บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 877,096 Views

  • 8,158 Comments

  • 12,490 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    240,120

    Overall
    877,096

ตอนที่ 47 : EP14 Bad day 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1934 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

ฉันไม่ได้มองว่าเขาทำหน้ายังไง พูดจบฉันก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อหยิบโน้ตบุ๊ค และเมื่อออกมาก็พบว่าเขาเดินนำไปทางห้องประชุมแล้ว...จะรอกันสักนิดก็ไม่

 

ฉันเร่งฝีเท้าเพื่อตามเขาให้ทัน แม้ว่าจะไปอยากเดินด้วย แต่ก็ต้องขอสารภาพตามตรงว่าการประชุมใหญ่ครั้งนี้ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย ผู้คนจำนวนมากและส่วนมากเป็นคนที่มีความสำคัญกับบริษัททั้งนั้น แต่ละคนมีสีหน้าคร่ำเคร่ง 


อีกอย่างฉันไม่เคยร่วมงานกับคนอื่นมาก่อน คุณพีทจึงกลายเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของฉันไปโดยปริยาย

 

ห้องประชุมนั้นมีขนาดใหญ่พอสมควร กลางห้องจะมีโต๊ะรูปวงรีซึ่งเป็นตำแหน่งของทีมบริหารทั้งหมด รอบนอกโต๊ะก็จะมีเก้าอี้มาซ้อนอีกที ซึ่งลำดับความสำคัญของเจ้าของเก้าอี้ก็จะลดหลั่นกันลงมา จะเห็นได้ว่าพี่จิ้นกับคุณพ่อนั่งอยู่ข้างกันที่บริเวณหัวโต๊ะ ถัดจากพี่จิ้นเป็นแม่เลขาหน้าสวยนั่น ต่อมาเป็นคุณพีทและที่ว่างอีกหนึ่งที่

 

เขาส่งสายตาให้ฉันเข้าไปนั่งข้างๆตรงที่ว่างนั้น แม้ว่าอยากจะพยศ แต่ฉันก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลา

 

ตลอดการประชุมที่แสนยาวนานนั้น ฉันได้แต่นั่งเงียบ ฟังข้อมูลที่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่โดยที่คนข้างๆก็ไม่ได้คิดจะหันมาอธิบายสักนิด ฉันเห็นเขาหันไปกระซิบกับแม่เลขาคนสวยของพี่จิ้นเป็นระยะ แต่บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาหมั่นไส้ใครทั้งนั้น 


การประชุมที่เคร่งเครียดทำให้ฉันมึนหัวอยู่หน่อยๆ และเพื่อรักษาหน้าคุณพ่อ ฉันจะมานั่งหาวหรือนั่งหลับตรงนี้ก็ไม่ได้ แม้ในหัวจะมืดแปดด้านแต่ฉันก็ต้องทำหน้าเหมือนเข้าใจเอาไว้ก่อน

 

การประชุมดำเนินไปเรื่อยๆอย่างยาวนาน แม้แต่กินข้าวก็ต้องนั่งกินกันในห้องประชุม ฉันพยายามคิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยก็มีอาหารให้กินฟรีๆตั้งหนึ่งมื้อ

 

“ผมคิดว่าบางทีเราอาจจะต้องเปิดประมูลหาแล็บที่ถูกกว่านี้นะครับ” 


ใครสักคนเปิดประเด็นขึ้นมาหลังจากเห็นข้อมูลตัวเลขมากมายที่นำเสนอไปก่อนหน้านี้ คำว่าแล็บที่คุ้นหูทำให้ฉันรู้สึกมีส่วนร่วมในการประชุมนี้ขึ้นมาหน่อย

 

“ผมขอเสนอให้เรามีแล็บเป็นของตัวเอง แทนที่เราจะเสียเงินส่วนนี้ไป เรามาทำกำไรจากจุดนี้ดีกว่า นอกจากจะรับตรวจให้โรงพยาบาลของเราแล้ว เรายังรับตรวจจากที่อื่นได้ด้วย” 


เป็นเสียงคุณพ่อที่พูดขึ้นมา สมองเล็กๆของฉันเริ่มจะปะติปะต่อเรื่องราวได้แล้วว่าทำไมคุณพีทถึงให้ฉันหาข้อมูลแล็บมากมายแบบนั้น

 

เสียงฮือฮาจากคณะกรรมการและผู้ถือหุ้นหลายคนดังขึ้นราวกับเรื่องที่พูดนี้เป็นเรื่องใหม่มาก แสดงว่าก่อนหน้านี้ยังไม่มีใครคิดเรื่องนี้มาก่อนสินะ ก่อนหน้าที่เท่าที่นั่งฟังมาเหมือนว่าเราจะผูกขาดกับแล็บแห่งหนึ่งที่เดียวเลย

 

“แต่ผมว่าการจะเริ่มต้นตั้งแล็บใหม่มันค่อนข้างยุ่งยากและใช้เวลานะครับ” คนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งรองประธานแย้งขึ้น

 

“ครับ ตั้งใหม่มันยุ่งยาก” คุณพีทที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้าง “ผมว่าเราเทคโอเวอร์บริษัทแล็บไปเลยน่าจะง่ายกว่า”

 

หลายเสียงในที่ประชุมเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย แววตาหลายคนส่องประกายความชื่นชมเขาอยู่ไม่น้อย แม้แต่ฉันก็อดเห็นด้วยกับความคิดของเขาไม่ได้

 

“คุณพอจะมีข้อมูลสำหรับเรื่องนี้มั้ยคะ” กรรมการซักคนถามขึ้น

 

“มีครับ” เขาตอบก่อนจะหันมากระซิบกับฉัน

 

“เอาคอมไปต่อตรงนั้น แล้วคุณเปิดสไลด์ให้ผม” เขาบอกพร้อมกับส่งสายตาให้ฉันเดินไปที่บริเวณโต๊ะหน้าเวที

 

ฉันสบตาเขาเล็กน้อย วูบหนึ่งที่ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมา เหงื่อในมือชุ่มไปหมด ริมฝีปากก็แห้งผากจนต้องเผลอเลีย และเหมือนเขาจะรับรู้ถึงความรู้สึกของฉันได้

 

“ง่ายกว่ารีดผ้าตั้งเยอะ...”

 

รีดผ้าง่ายกว่าตั้งเยอะ!!

 

เพื่อไม่ให้เสียเวลาสุดท้ายฉันก็ละสายตาจากเขาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะนั้นก่อนจะยื่นมือไปหยิบสายสีดำที่วางรออยู่ตรงหน้ามาต่อกับคอมพิวเตอร์จากนั้นก็เปิดไฟล์นำเสนอที่ฉันเตรียมมากับมือขึ้นมา

 

คุณพีทเดินขึ้นไปที่หน้าเวทีซึ่งด้านหลังมีจอภาพขนาดใหญ่อยู่ บนนั้นแสดงภาพข้อมูลที่ฉันเตรียมมา ราวกับเขาจดจำข้อมูลเหล่านั้นมาเป็นอย่างดี เขานำเสนอได้คล่องแคล่วและแม่นยำ โดยมีฉันคอยควบคุมไฟล์ที่กำลังฉายบนจอนั่นให้ น่าแปลกที่เราทำงานเข้ากันได้ดีราวกับซ้อมกันมา

 

สีหน้าของผู้เข้าประชุมหลายท่านแสดงถึงความชื่นชมคุณพีทอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ปกติเขาไม่ค่อยพูดอะไรมาก แต่พอถึงเวลาเขากลับพูดจาได้ฉะฉาน ชัดเจน และน่าฟัง เห็นได้ชัดว่าหลายๆคนในห้องนี้เริ่มคล้อยตามกับการที่เราจะซื้อแล็บมาเป็นของตัวเอง

 

เมื่อนำเสนอเสร็จ เราก็กลับมานั่งที่อีกครั้ง มือของฉันเย็นและชื้น แถมยังสั่นไม่หยุดจนต้องบีบมือตัวเองไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันต้องทำอะไรเป็นการเป็นงานแบบนี้

 

ฉันแอบเห็นแวบหนึ่งที่คุณพ่อส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างภาคภูมิใจที่ฉันได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆในงานวันนี้...ก็ดีเหมือนกันแฮะ

 

หลังจากนั้นการประชุมก็ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ สมองของฉันเริ่มเบลอจากการรับข้อมูลมากมาย ไม่รู้ว่าคุณพ่อกับพี่จิ้นทนนั่งประชุมแบบนี้บ่อยๆกันได้ยังไง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าเงินที่คุณพ่อหามาได้นั้นมันไม่ง่ายเลย แค่นั่งประชุมยังยากขนาดนี้

 

เมื่อออกมาจากห้องประชุม ฉันสบตากับแม่เลขาของพี่จิ้นด้วยสายตาเหนื่อยล้า เราสื่อสารกันทางสายตาว่าขอสงบศึกกันชั่วคราว ฉันไม่มีแรงตอแยกับเธอแล้ว และดูท่าเธอก็จะคงไม่ต่างกัน

 

“ผมคงไปส่งคุณไม่ได้ วันนี้ผมมีเรื่องต้องจัดการต่อ” คุณพีทเอ่ยขณะที่ฉันกำลังเดินไปหาเขา

 

จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในทะเลทรายแล้วเห็นโอเอซิสอยู่ตรงหน้า แล้วจู่ๆโอเอซิสที่ว่านั่นก็หายไปเสียเฉยๆ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคาดหวังอะไรอยู่ แต่ความผิดหวังแปลกๆนี่มันคืออะไรกัน

 

“อ้อ...ค่ะ”

 

เวลาตอนนี้ก็เกือบห้าโมงเย็น ถามว่ารถเมล์ยังมีมั้ย ก็มีแหละ...รถเมล์ก็ได้

 

ฉันแวะเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเดินทางกลับ ไม่รู้ว่านั่งรถเมล์จะนานแค่ไหน ขืนรอไปเข้าที่คอนโด กว่าจะถึงก็อาจจะเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบได้ เข้าห้องน้ำไว้ล่วงหน้าเลยน่าจะดีกว่า

 

ระหว่างที่อยู่ในห้องน้ำ ฉันก็ได้ยินเสียงพนักงานข้างนอกคุยกัน

 

“ประชุมวันนี้เครียดมากเลยเนอะ”

 

อือ เห็นด้วย...ฉันตอบพวกเธอไปในใจ

 

“จริง เครียดมาก แต่แบบคุณปีเตอร์ คิมอะแก เยียวยาจิตใจฉัน อยากให้มีประชุมแบบนี้บ่อยๆ” ประโยคถัดมาพนักงานทำให้ฉันต้องกลั้นขำ ปีเตอร์ คิมเนี่ยนะเยียวยาจิตใจ

 

หึ พวกเธอไม่รู้อะไรซะแล้ว

 

“จริงแก ตอนที่เขาพรีเซ้นนะ ฉันอยากจะวิ่งเข้าไปกรี๊ดที่ขอบเวที”

 

“เสียอย่างเดียว ไม่รู้เขาจะหิ้วยัยคุณหนูดานั่นขึ้นไปด้วยทำไม ไร้ประโยชน์มาก”

 

ไร้ประโยชน์...

 

“ใช่ คือขึ้นไปเปิดสไลด์แค่นั้นน่ะนะ ฉันว่าเขาคงอยากช่วยให้เธอดูมีหน้าที่อะไรทำบ้าง ก็เธอเป็นลูกสาวท่านประธานนี่”

 

ลูกสาวท่านประธาน...

 

“เขาก็คงอยากอวยล่ะมั้ง แต่ทำอะไรไม่เป็นก็เลยได้แค่ยืนเปิดสไลด์”

 

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงจะเปิดประตูออกไปแล้วด่ากราดพนักงานทั้งสองคนนั้นอย่างไม่ไว้หน้า แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ฉันกลับไม่มีแรงแม้แต่จะบิดกลอนประตู ได้แต่ยืนฟังพวกเธออย่างเงียบๆ และรอให้พวกเธอจากไป และทิ้งไว้เพียงเสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู

 

คุณหนู...ลูกสานท่านประธาน...ไร้ประโยชน์...

.

.

.

Talk น้องดาของไรท์...ดิ่งไปให้สุดลูก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.934K ครั้ง

112 ความคิดเห็น

  1. #4860 Exoplanet (@planetss) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:38
    สงสารมากน้องดามาก แต่อดทนไว้นะ
    #4860
    0
  2. #4726 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:53
    น้องโตขึ้นเยอะเลยนะ อย่าสนใจๆๆๆ
    #4726
    0
  3. #3738 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:54
    โธ่ววววว น้องดาลูกกกกก เข้มเเข็งไว้นะ ฮึบไว้ๆ สู้ๆ
    #3738
    1
    • #3738-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 47)
      8 มกราคม 2562 / 01:55
      กรี๊ดดดด จะอ่านทันแล้ววว
      #3738-1
  4. #3673 Nouliming (@Nouliming) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:10
    รับให้ไหวนะน้องดา สู้ๆๆ
    #3673
    0
  5. #3595 ramiploy-26 (@ramiploy-26) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:11
    ฮือออออ
    #3595
    0
  6. #3303 SOKABAZO (@SOKABAZO) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 03:44

    สงสารน้องน้อย
    #3303
    0
  7. #3302 yuyuyingying (@yuyuyingying) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 02:06
    กำลังเป็นบ้าติดน้องดา แบบมากมาก มาดูวันละหลายครั้ง
    #3302
    1
    • #3302-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 47)
      6 มกราคม 2562 / 02:17
      ตื่นเช้ามาอ่านนะคะ ไรท์มาช้าค่ะวันนี้
      #3302-1
  8. #3301 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 00:14
    ดีๆ โดนซะบ้างจะได้โตขึ้น
    #3301
    0
  9. #3300 ladylukgad (@ladylukgad) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:36
    เอ็นดูน้องดามากกกกก คุณปีเตอร์คะ เอาไข่เจียวมาโอ๋น้องหน่อยยยยยยย
    #3300
    0
  10. #3299 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:18
    ดิ่งลงไปให้สุด ก็ต้องพุ่งขึ้นมาให้สุดเหมือนกันนะน้องดา
    #3299
    0
  11. #3298 Jenny (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:45

    น่าสงสารนางเหมือนกันน่ะ เกิดมารวย ไม่เคยทำอะไรเลยอีก ขนาดเก่งยังโดนสบประมาทเล้ยยย

    #3298
    0
  12. #3297 Milkcoolcool (@Milkcoolcool) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:02
    ในที่สุดหนูลูก จะคิดได้แล้วกี้สหน่องดาลูกหนูจะเป็นคนใหม่แล้วใช่มั้ยลูก
    #3297
    0
  13. #3296 mindiek (@mindiek) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:27
    ปลอบน้องดาหน่อยยย
    #3296
    0
  14. #3295 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:17
    ดาสู้ๆนาาาา
    #3295
    0
  15. #3294 Warachaya_1994 (@Warachaya_1994) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:04
    น้ำตาจิไหล....น้องดาสู้ๆค่ะ...epนี้....ทีมน้องดา
    #3294
    0
  16. #3293 phensirinnn (@phensirinnn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:33
    น้องดาาาาสู้ๆนะลูกกกก ฮือออ ใจบางง
    #3293
    0
  17. #3291 sunnam (@sunnam) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:19
    น้องดาสู้ๆ ตอนนี้ดีกว่าแต่ก่อนมากแล้ว สู้เข้าไว้
    #3291
    0
  18. #3290 pipenoy (@pipenoy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:06
    ประชุมเสร็จให้กลับบ้านเอง เย็นนี้คุณพีทต้องมากินข้าวกับน้องดาแน่นอน
    #3290
    0
  19. #3289 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 18:57
    น้องดา จะแปลงร่างแล้ว สู้ๆ นะลูกกก
    #3289
    0
  20. #3288 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:37
    น้องดาไม่ต้อง

    เดี๋ยวอิรีดคนนี้จะทะลุไปตบมันให้เอง .ถกแขนเสื้อ
    #3288
    1
  21. #3287 Yuii23 (@Yuii23) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:32
    จ้าาา พวกมีประโยชน์วันๆไม่ทำอะไร นินทาน้องดา ตบมะจะได้จบ 555
    #3287
    0
  22. #3285 rukkeeiz4772 (@rukkeeiz4772) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 15:34

    สงสารน้องดาาาา

    #3285
    0
  23. #3284 Chani.p (@Binaa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 14:14
    โอ๊ยยยย หนูลูก สู้ๆนะหนูฮืออออเอ็นดู
    #3284
    0
  24. #3283 Pople (@chaokaew) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 13:42
    เชื่อแล้วว่าเป็นวันที่แย่จริงๆ ดาว์นไปอีกจ้ะ
    #3283
    0
  25. #3282 BonitaCat (@BonitaCat) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 13:20

    เอ็นดูน้องดาเถอะ


    #3282
    0