    1