บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,052,926 Views

  • 21,664 Comments

  • 16,502 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    327,151

    Overall
    2,052,926

ตอนที่ 34 : EP10 พนักงานใหม่ของแผนก 4/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1609 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

หลังจากที่หลอกด่าฉันสำเร็จ คนใจร้ายนั่นก็จากไปปล่อยให้ฉันอ้าปากค้างพะงาบๆก่นด่าเขาไม่เป็นภาษา โดยมีคุณไพลินยืนมองอย่างไม่เข้าใจอยู่ข้างๆ

 

ทำไมเขาถึงได้กวนประสาทเก่งแบบนี้นะ

 

“เอ่อ...คุณดาคะ เดี๋ยวดิฉันจะพาคุณไปดูงานคร่าวๆของแผนกเรานะคะ” คุณไพลินเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มแหยๆให้ฉัน ดูท่าเธอจะรู้ว่าฉันเป็นใคร เธอถึงได้ดูนอบน้อมเป็นพิเศษ

 

ฉันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อไว้ท่า บางทีชีวิตที่นี่อาจจะไม่ลำบากอย่างที่คิดไว้ แต่เพียงไม่นานความคิดนั้นก็ต้องจบลงเมื่อคุณไพลินเอ่ยประโยคถัดมา

 

“ดิฉันได้รับคำสั่งจากคุณพีทให้ดูแลคุณตลอดเวลาที่คุณทำงานที่นี่ ผลการทำงานของคุณรวมทั้งพฤติกรรมของคุณ ดิฉันจะเป็นคนรายงานให้คุณพีทฟังทั้งหมด หากมีอะไรที่คุณต้องการให้ช่วยบอกดิฉันนะคะ”

 

น้ำเสียงของคนตรงหน้าฟังดูอ่อนหวานและจริงใจ รวมไปถึงรอยยิ้มพิมพ์ใจนั่น แต่ใจความของประโยคที่พูดมาทั้งหมดนั่นมันแปลง่ายๆได้ว่า เธอเป็นสายของคุณพีทที่จับตาดูฉันและพร้อมจะรายงานเขาทันทีหากฉันทำอะไรลงไป

 

ตัวไม่อยู่ก็ส่งคนมาคุมอีก เขามันช่าง...!!!

 

ฉันได้แต่กัดฟันกรอด ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังพรืด งานนี้...อดกร่าง

 

“เดี๋ยวดิฉันจะพาเดินดูแผนกก่อนหนึ่งรอบนะคะ”

 

คุณไพลินพาฉันเดินออกจากแผนกไปที่บริเวณทางเข้าซึ่งอยู่ด้านหลังโรงพยาบาล มีป้ายเขียนชัดเจนว่า แผนกซักฟอก เมื่อเปิดประตูเขาไปจะเป็นโซนเปลี่ยนเสื้อผ้า มีตู้ล็อคเกอร์ ที่เปลี่ยนรองเท้า ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และห้องน้ำ

 

“เปลี่ยนรองเท้านะคะ แล้วเดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชุด เวลามาทำงานที่นี่ ให้ใส่เครื่องแบบที่เราจัดเตรียมไว้ให้ค่ะ สามารถหยิบได้จากตู้นี้เลย” 


คุณไพลินบอกพร้อมกับเปิดประตูตู้เหล็กสีเทาออกมา ภายในมีเสื้อและกางเกงสีเทาพับวางแยกเป็นชั้นเรียงตามขนาด เธอหยิบชุดสีเบอร์เอสออกมาให้ฉัน ก่อนจะหยิบเบอร์แอลให้ตัวเอง

 

“ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ทางนั้น ของใช้ให้คุณเก็บไว้ในตู้ล็อคเกอร์นะคะ จะมีกุญแจให้พกติดตัว แล้วอย่าลืมหยิบหมวกกับแมสก์มาใส่นะคะ” เธอเอ่ยต่อพร้อมกับชี้ไปยังจุดต่างๆที่ฉันต้องทำ

 

เราใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้ากันไม่นานนัก ฉันกะพริบตามองตัวเองในกระจกปริบๆ ชุดที่ใส่ตอนนี้เป็นผ้าฝ้ายเนื้อบางสีเทาซีดๆพิมพ์โลโก้โรงพยาบาล ถ้ามีใครมาเห็นฉันในสภาพนี้คงได้หัวเราะเยาะฉันแน่ๆ

 

ข้าวของถูกเก็บไว้ในล็อคเกอร์ทั้งหมด รวมทั้งของมีค่า ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าเงินหรือว่าโทรศัพท์มือถือ กฎอีกข้อของที่นี่คือห้ามใช้โทรศัพท์ขณะทำงาน มีเพียงกุญแจล็อคเกอร์ดอกเล็กๆให้พกติดกระเป๋ากางเกง

 

เมื่อเปลี่ยนชุดและเก็บของเรียบร้อย คุณไพลินก็เดินนำฉันเข้าไปทางประตูที่อยู่ด้านหลัง เมื่อพ้นประตูไปก็จะเจอทางแยก ที่มีป้ายบอกทาง ระหว่าง เขตสะอาดและ ทางไปเขตสกปรก

 

เขตสกปรก แค่ชื่อก็ไม่น่าไปแล้ว แต่คุณไพลินก็ยังเลี้ยวเข้าไปทางนั้นจนได้ ทางเดินสีเขียวทึบๆทอดยาวไปจนสุดทาง เราเดินกันเงียบๆจนกระทั่งเจอป้ายสีแดงตัวใหญ่ที่เขียนว่า เขตสกปรก

 

“งานของแผนกเราจะเริ่มที่เขตนี้ค่ะ”

 

คุณไพลินเปิดประตูเข้าไปก็พบกับห้องกระจกเล็กๆห้องหนึ่ง ภายในมีเก้าอี้สองตัว คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง อีกฝั่งของห้องทำเป็นช่องกระจกเลื่อนเปิดปิดได้เพื่อให้คนมาติดต่อ มีโต๊ะเล็กๆและสมุดลงทะเบียนวางไว้

 

“ห้องนี้จะลงทะเบียนรับผ้าจากทุกแผนกของโรงพยาบาลค่ะ เมื่อลงทะเบียนแล้ว เขาก็จะส่งผ้าให้เราทางประตูนั้น” มือป้อมของคุณไพลินชี้ไปที่ประตูที่อยู่ข้างๆที่ตอนนี้มีรถเข็นกำลังเข็นเข้ามาพอดี

 

ว่าแล้วคุณไพลินก็พาฉันเข้าไปดูของจริงโดยออกจากห้องที่ประตูด้านข้าง รถเข็นที่เข็นมานั้นบรรจุผ้าผืนใหญ่น่าจะเป็นผ้าปูที่นอน บ้างก็ดูขาวดี บ้างก็มีรอยเปื้อนสีแดงๆเป็นดวงๆ

 

เลือด...คุณพระ!!

 

“พอได้ผ้ามาแล้วเราก็จะแยกผ้าตรงนี้นะคะ จากนั้นก็จะเอาที่สกปรกมาก หรือติดเชื้อ ไปแช่น้ำร้อนหรือน้ำยาฆ่าเชื้อก่อน บางอันต้องแปรงก็จะส่งไปตรงนั้น แล้วค่อยเอาใส่เครื่องปั่น”

 

ในห้องนี้มีเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่วางเรียงกันจำนวนสี่เครื่องคล้ายๆกับที่ฉันเห็นในฝัน และมีเครื่องซักผ้าขนาดเล็กอีกสองเครื่อง 


จากนั้นคุณไพลินก็พาฉันเดินสำรวจเรื่อยๆ ได้ข้อสรุปว่าที่นี้แบ่งออกเป็นสามโซน คือเขตสกปรก เขตกำจัดสิ่งปนเปื้อน และเขตสะอาด โดยแต่ละเขตก็จะมีกระบวนการในการทำงานต่างๆกัน

 

และสุดท้ายเราก็มาหยุดที่เขตสะอาอ ที่นี่มีหน้าที่อบผ้า รีดผ้า ตรวจสอบและซ่อมแซมผ้า ก่อนจะทำการจัดเก็บเพื่อรอการส่งต่อให้โรงพยาบาลใช้ต่อไป

 

“ส่วนงานที่คุณพีทเลือกให้คุณก็คือรีดผ้าค่ะ”

 

รีดผ้า ฉันต้องขอบคุณเขาสินะที่ไม่ส่งให้ฉันไปอยู่แผนกที่ต้องขัดผ้าเปื้อนเลือดนั่นน่ะ

 

“ค่ะ” ฉันรับคำแบบเซ็งๆ จะไปขัดขืนอะไรได้

 

“เดี๋ยวจะมีคนมาสอนงานคุณอีกทีนะคะ ถ้ามีปัญหาอะไร ติดต่อดิฉันได้เสมอค่ะ” คุณไพลินยิ้มให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะเดินหายไปจากห้อง

 

ฉันมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ทุกคนในห้องนี้กำลังทำงานอย่างตั้งใจ แต่ไม่นานก็มีผู้หญิงร่างเล็กคนหนึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ผิวพรรณดูสะอาดเกลี้ยงเกลา ดวงตาของเธอกลมโตแต่ดูนิ่งสงบ และเธอก็ตรงเข้ามาหาฉัน


“สวัสดี เธอเป็นพนักงานใหม่ใช่มั้ย ฉันชื่อวิไลนะ ชื่อจริงก็วิไล ไม่มีชื่อเล่น”

 

การแนะนำตัวแบบซื่อๆสำเนียงติดเหน่อของเธอทำให้ฉันหลุดขำ คนอะไรชื่อวิไล เชยซะไม่มี แต่แทนที่เธอจะไม่พอใจที่ฉันเสียมารยาท เธอกลับหัวเราะกลับมาแบบแห้งๆ

 

“แหะๆ ชื่อฉันมันเชยใช่ไหมล่ะ ไม่เป็นไรฉันชินแล้ว เธอชื่ออะไรล่ะ”

 

“ดา” ฉันตอบสั้นๆพร้อมกับมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เธอดูเป็นกันเองกับฉันมากๆ ฉันเดาว่าเธอคงไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร

 

“คุณไพลินให้ฉันสอนงานเธอ วันนี้วันแรก เธอช่วยฉันก่อนก็ได้” พูดจบเธอก็จูงมือฉันไปอย่างถือวิสาสะ ลากฉันให้เข้าไปอยู่ในโซนรีดผ้า ก่อนที่จะตะโกนเรียกทุกคน

 

“วันนี้เรามีพนักงานใหม่ค่ะ ชื่อดาจ้ะ”

 

พนักงานทั้งหมดในหน่วยรีดอีกสี่คนหันมามองฉันเป็นตาเดียว ทุกคนดูมีสีหน้าเป็นมิตร นั่นทำให้ฉันคลายความประหม่าลง

 

“นั้นป้าตุ๊ พี่ปิ่น น้าเพิ่ม แล้วก็ลุงยศ” วิไลแนะนำให้ฉันรู้จักกับคนอื่นๆ ฉันจึงได้แต่ยิ้มแหยๆให้พวกเขา

 

“พวกเราอยู่แบบเป็นกันเอง มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะจ๊ะ” ป้าตุ๊เอ่ยขึ้น โดยมีทุกคนพยักหน้ารับตา

 

“ทำงานต่อกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวฉันสอนงานดาเอง” วิไลบอกกับทุกคนก่อนที่จะพาฉันไปทำงาน

 

งานของแผนกนี้คือรีดผ้า รีดผ้า และรีดผ้า มีทั้งเครื่องรีดที่เป็นแบบทับ และเตารีด แล้วแต่ว่าวันไหนใครจะประจำเครื่องไหน วิไลพาฉันไปที่เครื่องรีดผ้าแบบทับ เธอสอนงานฉันคร่าวๆ และให้ฉันช่วยโดยการส่งผ้าให้เธอ

 

ตลอดเวลาการทำงาน วิไลตั้งใจทำงานจริงจังมาก ไม่พูดไม่จา เธอหันมาบอกให้ฉันขยับผ้าเป็นพักๆก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ ช่วงเช้าเธอให้ฉันช่วยเธอไปก่อน 


ส่วนช่วงบ่ายเธอบอกว่าจะลองให้ฉันทำดู ผ้าที่วิไลรีดไม่มีรอยยับแม้แต่นิด เธอพิถีพิถันจนฉันสงสัยจริงๆว่าเงินเดือนของเธอเท่าไหร่ ทำอย่างกับเขาจ้างเธอเป็นแสนงั้นแหละ

 

 

วิไลหันมาคุยกับฉันอีกครั้งเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง

 

“ที่นี่มีห้องอาหารนะ เราไม่ค่อยไปทานข้างนอกกันหรอก ขี้เกียจเปลี่ยนชุด เธอเตรียมอาหารมาแล้วใช่มั้ย” เธอเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังนำทางฉันไปห้องอาหาร

 

“ไม่ได้เตรียมหรอก แต่พอจะมีของกินอยู่ อยู่ในล็อกเกอร์น่ะ” ฉันตอบ นึกขอบคุณป้าไม่น้อยที่ให้ข้าวเหนียวปิ้งกับไข่ปิ้งฉันมา

 

“อ้าวเหรอ งั้นเดี๋ยวพาไปเอา วันหลังตอนเช้าเอาอาหารมาไว้ที่ห้องอาหารก่อนได้เลยนะ จะได้ไม่ต้องเดินวน”

 

ว่าแล้ววิไลก็เปลี่ยนเส้นทางพาฉันไปเอาอาหารที่ล็อกเกอร์ ก่อนจะพาฉันเดินกลับมาห้องอาหารโดยใช้เส้นทางที่ไม่ต้องผ่านห้องทำงานแทน ฉันพยายามจดจำเส้นทางไปด้วย ที่นี่มีซอยเล็กซอยน้อยเยอะแยะไปหมด

 

เวลาพักของแต่ละแผนกที่นี่จะเหลื่อมกันประมาณสามสิบนาที ทำให้ห้องอาหารมีที่พอสำหรับทุกคน แต่ละคนเตรียมอาหารแตกต่างกัน บ้างก็ข้าวกล่องตามร้านอาหารตามสั่ง บ้างก็เตรียมมาเป็นปิ่นโต บ้างก็นั่งกินข้าวเหนียวจิ้มน้ำพริก คงเพราะหิวล่ะมั้งฉันถึงได้เห็นทุกอย่างน่ากินไปหมด

 

“น้อยจัง กินอิ่มเหรอ” วิไลถามขึ้นพร้อมกับจ้องมองมาที่อาหารอันน้อยนิดของฉัน


“ก็กินไปก่อน กันตาย” ฉันตอบเสียงปลง จังหวะนี้ก็มีให้กินแค่นี้แหละ ไม่รู้ว่าฉันจะต้องฝึกงานกับตาคุณพีทนี้ไปอีกนานแค่ไหน แต่คาดว่าหลังจากนี้ น้ำหนักฉันลดไปหลายกิโลแน่ จากเอวเอส คงจะกลายเป็นเอว
เอสเอสเอสเอส

 

“กินกับฉันสิ”

 

ปิ่นโตที่บรรจุปลาทูทอดสีทองอร่ามถูกยื่นมาตรงหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มใสซื่อของคนข้างๆ

 

“ที่นี่มีช้อนให้ยืมตรงนั้น แต่ต้องล้างเองนะ” วิไลเอ่ยต่อ

 

ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยต้องแบ่งข้าวกับใครกิน แม้ในวันที่พ่อกับแม่ไม่มีเงิน ฉันก็ยังได้กินอิ่มนอนหลับไม่เคยได้รู้สึกขาด ความรู้สึกที่มีคนแบ่งอาหารที่มีจำกัดมาให้จึงเป็นความรู้สึกแปลกๆสำหรับฉัน

 

“ไม่เป็นไร ฉันกินแค่นี้ก็ได้” ฉันส่ายหน้า พร้อมกับลงมือปอกไข่ปิ้งโดยพยายามไม่มองปลาทูที่ดูน่ากินตัวนั้น


“ฉันมีนี่ด้วยนะ” คราวนี้ปิ่นโตชั้นที่บรรจุซุปกระดูกหมูใส่ผักกาดดองถูกดันมาไว้ข้างๆ ปลาทู กลิ่นหอมๆเริ่มยั่วยวนมากขึ้นไปอีก “ฉันชอบทำอาหาร นี่ฉันทำเองหมดเลยนะ ยังมีไข่ต้มอีกด้วย”

 

ฉันกลืนน้ำลายลงคอทันทีเมื่อเห็นอาหารของวิไลที่ยื่นมา ก่อนจะหันมาจ้องมองอาหารของตัวเอง มันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก

 

“ข้าวเหนียวปิ้งน่ะเป็นของหวาน ฉันไม่มี เธอแบ่งฉันสิ ถือว่าเราแลกกัน” หญิงสาวตรงหน้ายิ้มแป้นให้ฉันจนตาหยี เสียงโน้มน้าวของเธอเริ่มทำให้ฉันคล้อยตาม

 

แต่ไม่ทันไรเธอก็ลุกไปหยิบจานกับช้อนมาตักแบ่งข้าวสวยที่ยังอุ่นอยู่นิดๆของเธอมาให้ พร้อมกับยื่นมาตรงหน้าฉันโดยไม่รอการตอบรับ ก่อนจะหยิบข้าวเหนียวปิ้งที่มีอยู่สองชิ้นของฉันไปอันหนึ่ง

 

“โอเคนะ”

 

....

 

โอเคก็ได้

.

.

ฉันค้นพบว่าฝีมือการทำอาหารของวิไลไม่ธรรมดา ขนาดอาหารที่เริ่มเย็นชืดยังอร่อยเลย ฉันว่าเธอควรไปเปิดร้านอาหารมากกว่ามารีดผ้าแบบนี้

 

ช่วงบ่าย เราเริ่มทำงานกันต่อ คราวนี้วิไลให้ฉันลงมือทำเองบ้าง โดยมีเธอคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ ช่วงแรกก็ยังตะกุกตะกักอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่มีผ้าผืนไหนไหม้จากฝีมือฉัน 


ช่วงใกล้เลิกงาน วิไลจึงขอเปลี่ยนมือเพื่อให้งานเสร็จเร็วขึ้น เธอบอกว่าพรุ่งนี้จะให้ฉันลองทำใหม่ แล้วถ้าคล่องเมื่อไหร่เธอจะปล่อยให้ฉันทำคนเดียว

 

หลังเลิกงานทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน วิไลบอกว่าเธอพักอยู่แถวนี้ แค่เดินไปหลังโรงพยาบาลก็ถึงแล้ว ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนเคว้งอยู่หน้าแผนก ก่อนจะนึกถึงคำพูดของคุณไพลินขึ้นได้ว่ามีปัญหาอะไรให้ติดต่อเธอ ฉันจึงเดินไปที่ห้องของคุณไพลินอีกครั้ง

 

“ว่าไงคะคุณดา” คุณไพลินเงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะเมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้าไปในห้อง

 

“ฉันจะมาถามคุณว่า ถ้าฉันจะกลับไปที่เอกเวชทาวเวอร์ ฉันต้องไปยังไงคะ”

 

การเดินทางของฉันคงไม่พ้นการนั่งรถเมล์อีกเช่นเคย ฉันจึงลองถามคุณไพลินดู เผื่อว่าเธอจะรู้ว่าฉันต้องไปขึ้นรถที่ไหน สายไหน ยังไง

 

“อ้อ อีกสิบนาทีจะมีรถมารับคุณที่ทางออกด้านข้างโรงพยาบาล ไปยืนรอได้เลยค่ะ”

 

คำว่ามีรถมารับของคุณไพลินทำให้ฉันใจชื้น อย่างน้อยที่นี่ก็มีรถรับส่งด้วยดีจัง

 

ฉันไหว้ลาคุณไพลินก็จะเดินไปตามทางที่เธอบอก ทางออกด้านข้างโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากแผนกซักฟอกมากนัก ที่ประตูมีร่มพอให้ฉันยืนรอได้บ้าง และไม่นานรถยุโรปสีดำสนิทที่คุ้นตาก็มาจอดตรงหน้าฉัน

 

นี่เหรอรถรับส่งที่ว่า...

 

“ขึ้นมาครับ ถ้าช้ากว่านี้ผมจะไม่รอ” กระจกถูกเปิดออกก่อนที่เสียงของคนขับจะดังเล็ดลอดออกมา

 

ไม่รอช้า ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ ฉันจึงเปิดประตูและก้าวเข้าไปนั่งข้างเขาทันที

 

“จะมารับแบบนี้ทุกวันเหรอคะ” ฉันถามเขาด้วยความแปลกใจ ในใจก็ยังไม่ไว้ใจเท่าไหร่ เขาอาจจะพาฉันไปส่งที่ป้ายรถเมล์

 

“ไม่ครับ”

 

คำตอบของเขาทำให้ฉันทำปากคว่ำลงโดยไม่ให้เขาเห็น ว่าแล้วเขาต้องไม่ใจดี

 

“เฉพาะวันที่ผมว่าง”


แล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าเขาว่างวันไหนน่ะ...


Image result for jinyoung

.

.

.

Talk

มาแล้วเจ้าค่ะ จริงๆจะมาเร็วกว่านี้ถ้าเวิร์ดไม่ค้าง และที่พิมพ์ไว้ไม่หายหมด ร้องไห้ ฮือออออออ

ปล.ใครรอพี่เอย ดึกนะคะ ขอแต่งแป๊บ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.609K ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #18188 ทำไมต้องไอค่อน' (@tingerbel) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:33

    น้องกำลัวเรียนรู้ววว เลื่อนลงมาเจออิมเมจคุณพีท ไม่ไหวแล้วว ใจบาง //กุมอก

    #18188
    0
  2. #16421 AnyaOil (@AnyaOil) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:58
    งือ สงสารนางเอกเรื่องนี้
    #16421
    0
  3. #15989 PsirrRhn (@PsirrRhn) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 12:47
    ยังใจดีกับน้องไข่เลาอยู่
    #15989
    0
  4. #12426 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:42
    คิดว่าคนกลุ่มนี้แหละที่จะเป็นมิตรอย่างจริงใจของน้องดา โดยเฉพาะวิไล
    #12426
    0
  5. #8644 Ling_555 (@ling-12345) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:01
    คุณพีทเริ่มใจดีกับน้องแล้วใช่ไหมคะ555555555
    #8644
    0
  6. #4712 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:26
    ชอบวิไลจังเลย เหมาะจะเป็นนางเอกสักเรื่อง 55555
    #4712
    0
  7. #3921 thidanaja (@thidanaja) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 09:52
    เหมือนน้องจะเจอแต่คนดีๆ นะช่วงนี้
    #3921
    0
  8. #3726 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:56
    อ่านตอนนี้ไปได้เเต่ยิ้มไป น้องดาเริ่มได้ค้นพบความสุขจริงๆเเล้วสินะ วิไลน่ารักมากกกก
    ปล. คุณพีท ขอเเหมมมมมมมมมมมมมมมม ยาวๆไปดาวอังคารเลยได้ไหมคะ
    #3726
    0
  9. #3700 fsn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:49

    ได้ผู้ร่วมงานดี ได้เริ่มเรียนรู้ละนะ น้องหนู สู้ๆ

    #3700
    0
  10. #3658 Nouliming (@Nouliming) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:44
    น่ารักอ่ะ
    #3658
    0
  11. #2064 rukkeeiz4772 (@rukkeeiz4772) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:21

    ททำไมคุณพีทแลดูกวนอ่ะกวนแบบน่ารัก คู่นี้เขาจะรักกันแบบไหนเนี่ย

    #2064
    0
  12. #1998 aappss (@ap_rachinicorn) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:14
    ถ้าไม่อ้างว่าว่างก็ต้องบอกว่าผมมาธุระแถวนี้แน่ๆ
    #1998
    0
  13. #1896 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:49
    เวลาบ่าย นางจะว่างทุกวัน คริๆ น่ารักอ่ะ
    #1896
    0
  14. #1887 Kwan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:44
    ดีใจคุณหนูน่าจะได้เพื่อนใหม่เป็นคนดีๆ กะเขาบ้าง ส่วนคุณพีท อย่าให้เห็นว่าว่างทุกวันนะ


    ไรท์คะ: เธอหยิบชุดสี(เทา?)เบอร์เอส, ล็อค(ล็อก)เกอร์, หยุดที่เขตสะอาอ(อาด), ตะกุกตะกัก(มักใช้กับการอ่านหรือพูดค่ะควรใช้ "ติดขัด")

    #1887
    0
  15. #1856 the moon and back (@janthappapha) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:35
    ว่างทุกวันสินะคุณพีท คุณพีทต้องเห็นความน่ารักของน้องดาบ้างแหละเนอะ
    #1856
    0
  16. #1809 เนตรสีทอง (@wayside) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 09:58
    แต่บังเอิญ...ว่างทุกวัน หุหุ
    #1809
    0
  17. #1808 princeespat (@princeespat) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 02:54
    ชอบเรื่องนี้มากๆ จริงแล้วชอบจินยองอิมเมจคุณพีท55555 รีบๆมีอีบุคนะคะ รออออออออ
    #1808
    0
  18. #1807 SOKABAZO (@SOKABAZO) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 02:32
    อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคารจริงจริ๊งงงง
    #1807
    0
  19. #1806 fern >_ (@fernlovespk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:07
    แหมมม คุณพีท แหมมมม
    #1806
    0
  20. #1805 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:50
    อะจ้าาา จะมีรถมารับ ละเมื่อเช้าจะทำเข้มทำไมเนี้ย55555
    #1805
    0
  21. #1804 นัทมิมิ (@nutpeeraya) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:03
    อย่าให้รู้นะคะว่าว่างทุกวัน
    #1804
    0
  22. #1803 Waan_hyper (@Waan_hyper) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:57
    เฉพาะวันที่ว่าง แต่อย่าให้เห็นนะว่าคุณพีทว่างทุกวัน ><
    #1803
    0
  23. #1802 moonoiclub (@moonoiclub) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:52
    อย่างน้อยก็ยังมารับน้องนะ
    #1802
    0
  24. #1801 Chanjaokha (@chanjaokha) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:48
    หมั่นไส้คุณพีท 5555
    #1801
    0
  25. #1800 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:03
    คุณพีทอย่าแกล้งน้องดาเยอะ น้องดาสำนึกผิดไม่ทัน น่าสงสารออก
    #1800
    0