บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 921,563 Views

  • 8,568 Comments

  • 12,701 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    284,587

    Overall
    921,563

ตอนที่ 37 : EP11 ชีวิตประจำวัน 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1592 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61

เขาก็ทำตามที่ตกลงกันไว้ หลังจากวันนั้นข้าวไข่เจียวจานใหญ่ที่ถูกแบ่งครึ่งก็กลายเป็นอาหารหลักในช่วงมื้อเย็นของฉันไปโดยปริยาย ทั้งๆที่เราไม่ค่อยอยากจะเจอหน้ากันเท่าไหร่นัก แต่รู้ตัวอีกทีเราก็ทานอาหารเย็นด้วยกันมาหลายมื้อแล้ว

 


ฉันจะถือว่าช่วงเวลาหิวเป็นเวลาสงบศึกชั่วคราวแล้วกัน

 

ฉันเริ่มชินกับการเดินทางตอนเช้าด้วยรถเมล์ แม้ว่าฉันจะไม่ชอบก็เถอะ ถ้าให้เลือก รถลุงชัยก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว แต่ถ้าเลือกไม่ได้...นั่งรถเมล์ก็ยังดีกว่าเดินแล้วกัน

 

หลังจากที่ได้ไข่ปิ้งช่วยชีวิตครั้งนั้น ฉันเริ่มมองป้าดีขึ้น ฉันขอบคุณป้าเรื่องที่ให้ไข่และข้าวเหนียวปิ้งหลังจากวันนั้น ป้าแกก็แค่หัวเราะเหมือนเยาะเย้ย แต่ก็ให้ไข่ปิ้งมาอีกหนึ่งไม้ ด้วยความเกรงใจฉันเลยตัดสินใจซื้อกับป้าทุกเช้า ไม้ละสิบบาทเอง ไม่จนลงกว่านี้หรอก

 

จากนั้นดูเหมือนป้าจะชวนฉันคุยมากขึ้น เรื่องที่ป้าชวนคุยก็มีตั้งแต่เรื่องหยุมหยิมอย่างเช่นลูกสาวป้าร้านขายกล้วยแขกฝั่งตรงข้ามเพิ่งคลอดลูกได้ลูกชาย ไปจนกระทั่งเรื่องใหญ่ๆอย่างเช่นเศรษฐกิจบ้านเมืองและราคายางพารา

 

แม้ว่าช่วงแรกๆฉันจะรู้สึกแปลกๆที่ต้องมานั่งฟัง แต่หลังๆก็เริ่มรู้สึกดีที่มีคนคุยด้วยระหว่างที่รอรถมา ฉันจึงยกให้ป้าเป็นเพื่อนคนที่ห้านับต่อจากวิไล และยกตำแหน่งให้เป็นเพื่อนที่มอมแมมที่สุดที่ฉันเคยรู้จักมา

 

สิ่งที่ฉันต้องระวังที่สุดในการทำงานก็คือการมาสาย ที่แผนกมีระบบแสกนลายนิ้วมือ ซึ่งถ้าฉันแสกนลายนิ้วมือหลัง 8.00 น. เป็นต้นไป เวลานี้ก็จะถูกส่งให้กับตาคุณพีทนั่น และฉันก็จะถูกหักเงินนาทีละบาท 


ในวันที่สองของการทำงานฉันยังไม่รู้เรื่องนี้ ทำให้ฉันมาสายไปสิบห้านาที แน่นอนวันนั้นค่าแรงของฉันเหลือแค่ 85 บาท

 

แค่นี้ก็จะไม่มีอะไรจะกินอยู่แล้ว อาหารเที่ยงฉันจึงต้องกินแบบประหยัดด้วยการซื้อไข่ปิ้งจากป้าสิบบาท หมูปิ้งอีกหนึ่งไม้และข้าวที่หุงเอง โชคดีที่วิไลแบ่งข้าวเที่ยงให้กินด้วยเป็นประจำฉันจึงไม่ผอมแห้งไปมากกว่านี้ แต่ก็รู้สึกเกรงใจวิไลไม่น้อยเช่นกัน

 

วิไลเป็นคนที่ประหลาดมากสำหรับฉัน ฉันไม่เคยเจอคนแบบเธอมาก่อน เธอเป็นคนที่ชอบช่วยคนอื่น ช่วยเสียจนฉันสงสัยว่าเธอไม่คิดเรื่องตัวเองบ้างหรือไง ใครว่าอะไรเธอก็ทำแค่ยิ้มแล้วเดินจากไป 


บางทีวิไลอาจจะไม่มีสมองส่วนที่สั่งการให้โมโหก็เป็นได้ หรือไม่ก็เธออาจจะเป็นแม่ชีที่ปลอมตัวมา

 

วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่ฉันมาทำงานที่นี่ การทำงานที่แผนกซักรีดก็ไม่ได้มีอะไรที่ยากเกินกว่าที่จะเรียนรู้นัก ต้องขอบคุณวิไลที่คอยสอน การรีดผ้าโดยใช้เครื่องรีดแบบทับไม่ได้ยากมากนัก แถมผ้าที่รีดก็เป็นผ้าสี่เหลี่ยมที่ไม่ได้มีรายละเอียดอะไรมากมาย


แต่มันจะดีกว่านี้ ถ้าตอนนี้ไม่มีกลิ่นเหมือนอะไรไหม้ลอยมาเตะจมูกฉัน

 

“ดา กลิ่นมันแปลกๆนะ”

 

ใช่ กลิ่นมันแปลก และควันที่พวยพุ่งออกมาจากเครื่องรีดตรงหน้านี้มันคืออะไรกัน!!!

 

“วิไล ช่วยด้วยยยยยย” 


ฉันหวีดร้องออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่ากลุ่มควันสีเทากำลังลอยออกมาจากเครื่องรีดตรงหน้า ด้วยความตกใจทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก มือที่กดทับเครื่องรีดเอาไว้ก็ยังคงข้างอยู่แบบนั้น

 

“ดา ยกเครื่องขึ้น อย่ากดไว้!!” วิไลร้องบอกฉันด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งมาผลักมือฉันออกจากเครื่อง และยกตัวเครื่องส่วนบนขึ้น

 

ผ้าฝ้ายสีเทาที่ตอนนี้มีรอยฉาบสีดำเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ บางส่วนก็ไหม้จนกรอบเป็นรู กลุ่มควันสีเทาลอยออกจากตัวเนื้อผ้าอีกเล็กน้อย ร่องรอยเหล่านี้เป็นหลักฐานชัดเจนว่าฉันได้ทำอะไรลงไป

 

เพราะมัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยแท้ๆ ถึงได้ลืมเอาผ้าออกจากเครื่องแบบนี้

 

“ดาไม่เป็นไรใช่มั้ย” วิไลแตะตัวฉันเบาๆพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

“มะ...ไม่เป็นไร”

 

ฉันน่ะสบายดี แต่ไม่รู้ว่าตอนเย็นวันนี้จะยังสบายดีอยู่ไหม ผ้าไหม้จนเกือบเป็นรูแบบนี้ ไม่อยากนึกภาพเลยว่าถ้ามนุษย์หุ่นยนต์จอมโหดนั่นรู้เข้าจะเป็นยังไง

 

เขาอาจจะจับฉันไปรีดก็ได้

 

วิไลกดปิดเครื่องรีดของฉัน ก่อนจะช่วยเอาผ้าออกจากเครื่องและเอาไปไว้ในถังผ้าเสียหาย กลิ่นไหม้ยังคงอบอวลไปทั่วห้องรีด โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ในห้องเพราะทุกคนทำงานของตัวเองเสร็จและเตรียมกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงวิไลที่ยังคงอยู่ช่วยงานฉัน

 

“เหลืออีกไม่กี่ผืน เดี๋ยวดามาช่วยฉันจับผ้าแล้วก็พับเก็บแล้วกัน” วิไลหาทางออกให้ฉันพร้อมกับยกตะกร้าผ้าไปที่เครื่องประจำของตัวเอง

 

“ขอโทษนะ” ฉันเอ่ยเสียงอ่อยขณะที่เดินตามวิไลไปที่เครื่องรีด

 

ทั้งๆที่คิดว่าทุกอย่างจะง่าย แต่ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด

 

แต่วิไลกลับหันมายิ้มให้ฉันเหมือนผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเด็ก ก่อนจะเอ่ยต่อ

 

“เดี๋ยวฉันจะบอกคุณไพลินว่าฉันทำเอง เธอโดนคุณไพลินจับตาดูการทำงานอยู่ใช่มั้ย ไม่ต้องห่วงนะ”

 

คำพูดของวิไลทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆแบบบอกไม่ถูก ฉันรับรู้ได้ถึงความหวังดีของเธอ แต่ก็รู้สึกผิดไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

“แต่ว่า...”


“เอาน่า ทำงานเถอะ อยากกลับบ้านแล้ว”

 

วิไลหันไปทำงานต่ออย่างตั้งใจ ทำให้ฉันต้องกลับมามีสมาธิกับงานไปด้วย เราช่วยกันทำงานจนในที่สุดก็เสร็จทันบ่ายสาม วิไลลงชื่อในสมุดบันทึกว่าวันนี้ได้ทำผ้าไหม้ไปหนึ่งผืน 


แม้ว่าฉันจะทักท้วง แต่เธอก็รีบเขียนลงไปโดยไม่สนใจฉัน เธอให้เหตุผลว่า ฉันเพิ่งเข้ามาทำงานยังอยู่ในช่วงทดลองงาน ถ้ามีเรื่องผิดพลาดฉันอาจจะไม่ได้ทำงานต่อ

 

เธอไม่รู้จริงๆสินะว่าฉันมาทำงานที่นี่ทำไม

 

วันนี้คุณไพลินแจ้งว่าฉันจะมีรถมารับกลับไปบริษัท แน่นอนว่ารถรับส่งที่ว่าก็คือคนที่คุณก็รู้ว่าใคร อย่างที่เขาบอก เขามารับเฉพาะวันที่ว่างเท่านั้น บางวันเขาก็ไม่มา แต่การนั่งรถเมล์กลับก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับฉัน

 

ไม่นานนักรถยุโรปคันเดิมที่คุ้นตาก็เข้ามาเทียบจอดยังจุดประจำ ฉันก้าวเท้าขึ้นรถโดยไม่รอช้า ยังมีงานช่วงเย็นที่รอฉันอยู่ ถ้าทำเสร็จเร็วก็จะได้กลับบ้านเร็วขึ้น

 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาให้ฉันค้นหารายชื่อแล็บจำนวนมากโดยไม่อธิบายว่าจะเอาไปทำอะไร 


หลังๆมาเขาก็ให้ฉันหาข้อมูลของบริษัท ไม่ว่าจะตำแหน่งที่ตั้ง ผู้ที่เป็นเจ้าของ สินค้าและการบริการของบริษัทเหล่านั้น ตอนนี้ยังมีบริษัทที่ฉันลิสต์ชื่อค้างไว้อีกประมาณยี่สิบบริษัท วันนี้ฉันคงจะได้ทำมันต่อ

 

แต่แล้วประโยคที่เขาเอ่ยขึ้นกลับทำให้ฉันต้องแปลกใจ

 

“วันนี้ผมจะไปส่งคุณที่คอนโดเลย ไม่ต้องกลับไปบริษัท”


“แล้วงานล่ะคะ”


“เอาไว้ก่อน” เขาตอบโดยที่ไม่ได้หันมามองฉัน

 

ไม่ต้องทำงาน ก็ดีเหมือนกัน

 

“แต่ฉันยังไม่หิวนะ จะกินข้าวเย็นตอนนี้เลยเหรอ” ฉันถามอีกครั้งด้วยความเคยชิน ก็ปกติกินข้าวเย็นกันตอนทุ่มกว่า แต่ตอนนี้เพิ่งบ่ายสาม ไปถึงคอนโดอย่างมากก็ไม่เกินสี่โมงเย็น

 

“วันนี้ผมไม่ว่าง”

 

ก็ดี ไม่ว่างก็ดี ฉันก็ไม่อยากกินข้าวกับนายหรอกย่ะ

 

“แล้วค่ารถล่ะ ฉันต้องจ่ายห้าสิบบาทเหรอ” การไม่ได้กินข้าวกับเขาน่ะไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่นั่นแปลว่าฉันจะไม่มีข้อแลกเปลี่ยนเรื่องค่ารถน่ะสิ

 

“วันนี้ส่งฟรี...” เขาตอบเรียบๆในขณะที่สายตาเสไปมองที่กระจกมองข้าง “พอดีเป็นทางผ่าน”

 

“อ้อ...”

 

ก็ดีแล้วนี่ กลับฟรี แถมไม่ต้องมีใครมากวนใจเวลากิน ดีจะตาย...

 

มื้อเย็นวันนั้นฉันฝากท้องไปกับร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ไม่ไกลคอนโด มันเป็นอาหารเย็นครั้งแรกของสัปดาห์นี้ที่ไม่ใช่ข้าวไข่เจียว อาหารรสชาติจัดจ้านก็ต้องอร่อยกว่าไข่เจียวจืดๆอยู่แล้วแหละ จริงไหม

 

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันต้องมานั่งเขี่ยข้าวไปมาเหมือนคนเบื่ออาหารแบบนี้...

.

.

.

ช่วงดึก ฉันยังมีงานสุดท้ายที่ต้องส่งเป็นประจำทุกวัน เรียกง่ายๆคือบันทึกประจำวันของฉันนั่นเอง

 

การบ้านส่ง Peter Kim 

 

วันที่ 5

 

วันนี้ฉันตื่นเช้ามาก ก่อนนาฬิกาปลุกด้วยซ้ำ ทำให้ฉันไปขึ้นรถทันเวลาแถมยังมีเวลาเหลือก่อนเข้าทำงานด้วย ฉันคิดว่าฉันขึ้นรถเมล์เก่งพอสมควรแล้วนะ (ถ้าคุณจะใจดียกเลิกการเดินทางแบบนี้ฉันก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง)

 

ตอนนี้ฉันต้มไข่เก่งพอๆกับหุงข้าวแล้วด้วย ฉันไม่รู้ว่าคุณจะให้ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน แต่ถ้านานกว่านี้ฉันอาจจะต้องไปตรวจเช็คกับหมอ ว่าฉันขาดสารอาหารอย่างอื่นหรือเปล่า เงินที่คุณจำกัดฉันไม่น้อยเกินไปจริงๆนะ

 

วันนี้ฉันก็รีดผ้าเหมือนที่ทำทุกวัน ทุกอย่างก็ปกติดี

 

ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังแค่นี้

 

อ้อ ไม่ได้ทำงานช่วงเย็นวันนี้และได้กลับบ้านเร็ว ฉันรู้สึกสบายมากๆ ขอบคุณสำหรับวันพักผ่อน

.

.
.

ฉันนั่งมองร่างจดหมายนั่นซ้ำไปซ้ำมา วันนี้เป็นวันที่ฉันมีเรื่องราวจะเขียนน้อยที่สุด คงเป็นเพราะชีวิตฉันแต่ละวันมันก็มีแต่เรื่องซ้ำๆล่ะมั้ง จะมีก็แต่เรื่องทำผ้าไหม้ที่ฉันกับวิไลช่วยกันปกปิดความผิดเอาไว้

 

ฉันกดส่งข้อความไปแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถตัดใจปิดหน้าจออีเมลล์ลงได้ ไม่นานก็มีจดหมายตอบกลับจากเขาเป็นข้อความสั้นๆว่า ครับ

 

เขาไม่ทักท้วง ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่ฉันทำผิดไว้วันนี้ ไม่มีการลงโทษเกิดขึ้น แปลว่าเรื่องนี้คงไม่ถึงหูเขาจริงๆ แต่แทนที่ฉันจะรู้สึกโล่งสบาย ฉันกลับรู้สึกอึดอัด และไม่เป็นตัวของตัวเอง ฉันจ้องมองคำว่า ครับของเขาอยู่เกือบห้านาที ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์สิ่งที่ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำลงไป

 

ฉันมีเรื่องจะสารภาพ ฉันทำผ้าไหม้หนึ่งผืน

 

ฉันส่งข้อความไปอีกครั้ง เพื่อสารภาพผิด รู้ทั้งรู้ว่าเขาจะต้องหักเงินฉันแน่ๆ แต่มันก็รู้สึกดีกว่าการที่ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้

 

ไม่นานอีเมลล์ตอบกลับก็ส่งเข้ามาอีกครั้ง

 

ไม่เห็นคุณไพลินแจ้งเรื่องนี้ แต่ในเบื้องต้น หักเงินเจ็ดสิบบาทเป็นค่าเสียหายนะครับ

 

คำตอบของเขาไม่ผิดไปจากที่ฉันคิดมากนัก ประโยคที่เขาพิมพ์มาทำให้ฉันอดคิดถึงหน้านิ่งๆของเขาเวลาบอกว่าหักเงินฉันไม่ได้ แค่คิดฉันก็หลุดขำออกมา


แม้ว่าจะโดนหักเงินจนเกือบเท่ากับค่าจ้างของแต่ละวัน แต่มันก็แลกมากับความสบายใจที่ฉันไม่ต้องให้คนอื่นมารับผิดแทนฉัน คิดเสียว่าเงินเจ็ดสิบบาทนั่นเป็นการซื้อความสบายใจก็แล้วกัน

 

เพื่อนที่ทำงานรับผิดแทนฉัน คุณไพลินก็เลยไม่รู้

 

ฉันพิมพ์ข้อความกลับไปอีกครั้ง พร้อมกับรอการตอบกลับของเขาอย่างไม่รู้ตัว

 

รู้จักรับผิด...ลดให้เหลือสามสิบบาท

 

ฉันเพิ่งรู้นะว่าการยอมรับผิดมันทำให้สบายใจ แต่การยอมรับผิดแล้วมีคนให้อภัยน่ะ...มันรู้สึกดี


Image result for irene

.

.

.

Talk เพิ่งแต่งเสร็จเจ้าค่ะ ขออภัยที่มาช้า ส่วนอีกเรื่องก็คงช้ากว่านี้ T^T


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.592K ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #7923 Lyla . (@watermelon45) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:08
    น่ารักกก
    #7923
    0
  2. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:33
    น่ารักอ่ะคู่นี้..ไม่หวานเว่อร์ ความรู้สึกผูกพันธุ์ค่อยๆซึมลึกแบบนี้วันไหนต้องห่างกันนานๆ คงจะคิดถึงกันและดันน่าดูเนอะ
    #6530
    0
  3. #4715 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:46
    รักน้องงงง
    #4715
    0
  4. #4669 Exoplanet (@planetss) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 19:13

    คุณดาน่ารักนะ แต่คุณพีทก็น่ารักเหมือนกัน รู้จักรับผิด.ลดให้เหลือ30บาท โอ้ยยยย แค่นี้นี่เขินทำไมไม่รู้

    #4669
    0
  5. #3860 TangkwaXD (@TangkwaXD) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 20:18
    น้องดาน่าร้ากกก
    #3860
    0
  6. #3132 MyrrH~* (@myrrh_hymn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 09:08

    น้องดาน่ารักขึ้นเรื่อยๆ เลย

    #3132
    0
  7. #2266 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 11:58

    คู่นี้ น่ารักจริมๆ เบยย คุณพีท ต้องสอนลูกเก่งมากก ฮ่าๆๆๆ

    #2266
    0
  8. #2096 nancyckk (@nancyckk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 06:46

    น่ารักมากค่ะ เป็นตัวอย่างที่ดีมาก

    #2096
    0
  9. #2080 Fernhoneypie (@Fernhoneypie) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:43
    รักในความใสๆของน้องดา
    #2080
    0
  10. #2079 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:40
    น้องดา น่ารักมาก พีท เก่งอ่ะ เขินหนักมาก
    #2079
    0
  11. #2078 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:59
    คุณหนูไข่เจียวเริ่มน่ารักขึ้นแล้วน้า คุณพีทเห็นไหมเอ่ย
    #2078
    0
  12. #2077 NokJS (@NokJS) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:56
    เขิลลบน่่ารักจังงง
    #2077
    0
  13. #2076 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:44
    น้องดาชักจะเก่งขึ้น มีความรับผิดชอบดีขึ้น
    #2076
    0
  14. #2075 aod1234 (@nipha_aod) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:15
    น้องน่าสงสารจังเลยยย
    #2075
    0
  15. #2074 Miss-SayeThong (@Miss-SayeThong) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:00

    ดีต่อใจจจจจจจจจจจ
    #2074
    0
  16. #2073 Awaakening (@awaakening) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 18:15
    แงงงง น่ารักจังเลย
    #2073
    0
  17. #2072 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 16:27
    น้องน่ารักขึ้นขนาดนี้ รักน้องบ้างยังคะ55555
    #2072
    0
  18. #2071 monelovebu1212 (@monelovebu1212) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:32
    เขาน่ารักกันจัง
    #2071
    0
  19. #2070 Sandy Sandy (@SandiePM) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:10
    คุณหนูไข่เจียวเวลาอยู่กับคุณพีทแล้วน่ารัก
    #2070
    0
  20. #2069 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:09
    น้องดาเริ่มเก่งแล้ว
    #2069
    0
  21. #2068 Meawwk (@Meawwk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:03
    คุณน่ารักจัง ละมุน~~
    #2068
    0
  22. #2067 moonnietare (@moonnietare) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 13:56
    เป็นเด็กดีขึ้นจริงๆ คิดถึงคุณพีท
    #2067
    0
  23. #2066 Beer Blasen (@bambam_bam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:34
    อยากอ่านtalkคุณพีทแล้ววว
    #2066
    0
  24. #2063 lovewookdear (@dearwook) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:59
    อ่านไปเขินไปเลยย
    #2063
    0
  25. #2062 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 10:31
    น้องดานางเริ่มน่ารักแล้วนะ
    #2062
    0