บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,101,452 Views

  • 22,078 Comments

  • 16,347 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    375,677

    Overall
    2,101,452

ตอนที่ 56 : EP16 ผิดหวัง...บ้างก็ได้ 2/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2417 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

ฉันโบกมือลาเขาเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูรถ จากนั้นก็วิ่งกลับมายังจุดที่วิไลยืนรออยู่ วิไลมองฉันด้วยสีหน้าสงสัยอย่างปิดไม่มิดก่อนจะสลับไปมองที่ท้ายรถของคุณพีทที่กำลังขับออกไป

“ดา เธอไปรู้จักเจ้าของหรูคันนั้นได้ยังไงน่ะ” วิไลถามพร้อมกับทำหน้าทึ่ง “เขาต้องรวยมากแน่ๆ”

เจ้าของรถที่ว่าถ้าหมายถึงพี่จิ้นล่ะก็ คงรวยจนวิไลจินตนาการไม่ถึงแน่ๆ แต่ด้วยความที่ฉันขี้เกียจอธิบายอะไรให้มากความจึงตอบไปเพียงว่า

“เจ้านายฉันน่ะ”

“เอ๋…เธอมีเจ้านายด้วยเหรอ ก็เธอทำงานที่นี่” วิไลขมวดคิ้วมุ่น ความคิดในหัวตอนนี้ของเธอคงตีกันยุ่งเหยิง จับต้นชนปลายไม่ถูก

“เขาเป็นคนสั่งให้ฉันมาทำงานที่แผนกนี้น่ะ” ฉันตอบตามตรง แต่ถ้าจะให้ฉันอธิบายทุกอย่างกับวิไลตอนนี้มันคงจะยาวมากแน่ๆ “เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ เราไปกันเลยดีไหม”

“อ๋า..ก็ได้ๆ” 

วิไลพยักหน้าตามแม้ว่าจะยังงงๆ จากนั้นเราทั้งสองก็เดินไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อที่จะนั่งไปลงที่ป้ายประจำที่ฉันมักจะเจอป้าแม้น 

การเดินทางกับวิไลทำให้ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่คล่องแคล่วและหูตาไวพอสมควร เธอมักจะสังเกตผู้คนรอบกาย และทักทายคนอื่นอย่างเป็นมิตรทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน

 เธอสามารถนั่งคุยกับคุณป้าที่นั่งข้างๆกันในรถเมล์ได้ราวกับสนิทกันมาห้าปี แม้แต่คนขับรถหรือกระเป๋ารถเมล์ก็ดูเหมือนจะคุยกับเธอได้อย่างถูกคอ

อัธยาศัยดีจริงๆ

วันนี้รถไม่ติดมากนัก ทำให้ฉันใช้เวลามาถึงจุดหมายประมาณสามสิบนาทีเศษๆ จากนั้นวิไลก็จัดการสืบหาข้อมูลโดยการเดินเจ๊าะแจ๊ะไปตามร้านค้าแถบนั้น ตีสนิทกับแม่ค้าส้มตำ พี่สาวร้านกล้วยแขก หรือแม้แต่แผงล็อตเตอร์รี่ที่ตั้งอยู่ริมทาง จากนั้นก็ค่อยๆหยอกคำถามเรื่องป้าแม้นออกมาทีละน้อย

เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้ คนแถวนี้รู้จักป้าแม้นกันทั้งนั้น คงเป็นเพราะความอัธยาศัยดีและมีน้ำใจของป้าล่ะมั้ง จะว่าไปนิสัยป้าแม้นก็คล้ายๆกับวิไลอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“ป้าจ๋า ป้าพอจะรู้จักบ้านป้าแม้นไหมจ๊ะ พอดีไม่เห็นแกมาหลายวันแล้ว ฉันเป็นห่วงเลยอยากจะแวะเข้าไปดูน่ะจ้ะ”  วิไลถามคุณป้าที่นั่งขายล็อตเตอร์รี่อยู่ที่เชิงสะพานลอย

อันที่จริงเธอถามแบบนี้กับทุกคนที่เธอไปคุยด้วย และก็ได้รับตอบว่าไม่รู้แทบทุกราย จนกระทั่งเราเดินมาเจอคุณป้าคนนี้ที่กำลังทำหน้านึก

“อ๋อ นังแม้นน่ะเหรอ เดินไปข้างหน้าอีกสามซอย เลี้ยวซ้ายจะเจอตลาดนัด ให้ตรงเข้าไปอีกลึกๆเลย จนกระทั่งเจอสะพานข้ามคลอง ให้เดินข้ามไปแล้วเลี้ยวว่า มันจะมีซอยเล็กๆอยู่ตรงนั้น ถ้าจำไม่ผิด ก็บ้านหลังที่สามนับจากปากซอยเลย” คุณป้าตอบอย่างละเอียดจนเราแทบจะนึกภาพออก 

ถ้าจำไม่ผิด ตลาดนัดในซอยที่ว่าอาจจะเป็นตลาดเดียวกับที่ฉันเคยไปกับคุณพีทก่อนหน้านี้

“ขอบคุณมากนะคะป้า” ฉันและวิไลเอ่ยขอบคุณพร้อมกับ

“ไม่เป็นไรหรอก นี่ป้าก็นึกเป็นห่วงอย่างจะเข้าไปดูเหมือนกัน แต่เวลาไม่มีเลยน่ะสิ” ป้าเอ่ยต่อพร้อมกับทำหน้าเสียดาย

“เดี๋ยวพวกเราจะดูให้เองค่ะ” วิไลรับคำ ก่อนจะจูงมือฉันให้เดินไปทามที่อยู่ที่ป้าบอก 

เมื่อเราเดินถัดจากป้ายรถเมลล์นี้ไปอีกสามซอยและเลี้ยวขวาเข้าไป ก็ได้พบกับร้านอาหารมากมายที่ตอนนี้เริ่มจัดโต๊ะรอกันแล้ว เพราะครั้งนั้นมากันตอนกลางคืน ทำให้เห็นอะไรไม่ค่อยชัดนัก แต่ช่วงบ่ายๆเย็นๆนี้ทำให้ฉันสามารถเห็นรายละเอียดต่างๆภายในซอยมากขึ้น

ซอยนี้เป็นถนนตรงยาวเข้าไปทางด้านใน ทางเดินตลอดสองข้างทางส่วนใหญ่เป็นอาคารพานิชย์ที่มีร้านรวงต่างๆมาเปิดมากมาย และเมื่อเดินลึกเข้าไปจนเลยบริเวณตลาดนัดก็จะพบว่าบ้านเรือนเริ่มอยู่แออัดกันน้อยลง แต่เมื่อเดินข้ามสะพานไป กลับเหมือนอยู่ที่โลกหนึ่ง 

สภาพของชุมชนแออัดที่อยู่ริมคลอดสภาพไม่ค่อยสู้ดีนัก น้ำในคลองเปลี่ยนเป็นสีเขียวค้ำบ่งบอกถึงคุณภาพน้ำของโดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์วัด บ้านเรือนแต่ละหลังอยู่ด้วยกันอย่างไรระเบียบ ผู้คนแถวนี้มองมาที่ฉันกับวิไลราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่หลงเข้ามา  แต่วิไลก็หาได้สนใจไม่ ก่อนจะพาฉันเดินตรงดิ่งไปที่บ้านหลังที่สามนับจากปากซอย

ฉันยืนมองบ้านที่น่าจะเป็นของป้าแม้นด้วยสายตาตื่นตะลึง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ลักษณะของบ้านหลังดังกล่าวเป็นเหมือนห้องแถวเล็กๆชั้นเดียวสภาพผุพัง หลังคาเป็นสังกะสีที่มีสนิทเกาะเกรอะกรัง ผนังบ้านเป็นอิฐสีเทาที่ก่อบางๆไม่ได้ทาสี บางช่วงฝาผนังก็ถูกตีด้วยแผ่นไม้กระดานแทน 

นี่บ้านคนจริงๆเหรอเนี่ย…

“ป้าแม้น” ฉันตรงเข้าไปเคาะประตูบ้านที่ทำด้วยไม้ผุๆ พร้อมกับตะโกนเรียก “ป้าแม้นอยู่รึเปล่า”

ฉันไม่แปลกใจสักนิดถ้าป้าแม้นจะนอนป่วยอยู่ได้บ้านหลังนี้โดยที่ไม่มีใครรับรู้ ผู้คนแถวนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเวลาใส่ใจชีวิตคนอื่นมากนัก ต่างคนก็ต่างต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง บางบ้านก็มีลูกเล็กเด็กแดงห้อยโหนเต็มแขนไปหมด อาจจะไม่มีใครทันได้สังเกตป้าแม้นก็เป็นได้

“ป้าแม้น นี่ดาเองนะ” ฉันตะโกนเรียกซ้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบรับ

ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นจากข้างในตัวบ้าน เป็นสัณญาณที่ดีที่บ่งบอกว่ามีคนอยู่ข้างในนั้น และไม่นาน ประตูไม้ผุๆนั่นก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างท้วมของหญิงสูงวัยที่อยู่ภายในบ้านนั้น

ทันที่ที่มองเห็นหน้าป้าแม้นชัดๆ ฉันกับวิไลก็ถึงกับต้องเบิกตากว้างพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปาก ใบหน้าของป้ามีรอยฟกช้ำหลายจุด บางจุดเป็นสีแดงอมม่วง บางจุดเริ่มจะออกเป็นสีเขียวคล้ำ ที่มุมปากมีรอยแตกและมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ ดวงตาของป้าบวมปูด ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด เรียกได้ว่าถ้ามองผ่านๆ ฉันอาจจะจำหน้าป้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

เกิดอะไรขึ้นกับป้า แล้วใครกันที่ทำร้ายผู้หญิงมีอายุแบบนี้ได้ลง

“หนูดานี่เอง” เสียงของป้าแหบพร่าและโรยแรง จนฉันเริ่มจะน้ำตาตลอด้วยความสงสาร

วิไลผู้มีสติรีบเข้าไปพยุงป้าที่ท่าทางดูจะเดินไม่ค่อยไหวให้กลับเข้าไปนั่งในบ้าน โดยมีฉันคอยประคองอยู่ข้างๆ

“ป้ากลับเข้าไปนั่งก่อนนะจ๊ะ” วิไลบอกกับป้า

“เกิดอะไรขึ้นคะ ใครทำอะไรป้า” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่องรอยความบอบช้ำบนใบหน้าป้ามันสะเทือนอารมณ์ฉันอยู่พอสมควร มันไม่ได้เกิดจากการหกล้มแน่ๆ

“ป้าไม่เป็นไร” ป้าส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ฉัน เวลาแบบนี้ป้าก็ยังคงยิ้มให้ฉันเหมือนเดิม เหมือนกับวันที่เราเจอกันครั้งล่าสุด

“เป็นสิป้า หน้าช้ำขนาดนี้ บอกหนูมานะว่าใครทำป้า”

เป็นครั้งแรกล่ะมั้งที่ป้าหลบตาฉัน ทั้งๆที่ปกติป้าเป็นคนร่าเริงพูดจาชัดถ้อยชัดคำและสบตากับฉันเวลาที่เราคุยกันเสมอ 

“…”

“ป้าเชื่อใจหนูนะ หนูช่วยป้าได้แน่ๆ” ฉันบีบมือป้าเบาๆ ถ้าป้ามีปัญหาอะไรฉันต้องช่วยได้แน่ๆ 

“ป้าโดนพวกนักเลงมันซ้อม เพราะว่าจ่ายเงินช้า” ป้าตอบด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ก่อนหน้านี้ป้ามีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินเลยต้องไปกู้หนี้นอกระบบมา มันให้เวลาป้าสิบวันให้หาเงินที่กู้ไปหนึ่งแสนมาคืน แถมคิดดอกเบี้ยร้อยละห้าต่อวัน พอป้าหามาจ่ายไม่ทัน…มันก็ซ้อมป้า”

“ป้า…” ฉันและวิไลครางออกมาเป็นเสียงเดียวกันด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

ดอกเบี้ยร้อยละห้าต่อวัน มันจะหน้าเลือดเกินไปแล้ว

“แล้วตอนนี้หนี้ป้าเป็นเท่าไหร่” ฉันถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน บอกตามตรงว่าให้คิดเลขเองตอนนี้ก็ดูเหมือนจะคิดไม่ทันแน่ๆ

“มันคิดป้าแสนห้า ตอนนี้ป้าก็พยายามเอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีมา ขายทองที่เคยซื้อไว้แล้วก็ขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ก็ได้มาประมาณเจ็ดหมื่น” ป้าแม้นตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ที่ดวงตาทั้งสองข้างของป้ามีน้ำตามาคลออยู่

ป้าคงจำเป็นต้องใช้เงินด่วนจริงๆถึงได้ไปกู้หนี้กับนายทุนหน้าเลือดแบบนั้น ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นผู้มีอิทธิพลที่คุมพื้นที่แถบนี้อยู่

“ขาดอีกตั้งแปดหมื่นแน่ะ”

“เดี๋ยวป้าว่าจะเอาที่ดินที่ต่างจังหวัดมาขาย แล้วก็ทำงานบวกเพิ่มอีกนิดหน่อย ก็น่าจะพอดี…แต่มันให้เวลาป้าอีกแค่สามวัน”

“สามวัน”/“สามวัน!!” 

เป็นอีกครั้งที่ฉันกับวิไลพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน นี่ต้องทำงานอะไรกันถึงจะได้เงินแปดหมื่นภายในสามวัน 

หรือว่าฉันจะขอเงินคุณพ่อมาช่วยป้าดี…

“ให้หนูช่วยมั้ยคะป้า” ฉันเสนอความช่วยเหลือทันทีโดยที่ยังไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะไปหาเงินมาจากไหน 

“ไม่ๆ ป้าไม่รับเงินของหนูเด็ดขาด อย่าลำบากเพราะป้าเลย ป้าไม่สบายกายแล้ว อย่าให้ป้าต้องรู้สึกไม่สบายใจด้วยเลย” ป้าส่ายหน้าพัลวัล พร้อมกับจ้องมองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่หนูอยากช่วยนี่คะ” 

“ไม่ต้องลำบากหรอก ป้าจัดการได้” สายตาของป้าแน่วแน่มั่นคง ดูท่าแล้วป้าไม่ยอมรับเงินจากฉันง่ายๆเป็นแน่

ทั้งชีวิตฉันก็ไม่เคยจะทำอะไรเพื่อใครเลย ไม่เคยรู้ถึงความลำบากที่แท้จริงของคนอื่น แต่พอได้มาเห็นสภาพบ้านและร่างกายของป้าแล้วมันทำให้ฉันสะเทือนใจมากๆจนรู้สึกว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่าง

“ป้ารู้มั้ยป้าเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของหนูเลยนะ ถ้าป้าเป็นอะไรไปหนูจะทำยังไง…หนูก็แค่อยากช่วย” ฉันบอกความรู้สึกของฉันไปตามตรง 

“หนูดา…”

“มีอะไรที่หนูช่วยป้าบ้างได้มั้ยคะ”

“…”

“หนูก็อยากช่วยเหมือนกัน” วิไลเอ่ยขึ้นบ้าง 

“เฮ้อ…เด็กพวกนี้” ป้าส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยต่อ “งั้นก็มาช่วยป้าขายของวันเสาร์อาทิตย์นี้แล้วกัน”

ดูจากสภาพร่างกายป้าแล้วคงขายของไม่ไหวแน่ๆ ถ้าป้าไม่ยอมรับเงินจากฉัน แต่ยอมให้เราสองคนไปช่วยทำงาน ก็น่าจะเป็นการดี

“สรุปว่าวันเสาร์เราจะมาหาป้าที่นี่แต่เช้านะ จะใช้งานอะไรก็ว่ามาได้เลย” ฉันรวบรัดตัดตอนก่อนที่ป้าจะเปลี่ยนใจอีกครั้ง

อายุก็ตั้งปูนนี้แล้วแถมยังร่างกายบอบช้ำแบบนี้ ป้าจะไปทำงานไหวได้ยังไงกัน

ปังๆๆๆๆ

แต่ยังไม่ทันที่ป้าจะได้ตอบอะไร ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จังหวะการเคาะนั้นฟนักหน่วง ฟังดูไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ป้าแม้นมีสีหน้าเลิกลั่กตกใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นและผลักฉันกับวิไลให้เดินไปทางหลังบ้าน

“รีบออกไปก่อนอย่าให้พวกมันเห็น ป้าไม่อย่างให้มันตามไปรังควาญหนู” ป้าแม้นบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน

ปังๆๆๆๆ

“เปิดประตูไวๆ” เสียงแหบห้าวของเพศชายดังขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด ไม่ต้องเห็นหน้าก็พอจะจินตนาการได้ว่าหน้าตาจะถมึงทึงแค่ไหน

“ออกหลังบ้านเดินอ้อมไปทางขวา พอเจอคลองก็เดินเลียบไปจนถึงสะพานแล้วรีบข้ามฝั่งกลับไปเลยนะ” ป้าแม้นกระซิบบอกฉัน 

“แต่ป้าคะ”

“ไม่ต้องห่วงป้า รีบไป พรุ่งนี้เช้าค่อยเจอกัน”

พูดจบป้าก็ผลักฉันกับวิไลออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว เราสองคนได้แต่มองตามแผ่นหลังของป้าด้วยความเป็นห่วง แต่เพื่อไม่ให้ป้าเดือดร้อนไปมากกว่านี้ เราจึงรีบหนีไปตามทางที่ป้าบอกไว้ทันที
.
.
เย็นวันนั้นฉันกับวิไลหาอะไรกินง่ายๆในซอยนั้นเป็นมื้อเย็น เรานั่งคุยกันเรื่องปัญหาของป้าด้วยความหนักใจ ทำไมพวกกู้หนี้นอกระบบถึงได้น่ากลัวขนาดนั้น 

แล้วทำไมป้าต้องใช้เงินจำนวนมาก และที่สำคัญ แค่ยืมเงินทำไมพวกมันต้องซ้อมป้าด้วย แต่คนไม่รู้สองคนคุยกันก็ได้แต่เกิดความสงสัยมากขึ้นโดยไม่สามารถหาคำตอบได้ สุดท้ายเราก็ตัดสินใจแยกย้ายกันกลับบ้าน จากนั้นฉันจึงเดินไปส่งวิไลขึ้นรถเมล์

เพราะมีเรื่องมากมายให้คิดทำให้ฉันรู้สึกว่าเวลาของวันนี้มันเดินเร็วมาก รู้ตัวอีกทีก็ใกล้ถึงเวลาเข้านอนแล้ว เรื่องราวของป้าแม้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา ฉันอยากปรึกษาและระบายกับใครสักคน และที่ที่ฉันมักจะใช้เป็นที่ระบายจนแทบจะเป็นนิสัยก็เห็นจะเป็น...การบ้าน

เขาจะฟังฉันไหมนะ

‘คุณบอกให้ฉันเล่าให้คุณฟังทุกเรื่องใช่รึเปล่า ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องงานล่ะ ได้ไหม’

ฉันตัดสินใจส่งอีเมลไปถามเขาก่อนล่วงหน้า เพราะกลัวว่าเขาอาจจะไม่อยากฟังเรื่องอื่นๆของฉัน แต่ข้อความที่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วนั้นกลับเป็น…

‘ได้ครับ’

ฉันจำได้เรื่องข้อตกลงของเขาที่ส่งมาให้อ่านตั้งแต่วันแรก ฉันสามารถส่งการบ้านเขาได้ทั้งทางโทรเลข จดหมาย อีเมล และโทรศัพท์ แต่รู้อะไรไหม เวลาแบบนี้ฉันต้องการใครสักคนที่รับฟังฉันได้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นเขา

และวันนี้ฉันก็ไม่อยากส่งอีเมลด้วย…

‘ขอโทรหาได้ไหมคะ’

‘อีกห้านาทีจะโทรไปครับ’ .
.
.
.
Talk มาแล้วววว เอาไปยาวๆเลย ช่วงนี้ภาระกิจรุมเร้าเจ้าค่ะ เลยจะช้าๆหน่อย ขอโทษที่ให้รอทั้งวันนะคะ

ปล. เขาจะโทรคุยกันแล้ววว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.417K ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #17860 Triamphan (@Triamphan) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:49

    รีบๆโทรมานะคะ ♥️♥️♥️

    #17860
    0
  2. #16449 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:18
    ดีจัง คูมพีชเริ่มอ่อนโยนกะน้องแล้ว
    #16449
    0
  3. #12474 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 01:38
    อ่าตแล้วอบอุ่นหัวใจดีจัง
    #12474
    0
  4. #11447 Solange (@jp-patcha) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:51
    อารมณ์เหมือนแฟนจะโทรหาเลย
    #11447
    0
  5. #4871 Exoplanet (@planetss) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:08
    แค่บอกว่าจะโทรมา ก็กรี๊ดจะแย่แล้วคุณพีท น่ารักมากๆ
    #4871
    0
  6. #4735 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 02:32
    รู้นะว่าคนพี่ยุ่งๆอยู่ แต่อยากคุยกับคนน้องเหมือนกัน
    #4735
    0
  7. #4633 Warachaya_1994 (@Warachaya_1994) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 18:20
    โอ้ยอิพี่พีทเริ่มใจดีกับน้องแล้ว
    #4633
    0
  8. #4534 nichapat1110 (@nichapat1110) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:19
    คืนนี้พี่พีทจะโทรมาไหมน้อ
    #4534
    0
  9. #4532 ถุงตุง (@princerovane) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:12
    มาได้แล้วค่าาาาา
    #4532
    0
  10. #4531 sangketkij (@sangketkij) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:04
    อยากได้หนังสือมีไหมคะ
    #4531
    0
  11. #4530 ภัตตรา (@scis2or) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:28
    รอสายยยยย
    #4530
    0
  12. #4529 lovepine (@lovepine) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:26
    รออออออ
    #4529
    0
  13. #4528 Jinlian (@Jinlian) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:16
    เฮ๊ยยะ!!! เขาจะโทรคุยกันก่อนนอนด้วยอ่ะ
    #4528
    0
  14. #4527 sai_rnr (@sai_rnr) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:16
    งุ้ยยยยย
    #4527
    0
  15. #4526 ladyloly4082 (@ladyloly4082) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:12
    เเค่นี้ก็เขินได้ คุณพีทอ่ะ
    #4526
    0
  16. #4525 simdave13389 (@simdave13389) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:09

    นน่ารักน่ะคู่นี่

    #4525
    0
  17. #4524 Maithip Meeklai (@maithip) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:46
    วุ้ยยยยย งื้อออออออ เขินนนนนนนนน
    #4524
    0
  18. #4523 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:17
    รอค่ะรอคอย พี่พีท ดูแลน้องดา เป็นที่ปรึกษา ไม่เคยโทรคุยกัน เขิน
    #4523
    0
  19. #4522 5910210816 (@5910210816) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:57
    รอๆค่ะอยากให้ลงตืนนี่เลยย
    #4522
    0
  20. #4521 punaB (@punaB) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:37
    รอค่า ชอบๆ มากๆ ค่า
    #4521
    0
  21. #4520 smblue (@lui-blue) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:25

    เขาจะโทรคุยกัน ความจริงหนูดาก็มีมุมน่ารักๆอยู่เยอะน้าาา

    #4520
    0
  22. #4519 tantawann (@tantawann) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:23
    อ่านแล้วมีความอินมากค่ะ หลงรักคุณพีท❤น้องดา
    #4519
    0
  23. #4518 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:04
    ขอโทรหาได้ไหมคะ ?? ไม่ใช่ประโยคที่น้องดาถามนะ แต่เป็นประโยคที่เราถามคุณพีทอ่ะ 😬😆
    #4518
    0
  24. #4517 cinderella2 (@cinderella2) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:00
    พี่พีทโทรหาน้องเร็วๆ น้องอยากระบาย
    #4517
    0
  25. #4516 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 19:50
    คุณพีทที่ปรึกษาของน้องดา
    #4516
    0