บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,099,897 Views

  • 22,070 Comments

  • 16,349 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    374,122

    Overall
    2,099,897

ตอนที่ 29 : EP9 คุณหนูตกยาก 2/3 อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1923 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

“อา...ช่วยเบาเสียงของคุณลงด้วยนะครับ ตามข้อตกลง…ห้ามส่งเสียงดัง” 

รอยยิ้มบางๆ แต่สายตากลับนิ่งสนิทแบบนั้นสะกดฉันให้หยุดนิ่งอย่างฉับพลัน จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งฉันก็ไม่กล้าหือกับเขาสักที สุดท้ายก็ได้แต่หุบปากเงียบสนิทและจ้องมองเขาแบบตัดพ้อ

“งานเอกสารคงไม่เหมาะกับคุณจริงๆด้วย พรุ่งนี้ผมจะเปลี่ยนงานให้” เขาเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้สนว่าฉันกำลังทำหน้าแบบไหน แต่คำบอกเล่าของเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ดวงตาของฉันเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกนิด

หวังว่าจะเป็นงานที่ดีกว่านี้

“แต่วันนี้คุณต้องทำงานอะไรชดเชยสักหน่อย” 

งานชดเชยที่ว่าทำให้ฉันมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ เขาจะให้ฉันทำอะไรอีกล่ะทีนี้ แต่ท้ายสุดแล้วเมื่อคนตัวโตส่งสายตามาว่าให้ตามเขาไป ฉันก็ได้แต่ก้มหน้าคอตกเดินตามเขาไปอย่างหมดแรง

คุณพีทเดินนำฉันมาถึงห้องของพี่จิ้น จริงๆแล้วก็ห้องเขานั่นแหละ ฉันเพิ่งมารู้เอาทีหลังว่างานในบริษัททั้งหมดพี่จิ้นไม่ได้ทำเองแต่ส่งคุณพีทมาทำแทนทั้งหมด ฉันก็รู้นะว่าเขาเป็นคนเก่ง แต่แบบนี้มันก็โหดเกินไป 

เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะไม่พูดไม่จา ก้มหน้าค้นหาอะไรบางอย่างในตู้เก็บของ ปล่อยให้ฉันยืนเก้ออยู่ข้างๆโต๊ะเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองฉันแบบงง 

“นั่งสิครับ ยืนทำไม”

อ้าว ก็ใครจะกล้านั่งเล่า ไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ ใครจะไปรู้ใจเขา เกิดฉันนั่งลงไปแล้วเขาไม่พอใจเขาอาจจะทุ่มฉันลงจากเก้าอี้ก็ได้...แต่เมื่อเขาเอ่ยปากแบบนี้ฉันก็ไม่รีรอที่จะคว้าเก้าอี้ตัวข้างๆมานั่งทันที 

ในที่สุดเขาก็หยิบสมุดออกมาเล่มหนึ่งพร้อมกับปากกาอีกหนึ่งด้ามยื่นมาให้ฉัน เขาทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยออกมา

“คุณอ่านออกเขียนได้ใช่มั้ย”

“นี่ ฉันก็เรียนหนังสือนะ” ฉันตอบเสียงสูง คือฉันดูเป็นคนไร้การศึกษาในสายตาเขาขนาดนั้นเชียวหรือ เป็นแบบนี้ฉันก็จบโทจากอังกฤษเชียวนะ

“โอเคครับ งั้นงานนี้คงไม่ยากไปสำหรับคุณ” พูดจบเขาก็หยิบกระดาษออกมาเขียนอะไรยุกยิก ก่อนจะยื่นมาให้ฉันดู

‘ซื่อสัตย์ และ อดทน’

“ผมว่าสองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่คุณยังขาดนะครับ เพราะฉะนั้นคัดไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะกลับมา” คุณพีทสั่งเรียบๆ แต่ไม่มีแววว่าล้อเล่นเลยแม้แต่นิด นี่เขากำลังสั่งให้ฉันคัดลายมือเหมือนเด็กๆ แถมยังด่าว่าฉันไม่มีความซื่อสัตย์และอดทนไปในตัว

มีใครหลอกด่าได้เก่งกว่านี้อีกไหม

“ทำไมฉันต้องทำตามคุณด้วย” 

“ข้อแรกคนที่ให้เงินคุณได้ตอนนี้มีแค่ผมเท่านั้น ข้อสอง...บอสชอบผู้หญิงที่เก่งและมีสาระ ถ้าคุณไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ก็เปลี่ยนคนที่คุณชอบไปเถอะครับ”

พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองฉันอีก ทิ้งให้ฉันหัวเดือดปุดๆ กดปากกาในมือลงไปจนกระดาษเป็นรู แต่เหตุผลทั้งสองข้อนั้นทำให้ฉันเถียงไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่กรีดร้องเพื่อระบายอารมณ์ออกมาเป็นชื่อเขา

“ฉันเกลียดนาย ปีเตอร์ คิมมมมมมมมมม!!!!!!”
.
.
.
ผ่านไปห้าชั่วโมง ฉันยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเดิม เปิดเพลงแก้เหงา ในขณะที่มือก็ยังคงเขียนคำว่าซื่อสัตย์และอดทนวนไป โอเคอาจจะมีช่วงที่ฉันแอบพักบ้าง คนเรานั่งนานๆเกินสามสิบนาทีมันไม่ดีต่อสุขภาพจริงไหม 

ระหว่างนั้นฉันก็ชะเง้อคอมองไปทางประตูเป็นระยะดูว่าเมื่อไหร่เขาจะมา แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววของเขาแม้แต่นิด

เขาคงไม่ลืมฉันและกลับไปแล้วหรอกใช่มั้ย

แม้ว่าจะอยากหยุดการคัดลายมืออันแสนน่าเบื่อนี้แค่ไหน แต่ทุกครั้งใบหน้านายนั่นพร้อมกับสายตาเย็นชาก็จะลอยมากระตุ้นให้ฉันเขียนต่อเสมอ 

ตอนนี้เขาให้ค่าจ้างฉันวันละร้อย เกินไปทำอะไรให้ไม่พอใจอาจจะเหลือแค่ห้าสิบบาท มือขวาของฉันที่จับปากกาเริ่มมีอาการบวมที่นิ้วนางเนื่องจากแรงกด ฉันควรจะถ่ายรูปนี้แล้วส่งไปฟ้องพี่จิ้นกับคุณพ่อดีไหมนะ

กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม สมุดที่เขาให้มาฉันก็เขียนจนเกือบจะเต็มแล้ว มือเริ่มสั่นจากความเหนื่อยบวกกับความหิว ทั้งแขนและสายตาเริ่มล้าจนไม่อาจจะเขียนต่อไปได้อีก

 ใจจริงฉันอยากจะหนีเขาไปด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่ามีเงินติดตัวแค่สามร้อย เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้แล้วว่า…ถ้าขาดเงินฉันคงอยู่ไม่ได้

เงิน…

จริงสิ ฉันก็มีเพื่อนนี่ สมัยก่อนตอนเรียนมีบ่อยครั้งที่ฉันแจกเงินให้เพื่อนไปแบบฟรีๆเพราะพวกเธอไม่มีเงินจะกินข้าว แม้ว่าจะแลกมานิดหน่อยกับการทำรายงานและการบ้านให้ฉันก็เถอะ แต่อย่างน้อยครั้งนี้ฉันก็น่าจะพึ่งเพื่อนได้บ้าง ไม่รอช้า ฉันต่อสายหาเพื่อนทันที และคนแรกที่ฉันโทรคือปอ

ว่าไงดา’ เสียงปอดังขึ้นจากปลายสาย

“ปอเรามีเรื่องอยากให้ช่วยน่ะ”

หืมมม ช่วยอะไรเหรอ แกล้งใคร หรือว่ายัยลิต้า’ 

คำถามของปอทำให้ฉันสะอึกเล็กน้อย นี่ปกติเวลาฉันขอให้เพื่อนช่วยมีแต่เรื่องแกล้งคนอื่นงั้นเหรอ

“เปล่า คือว่าตอนนี้ฉันไม่มีเงินน่ะ ขอยืมเธอสักหมื่นนึงได้มั้ย ไว้ฉันขอคุณพ่อได้จะเอามาคืนให้” ฉันบอกความต้องการของฉันทันที อันที่จริงหมื่นนึงมันน้อยกว่าค่าน้ำหอมที่ฉันเคยให้เธอไปด้วยซ้ำ

จะบ้าเหรอดา นั่นมันเงินเดือนฉันทั้งเดือนนะ อีกอย่างนี่มันช่วงต้นเดือน ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก’ ปอปฏิเสธเสียงสูง

คำตอบของเธอทำให้ฉันคอตกเล็กน้อย แต่ฉันก็ยังไม่ละความยพยายาม “งั้นห้าพันก็ได้”

ไม่มีหรอกดา เงินฉันก็ต้องใช้เหมือนกัน ลองถามแยมดูแล้วกันนะ’  พูดจบปอก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อโดนปฏิเสธอย่างไม่ไยดี ฉันก็จำต้องโทรหาเพื่อนอีกคน ซึ่งก็คือแยม แต่แล้วคำตอบที่ได้ของแยมก็เหมือนกับปอราวกับท่องบทมา 

สรุปว่าเพื่อนฉันไม่มีใครสามารถช่วยเหลือด้านการเงินฉันได้เลยแม้แต่น้อย ฉันเริ่มเห็นอนาคตตัวเองขึ้นมาลางๆ ถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีเงินจริงๆ…ฉันคงจะไม่มีใคร

เหลือเพื่อนสองคนที่ฉันยังมีเบอร์อยู่ในโทรศัพท์ คือมิ้นและลิต้า แน่นอนว่าฉันไม่มีวันจะบากหน้าไปหายัยลิต้าให้เสียหน้าแน่นอน ต่อให้ฉันต้องอดอยากปากแห้งแค่ไหนก็ไม่มีทางที่ฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากยัยนั่น 

ส่วนมิ้นผู้มีภาระที่บ้านต้องดูแล…ลำพังตัวเองเธอยังจะเอาไม่รอด เธอช่วยฉันไม่ได้แน่ๆ

เฮ้ออออออ นี่ฉันต้องอยู่ด้วยเงินวันละร้อยให้ได้จริงๆใช่มั้ย

แกร๊ก!

ขณะที่กำลังนั่งสิ้นหวัง ในที่สุดประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ฉันรอคอย สีหน้าเขาดูอ่อนหล้ากว่าตอนที่ออกไปเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาหาฉันที่โต๊ะก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ในขณะที่มือก็หยิบสมุดคัดลายมือของฉันไปด้วย

“เก็บของ กลับได้แล้วครับ” 

นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับฉันหลังจากที่ฉันนั่งรอเรามาหกชั่วโมงกว่า คือจะถามซักคำว่าเหนื่อยเปล่า รอนานไหม ก็ไม่มี คือคนปกติธรรมดามันก็ต้องถามไถ่กันหน่อยจริงไหม

…อ้อลืมไป เขามันเป็นหุ่นยนต์นี่

“ไวครับ ดึกแล้ว”

ก็ดึกเพราะนายไม่ใช่รึไง!

ฉันเก็บของใส่พร้อมกับคว้าถุงช็อปปิงทั้งหมดไว้กับตัว เพื่อเตรียมตัวกลับ ไม่อยากจะนึกสภาพขากลับที่ต้องนั่งรถเมล์เลย 

ทั้งที่ตอนแรกกะว่าจะจองลีมูซีนให้ไปส่ง แต่พอโดนตัดแขนตัดขาด้วยการอายัดบัตรแบบนี้…มีแต่แท็กซี่ยังไม่มีปัญญานั่งเลย

“เดินตามมาไวๆหน่อยครับ ผมจะไปส่ง อย่าให้ผมต้องเปลี่ยนใจ” เสียงขู่ดังขึ้นขณะที่เขาเดินนำไปไกลลิบลิ่ว

“ถ้าจะไปส่งป้ายรถเมล์อะนะ ไม่ต้องเลย เสียความรู้สึก” ฉันบ่นตามหลังเขาไปและยังคงเดินในอัตราเร็วเท่าเดิม จะให้เดินไว้กว่านี้ได้ยังไงในเมื่อของก็เยอะ รองเท้าก็เดินลำบาก

“รถเมล์จะหมดแล้ว มาเร็วๆ จะไปส่งที่คอนโด”

——————————อัพเพิ่ม————————

ฉันคงไม่ได้หูฝาดไปหรอกใช่ไหมที่เขาบอกว่าจะไปส่งที่คอนโดน่ะ  สองเท้าของฉันรีบก้าวตามไปอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อได้ยินแบบนั้นด้วยกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

 แต่ในใจก็ยังคงไม่ค่อยมั่นใจในตัวเขาเท่าไหร่ ที่ว่าจะไปส่งนี้คือขึ้นรถเมล์ไปเป็นเพื่อน หรือพาขึ้นแท็กซี่แบบครั้งนั้นอีก

แต่เมื่อเห็นว่าเขาพาเดินมาที่ลานจอดรถของชั้นผู้บริหารฉันจึงหายใจได้คล่องคอและเดินตามเขาไปที่รถอย่างสบายใจ พอขึ้นรถ เราทั้งสองคนก็ต่างฝ่ายต่างเงียบ 

ฉันยังคงก่นด่าเขาในใจไปตลอดทาง ใจร้ายกับฉันไว้ตั้งเท่าไหร่ แค่ไปส่งแค่นี้ฉันไม่ใจอ่อนหรอกนะ แต่แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าฉันจะรู้สึกยังไง

“คืนนี้ส่งการบ้านด้วยนะครับ”

“การบ้านอะไรคะ ยังจะมีงานอีกเหรอเนี่ย” 

“เขียนมาว่าวันนี้คุณทำอะไรบ้าง ทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี เขียนทุกอย่าง ส่งมาให้ผมทางอีเมลล์”

“ถ้าฉันไม่ส่งล่ะ”

“ก็ลองดูครับ”

จากเหตุการณ์ทั้งหมดในวันนี้สอนให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ควรจะลองดีกับเขาทุกกรณี เขียนก็ได้ คิดเสียว่าเป็นไดอารี่แล้วกัน

หลังจากนั้นความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในรถตลอดการเดินทาง ฉันพยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อประหยัดพลังงานเอาไว้ ความหิวที่กัดกินกระเพาะฉันมาตั้งแต่ช่วงเย็นเริ่มมีอาการรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะหมดแรง แต่แล้วอาการทั้งหมดของฉันถูกเปิดเผยออกมาเมื่อมีเสียงประท้วงมาจากอวัยวะในระบบทางเดินอาหาร

โครกกกก!!

ฉันได้แต่ถอนหายใจกับความอับอายในครั้งนี้ ท้องก็ปวด หิวก็หิว แรงก็แทบจะไม่มี ฉันไม่แล้วว่าเขาจะมองฉันยังไง ฉันได้แต่นั่งเอนหลังอย่างหมดแรงและเอาศีรษะพิงกระจกรถไว้ 

หมดสภาพแล้วลลดา

“หิว?”

“อืม” 

ฉันตอบแบบไร้อารมณ์ ชาตินี้ไม่เคยต้องมาหมดสภาพแบบนี้ให้ใครเห็นมาก่อน เสียงท้องร้องที่ดังกว่าเสือคำรามแบบนั้นไม่ใช่เสียงที่เขาควรจะมาได้ยินสักนิด

“ขอโทษที่เลิก ช้า ประชุมต่อกันนานมาก” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยราวกับจะพยายามแก้ตัว

ฉันลุกขึ้นมามองหน้าเขาด้วยความแปลกใจอีกครั้ง…แก้ตัว เขาเนี่ยนะ แต่เมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ้งแววสำนึกผิดใดๆฉันก็เอนตัวลงไปอีกครั้ง เขาก็พูดไปงั้นแหละ

“อยากกินอะไร” 

“ถามทำไม จะทำให้หรือไง” ฉันถามเสียงขุ่น บอกแล้ววันนี้ฉันจะไม่ญาติดีกับเขาเด็ดขาด

“ถ้าเป็นไข่เจียว ก็โอเค”

“หืม สงสัยฉันจะหิวจนหูแว่ว ตาลาย” ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินอะไรที่คิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ ความหิวนี้มันช่างน่ากลัวจริงๆ

“ไร้สาระ”

รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าจอดที่ลาดจอดรถของคอนโดได้อย่างง่ายดายราวกับเตี๊ยมกับยามไว้ นี่ยามที่นี้ไม่ตรวจอะไรเลยหรือไงว่ารถใครเข้ามา แต่เมื่อคนข้างๆเห็นว่าฉันมีสีหน้าสงสัยเขาจึงได้เฉลยออกมาด้วยการยกบัตรบางอย่างที่วางอยู่หน้ารถขึ้นมา

“บัตรจอดรถที่คุณไม่ใช้ไง”

“นี่มันจะเกินไปแล้วนะ เอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่” ฉันพยายามจะขึ้นเสียง แต่แรงที่มีทำให้ฉันเปล่งเสียงได้เพียงแค่เล็กน้อย

“พ่อคุณให้ผมมา” 

คุณพ่อทำแบบนี้กับลูกได้ยังไงกัน เขาเป็นศัตรูของฉันเชียวนะ

ร่างสูงไม่ต่อความอะไรกับฉันต่อ เขาเดินตรงไปที่ลิฟต์โดยไม่คิดจะรอฉันด้วยซ้ำ ทำราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเอง ดีหน่อยที่ยังหันมามองว่าฉันเดินถึงไหนแล้ว และเมื่อถึงห้องเขาก็กดรหัสเข้าห้องฉันไปอย่างง่ายดาย คอยดูเถอะพรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนรหัส

“ถ้าคิดจะเปลี่ยนรหัสผมก็มีวิธีรู้ได้อยู่ดีนะครับ” เขาเอ่ยราวกับได้ยินในสิ่งที่ฉันกำลังคิด 

เขามันไม่ใช่มนุษย์ 

ข้าวที่หุงไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าเมื่ออยู่ในหม้อหุงข้าวที่เสียบปลั๊กไว้ตลอดทำให้ตอนนี้ยังส่งกลิ่นหอมกรุ่นไม่ต่างจากหุงใหม่ๆมากนัก

 ร่างสูงเขาไปจัดการสิ่งต่างๆในครัวราวกับเป็นเจ้าบ้านโดยมีฉันแอบมองอยู่ห่างๆ ไข่สี่ฟองถูกตอกลงไปในชามสีขาวใบใหญ่ก่อนที่เขาจะลงมือตีไข่อย่างชำนิชำนาญ

กลิ่นหอมของไข่เจียวที่ลอยมาทำให้ตอนนี้ฉันลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งว่าเคยโกรธแค้นเขามากแค่ไหน ร่างกายพลันเดินเข้าไปหาเขาอย่างห้ามไม่ได้ แต่แล้วเสียงดุๆของเขาก็ทำให้ฉันต้องตื่นจากภวังค์

“ตักข้าวสิครับ”

แม้ว่าอยากจะพยศแค่ไหน มือและเท้าฉันก็ก้าวเข้าไปหยิบจานอย่างอัตโนมัติพร้อมกับตักข้าวใส่จานเรียบร้อย รอให้ไข่เจียวของเขามาโปะ

ไข่เจียวหอมๆและข้าวร้อนๆทำให้ฉันตาวาวนั่งถือช้อนส้อมพร้อมกินอย่างน้ำลายสอ แต่ก่อนที่ฉันจะได้ลงมือลิ้มรสอร่อยนั้น เสียงขัดจังหวะของใครบางคนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ค่าไข่เจียวบวกค่ารถ ทั้งหมดหนึ่งร้อยบาทครับ” มือหนาแบมาข้างฉันอย่างไม่คิดจะปรานี นี่ใจคอจะขูดเลือดขูดเนื้อกันให้หมดเลยใช่มั้ย

“นี่ ฉันเหลือเงินแค่สามร้อย ค่าจ้างฉันวันนี้คุณก็ยังไม่จ่าย”

“ผมเริ่มจ่ายพรุ่งนี้ครับ แต่ค่าข้าวผมจะเก็บเลย” คนใจร้ายตอบหน้าตาย 

ทั้งที่เงินสำรองฉันก็น้อยจะแย่อยู่แล้ว นอกจากจะไม่จ่ายเงินแล้วยังจะมาเอาเงินกันอีก เขามันหน้าเลือดโหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนา แต่เพราะไม่ต้องการจ่ายเงิน ฉันจึงต้องหาเรื่องมาต่อรองเขาบ้าง ไม่อย่างนั้นฉันก็คงตกเป็นเบี้ยล่างเรื่อยไป 

“คุณก็ยังไม่กินข้าวนี่…” ฉันใช้น้ำเสียงโทนอ่อนหวานสุภาพกับเขามากขึ้น หวังว่าการเจรจาครั้งนี้จะเป็นไปด้วยดี

“…”

“หิวมั้ย” 

“…” ไม่มีเสียงอะไรตอบรับจากเขา มีเพียงสายตาที่มองมานิ่งๆ แต่กระนั้นฉันก็ต้องทำใจดีสู้เสือ

“ฉันแบ่งขายข้าวไข่เจียวนี้ให้คุณครึ่งนึง…หนึ่งร้อยบาท ตกลงไหม”

รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนตรงหน้าแค่ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยก่อนขึ้น ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากตอบว่า

“ตกลง”

เยส!!!!

Image result for irene gif

.
.
.

Talk2 มาเพิ่มเจ้าค่ะ คุณพีทอยากกินก็ไม่บอก ทำไมต้องหลอกเก็บตังด้วยยย

Talk มาแล้วเจ้าค่ะ คุณพีทใจดีจะไปส่งด้วย ว่าแต่ใจดีจริงมั้ยนะ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.923K ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. #21924 พู่กันรสซ็อกโก (@may22536) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    น้องดานางน่ารักนะ
    #21924
    0
  2. #15986 PsirrRhn (@PsirrRhn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 12:25
    ตกลงจริงเปล่าาา อิพี่พีทแกยิ่งมีแผนเยอะๆอยู่
    #15986
    0
  3. #14469 NatthayaJ (@NatthayaJ) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:49
    น่ารัก
    #14469
    0
  4. #14181 Parichat Changtam (@plalomaheha5) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 23:50
    น่ารักมากกกกก
    #14181
    0
  5. #13524 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:17
    โอ๊ยยย ทำไมน่ารักเฉยเลย
    #13524
    0
  6. #12401 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:54
    ขนาดตอนอ่านเรื่องบอสน้องปุ๊ นี่ยังแค่หมันไส้ปนเอ็นดูเล็กๆเลยนะ พอมาอ่านเรื่องเต็มไของน้องดา นี่เเบบเอ็นดูไปเลยอ่ะ ถ้าน้องไม่ถูกสปอย(แบบโคตรๆๆๆ)มาแต่เด็ก น้องดาจะเป็นคนน่ารักมากๆเลยนะ
    #12401
    0
  7. #8639 Ling_555 (@ling-12345) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:28
    น้ารักทั้งคู่555555555555
    #8639
    0
  8. #7914 Lyla . (@watermelon45) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:19
    ยัยไข่เจียวววว แกน่ารักกกกก ชั้นหลงรักเทอละเนี่ย 5555+
    #7914
    0
  9. #4707 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:02
    น้องไข่เจียววว
    #4707
    0
  10. #3722 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:39
    ฮั่นเเหน่ๆๆๆๆ มีเกือบยิ้ม
    ปล.หนูดาน่ารักจังเวลาได้กินไข่เจียว
    #3722
    0
  11. #3640 Nouliming (@Nouliming) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:34
    จะบอกให้นะคุณพีททท ไม่มีใครน่ารักเท่าคุณหนูไข่เจียวแล้วนะเวลานี้
    #3640
    0
  12. #1790 onlymam (@onlymam) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 11:05
    คุณพีทกะกินข้าวกับน้องดาอยู่แล้วใช่มั้ย ถึงเจียวไข่ 4 ฟอง ทีตอนเช้า ยังเจียวแค่ 2 ฟองเองงงงง
    #1790
    0
  13. #1741 moonnietare (@moonnietare) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:57
    น่ารักกกก ต่อรองเก่ง
    #1741
    0
  14. #1604 Styles97 (@namfanontacha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:41
    เอ็นดู
    #1604
    0
  15. #1600 JubJujube (@JubJujube) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:54
    น้องดาเก่งเรื่องเจรจา
    #1600
    0
  16. #1581 ริน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 17:25

    55555 น่ารักอ่ะ น้องดาดูมีพัฒนาการที่ดีขึ้น

    #1581
    0
  17. #1545 ~ * Melinda * ~ (@mamuija) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 05:57
    ฝึกงานวันเดียวก็เริ่มฉลาดแล้ว ของเค้าขลังจริง 555
    #1545
    0
  18. #1544 kajeab4792 (@kajeab4792) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 05:40
    หลงกลคุณพีทอีกแล้วคิดเหรอว่าคุณพีทจะกินข้าวครึ่งเดียวในราคานี้คะ

    น้องดาลูก...
    #1544
    0
  19. #1543 Witch (@banana30161) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:35
    สู้เขาน้องดา อ้อนเข้าไว้ๆ อ่อนหวานเยอะๆ อิอิ
    #1543
    0
  20. #1542 papayasalad (@papayasalad) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:10
    โอ๊ย บ้าบอ ทำไมฉันต้องเขินตอนคุณพีทยิ้มด้วย
    #1542
    0
  21. #1541 Miss-SayeThong (@Miss-SayeThong) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 01:33
    หลงรักเรื่องนี้ ได้ฟิลอีกแบบ
    #1541
    0
  22. #1540 8Thiraphorn (@8Thiraphorn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:51
    หมั่นเขี้ยวคุณพีท555
    #1540
    0
  23. #1539 ่jjmee (@jjme) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:30
    ทำไมยิ้มล่ะคุนพีทททท
    #1539
    0
  24. #1538 mmm. (@hunhan123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:51
    น่ารักกก น่ารักทั้งคู่เลยฮืออ
    #1538
    0
  25. #1537 IKON_SS (@exo-phoenix) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:31
    โอ้ยยยยยย
    น้องดานี่หาทางออกในแบบของนางได้ตลอดจริงๆ 55555
    ไม่รู้จพขำหรือสงสารดี
    #เรียนรู้วิชามารจากพีทไว้เยอะๆนะลูกกกก 555555
    #1537
    0