บท(จะ)รัก: Please teach me how to love (สนพ.พิมพ์คำ) เปิดให้อ่านถึง 25/5/2562

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,087,302 Views

  • 22,020 Comments

  • 16,390 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    361,527

    Overall
    2,087,302

ตอนที่ 109 : อัพเพิ่ม EP29 ไต้หวัน 4/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4019 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

(ยังเป็น Lalada’s talkอยู่นะจ๊ะ)

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนแรงยิ่งกว่าทะเลทรายบวกกับอารมณ์ที่แสนวู่วามของฉัน ต้องขอบคุณความใจเย็นของปีเตอร์ คิม ที่ทำให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอบคุณที่เขาใช้ความนิ่งเงียบและอ่อนโยนสยบทุกอย่างเอาไว้แทบเท้าของเขา

แค่เขาบอกว่ายอมทุกอย่าง…กลับกลายเป็นฉันที่หลอมละลายยิ่งกว่าน้ำตาเทียน ยอมกลับมาเป็นลลดาเด็กดีของเขาเช่นเดิม

เนื่องจากการเดินทางในครั้งนี้ เรามาในนามของทีมงานของบ๊อบบี้ คลากส์ แน่นอนว่ามันต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ แค่เริ่มเข้าด่านตรวจคนเข้าเมื่องเราก็ได้ใช้ช่องทางพิเศษพร้อมด้วยบอดี้การ์ดรับจ้างอีกจำนวนมากกว่าสิบคน

 มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกเท่าไหร่นัก ฉันรู้จักพี่จิ้นมานาน คำว่าธรรมดาของเขาก็เกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการถึงแล้ว การมาอยู่ไทยของพี่จิ้นถือว่าติดดินที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับความเป็นอยู่ของเขาที่ไต้หวัน 

บอดี้การ์ดของพี่จิ้นเวลาอยู่ไต้หวันน่ะเหรอ…เรียกว่ากองทัพเถอะ

สายการบินที่นั่งครั้งนี้เป็นสายการบินสัณชาติไต้หวัน ชั้นที่เรานั่งเป็นชั้นธุรกิจ ที่นั่งแบบ 2-2-2 โดยมีคุณเจนนี่นังอยู่ที่ตำแหน่งหน้าสุด พี่จิ้นคนเดียวในแถวถัดมา และเป็นฉันกับคุณพีทที่นั่งรั้งท้าย

สายตาของคุณเจนนี่ตอนที่มองคุณพีทเดินมากับฉันดูเหมือนจะมีความแอบแซวอยู่กลายๆ อย่าบอกนะว่าเธอรู้เรื่องของเราแล้ว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกันว่าอย่างคุณพีทเนี่ย จะบอกใครบ้างหรือเปล่า

ระหว่างที่นั่งรอผู้โดยสารขึ้นเครื่อง คุณพีทกับพี่จิ้นเหมือนจะตกลงอะไรกันบางอย่าง ทำให้ฉันมีเวลาได้นั่งว่างอีกครั้ง ประกาศแจ้งเตือนให้ปิดเครื่องมือสื่อสารก็ดังขึ้นเป็นครั้งคราว ฉันจึงต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หน้าจอโทรศัพท์ยังค้างอยู่ที่บทสนทนาของมิ้น ข้อความทำร้ายจิตใจพวกนั้นบางทีก็ทำให้ฉันนึกอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปซะ แต่เมื่อมาคิดอีกที ทำไมฉันต้องทำลายข้าวเพื่อคนแบบนั้นด้วย

บล็อคน่าจะดีกว่า หรือจะพิมพ์อะไรตอบกลับไปดีนะ…

“ทำอะไรครับ!!”

เฮือก!!!

ขณะที่จิตใจกำลังจดจ่ออยู่กับการอธิษฐานและสาปแช่งยัยเพื่อนตัวร้าย ใบหน้าใสๆของใครบางคนก็เข้ามาประชิดพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหู ทุกลมหายใจของเขาสัมผัสอยู่ที่ข้างแก้มทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์หล่นไปอยู่ที่ตักของคนที่โผล่เข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง

“อ่านอะไรทำหน้าเครียด” 

ไม่ถามเปล่า มือหนาคว้าโทรศัพท์ไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับจ้องมองไปยังบทสนทนาของฉันกับมิ้นที่คุยกันค้างไว้  แถมยังเลื่อนอ่านอย่างถือวิสาสะ บอกเลยว่าถ้าไม่ใช่คุณพีทฉันคงกรีดร้องและตะกุยหน้าเขาไปแล้ว

“นี่คุณของส่วนตัวนะ”

“ผมกับคุณต้องมีคำว่าส่วนตัวอีกเหรอ” คนตัวโตตอบกลับมาหน้าตาย “ที่ทำหน้าบึ้งตอนอยู่ข้างล่างเพราะเรื่องนี้เหรอ”

“ก็…”

อันที่จริงก็เรื่องมิ้นนี่แหละที่เป็นจุดเริ่มต้นของความหงุดหงิด แต่ที่ระเบิดลง…เพราะน้อยใจเขาต่างหาก

“คุณก็นิสัยอย่างที่เขาว่านี่ครับ”

“อ้าว!!” ฉันเริ่มย่นหน้าด้วยความไม่พอใจ แทนที่จะเข้าข้าง กลับเห็นด้วยซะนี่…ถึงแม้จะจริงก็เถอะ หากแต่เขากลับเอามือมาวางบนหัวแล้วลูบไปมาอย่างเอ็นดู

“ต่อให้แย่กว่านี้ผมก็ไม่ไปไหนแล้ว”

“จริงเหรอ…”

ตึกตักๆๆๆ

เสียงหัวใจเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าและแววตาของเขาบ่งบอกถึงความมั่นคงและแน่วแน่ จากการที่ได้รู้จักเขามา ฉันรู้ดีว่าถ้าเขาได้พูดแล้วมันก็เป็นอย่างที่พูดเสมอ ฉันไว้ใจผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ

“ว่าแต่…” คุณพีทพูดพร้อมกับทำหน้ากรุ้มกริ่ม ซึ่งน้อยครั้งนักที่เขาจะทำหน้าแบบนี้

“อะไรคะ”

“หวงผมเหรอ”

ให้ตายสิ…เขาย้อนไปอ่านถึงไหนกัน!!
.
.————————————-เพิ่ม———————————
.
“ตกลงว่าหวงใช่มั้ย” 

“ว่าไงครับ”

แม้ว่าเครื่องจะขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จนแอร์โฮสเตจเริ่มจะเสิร์ฟอาหารแล้ว เจ้าหุ่นยนต์เวอร์ชั่นอัพเกรดตัวข้างๆนี้ก็ยังวนเวียนไม่เลิก ถามแล้วถามอีกแถมยังมองมาด้วยสายตามีเลศนัยอีก เห็นทีหลังจากนี้ฉันคงจะหลุดปากอะไรไม่ได้เลย ไม่งั้นมีหวังเจ้าหุ่นกระป๋องนี้คงทำท่าระริกระรี้อีกเป็นแน่

ใครจะรู้ว่าเขาจะน่าหมั่นไส้ได้ขนาดนี้

“เงียบ…”

“ถามหลายครั้งแล้ว ก็ตามที่เห็นไงคะ”

“ก็ไม่ตอบซักที”

“คุณพีท…” ฉันทำเสียงต่ำเพื่อให้เขารู้ว่าฉันกำลังจริงจัง แม้ว่าจะเป็นการกลบเกลื่อนความเขินอายก็ตาม

“ครับ”

“ไหนบอกจะยอมทุกอย่าง”

“ต้องการอะไรล่ะครับ” เขาเอียงคอมองฉันแบบทีเล่นทีจริง “บอกผมสิ”

“หยุดถามได้แล้ว!!”

ฮุบ…

นี่คงเป็นผลพวงจากภาวะโลกร้อน เรือนกระจก น้ำแข็งขั้วโลกละลาย ไม่ก็กระต่ายออกลูกเป็นกระรอกเป็นแน่ เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าหุบปากลงทันควัน แถมยังทำแก้มป่อง ตาโต ให้ความรู้สึกเหมือนมีลูกพีชกลมๆมาลอยอยู่ตรงหน้า

นะ…นั่นปีเตอร์ คิมใช่มั้ย

“ผมหยุดแล้วนะ”

“คะ…ค่ะ”

สีหน้าทะเล้นแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนั้นทำให้ฉันตาค้าง ปากสั่นใจสั่น หวั่นไหวกับอะไรที่ประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ก่อนจะเริ่มมองไปรอบๆตัวอย่างหวาดระแวง

หรือที่นี่จะมีวิญญาณ พลังงานบางอย่าง มาเข้าสิ่งเขา

และไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาของคนข้างๆก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉัน ก่อนจะดึงขึ้นไปจ้องมองและค่อยๆจรดจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลราวกับฉันกำลังลอยอยู่บนก้อนเมฆ

“ทำหน้าตาประหลาดนะครับ แต่ก็น่ารักดี”

ฉ่า~

ความร้อนลามไปทั่วไปหน้าอย่างห้ามไม่ได้ เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวฉันราวกับมีคนเอาเนื้อมาย่างไฟในกะทะร้อนๆอยู่ข้างหู เขากำลังทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก

“คะ…คือ…”

แต่ทันใดนั้นเอง

“พีท…” พี่จิ้นส่งเสียงเรียกคุณพีทจากที่นั่งด้านหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มานั่งนี่หน่อย”

ราวกับระฆังช่วยชีวิต การที่พี่จิ้นเรียกให้คุณพีทไปนั่งด้วยถือเป็นการช่วยชีวิตฉันแบบอ้อมๆ คุณพีทส่งสายตามองเจ้าของเสียงเรียกนั้นอย่างเคืองๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือฉันและลุกขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างๆพี่จิ้น

“เดี๋ยวมานะครับ”

ไม่แปลกนักที่เขาจะไปนั่งตรงนั้น เพราะในชั้นธุรกิจนี้พี่จิ้นได้เหมาไว้แล้วทั้งหมดหกที่ ตั้งแต่ที่นั่งข้างคุณเจนนี่ลงมาจนกระทั่งถึงที่นั่งของฉัน การเปลี่ยนที่นั่งไปมาจึงไม่ใช่เรื่องยากนัก ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกในการทำงานของพวกเขา และนั่นก็เป็นผลดีกับฉันอีกด้วย ถ้าขืนคุณพีทยังนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะก็ มีหวังแอร์โฮสเตจคงได้ประกาศตามหาหมอบนเครื่องบินมาช่วยปั๊มหัวใจฉันเป็นแน่…
.
.
.
การเดินทางยาวนานกว่าสามชั่วโมงเป็นไปด้วยความราบรื่น หลังจากที่คุณพีทโดนเรียกตัวให้ไปนั่งที่อื่น ฉันก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็พบว่าเขากลับมานั่งอยู่ข้างๆและเครื่องกำลังจะลงจอดแล้ว

เนื่องจากในไต้หวัน การวางตัวของพี่จิ้นต่างจากที่ไทยเป็นอย่างมาก ที่นู่นน้อยคนนักจะรู้จักเขา แต่สำหรับที่นี่ ไม่ว่าใครก็รู้จักบ๊อบบี้ คลากส์กันทั้งนั้น และนั่นทำให้การที่เขาจะเดินไปไหนมาไหนตัวคนเดียวนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย ทั้งบอดี้การ์ดและลูกน้องของเขาอีกเกือบห้าสิบชีวิตกำลังยืนรออยู่ที่ประตูทางออก

เนื่องจากพี่จิ้นมีทั้งธุรกิจสีขาวและสีเทา ศัตรูมีอยู่รอบด้าน ทั้งคุณพีทและพี่จิ้นจึงลงความเห็นว่าการที่ฉันเดินคนเดียวในสนามบิน อาจจะปลอดภัยยิ่งกว่าไปเดินอยู่ข้างเขา คุณพีทจึงให้ฉันนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟในสนามบิน ส่วนเขาเอากระเป๋าฉันไปเก็บให้ และจะต้องไปส่งพี่จิ้นก่อน หลังจากนั้นจึงจะมารับฉันอีกที เขาทิ้งไว้ให้แค่ซิมโทรศัพท์เท่านั้นก่อนที่จะจากไป

ตอนแรกก็อยากจะงอแงไปพร้อมเขาให้ได้ แต่พอเห็นสภาพกองทัพลูกน้องมาเฟียของพี่จิ้นพี่แล้วฉันก็คงต้องขอบาย ยอมอยู่ที่สนามบินอย่างสงบเสงี่ยมพับเพียบเรียบร้อย ให้นั่งเหงาๆนานแค่ไหนก็ยังดีกว่าต้องเดินกับกลุ่มคนชุดดำที่มีอาวุธเต็มตัว นึกสภาพมีคุณพีทเวอร์ชั่นตอนโหดยืนเรียงกันเกือบห้าสิบคนดูสิ 

ลาก่อน…

ฉันใช้เวลาระว่างที่นั่งรอหลายชั่วโมงนั้นไปกับการนั่งลบเพื่อนที่ไม่ควรจะเรียกว่าเพื่อนออกจากรายชื่อการติดต่อ ดื่มชานมจนน้ำตาลในเลือดพุ่งปรี๊ด และปิดท้ายด้วยการเดินช็อปปิ้งด้วยบัตรของคุณพีทที่ได้เพิ่งโยนคืนเขาไปนั่นแหละ หลังจากนั้นเขาก็เอามายัดใส่มือแล้วบอกว่าวันนี้อยากใช้เท่าไหร่ก็ใช้ 

หลังจากที่ถูกดัดนิสัยมาสักระยะฉันก็ค้นพบว่าลักษณะการซื้อของของฉันมันก็ดันเปลี่ยนไปด้วย หลายครั้งที่สายตาไปสะดุดกับป้ายของเซลล์ หรือบางครั้งก็ไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านขายอาหารสดเหมือนอย่างที่เคยทำ 

แต่เห็นของใช้หลายอย่างก็ทำให้อดคิดถึงวิไลไม่ได้ ฉันรู้ว่าวิไลลำบาก เธอไม่ค่อยมีของดีๆใช้หรอก เสื้อผ้าก็ใช้ซ้ำๆ เครื่องสำอางก็ใช้แบบราคาถูก มีคุณภาพบ้างไม่มีบ้าง ทั้งๆที่จริงแล้วเธอก็เป็นคนที่พื้นฐานหน้าและผิวดีแท้ๆ แค่ขาดการบำรุงไปหน่อย สุดท้ายของที่ซื้อมาก็ล้วนแต่เป็นของที่จะเอาไปฝากวิไลทั้งสิ้น

คุณพีทคงไม่ว่าหรอกมั้ง…บอกว่าอยากใช้เท่าไหร่ก็ใช้นี่นา

ครืด…ครืด

โทรศัพท์สั่นขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในสนามบิน คนที่รู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันตอนนี้ก็เห็นจะมีอยู่คนเดียว การใช้เวลาในสนามบินอย่างเพลิดเพลินทำให้ฉันไม่รู้สึกว่านานเท่าไหร่นัก แต่พอเห็นเวลาในหน้าจอโทรศัพท์ก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นจนเกือบค่ำเสียแล้ว

“มาแล้วเหรอคะ”

“ครับ รอที่ทางออกชั้นหนึ่งนะครับ”

“เอ่อ ห้านาที จะรีบไปค่ะ”

เมื่อรับคำและวางสายฉันก็รีบออกวิ่งทันทีเพื่อให้ไปถึงจุดนัดหมายให้เร็วที่สุด จะลำบากหน่อยก็ตรงถุงสี่ห้าใบที่อยู่ในมือ เพราะมัวแต่คิดถึงวิไลจนลืมไปเลยว่าซื้อของเยอะมากแค่ไหน แม้ว่าจะทุลักทุเล แต่ในที่สุดฉันก็มาถึงทางออกที่เขาว่า และพบว่าเขากำลังยืนอยู่ที่รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทและมองมาด้วยสายตาแปลกใจ

“เอ่อ…เผลอซื้อเยอะไปหน่อยขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้างุดรีบสารภาพบาป เผื่อว่าเขาจะเห็นใจ

“เปล่าครับผมแค่แปลกใจ” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือมารับของจากฉันไปเก็บที่หลังรถ แล้วจึงโผล่เอ่ยต่อ “นึกว่าจะซื้อเยอะกว่านี้”

นี่ลลดาในสายตาคนทั่วไปนี่มันเป็นยังไงกันนะ!

“อยากไปไหนครับ” เขาถามต่อหลังจากที่เราทั้งสองคนขึ้นรถเป็นที่เรียบร้อย

“ไปไหนก็ได้ค่ะ”

หลังจากที่เดินช็อปอยู่หลายชั่วโมง ทันทีที่ก้นได้สัมผัสเบาะนุ่มๆก็ทำให้ฉันรู้ตัวทันทีว่าก่อนหน้าที่มันเหนื่อยแค่ไหน ความอ่อนหล้าทำให้ฉันไม่มีแม้แต่แรงจะคิดว่าจะไปไหนกันต่อ

“หิวมั้ย”

“นิดหนิอยค่ะ” 

รถแล่นออกจากสนามบินได้สักพัก ตามท้องถนนเห็นได้ชัดว่าการจราจรเริ่มติดขัดเล็กน้อย รถมากมายกำลังเข้าและออกสนามบินประจำชาติแห่งนี้ ฉันมองทอดออกไปตามนอกหน้าต่างและมองความวุ่นวายของสังคมเมืองเหล่านั้น

“กินอะไรดี” เสียงของคุณพีทดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

“อะไรก็ได้ค่ะ”

“ราเม็งมั้ย”

“ไม่ค่ะ ดาว่ามันร้อน” ฉันยอมพร้อมกับทำมือโบกไปมาเพื่อประกอบอาการร้อนให้ดูสมจริง

“งั้น…สเต้กมั้ย”

“ไม่ค่ะ ดาว่าช่วงนี้ท้องอืด ย่อยยาก”

“คุณดามีอะไรที่อยากกินมั้ยครับ” คุณพีทถามซ้ำอีกครั้ง ฉันจึงหันไปยิ้มและตอบกับเขาว่า

“แล้วแต่คุณพีทเลยค่ะ”

“…”

คุณพีทเงียบไปพักใหญ่ ฉันเข้าใจว่าเขาคงใช้ความคิดอยู่ว่าจะพาฉันไปที่ไหนดี ก็ในเมื่อเขาเป็นเจ้าถิ่นฉันจึงยกให้เป็นหน้าที่เขาในการนำทาง ส่วนฉันก็มองทางไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งในที่สุด รถก็มาจอดในลานจอดรถของย่านการค้าแห่งหนึ่งที่มีร้านค้าและร้านอาหารมากมาย ทั้งที่เป็นแบบสตรีทฟู้ด และแบบเป็นร้าน ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่อยู่ด้านในทำให้ฉันรู้สึกว่าที่นี่ก็น่าสนใจไม่น้อย

“โอ้โห คนเยอะจัง”

“ย่านนี้แล้วกันครับ อยากกินอะไรก็เลือกได้เลย แล้วเผื่อคุณอยากซื้อของด้วย” เจ้าบ้านให้คำแนะนำ

ฉับพลันสายตาฉันก็ไม่สะดุดกับร้านค้าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่จอดรถมากนัก มันเป็นร้านขายของที่มีของจุกจิกน่ารัก รวมทั้งไม่ว่าจะเป็นของเล่น ตุ๊กตา หรือแม้แต่เสื้อผ้าน่ารักมากมาย และที่ดึงดูดความสนใจฉันมากที่สุดก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งของบางอย่างที่ถ้าเป็นคุณพีทใช้ล่ะก็…คงน่ารักน่าดู

“คุณพีทขา”

“ครับ”

“วันนี้ตามใจดาทุกอย่างใช่มั้ยคะ” ฉันถามเขาเสียงหวานเป็นพิเศษพร้อมกับส่งยิ้มให้

“ใช่ครับ”

“งั้นดาขอ…” ฉันหันไปส่งสายตาปิ๊งๆให้เขาสองสามที ก่อนจะชี้ไปที่ร้านค้าดังกล่าวเพื่อให้เขามองตาม

“ว่ามาเลยครับ”

“ใส่ชุดนั้นมาเดินกับดาได้มั้ยคะ

“What!!!?”

“ก็บอกจะยอมทุกอย่างนี่คะ...”

End Lalada’s talk
.
.


Talk2 น้องจะให้ใส่อะไรน้าาา ดูทำหน้าเข้า
ปล. พิมพ์ๆอยู่เผลอหลับเจ้าค่ะ ตื่นมาอีกทีก็เกือบตีหนึ่งเสียแล้ว ไรท์ว่าจะสุขสันต์วันสงกรานต์กับทุกคนเสียหน่อย เอาเป็นว่า สวัสดีวันปีใหม่ไทย วันครอบครัว วันสงกรานต์ วันผู้สูงอายุ วันนี้ร้อนมาก ในเวลาเดียวกันนะเจ้าคะ
ขอให้มีความสุข สนุกสนาน ร่างกายแข็งแรง มีสติ ใครเดินทางก็ขอให้ปลอดภัยมีชีวิตที่ดีและอ่านนิยายไรท์ต่อไป เฮ!!!!
ปล.2 มีใครมีคำแนะนำสำหรับคนท้องมั้ยคะ ว่าจะนั่งทำงานท่าไหนดี นั่งเก้าอี้ก็ปวดขา นั่งเหยียดขาก็ปวดหลัง นอนคว่ำก็ติดท้อง นอนหงาย...หลับเจ้าค่ะ ปวดใจจจจจจ

Talk อ่านไปก่อนให้หายคิดถึง เดี๋ยวมาอีกเจ้าค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.019K ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #18853 moonnietare (@moonnietare) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:49
    แกล้งอะไรคุณพีทยัยแสบ 555เหมือนจะเอาคืนอ่ะ
    #18853
    0
  2. #16582 Kwan (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 12:29
    น้องดาเอาคืนคุณพีทใช่มั้ย 555


    ไรท์คะ: ตรวจคนเข้าเมื่อง(เมือง), สัณ(สัญ)ชาติ, เจนนี่นัง(นั่ง), ทำลายข้าว(+ของ), แอร์โฮสเตจ(ส), เข้ามาสิ่ง(สิง)เขา, ก่อนหน้าที่(นี้)มันเหนื่อย, ความอ่อนหล้า(ล้า), นิดหนิอย(หน่อย), ฉันยอม(ตอบ?)พร้อมกับ, ก็ไม่(ไป)สะดุด

    #16582
    0
  3. #16497 Honeylemonjazz (@Honeylemonjazz) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:17
    ท้องใหญ่รึยังค่ะ พยายามลุกเดินบ้างค่ะ นั่งทำงานนานๆจะอึดอัดค่ะ ค่อยๆลุก แล้วเดินไปมาบ้างค่ะ
    #16497
    0
  4. #16377 earthtone (@wiztershy) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 09:57
    ยัยน้องดาน่ารักมากลูกกก
    #16377
    0
  5. #16281 Bs-Benya (@Bs-Benya) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:31
    นึกภาพคุณพีททำแก้มป่อง//น่ารักกกกกกก// คุณพีทเค้าอยากเปย์ แต่ลืมไปเปล่าคะว่า THIS IS NEW LALADA!! นะคะ หนูดาเปลี่ยนไปแร้ววว ที่ซื้อมานั้นของวิไลทั้งนั้นค่ะ55555 ว่าแต่น้องดาจะให้คุณพีทใส่ชุดอะไรน้าาาา~ 5555 ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์
    #16281
    0
  6. #16176 Porii (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:40

    น้องดาแกล้งคุณพีทแล้วววว

    #16176
    0
  7. #16175 LiPingPimuu (@LiPingPimuu) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:31
    ชุดอะไรน้าาาา
    #16175
    0
  8. #16174 Saowaphak Chotchoung (@tikkypun) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:18
    ลองนั่งบนโซฟาเบดที่มีเบาะเอนพิงหลังเหยียดขาได้ แล้วเอาโต๊ะญี่ปุ่นตั้งคอมวางอีกทีค่ะ
    #16174
    0
  9. #16173 FLUFFY_W (@planetss) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:17
    พ่อคุณ~~ ถึงกับ what!?

    เวลาคุณพีททำตัวน่ารักนี่ก็รู้สึกแปลกๆ มันหนาวๆร้อนขนลุกไงไม่รู้555555
    #16173
    0
  10. #16172 wayo88 (@phooziil) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:15
    น้องใกล้ออกมาแล้วเหรอคะ
    #16172
    1
    • #16172-1 caneus (@carecaneus) (จากตอนที่ 109)
      15 เมษายน 2562 / 15:07
      ยังค่ะ แต่ท้องโตมาก ตอนไรท์ท้องแรก 5เดือนยังใส่กางเกงยีนอยู่เลย ตอนนี้ท้องโตอย่างกับใกล้คลอด
      #16172-1
  11. #16171 tttttttttttn (@monmont) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:46
    555555รอเลยว่าจะใส่ชุดอร55555
    #16171
    0
  12. #16170 หมูหยองน้ำสลัด (@aun9alisa) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:26
    ใส่ชุดอะไรน้าาาา
    #16170
    0
  13. #16167 napapha2006 (@napapha2006) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 12:07
    น่ารักอ่ะะะ
    #16167
    0
  14. #16166 jj0407 (@jj0407) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 12:06
    น้องดาอย่าแกล้งคุณพีทททท
    #16166
    0
  15. #16162 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:12
    น้องงง น้องจะให้คูมใส่ชุดไรอะ อยากรุละๆๆๆๆๆ 5555555555555555
    /ปล TC นะคะไรท์
    #16162
    0
  16. #16160 wcrkkcrs (@wcrkkcrs) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:04
    คนท้อง แนะนำให้นอนตะแคงซ้าย เลือดจะไหลเวียนดีกว่าตะแคงขวา ถ้าจะนั่งให้นั่งที่ที่มีพนักพิง และหาเก้าอี้มารองเท้าให้สูงขึ้นด้วยค่า
    #16160
    0
  17. #16159 maew6244 (@maew6244) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:01

    ชุดไรน้าาาา

    #16159
    0
  18. #16158 smblue (@lui-blue) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:45

    คนท้องนั่งเอนหลังน่าจะสบายที่สุด ท่านอนตามตำราแล้วให้นอนตะแคงซ้ายดีกว่าตะแคงขวา ลองดูนะคะ

    #16158
    0
  19. #16157 Cute fairy (@amonteera) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:21
    ที่คาดผมหูกระต่ายหรือหูแมวรึป่าว? 555555
    #16157
    0
  20. #16156 Sinny Chu (@Sirinni_K) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:19
    ภาพคุณพีทแก้มป่องติดอยู่ในหัวจริงๆค่ะ คุณพีทสุดเข้มได้หายไปแล้ว 5555
    #16156
    0
  21. #16155 TangkwaXD (@TangkwaXD) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:13
    สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะไรท์
    #16155
    0
  22. #16154 Phueng03 (@Phueng03) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:12
    สวัสดี​วันสงกรานต์​ค่ะไรท์ สู้ๆนะคะ ไม่มีท่าไหนสบายเลยค่ะ ต้องเปลี่ยนท่าบ่อยๆ นั่งเก้าอี้เลซี่บอยดูค่ะ เผื่อช่วยได้ สู้ๆค่ะ ✌️✌️
    #16154
    0
  23. #16153 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:08
    ให้ใส่หูกระต่ายเดินชอปปิ้งสตีท คริๆ
    #16153
    0
  24. #16152 fsn (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:02

    ดูท่าความลำบากเริ่มเข้ามาเยือน นะพี่พีท

    #16152
    0
  25. #16151 Phen Laphaslada (@rabbitphen) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:01
    สวัสดีปีใหม่ไทยเช่นกันค่ะไรท์
    #16151
    0