บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,101,371 Views

  • 22,078 Comments

  • 16,347 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    375,596

    Overall
    2,101,371

ตอนที่ 43 : EP13 ความเคยชิน 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2219 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

อาหารมื้อกลางวันผ่านไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากวันนี้งานผ้าที่ต้องรีดของเราเยอะมาก เพื่อที่จะจบงานให้ทันบ่ายสามทำให้วันนี้เรามีเวลาพักกันไม่มากนัก 

หลังจากนั้นช่วงบ่ายเราก็ลุยงานกันเต็มที่ วันหยุดสองวันทำให้สกิลการรีดผ้าของฉันตกลงไปเล็กน้อย ต้องให้วิไลมาช่วยฟื้นฟูใหม่อยู่บ้าง แต่ช่วงบ่ายการทำงานของฉันก็ราบรื่นมากขึ้น

เมื่อเสร็จจากงานรีดผ้า วันนี้คุณไพลินแจ้งว่าคุณพีทจะมารับฉันตอนเลิกงาน ทำให้แทนที่ฉันจะต้องไปขึ้นรถเมลล์ ก็แค่ไปยืนรอรถที่ประจำแทน 

แต่รู้อะไรไหม ปิ่นโตเจ้าปัญหาเนี่ยกลับทำให้ฉันรู้สึกประหม่าที่ต้องถือมันขึ้นไปบนรถของเขา เจ้าของตัวจริงของแกไงเจ้าปิ่น!

“ปิ่นโตใช้ดีไหม” คำทักทายแรกจากเขาเมื่อฉันก้าวเท้าขึ้นไปบนรถทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงเจ้าปิ่นโตสีเงินนั้นให้พ้นๆสายตาเขาไป

จะถามทำไมเนี่ย

“กะ…ก็ดี” ฉันตอบไปแบบติดๆขัดๆ

“หืม ก็ดีครับ” 

โชคดีที่เขายอมจบบทสนทนาเพียงแค่นั้น หลังจากนั้นในรถก็เข้าสู่ความเงียบ ในขณะที่ฉันนั่งตัวเกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกประหลาดทำให้ฉันต้องทำตัวประหลาดไปด้วย

ฉันพยายามไม่สนใจเขาด้วยการมองเรื่อยเปื่อยออกไปนอกรถ ช่วงบ่ายวันจันทร์มีรถและผู้คนมากมายขวักไขว่กันอยู่บนท้องถนน 

สายตาของฉันพลันไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มของบริษัทที่อยู่ติดกับตึกของเอกเวชกรุ๊ป เธอกำลังถือแก้วกาแฟและเดินเข้าไปในตึกนั้นพร้อมกับเพื่อนๆอีกสองคน

มิ้นนี่นา เพิ่งรู้ว่ามิ้นทำงานแถวนี้

แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้เปิดกระจกทักทาย รถก็เลี้ยวเข้าที่จอดรถภายในตัวอาคารเสียแล้ว ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเธอแทน

‘มิ้น ฉันเห็นเธออยู่แถวๆบริษัทคุณพ่อ’ 
‘ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอทำงานแถวนี้ ฉันก็อยู่แถวนี้เหมือนกัน แต่ฉันเลิกทำงานดึกหน่อยนะ บางทีเราอาจจะได้เจอกันถ้าเธอว่าง’

ฉันนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งเพื่อรอการตอบกลับของเพื่อน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอคงไม่ได้เปิดโทรศัพท์ดูมั้ง ปกติมิ้นก็ไม่ใช่คนติดโทรศัพท์สักเท่าไหร่

คิดได้ดังนั้นฉันจึงละสายตาจากหน้าจอ ก่อนจะค้นพบว่าตอนนี้รถจอดสนิทแล้วและมีใครบางคนยืนส่งสายตาเย็นๆมาให้ฉันจากด้านนอกตัวรถ

ตายจริง ฉันลืมเขาเสียสนิทเลย

“รอนานแล้ว” เสียงสวรรค์ดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาบอกให้รู้ว่าถ้าช้ากว่านี้ฉันอาจจะได้รับบทลงโทษอะไรบางอย่าง และนั่นก็ทำให้ฉันต้องดีดตัวออกจากรถภายในวินาทีนั้น

“มาแล้วค่ะ”

เขาปรายตามองมาที่ฉันเล็กน้อยก่อนจะเดินนำไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานของเขา หน้าที่ของฉันคือต้องรีบตามไปให้เร็วที่สุดก่อนที่เขาจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้

ฉันเริ่มเรียนรู้อารมณ์ของเขาภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั่นได้ขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ถ้ามุมปากเขาเหยียดออก แปลว่าเขากำลังเริ่มจะเบื่อ ถ้าเขาหลุบตาลงก่อนที่จะพูดอะไรออกมาแปลว่าเขากำลังข่มใจ และถ้าเขาพูดเรื่องเวลาออกมาเมื่อไหร่แปลว่าเขากำลังหงุดหงิดแล้ว

แม้ว่าฉันจะหัวช้า แต่ฉันก็เรียนรู้มาหลายครั้งอย่างหนักหน่วงแล้วว่า…ไม่ควรทำให้ปีเตอร์ คิมหงุดหงิด

วันนี้ฉันใส่ชุดมาทำงานที่ค่อนข้างมิดชิด เสื้อแขนขาวสีเข้มติดกระดุมจนถึงคอกับกางเกงขายาวสีดำ ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะได้ไม่ต้องโดนเขาจับมัดอีกเป็นครั้งที่สอง  แค่นี้ฉันก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว

“ข้อมูลที่ผมให้คุณหาทั้งหมด ให้คุณทำสรุป และทำออกมาในรูปที่พร้อมนำเสนอ” เขาสั่งงานฉันทันทีที่ประตูห้องปิดลง

“ค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับเดินไปประจำที่ที่นั่งทำงานอยู่เป็นประจำ พร้อมกับเว้นทางให้เขาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวข้างๆ แต่วันนี้เขากลับไม่เข้ามา

“ผมมีประชุมต่อ” เขาเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าฉันทำหน้าสงสัย

“อ้อ…”

“เดี๋ยวผมกลับมา” 

“ค่ะ”

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่เขาจะออกจากห้องไป เหลือเพียงฉันที่นั่งทำงานอยู่คนเดียวในห้องนี้

ข้อมูลที่หามาได้ทั้งหมด ฉันจัดการทำตารางสรุปเปรียบเทียบในแบบของฉัน ก่อนจะแปลงข้อมูลเหล่านั้นให้มาอยู่ในรูปแบบของการนำเสนออีกที และในเมื่อเขาไม่ได้จำกัดรูปแบบการนำเสนอ ฉันจึงสามารถใช้ความคิดสร้างสรรค์ของฉันได้เต็มที่ ทำให้ในช่วงหนึ่งชั่วโมงแรกของการทำงานหมดไปกับการออกแบบและตกแต่งล้วนๆ

ก็ฉันชอบอะไรสวยๆนี่นา!

เวลาไปสักพัก ความหิวก็เริ่มมาทักทายฉันหน่อยๆ แต่กระนั้นฉันก็ยังอดใจรอ ข้าวไข่เจียวหอมๆกำลังรอฉันอยู่ในคืนนี้วัน

 รู้อะไรไหม ต่อให้ฉันไม่อยากจะเจอหน้าตาคุณพีทนั่นแค่ไหน ฉันก็ต้องยอมรับว่าฉันชอบไข่เจียวของเขามากอยู่ดี ถ้าเขาอ่อนโยนกว่านี้สักนิดฉันคงจะชอบเขามากกว่านี้


เดี๋ยวนะ!

อาการรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้ามาเยือนฉันอีกครั้งจนฉันต้องตบหน้าตัวเองเพื่อตั้งสติ ฉันหมายถึงเกลียดเขาน้อยลงกว่านี้ต่างหากล่ะ

“พี่จิ้นๆๆ ท่องไว้ ทั้งกายทั้งใจฉันเป็นของพี่จิ้นเท่านั้น” ฉันหลับตาเอามือทาบอกพร้อมกับท่องคาถายึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น

“ทำอะไรของคุณ”

“เฮ่ย!!” 

ฉันสะดุ้งโหยงพร้อมกับอุทานขึ้นมาดังลั่น ก็จู่ๆก็มีหน้าของใครบางคนที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมาปรากฏยู่ตรงหน้าฉัน ให้ตายสิมาไม่ให้สุ้มให้เสียง หัวใจจะวาย

“เพ้ออะไรตอนทำงาน” เขาถามหน้าตายก่อนจะค่อยๆหยัดกายขึ้นยืนตรง

“ฉันทำงานมาตลอด เพิ่งเพ้อแค่เมื่อกี้เอง” ฉันแก้ตัวพร้อมกับเอามือโบกพัดความร้อนที่กำลังรุกรานใบหน้าของฉัน

“ช่างเถอะครับ เก็บของ จะกลับแล้ว” เขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปรอที่หน้าห้อง

ฉันไม่รอช้ารีบเก็บของตามเขาไปทันที วันนี้กลับไวเป็นประวัติศาสตร์เลย ดีนะจะได้ไม่ต้องหิวนาน 

“วันนี้ผมต้องกลับเร็ว มีนัดกับบอส” ประโยคบอกเล่าของเขาขณะที่เรากำลังเดินไปขึ้นรถทำให้ความฝันที่มีมาทั้งหมดของฉันดับวูบ

 “เหรอ…” ฉันตอบเขาไปอย่างเลื่อนลอย

แปลว่าวันนี้ไม่มีไข่เจียวงั้นสิ…

ความผิดหวังทำให้ฉันไม่ค่อยอยากจะมองหน้าเขาเท่าไหร่เลยต้องเมินหน้าหนีออกไปทางกระจกอีกครั้ง และเมื่อรถขับออกมาถึงที่หน้าบริษัท ฉันก็ได้เจอกับมิ้นอีกครั้ง เธอกำลังยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ 

“นี่คุณ ขอเพื่อนฉันติดรถกลับไปด้วยได้ไหม” 

สภาพการรอรถเมล์ของมิ้นท่ามกลางแดดร้อนๆและผู้คนที่เบียดเสียดทำให้ฉันนึกไปถึงตอนที่ตัวเองลำบาก

 ความร้อนและกลิ่นเหงื่อที่แทบจะทำให้ฉันเป็นลมนั้นยังเป็นความรู้สึกที่ตราตรึงในจิตใจฉันเสมอมา มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันควรไปขึ้นรถเมล์เวลาไหน และห้ามไปสายอย่างเด็ดขาด และนั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกสงสารและเป็นห่วงมิ้นขึ้นมา

“เอาสิ” เขาตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะไปเทียบรถจอดที่บริเวณใกล้จุดที่มิ้นยืน

“มิ้น กลับด้วยกัน ฉันไปส่ง” ฉันเปิดหน้าต่างและตะโกนเรียกมิ้นทันที เธอทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นฉันก่อนจะวิ่งขึ้นรถเมื่อเห็นว่าฉันกวักมือเรียกเธออีกครั้ง

“มิ้น นี่คุณพีท เขาจะไปส่งเราสองคน” ฉันแนะนำคุณพีทให้กับมิ้นทันทีที่เธอขึ้นมาบนรถ

“สวัสดีค่ะคุณพีท” เธอทักคุณพีทด้วยพร้อมกับยกมือไหว้

“ส่งที่ไหนครับ”

“เลยคอนโดฉันไปหน่อยนึง ทางเดียวกับที่คุณจะกลับไปบ้านพี่จิ้นนั่นแหละ” ฉันตอบแทนมิ้น เพื่อให้การบอกทางนั้นสั้นและเข้าใจง่ายมากขึ้น

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรกัน ทุกคนอยู่ในความเงียบ และเพราะว่าคอนโดฉันถึงเป็นคนแรก คุณพีทจึงแวะส่งฉันก่อน หลังจากที่ฉันลงจากรถ สองคนนั้นก็เหมือนจะคุยอะไรกันเล็กน้อยก่อนที่มิ้นจะย้ายมานั่งข้างคุณพีท จากนั้นพวกเขาก็ออกรถไป

 ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันรู้สึกโหวงๆแบบแปลกๆ จนต้องสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดแล้วก็เดินขึ้นห้องไป

ทั้งที่คิดว่าวันนี้จะได้กินไข่เจียว แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งแกร่วอยู่ในห้องคนเดียว เขาต้องไปส่งเพื่อนให้ฉัน จากนั้นเขาก็ต้องไปตามนัดกับพี่จิ้น เหลือแค่ฉันที่นั่งหิวอยู่ในห้องนี้

น่าแปลกคือทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกหิว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกกินอะไรไม่ลง ความอยากอาหารหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้ว่างเปล่า สุดท้ายฉันจึงไปหยิบเอาอุปกรณ์วาดรูปออกมานั่งสาดสีเพื่อระบายอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักความหิวก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้งคราวนี้ศิลปะก็เอาไม่อยู่ สงสัยข้าวไข่ต้มน่าจะเป็นคำตอบสุดท้ายของมื้อนี้ 

ระหว่างที่ต้มไข่ อารมณ์ของฉันก็เดือดขึ้นเรื่อยๆเหมือนน้ำในหม้อ ยิ่งหิวยิ่งโมโห คิดแล้วก็อดโมโหเจ้าคนที่ทิ้งฉันไปไม่ได้ มีนัดก็ไม่ยอมบอกกันตั้งแต่แรก หลอกให้ฉันทำงานช่วงเย็น เงินวันนี้ก็ยังไม่จ่าย แถมหายไปเลยโดยไม่บอกไม่กล่าว

ฉันรู้แล้ว ความรู้สึกแปลกๆตอนที่เขาออกไปมันต้องเป็นความรู้สึกโมโหแน่ๆ ใช่แน่ๆ

ระหว่างที่รอให้ไข่สุก ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความลงในอีเมล

วันนี้ฉันจะไม่ส่งการบ้านไม่ว่านายจะลงโทษฉันยังไงก็ตาม วันนี้ฉันขอลาหนึ่งวัน ไม่สบาย ปวดหัวตัวร้อนเป็นไข้และหิวข้าว!

และหลังจากที่กดส่งไปไม่นานนัก ก็มีการแจ้งเตือนเด้งเข้ามาอีกครั้ง ความเคยชินทำให้ฉันรีบกดเข้าไปอ่านอย่างลืมตัว 

อย่างอแง เปิดประตู’

เหมือนมีน้ำสาดไปบนถ่านที่กำลังติดไฟร้อนๆแล้วเกิดเสียงดัง ‘ฟู่’ วินาทีนั้นเท้าฉันก็พลันขยับไปที่ประตูห้องอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะมือจะยื่นไปเปิดประตูออก

แกร๊ก…


.
.
.
Talk สวัสดีปีใหม่เจ้าค่ะ ขอให้มีความสุขทุกคนนะคะ
รักกกกกกกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.219K ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #18210 ทำไมต้องไอค่อน' (@tingerbel) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 02:15

    อ้ากกกกกกกก ไม่ไหวแล้วน้องชอบบบ มันฟิน มันกรุบกริบมากเลยคุณ

    #18210
    0
  2. #17349 poogunsinum (@poogunsinum) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:23
    คุมพีทททททททททททม

    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด​
    #17349
    0
  3. #16435 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:22
    อร๊ายยยยยย เขิลตัวแตกกกกก
    #16435
    0
  4. #16141 Glassofwine (@Glassofwine) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 08:30
    อย่างอแง
    แงงงงงงงงงงงงงงง คุณพี๊ทททททท
    #16141
    0
  5. #16094 faiikjh (@faiikjh) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:36
    อย่างอแงโอ้ยยยคุณพีท
    #16094
    0
  6. #15993 PsirrRhn (@PsirrRhn) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 13:30
    แงงงงงน่ารักกกก
    #15993
    0
  7. #14536 NatthayaJ (@NatthayaJ) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 12:36
    "อย่างอแง" งุ้ยยยยย!! ^^
    #14536
    0
  8. #14215 namwarnst (@namwarnst) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 17:35
    คุณพีทน่ารัก อ่านแล้วเขินโดยไม่รู้ตัว-////-
    #14215
    0
  9. #13993 5600028 (@5600028) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:27
    โง้ยยยยยยยย ใจบางแล้วว
    #13993
    1
    • #13993-1 NatthayaJ (@NatthayaJ) (จากตอนที่ 43)
      31 มีนาคม 2562 / 12:34
      "อย่างอแง" งุ้ยๆๆๆ^^
      #13993-1
  10. #13703 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:50
    แง้ ทำไมดีต่อใจเรา แล้วใจคุณหนูดาจะไหวมั้ย
    #13703
    0
  11. #12461 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 00:42
    คุณพีทททททท แงงงง ทำไมเขินแบบนี้ แค่ปย. ว่าอย่างอแง เปิดประตูเองนะ
    ปล. น้องดาสบายใจเลยลูก คุณพีทตามมิ้นทันแน่ๆ
    #12461
    0
  12. #11742 ipawinee (@ipawinee) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:42
    โอ็ยยยย คุณพีทท
    #11742
    0
  13. #10243 Nonn (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:50

    อ่านไปใจก็หวิวไป กุจะตายยุแล้ววววว ไม่อยากอ่านกลัวจบอี้กกกก

    #10243
    0
  14. #9713 j0988059264 (@j0988059264) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:12
    ทำไมเขินน 555
    #9713
    0
  15. #8943 TananyaJK97 (@TananyaJK97) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:40
    โอ้ยยยยยย ลอยไปแล้ววสติชั้นนน ~~ อย่างอแงง แค่นี้ หนุเขิลลลลล ._.
    #8943
    0
  16. #7928 Lyla . (@watermelon45) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    ชั้นตายมากกับคำว่า "อย่างอแง" บ้าาาาาาา แกรรรรร เจอแบบนี้ใครก็ตายเถอะะะะ อร้ายยยยยยย สกรีมมมมมมมมม
    #7928
    0
  17. #7512 mooping11 (@0914103197) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:19
    โอ้ยยยยยย เหมือนจะตายเลย เขินไปหมดดดดอด
    #7512
    0
  18. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:46
    ทำไมเขินกับประโยคที่ว่า “อย่างอแง เปิดประตู” พี่พีททททททท
    #6808
    0
  19. #6430 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:54
    กรี้ดดด เหมือนคู่สามีภรรยาขึ้นไปทุกที กลับบ้านมากินข้าวด้วยกัน แหมมมมมมม
    #6430
    0
  20. #5765 LeafST (@LeafST) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:39
    อรุ่มมมม เหมือนแฟนกันเข้าไปทุกที
    #5765
    0
  21. #5487 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 19:49
    อย่างอแงงงงงงงงง
    #5487
    0
  22. #5373 moonnietare (@moonnietare) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:57
    รู้ด้วยอ่ะ มาถึงห้องเลย
    #5373
    0
  23. #4723 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:33
    เขินกับคำว่าอย่างอแง
    #4723
    0
  24. #4683 Exoplanet (@planetss) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:14

    อย่างอแง เปิดประตู ฮืออออออ กรี๊ดมาก นึกว่าจะไม่มาแล้ว

    ปล.ไม่ชอบมิ้นไม่อยากให้มิ้นเข้าใกล้คุณพีท

    #4683
    0
  25. #4389 FaiiKiriya (@FaiiKiriya) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 20:33
    โอ๊ยยยยยยยยอย่างอแง
    #4389
    0