บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,086,424 Views

  • 22,015 Comments

  • 16,395 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    360,649

    Overall
    2,086,424

ตอนที่ 53 : อัพเพิ่ม EP15 Good night 3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3189 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

บรรยากาศอาหารมื้อค่ำวันนี้ก็เงียบเหมือนอย่างที่เคยเป็น แต่ฉันกลับสัมผัสได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม ทั้งๆที่เขาก็นั่งกินนิ่งๆเงียบๆเหมือนทุกครั้ง แต่ความรู้สึกมันกลับต่างออกไป เพิ่งรู้นะว่าแค่นั่งเงียบๆของเขาก็มีหลายอารมณ์ วันนี้อารมณ์มันจะออกไปทางอึมครึมอยู่หน่อยๆ

ฉันคนพบแล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่ไร้อารมณ์หรือความรู้สึกหรอก แต่หน้านิ่งๆของเขานั่นแหละคือการแสดงอารมณ์แล้ว…

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวมาเพื่อให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้นะ…” ฉันเอ่ยขึ้นเสียงเบาโดยที่ไม่ได้มองหน้าเขา สายตาทั้งสองจ้างหลุบลงมองพื้นด้วยความรู้สึกผิด

“ครับ”

ครับเหมือนกัน ยังความหมายไม่เหมือนกันเลย

“แค่คิดว่าผู้หญิงทุกคนก็ควรจะมีสิทธิ์แต่งตัวตามที่ชอบนี่นา…แต่งแบบนี้ไม่ได้แปลว่าอ่อยซะหน่อย” 

ฉันพยายามจะอธิบายถึงสิทธิในความเป็นมนุษย์ สิทธิในร่างกายที่มันควรจะเท่าเทียมกัน และนั่นก็ทำให้เขาหันมามองฉันตรงๆอีกครั้ง

“ที่คุณพูดมันก็ถูก”

 น้ำเสียงของเขาจริงจังจนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองดูว่าเขาเห็นด้วยกับฉันจริงหรือเปล่า 

“แต่คุณห้ามสิ่งที่คนอื่นคิดได้รึเปล่าล่ะ ห้ามได้เหรอว่าเขาต้องไม่มองคุณแบบนั้น คุณห้ามได้มั้ยถ้ามีใครสักคนจะเข้ามาทำร้ายหรือทำอะไรไม่ดีสักอย่างกับคุณ”

วันนี้คงเป็นวันที่ฉันต้องบันทึกจดจำไว้เป็นประวัติศาสตร์เรื่องที่ปีเตอร์ คิมอาจจะพูดได้ยาวที่สุดในชีวิตแล้วก็ได้ แต่เรื่องที่เขาพูดทั้งหมดก็ทำให้ฉันต้องก้มหน้ายอมรับอย่างไร้หนทางต่อรอง

“ห้ามไม่ได้” ฉันรับคำด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

เขาพูดถูก มันไม่ผิดที่ฉันจะแต่งตัวยังไงก็ได้ แต่ฉันไม่สามารถห้ามความคิดที่ชั่วร้ายของผู้ชายบางคนได้เลย แต่ถึงกระนั้นมันก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้

เขาสบตาตาฉันด้วยสายตานิ่งสงบ ราวกับจะบอกว่า นั่นเป็นสิ่งที่ฉันจำต้องยอมรับ ใช่สิ แม้ว่าความคิดเราจะเท่าเทียมกันแค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าด้านกายภาพส่วนใหญ่ผู้ชายมักจะแข็งแกร่งกว่าเสมอ การทำร้ายผู้หญิงถึงได้มีข่าวให้เห็นอยู่เนืองๆ

“งั้นก็คงต้องเอาผ้าห่อตัวน่ะสิ…ก็แค่ชอบแบบนี้ แค่อยากแต่งตัวสวยๆเอง”

คุณพีทถอนหายใจออกมาเบาๆหนึ่งครั้งก่อนรวบช้อนส้อมเข้าด้วยกัน จากนั้นเขาก็กอดอกทำหน้าเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“อยากแต่งอะไรก็แต่งเถอะครับ” 

 คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกเป็นเหมือนเด็กดื้อที่ไม่ฟังเหตุผล ที่คุยกันมาเนี่ยฉันก็เข้าใจแล้วนะว่าควรจะแต่งยังไง แค่อยากเล่าความรู้สึกของฉันให้เขาฟังเท่านั้นเอง 

“ทำไมต้องประชดกันด้วย แค่เล่าให้ฟังเอง” ฉันตอบกลับด้วยสีหน้าบึ้งตึง แต่เขากลับส่ายหน้าไปมา

“เปล่า ผมไม่ได้ประชด” ดวงตาคมคู่นั่นจ้องมองมาที่ฉันอีกครั้งจนฉันรู้สึกร้อนวูบ “ผมแค่จะบอกว่า คุณอยากจะใส่แบบไหนก็ใส่ ตอนที่คุณอยู่กับผม…ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก”

“…” 

ฉันนึกย้อนไปถึงตอนที่โดนเขาจับมัดคราวนั้น รอบนั้นเขามีเสื้อสูทให้ฉันคลุมตัวตอนที่ออกไปไหนมาไหน แต่รอบนี้เขาไม่มีไม่อยากนั้นเขาคงมัดฉันไปแล้ว

 จะว่าไปเวลาอยู่กับเขาก็ไม่มีใครทำอะไรฉันได้หรอก มีแต่เขานั่นแหละที่ไม่เคยจะปราณีฉันแม้แต่น้อย แต่ว่าทำทำไมกันนะ ทำไมต้องรู้สึกดีกับคำพูดของเขาด้วย

“ใส่อะไรก็ได้เหรอ…”

“ยกเว้นเวลางานนะครับ” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบไม่ต่างจากเดิมแม้แต่นิด แต่ฉันรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ

“ทำไมรู้ทัน”

“จะไปยากอะไร” เขาตอบพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น นี่เป็นสีหน้าที่ยียวนที่สุดตั้งแต่ฉันเคยเห็นมา

พูดจบเขาก็เมินหน้าหนีฉันไปอีกครั้ง แถมยังทำท่ายกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาเพื่อเป็นการเร่งฉัน เพราะก่อนหน้านี้ฉันมัวแต่คิดมากเรื่องเขาน่ะสิเลยยังไม่ทันได้กินอะไร ในขณะที่เขานั่งกินเงียบๆจนหมดจาน

“นี่!”

“ให้เวลาอีกห้านาทีนะครับ ถ้ายังอยากเดินเล่นต่อ”

“รอก่อนสิ ใจเย็นๆ!!”

---------------------------------อัพเพิ่ม----------------------------

คำว่าเดินเล่นทำให้ฉันตาโต นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ทำแบบนั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้การเดินช็อปปิงแทบจะเป็นกิจวัตรประจำวัน ใช้เงินเหมือนโปรยเล่น 


ถามว่าตอนนี้อยากกลับไปทำแบบนั้นไหมมันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ แต่นานๆที่ได้เดินดูของ ถึงแม้จะเป็นตลาดนัด และถึงแม้ว่าจะไม่มีเงินซื้อ ฉันก็ยังอยากจะเดินอยู่ดี

 

ฉันรีบยัดเบอร์เกอร์ชิ้นโตนั้นเข้าปากให้มันเสร็จๆ จากการอยู่กับวิไลมาได้สักระยะฉันก็ได้เรียนรู้วิธีการว่ากินอย่างไรให้หมดไวที่สุด เนื่องจากงานของเรานั้น ถ้ายิ่งเสร็จไวเท่าไหร่ก็ยิ่งได้กลับเร็วเท่านั้น เพราะฉะนั้นทุกคนจึงใช้เวลาในการพักน้อยมาก เพื่อที่จะได้เลิกงานไวๆ

 

“ท่าทางที่ต้องใช้เวลาช่วยเหลือคนที่อาหารติดคอมันไม่ค่อยสวยหรอกนะครับ” 

คนตรงหน้ามองฉันแบบนิ่งๆก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ เขาไม่รู้ตัวหรือไงว่าเขานั่นแหละจะเป็นตัวการให้ฉันสำลัก


ฉันมองค้อนเขาหน่อยๆ ก่อนจะหันมาสนใจกับอาหารต่อ ด้วยความที่รู้แล้วว่าการไม่มีอาหารมันลำบากแค่ไหน หลังๆมานี้ฉันจึงไม่อยากจะกินทิ้งกินขว้างเท่าไหร่นัก แม้ว่าจะรู้สึกอิ่มมากแล้วแต่ก็ยังพยายามจะยัดมันเข้าไปต่อ

 

เบอร์เกอร์ราคาร้อยสิบเก้าบาทนี้ก็ชิ้นใหญ่เหลือเกิน!

 

“อิ่มแล้วก็พอสิครับ” เขาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

 

“ไม่เอา เสียดาย นี่ฉันกำลังเห็นคุณค่าของเงินนะ คุณควรจะชื่นชมฉัน” ฉันตอบเขาก่อนจะยัดขนมปังที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆเข้าปากด้วยความรู้สึกพะอืดพะอมหน่อยๆ

 

“ผมเชื่อแล้วว่าคุณรู้จักค่าของเงิน แต่คุณคงยังไม่รู้จักความพอดี”

 

“ไม่พอดีตรงไหน”


 ฉันขมวดคิ้วพร้อมกับจ้องมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ก็ซื้อมาแล้วก็ต้องกินให้หมดก็ถูกแล้วนี่ แถมสภาพอาหารตอนนี้ก็เละจนไม่น่าจะห่อไว้กินพรุ่งนี้ได้แล้วด้วย

 

“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง ก่อนจะเอามือเท้าค้างและจ้องมาที่ฉัน “ไม่คิดบ้างว่าถ้าคุณท้องอืด ปวดท้อง ไม่สบาย คุณจะต้องเสียเงินเพื่อไปหาหมอนะ”

 

ฉันนิ่งแล้วคิดตามที่เขาบอกอีกครั้ง...เออ ก็จริง

 

ฉับพลันมือทั้งสองก็ว่างส้อมกับมีดลงอย่างอัตโนมัติ ฉันเริ่มเห็นภาพตัวเองตอนประมาณตีสามที่จะเริ่มมีอาการอืดแน่นท้องอาหารไม่ย่อยและนอนกระสับกระส่ายอยู่คนเดียวในคอนโด อย่าว่าแต่เงินเลย แค่ลุกไปหาหมอฉันก็อาจจะไปไม่ไหว

 

ตอนนี้อาหารก็เริ่มจะจุกๆที่คอฉันอยู่รอมร่อ ขืนยัดเข้าไปอีก ถ้าไม่อ้วกออกมา ก็คงมีสภาพแบบที่เขาว่าเป็นแน่ๆ

 

“อิ่มแล้วก็ได้”

 

สุดท้ายอาหารทั้งหมดก็ลงถังไปพร้อมกับจานรองกระดาษนั่น เอาน่ะ อย่างน้อยฉันก็กินไปแล้วมากกว่าครึ่ง ชาวนาที่ปลูกข้าวสาลีมาทำเป็นขนมปังคงไม่ว่าอะไรมั้ง

 

หลังจากนั้นเราก็เดินไปที่โซนขายของ ที่ตอนนี้มีผู้คนเดินกันแน่นขนัด รู้สึกว่าตลาดนี้ยิ่งดึกคนจะยิ่งเยอะขึ้นไปอีกจนแทบจะไหล่ชนไหล่ 


ฉันหันไปมองคุณพีทเป็นเชิงถามว่าโอเคไหมที่ฉันจะเดินเข้าไป แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ผลักฉันเบาๆให้เดินไปข้างหน้าก่อนที่เขาจะเดินซ้อนเข้ามาประชิดจากด้านหลังและคอยใช้มือกันฉันออกจากอยู่คนรอบข้างอยู่เนืองๆ

 

เขาคงติดนิสัยจากตอนที่ต้องเป็นบอดี้การ์ดด้วยล่ะมั้ง...รู้สึกปลอดภัยดีจัง

 

โซนขายของนั้นมีทั้งของใช้ เสื้อผ้า ของจุกจิกน่ารัก รวมทั้งยังมีอาหารเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นพวกขนม ของกินเล่น และน้ำหวานต่างๆ

 

“กินน้ำปั่นกันมั้ย ดูน่ากินนะ” ฉันถามในขณะที่สายตาก็จ้องมองไปที่น้ำหวานน่ากินเหล่านั้นด้วยความสนใจ


“น้ำตาลเยอะ คุณจะยิ่งท้องอืด”

 

พูดจบเขาก็จับฉันหมุนตัวให้หันไปอีกทางก่อนจะผลักหลังฉันเบาๆให้เดินต่อโดยไม่ถามฉันสักคำ การไปไหนมาไหนกับเขานี่ก็ดีมันก็มี แต่ข้อเสียก็มากเช่นกัน

 

ยิ่งกว่ามากับพ่ออีก!

 

“งั้นขนมสายไหมตรงนั้นมั้ย เหมือนก้อนเมฆ น่ากินมากเลย” ฉันชี้ไปอีกทางที่มีร้านขายสายไหมที่ดูฟูนุ่มสีสันสดใส

 

“นั่นก็น้ำตาลล้วนๆครับ อยากฟันผุตอนโต?

 

หึ

 

ฉันเริ่มจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆเพื่อระบายความหงุดหงิด นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ ไหนบอกพามาเดินเล่นไง ฉันว่าที่จริงแล้วพี่จิ้นอาจจะเป็นเจ้าของตลาดนี้ ส่วนเขาก็มาเก็บเบี้ยไม่ก็สำรวจตลาดโดยให้ฉันมาเป็นเพื่อนก็เท่านั้น

 

ต้องใช่แน่ๆ

 

แต่แล้วเขาก็ให้แขนอ้อมตัวฉันจากด้านหลังไปจับแขนอีกข้างของฉันไว้ก่อนจะออกแรงลากให้ฉันเดินตามเขาไป ทำให้ท่าทางเหมือนกำลังโอบฉันอยู่กลายๆ เราใกล้กันจนลมหายใจอุ่นของเขาเฉียดผ่านใบหูของฉันไปเล็กน้อย และนั่นก็ทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ จากนั้นเขาก็พาฉันเดินไปหยุดที่หน้าร้านผลไม้

 

“กินเนื้อมาก็กินสับปะรดเข้าไปด้วย จะได้ช่วยย่อย”

 

พูดจบเขาก็สั่งสับปะรดมาให้ฉันหนึ่งชิ้นใหญ่ๆ และเมื่อแม่ค้าส่งมาให้ เขาก็ยื่นมาให้ฉันโดยไม่ถามความต้องการของฉันสักคำ แต่สายตาเขาบอกกับฉันว่า ต้องกิน

 

สับปะรดสีเหลืองฉ่ำนั้นจึงตกมาอยู่ในมือฉันแบบงงๆ และสายตาคมคู่นั่นก็ยังจ้องมองมาเพื่อดูว่าฉันจะกินมันเข้าไปเมื่อไหร่

 

“จะกินเองหรือว่ายังไง” น้ำเสียงของเขามีความขู่บังคับอยู่หน่อยๆตามสไตล์เขานั่นแหละ ฉันจึงต้องจิ้มเจ้าผลไม้สีเหลืองนั่นเข้าปากอย่างช่วยไม่ได้

 

...ก็อร่อยดีแฮะ

 

จากนั้นเราสองคนก็เริ่มเดินกันต่อคราวนี้ฉันเลิกสนใจร้านที่เป็นของกินแล้ว นอกจากจะไม่ได้กินในสิ่งที่อยาก ยังจะถูกบังคับให้กินโน่นนั่นนี่ที่เขาเห็นว่าเป็นประโยชน์อีกด้วย นี่ถ้าฉันท้องผูกเขาอาจจะบังคับให้ฉันกินผักวันละกะละมังก็ได้ ใครจะไปรู้

 

คราวนี้ฉันเลือกที่จะเดินดูไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจร้านไหนเป็นพิเศษ และแน่นอนว่าฉันไม่คิดจะหันไปถามความเห็นอะไรจากเขาด้วย ฉันกลัวเขาบังคับฉันทำอะไรอีก 


ที่ตลาดนี้มีเสื้อผ้าน่ารักมากมาย แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะซื้อ เพราะที่มีอยู่ในตู้ บางตัวฉันยังไม่เคยใส่ด้วยซ้ำ นอกจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็ยังมีงานแฮนด์เมดจุกจิกน่ารักให้เดินดูเพลินๆ

 

แต่สุดท้ายที่เห็นจะสะดุดตาที่สุดก็คงจะเป็นร้านขายสร้อยที่มีจี้รูปร่างแปลกตา ความน่ารักของสร้อยนั้นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ และก็พบว่าจี้ของสร้อยนั้นเมื่อเปิดออกมาก็จะเป็นนาฬิกาที่บอกเวลาได้จริง

 

นาฬิกาทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวันขึ้นมา หางคิ้วก็อดกระตุกไม่ได้เมื่อภาพเลขาสาวหน้าสวยของพี่จิ้นลอยขึ้นมาพร้อมกับนาฬิกาข้อมือสีเงินเรือนนั้น

 

เหอะ!!

 

คิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาดื้อๆ แม้ว่าจะรู้สึกชอบใจของที่กำลังหยิบอยู่ในมือนี้แค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ดันหมดอารมณ์ขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายฉันก็ตัดใจวางสร้อยในมือลง ก่อนจะเดินหนีออกมาจากร้านนั้นโดยไม่รอคุณพีทที่เดินมาด้วย แต่ไม่ทันที่จะได้เดินไปไหน มือหนาก็จับที่ข้อมือฉันเอาไว้ก่อนจะฉุดให้ไปอยู่ใกล้ๆเขาเหมือนเดิม

 

“ก็บอกให้อยู่ใกล้ๆไงครับ”

 

“ก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วอะ” ฉันตอบเขาไปตามตรง เห็นนาฬิกาแล้วหงุดหงิด ไม่รู้ทำไม

 

“ไหนบอกไม่มีนาฬิกาไง” เขาถามพร้อมกับหยิบสร้อยที่ฉันเพิ่งวางขึ้นมา “ตอนแรกก็เห็นเหมือนจะชอบ”

 

“ไม่ชอบแล้ว ไม่ชอบนาฬิกา ยิ่งคนที่มีนาฬิกาเยอะๆแล้วเอาไปให้เพื่อนยิ่งไม่ชอบไปใหญ่” ฉันตอบพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา แต่คนตรงหน้ากลับหลุดขำออกมา

 

“ถ้าคุณหมายถึงนาฬิกาที่ผมให้ปุ๊ยืม...นั่นไม่ใช่ของผม แต่เป็นของที่บอสให้กับทุกคนไว้ เพราะมันบอกเวลาได้เที่ยงตรงมาก ช่วงนี้เขาต้องทำหน้าที่แทนผม ผมเลยคิดว่าเขาคงต้องใช้” เขาอธิบายในขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่สร้อยในมือ

 

ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ากำลังเป็นอะไร แล้วทำไมต้องรู้สึกสบายใจหลังจากที่ได้ฟังเขาเล่าด้วย...

 

“แต่ผมว่าสร้อยนี้เหมาะกับคุณนะ”

 

“มันสวยใช่มั้ย”

 

“คุณจะได้ตรงเวลาไง”

 

ไอ้()*^&$#%$@%^&^(*&

 

หลังจากหลอกด่าฉันเป็นที่เรียบร้อย เขาก็หันไปจ่ายเงินให้กับแม่ค้า ก่อนจะยื่นนาฬิกานั่นมาให้ฉันด้วยท่าทางเฉยชา ปกติถ้ามีใครสักคนซื้อของให้ฉันควรจะดีใจหรือซาบซึ้งใจมากกว่านี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหมั่นไส้แทน

 

“หลังจากนี้ถ้าคุณสาย ปรับนาทีละห้าบาท”

 

“ไม่เอาได้มั้ยนาฬิกานั้นน่ะ”

 

ค่าปรับที่เขาพูดมารวมๆแล้วมันอาจจะแพงกว่านาฬิกานั่นหลายเท่า แต่คนเผด็จการอย่างเขามีหรือจะฟัง แทนที่เขาจะเก็บของกลับไป เขากลับเอาสร้อยนั้นมาคล้องคอฉันทันที

 

“ให้แล้วไม่รับคืนครับ!

Image result for jinyoung

.
.
.

Talk 2 มาแล้วว ดึกหน่อยน้า
น้องปุ๊นาฬิกายืมเพื่อนมานี่เอง อิอิ ตอนนี้คืนแล้วน้า มีเป็นของตัวเองแล้ว
ปล. น้องปุ๊นะจ๊ะ อย่าอ่านผิดเป็นชื่ออื่น ฮ่าๆๆ
ปล2. พี่เอยอัพพรุ่งนี้น้า

Talk เจอกันอีกทีค่ำๆถึงดึกนะคะ
รอก่อนนะ ใจเย็นๆ (เสียงน้องดา) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.189K ครั้ง

206 ความคิดเห็น

  1. #17852 TunyaDoungdet (@TunyaDoungdet) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:15
    แหมมมมมมมม
    อยากให้ก็บอกคูมพีชช
    #17852
    0
  2. #16753 sumanasin (@sumanasin) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:10
    คุณพีทอ่ะ...สไตล์เรียบหรูดูเกินเลยนะคะ 555
    #16753
    0
  3. #16445 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:02
    ว๊ายๆๆ ถัดจากปิ่นโต ก็เป็นสร้อยนาฬิกา แอบหวานเหมือนกัเนอะคูมพีชชชชช
    #16445
    0
  4. #14613 BonanzaBow (@BonanzaBow) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 17:31
    ก็บอสซื้อให้ปุ๊ใหม่แล้วนี่
    #14613
    0
  5. #12471 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 01:21
    ก็จะน่ารักๆตามสไตล์คุณพีทเนอะ คือดีอ่ะ ส่วนน้องก็ประชดเก่งงง อ่านแล้วแอบสะดุ้งเลิ่กลั่กเลยนะ คุ้นๆปย.ยังไงชอบกล555555555
    #12471
    0
  6. #11446 Solange (@jp-patcha) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:38
    เขิลมากก
    #11446
    0
  7. #8955 TananyaJK97 (@TananyaJK97) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33
    น่ารักกกก 55
    #8955
    0
  8. #6434 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:27
    ให้เพื่อนยืนนาฬิกาแล้วอย่าลืมทวงคืนนะคะ5555555
    #6434
    0
  9. #5491 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:50
    ให้เพื่อนยืมนาฬิกา 555
    #5491
    0
  10. #4864 Exoplanet (@planetss) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:35
    อ่านแล้วฮา555 ความน่ารักในแบบของคุณพีท น้องดาก็นะ..หึงเขาแล้วไม่รู้ตัวอีก
    #4864
    0
  11. #4732 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 02:15
    ผเด็จการเก่งงงงง
    #4732
    0
  12. #4191 Variables (@ZeletSaiPan) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 02:04
    นาฬิกาให้เพื่อนยืมมมม กลัวนิยายปลิวเลยค่ะ 555555
    #4191
    0
  13. #4150 natty2338 (@natty2338) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:13
    ใส่คอให้หน่อยได้ไหม สร้อยนาฬิกา
    โอ๊ยยยยฟินนนน
    #4150
    0
  14. #4136 aomtiptanya (@0839241636) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:09
    คุณพีททททททททื
    #4136
    0
  15. #4133 Finrada (@f13082559) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:31

    น้องปุ๊ค่ะไรท์ ไม่อ่านผิดเป็นชื่ออื่นแน่นอนค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

    #4133
    0
  16. #4132 u.under (@venuzz86) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:29
    ดุอ่ะ แต่น่ารักนะ อิอิ
    #4132
    0
  17. #4131 Bowbababa (@snsdgz) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:10
    ดุจี๊งงงงงงงง ยิ่งกว่าพ่อจริงค่ะ 55555
    #4131
    0
  18. #4130 Chanida_ek (@Chanida_ek) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:06
    คุณพีทน่ารักจังเลย หมั่นเขี้ยววว
    #4130
    0
  19. #4129 mielovekie (@mielovekie) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:03

    คุณพีทรู้ทันตลอด คิดไรอยู่อ่ะ 555+
    #4129
    0
  20. #4128 Jenny (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:49

    รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #4128
    0
  21. #4127 Kwan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:23

    ดีจังมีบอดี้การ์ดเดินตลาดด้วย ปีเตอร์ คิมทำเกินหน้าที่ไปป่าวคะ อิอิ


    ไรท์คะ: ฉันคน(ค้น)พบแล้วว่า, สายตาทั้งสองจ้าง(ข้าง), เขาสบตาตา(-ตา)ฉัน, ดวงตาคมคู่นั่น(นั้น), ไม่อยาก(อย่าง)นั้น, ไม่เคยจะปราณี(นี)..แต่ว่าทำ(-ทำ)ทำไม, มือทั้งสองก็ว่าง(วาง)ส้อมกับมีด, สายตาคมคู่นั่น(นั้น)



    #4127
    0
  22. #4126 Yuii23 (@Yuii23) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:12
    คุณพีทททท วันละร้อยแทบจะไม่พอใช้ มาสายนาทีละ 5 บาท บ้าไปแล้ว 5555
    #4126
    0
  23. #4125 pupay123 (@pupay123) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 17:11
    ดีนะเพื่อนยังไม่ตาย คืนได้ๆ
    #4125
    0
  24. #4124 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 16:59
    นี่คือรอทุกฉากที่ดาไปโผล่ในปุ๊5555
    #4124
    0
  25. #4123 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 16:58
    ไรท์คะ คุกนะนั่น5555
    #4123
    0