[ FiC KiD x CoNaN ] The Truth Of Hidden. ความลับของแสงสว่าง

ตอนที่ 9 : ☼ The Truth Of Hidden ♦ บทที่ 9 เพราะโลกมันกลม...อันตรายในเงามืด 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    26 เม.ย. 57




         ☼ The Truth Of  Hidden  

บทที่  9

เพราะโลกมันกลม...อันตรายในเงามืด 2 

 

 

  ว้าย ๆ มียิงตุ๊กตาด้วย  รันไปเร็ว ”  โซโนโกะเอ่ยกระตุ้นเพื่อนสาวแล้วทำการลากอาโอโกะไปด้วยในทันที  ทิ้งให้ผมถูกไคโตะจูงมือไว้เพื่อป้องกันการหลงทาง  ก็ร่างผมในตอนนี้อยู่เด็กประถมนี่ครับ  แถมเป็นประถม 1 ด้วยจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะมองว่าผมเด็ก

 

  อยู่กับพี่สาวนานหรือยังโคนันคุง ”  เสียงทุ้มของคนที่จูงมือผมอยู่ถาม  ผมตอบแบบไม่ต้องคิด

 

  นานครับ ”

 

  งั้นเหรอ ? แล้วเรียนอยู่ที่ไหนเอ่ยเผื่อว่าง ๆ พี่จะได้ไปเล่นด้วย ”

 

แหงะ...ผมที่กำลังอ้าปากตอบชื่อโรงเรียนมัธยมเทตันตามความเคยชินต้องทำหน้ามุ่ย  จำใจตอบสถานที่เรียนปัจจุบันไป

 

  โรงเรียนประถมเทตันครับ ”

 

  อ้อ...  ไคโตะมองเด็กชายยิ้ม ๆ พยักหน้ารับคำก่อนจะจูงโคนันไปหาสาว ๆ ที่กวักมือเรียกเขา  สถานที่ที่สาว ๆ อยู่คือซุ้มยิงตุ๊กตาที่จะให้ลูกค้ายิงตุ๊กตาตัวเล็กสิบตัวเพื่อสามารถแลกของหนึ่งอย่างในร้าน โดยตุ๊กตาที่ยิงทั้งสิบก็ต้องคืนเจ้าของร้าน  มีตั้งแต่แหวนคู่  ตุ๊กตารูปร่างต่าง ๆ ตั๋วทานอาหารฟรีหรือลดราคา  นับว่าน่าสนุกไม่น้อย

 

  ไคโตะ  นายยิงปืนแม่นมายิงเอาตุ๊กตาให้พวกฉันที ”  อาโอโกะเท้าเอวบอกเพื่อนหนุ่มด้วยดวงตาเป็นประกายซึ่งเป็นท่าทางที่ชายหนุ่มเคยชินเพราะเป็นเพื่อนสนิทกับอีกฝ่ายมาตั้งแต่เด็ก ๆ โดยมีสายตาของโคนันมองอย่างสนใจ

 

  ได้ ๆ แล้วเงิน...  ชายหนุ่มรับคำแต่เมื่อเอ่ยถามเรื่องที่สำคัญที่สุด  เพื่อนสาวและโซโนโกะก็ประสานเสียงพูดทันใด

 

  นายจ่าย !

 

  ให้ตาย  ลงอีหรอบนี้ทุกที ”  ไคโตะบ่นอุบก่อนจะควักเงินในกระเป๋าจ่ายเพื่อเตรียมตัวยิงตุ๊กตาแลกของให้สาว ๆ

 

  ให้ฉันช่วยออกไหมคะ ? ”  รันว่าอย่างเกรงใจแต่เขาปฏิเสธ

 

  ไม่เป็นไร  แค่นี้เอง ”

 

  ฉันจะเอาตุ๊กตาหนูสีขาวนะไคโตะ ”  อาโอโกะตะโกนบอกอย่างกระตือรือร้น  ส่วนโซโนโกะกระซิบกับรันอยู่ชั่วครู่ก็เชิดหน้าสั่ง

 

  ของฉันขอเป็นกระเป๋าสีชมพูใบใหญ่นั่นนะ  รันตกลงเอาตั๋วทานอาหารฟรีของภัตตาคาร xxx

 

  โห...สั่งจังแม่คุณ ”  ชายหนุ่มว่าอย่างยียวน  แล้วก้มถามเด็กชายเพียงคนเดียวที่เพียงกวาดตามองซุ้มของเล่นอย่างสนใจ

 

  แล้วไม่เอาอะไรบ้างหรือโคนันคุง ? ”  ผมกระพริบตาปริบ ๆ  แล้วฉีกยิ้มพูด

 

  งั้นผมขอเล่นด้วยคนนะครับ ”

 

ปัง ! ปัง !

 

  ไคโตะ ! ยิ่งให้แม่น ๆ หน่อยสิ !   

 

  รู้แล้ว ๆ เพิ่งนัดแรกเอง ”

 

  โคนันคุงพยายามเข้านะจ้ะ ”  เสียงปืนทั้งสองเสียงเป็นเสียงจากปืนผมและปืนของไคโตะคนละนัด  ผมทดลองศูนย์ยิงปืนและผมว่ามันมีลูกเล่นพอสมควร  แล้วถามว่าทำไมผมถึงเล่นได้น่ะหรือครับ  ซุ้มนี้จะมีโต๊ะกั้นเขตไม่ให้ผู้เล่นเข้าไปใกล้ชั้นวางตุ๊กตาที่ห่างไปถึง  6 เมตร  ปืนที่ให้เล่นเป็นปืนยาว  ใส่กระสุนพลาสติกที่มีแรงดีดมากพอให้ตุ๊กตาตกได้  ตัวผมนั่งอยู่บนโต๊ะเพื่อไม่ให้เป็นการถูกเอาเปรียบ  ส่วนตุ๊กตา...บอกตามตรงว่ามันเหมือนตุ๊กตาวูดูมาก  ชวนให้ยิงทิ้งจริง ๆ นั่นแหละครับ  ขณะที่ผมเริ่มบรรจุกระสุนนัดที่สอง  เสียงของไคโตะซึ่งยืนข้างผมก็ดังท้า

 

  สนใจแข่งกันหน่อยไหมโคนันคุง ”  ผมค่อย ๆ เบือนสายตามองเขา  ซึ่งพบว่าเขาเองก็กำลังมองผมอยู่  รอยยิ้มเหยียดนั่นช่างดูคุ้นเคยเหลือเกินจนผมอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มที่มุมปากรับคำท้าทายนั้น  ดวงตาสองคู่มองสบกันเกิดเป็นความรู้สึกว่าเจ้าของดวงตาคู่ตรงกันข้ามนั้นช่างลึกลับราวกล่องปริศนาจริง ๆ ผมก้มศีรษะลงให้เล็กน้อยแล้วเอ่ย

 

  ออมมือให้ด้วยนะครับ ”

 

  หึ...  ชายหนุ่มเพียงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอหนัก ๆ แล้วเริ่มเล็งเป้าตุ๊กตา  เสียงปัง ! ดังขึ้นพร้อมตุ๊กตาหนึ่งตัวตกลงมาดังตุบ  หากแต่ยังไม่ทันที่ไคโตะจะได้หันมายิ้มเยาะให้เด็กชาย  เสียงปังก็ดังอีกครั้งพร้อมตุ๊กตาอีกหนึ่งตัวที่ตกลงพื้น  ทั้งสองหันมาสบตากัน  เริ่มบรรจุกระสุนอย่างเยือกเย็นอีกครั้งแล้วเหนี่ยวไกยิงต่อเรื่อย ๆ

 

ปัง !  ปัง !  ปัง !  ปัง !

 

  สิบสอง ”  เสียงของไคโตะดังพึมพำกับตัว  เขาเหลือกระสุนอีก  3 นัด  เพราะลงไปสองครั้ง  แต่ละครั้งจะได้กระสุนแปดนัดรวมทั้งเขาและโคนันมีกระสุนคนละ  16  นัด  พลาดกันไปคนละนัดแรก  หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ยิงพลาดอีกเลย  ท่ามกลางคนมุงที่ดูผู้เล่นทั้งสองแข่งกันอย่างเมามันส์  ถึงขั้นพนันว่าใครจะยิงตุ๊กตาได้มากกว่า  คนหนึ่งก็เด็กชายสวมแว่นที่สอยตุ๊กตาลง  อีกคนก็ชายหนุ่มชุดเด็กเสิร์ฟที่ยิงเอา ๆ เล่นเอาเจ้าของซุ้มซึ่งเป็นรุ่นพี่  .6  ทำสีหน้าเครียด ๆ เพราะกลัวลูกค้าทั้งสองจะเล่นต่อแล้วกวาดเอารางวัลไปจนหมด

 

ปัง !  ปัง !

 

ปัง !  ปัง !

 

ตุ๊กตาอีกสองตัวถูกวางหน้าคนทั้งคู่คนละสองตามเสียงปืน  ตอนนี้พวกเขาเหลือกระสุนอีกเพียงคนละนัดเท่านั้น  เท่ากับได้ตุ๊กตารวมทั้งหมดคนละ  14  ตัว  เสียงเชียร์ด้านหลังยิ่งมายิ่งดังเมื่อเห็นฝีมือขั้นเทพที่สอยตุ๊กตาร่วงหมด

 

  สู้เขาเจ้าหนู !

 

  สุดหล่อขา  ชนะให้ได้นะค้า ~

 

  สู้ ๆ นะ !

 

  เฮ ~ เอาเลย  ชนะให้ได้  !

 

  เก่งไม่เบานี่โคนันคุง ” ไคโตะพูดขึ้นเปรย ๆ เหล่ตามองเด็กชายที่ยังมีรอยยิ้มสนุกสนานบนใบหน้า  สำหรับเขานั้นเป็นเรื่องง่าย ๆ ในการจับทางปืนของเล่นพวกนี้เพราะปืนสำหรับเล่นกลของจอมโจรคิดที่พ่อของเขาสร้างไว้ต้องใช้สายตาแม่นยำและปฏิกิริยาที่รวดเร็วในการยิงไพ่ให้ได้ตามจุดที่ต้องการ  นั่นทำให้ไคโตะแปลกใจไม่น้อยที่เจ้าเด็กนี่เก่งขนาดนี้

 

  เพราะพี่ไคโตะออมมือให้ผมต่างหาก ”  ผมแย้ง  แต่จริง ๆ มันก็เป็นเรื่องง่าย ๆ สำหรับผมเหมือนกันเพราะการที่ผมชอบทำตัวเป็นนักสืบทำให้บางครั้งก็ตกในสถานการณ์คับขันที่ต้องใช้ฝีมือรอบด้านในการหาทางเอาตัวรอด  หนึ่งในนั้นคือการยิงปืนที่ต้องแม่นสุด ๆ โดยมีผู้เป็นพ่อเขาคอยเคี่ยวเข็ญ

 

  แล้วเรียนจากใครกันจ้ะ  แม่นขนาดนี้ ”  ลูกสาวตำรวจแผนกอาชญากรที่ 3 ถามอย่างสงสัย 

 

ผมเลิกคิ้วให้แล้วตอบ

 

  พ่อสอนให้ที่ฮาวายครับ  J

 

  เป็นคุณพ่อที่แปลกดีนะ ”  ไคโตะหยอก  เริ่มประทับปืนยาวบนบ่าแล้วหรี่ตาเล็งเป้าเช่นเดียวกับผมที่ขานรับสั้น ๆ ตั้งสมาธิกับการยิงครั้งสุดท้าย

 

ปัง  !

 

เสียงปืนดังแทบจะพร้อมกันทว่าไม่มีตุ๊กตาตัวไหนร่วงลงสร้างความสนเท่ห์ให้คนดู  ใครที่มองตามทันก็พูดโพล่งขึ้น

 

  กระสุนพวกเขาชนกันนี่ ”  เป็นดังพูด  รุ่นพี่เจ้าของซุ้มแยกย้ายกันไปดูที่ข้างผนังของซุ้มทั้งซ้ายขวา  จึงเจอกระสุนทั้งสองสีที่ตกอยู่ด้านข้าง  บอกได้เพียงว่ากระสุนทั้งสองชนกันแล้วกระเด็นไปคนละด้าน

 

  ว้า...อย่างนี้ตุ๊กตาก็ไม่ได้สิครับ ”  ผมพูดขึ้นอย่างเสียดาย  กลายเป็นว่ากระสุนนัดสุดท้ายพวกผมเล็งที่ตุ๊กตาตัวเดียวกัน  แต่ดันกลายเป็นยิงจนกระสุนชนกันเอง   รวมตุ๊กตาของผมและไคโตะก็มีเพียง 28 ตัว  แต่สาว ๆ มีสามคน  จะแลกของก็ต้องยิงให้ได้ตุ๊กตาครบ  30  ตัวเพื่อคืนเจ้าของซุ้ม

 

  นั่นสิ  น่าเสียดายแฮะ  ก็มีแค่สองคนที่เลือกของได้  อีกคนก็อดไป ”  ชายหนุ่มไหวไหล่พูด  รุ่นพี่หนุ่มมีโอกาศรีบพูดก่อนที่ไคโตะจะวางเงินเล่นอีกรอบ

 

  เอ่อ...อีกสองตัวพี่แถมให้  สาว ๆ เลือกของที่อยากได้ได้เลย ”

 

  จะดีหรือครับ ?/จะดีเหรอ ? ”  สองเสียงของนักแม่นปืนต่างวัยถามโดยมิได้นัดหมายแต่เป็นการตอกย้ำให้เจ้าของซุ้มรีบตกลง

 

  ดีครับ  ขืนพวกน้องเล่นต่อพี่ได้ล่มจมแน่ ”  ประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากคนมุง  และหนึ่งในนั้นก็เหยียดยิ้มอย่างพอใจกับอะไรบางอย่าง...

 

  เย้ ๆ ผมเก่งไหมครับพี่รัน ”  ผมแสร้งถามอย่างเริงร่า  ใบหน้าระบายรอยยิ้มกว้างขณะจับมือเพื่อนสาวไว้  หญิงสาวผมสีน้ำตาลกลั้นยิ้มกับท่าทางแบบนั้นแล้วลูบศีรษะเล็ก

 

  เก่งจ้า  เก่ง จะไปไหนต่อดีเอ่ย ? ” 

 

  ไปไหนดีครับพี่ไคโตะ ”  ผมหันไปถามคนที่มีใบหน้าเหมือนผม  เจ้าของชื่อทำสีหน้าครุ่นคิดแล้วฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์

 

  ในเมื่อเกมส์นี้เสมอแถมเราเล่นกันเก่ง  งั้นไปชิงรางวัลของซุ้มอื่นดีกว่าไหม ? ”  ผมยิ้มน้อย ๆ เมื่อยังเห็นแววกวนประสาทและท้าทายในดวงตาคู่นั้น  รับคำสั้น ๆ ก่อนจะกลายเป็นถูกไคโตะจับมือไว้แน่นแล้วลากไปเล่นเกมส์อื่น  แข่งกันบ้าง  ช่วยกันบ้างโดยมีรัน  โซโนโกะและอาโอโกะคอยเชียร์และเป็นผู้ช่วย  ทั้งห้าตะลอน ๆ เที่ยวอย่างสนุกสนาน  โดยเฉพาะสองหนุ่มที่กวาดรางวัลไปแทบทุกซุ้มที่ใช้ฝีมือ

 

ปัง ! ปัง !

 

  เย้ !  คราวนี้ผมส่งเสียงร้องบ้างเมื่อไคโตะปาเป้าลูกโป่งจนได้รางวัล  มันคือลูกฟุตบอลซึ่งมีลายเซ็นของนักฟุตบอลคนโปรดของผม  แม้จะไม่ใช่อันดับหนึ่งแต่ก็พอทดแทนกันได้  พอไคโตะยื่นมันให้ผมเท่านั้นแหละ  แถบจะกระโดดโห่ร้องเลยครับ

 

  ขอบคุณคร้าบ !  ผมรับคำเสียงใส   ดวงตาสีน้ำเงินครามมีแต่ความตื่นเต้นไหวระริก  ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้วเก็บลูกฟุตบอลไว้ข้างตัว  เป็นอะไรที่สุดยอดมาก !

 

  อุบ..พรืด หึ ๆ นายชอบก็แล้ว J   ไคโตะหลุดหัวเราะกับท่าทางนั้น  ผมค้อนเขาเล็กน้อยแล้วกระโดดโลดเต้นรอบตัวรันต่อ  หลังจากที่ไปซุ้มต่าง ๆ ผมก็สะดุดกับซุ้มปาเป้าทันทีเนื่องจากของรางวัลที่วางโชว์ให้เลือก  คนเล่นก็ผิดหวังบ้าง  ชนะบ้างคละกันไปแต่ผมที่รู้ตัวว่าแรงน้อยไม่รอช้าที่จะกระตุกเสื้อชายหนุ่มที่แทบจะกลายเป็นเพื่อนรู้ใจกันไปเลยทีเดียวถี่ยิบ

 

  อยากได้ฟุตบอลลูกนั้นอ่ะ  ที่มีลายเซ็นของเจอรัลด์  เอาให้หน่อย ๆ ”  ผมปฏิบัติการอ้อนตาใสในทันที  มันเป็นอะไรที่อยากได้มาก  ทำให้ผมมองมันแทบไม่ละสายตาเลย  นอกจากนี้ยังมีผู้ชายอีกหลายคนพยายามชิงมันมาแต่เพราะระยะห่างสุดโหด  10 เมตรที่ถ้าไม่แน่จริงก็อย่าหวังเสียให้ยาก

 

  ก็ได้  แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ ”

 

  ว่ามาสิครับ ”  ผมย้อนบอก   เริ่มสังหรณ์ใจนิด ๆ เมื่อเห็นเขาขยับยิ้มเจ้าเล่ห์  แต่ไคโตะกลับพูดปัด ๆ

 

  เอาไว้ฉันคิดออกก่อนละกัน ”  แน่นอนว่าการตะลอนไม่ได้จบเพียงเท่านี้  กลุ่มพวกผมผจญเกมส์ต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน  ผลัดกันเล่นผลัดกันแข่งเอารางวัล  อย่างยัยโซโนโกะที่ไปลองซุ้มแสดงละครให้คนขำ  ก็กวาดเอารางวัลใหญ่มาเพราะเล่นละครบีบน้ำตาเนื่องจากถูกทิ้งอะไรประมาณนั้น  เล่นเอาคนดูฮาก๊ากเนื่องจากท่าทางยามเพ้อฝันของเจ้าหล่อนดูสมจริงจนน่ากลัว   อาโอโกะก็ไม่ใช่น้อย ๆ แข่งโต้วาทีหรือที่เรียกว่าประชันฝีปากนั่นแหละครับจนฝ่ายตรงข้ามจ๋อยสนิท  ชนะอย่างสบาย ๆ ตบท้ายคาราเต้ของรันซึ่งทำการเพิ่มแรงเตะ ต่อยเครื่องวัดคะแนนนำผู้ชายอกสามศอกโด่งลิบลิ่วทีเดียว  ขึ้นแท่นสถิติอันดับหนึ่งขนาดที่ไคโตะแอบกระซิบบอกผมว่ารันดูท่าจะโหดใช่เล่น

 

  ก็เฉพาะเวลาอารมณ์หลุดเท่านั้นล่ะ ”  แต่ผมสยองกว่าเพราะแรงที่เธอเตะและต่อยเต็มแรงนั้นล้วนพูดถึงชื่อผมล้วน ๆ ตั้งแต่ตาบ้าชินอิจิ  ตาเซ่อ  นิสัยไม่ได้  งี่เง่า  เอาแต่ใจ  ฯลฯ โดยมีโซโนโกะกระโดดร้องเต้นและเชียร์ให้เธอซัดแรง ๆ

 

  เอาเลย ! ซัดตาชินอิจิให้หมอบไปเลย ! เย้ !

 

  คราวหน้าโทรศัพท์ไปต้องระวังคำพูดหน่อยแฮะเรา ”  ผมพูดงึมงัม ๆ กับตัวเอง   ถ้าเกิดพูดอะไรไม่ถูกหูยัยรันเข้า  เดี๋ยวเกิดเหตุจำเป็นขึ้นมา   เจอกันในร่างผู้ใหญ่ได้โดนซัดพอดี

 

  พูดอะไรหรือเปล่าจ้ะโคนันคุง ? ”  เสียงหวานที่ถามโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาผมสะดุ้งโหยง  หากแต่หันไปรอบตัวก็ไม่เห็นยัยรัน  ผมไม่รอช้าที่จะกระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มข้างกายแล้วถาม  โดยไม่เห็นสายตาขบขันของอีกฝ่าย

 

  แล้วพวกพี่รันล่ะครับ ”

 

ไคโตะเหยียดยิ้ม  แล้วหงกหัวไปยังทิศทางหนึ่ง    อยู่ซุ้มตอบคำถามน่ะ  เห็นมีรางวัลทานไอศครีมกับพาร์ทเฟ่ฟรีห้าที่นั่งแน่ะ จะไปดูไหมล่ะ ? ” เจ้าของเรือนร่างสูงถามผม  ผมทำหน้างง  แล้วเมื่อกี้เสียง..ผมครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบ

 

“ ไปก็ดีครับ  เผื่อเราช่วยอะไรได้บ้าง...  ฮู่...นับว่านานมากแล้วพี่ไม่ได้สนุกขนาดนี้  พอไปก็เห็นรัน  โซโนโกะและอาโอโกะกำลังนั่งเรียงฟังคำถามของรุ่นพี่สาวคนหนึ่งอยู่

 

  คำตอบคือ เคมบริดจ์...หรือเปล่าอ่า ? ”

 

  ผิดจ้า ^^   รุ่นพี่สาวตอบยิ้ม ๆ แล้วส่งลูกอมให้เป็นของรางวัลปลอบใจ

 

  ว้า...ไม่ใช่หรือเนี่ย ”  ยัยโซโนโกะทำหน้าบูดบึ้ง  ทำท่าจะออกจากซุ้มไปแต่อาโอโกะก็หันมาทักพวกผมเสียก่อน

 

  มาแล้วเหรอ  นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว  เดี๋ยวไปหาอะไรทานกันดีไหม ? ”

 

“ ก็ดีนะ  ตะลอนซุ้มงานเกือบครึ่งแล้วนี่นา  เก็บไว้เหลือตอนบ่ายบ้างก็ได้ ”

 

“ ได้ข่าวว่ามีคอนเสิร์ตด้วยนี่  จริงหรือเปล่า ? ” ลูกสาวท่านประธานซึซึกิชะโงกหน้ามาถามอย่างตื่นเต้น  พอได้รับคำตอบว่าเริ่มตอนบ่ายสามก็ยิ้มร่า  ลืมเลือนอาการหงุดหงิดเมื่อครู่ไปจนหมด

 

 หิวหรือยัง โคนันคุง ”  ผมก้มดูเวลา  เพิ่งจะ 11 : 09  นาที  ข้าวเช้าผมก็กินเต็มอิ่มแล้วด้วย

 

“ ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่เลยครับ ”

 

  อ่ะ...พี่ให้จ้ะ ”  รันมองใบหน้าของเด็กชายด้วยความเอ็นดูแล้วส่งลูกอมที่ได้ในมือให้  แต่ผมก็ปฏิเสธ  บอกว่าไม่ค่อยชอบแล้วมองรอบซุ้มสีสวยด้วยความสนใจ

 

  น้องผู้ชายคนนั้นกับพ่อหนูไม่สนใจเล่นหน่อยหรือจ้ะ”  เจ้าของซุ้มอีกคนถาม  ปกติซุ้มหนึ่งจะมีผู้ดูแลประมาณสี่ห้าคน  ผมที่ได้ยินคำถามสั่นหัวดิก ๆ

 

  น่า...ลองหน่อยนะ  เดี๋ยวพี่สาวถามคำถามง่าย ๆ ดีไหม ? น้องคนนั้นก็มาเล่นด้วยสิ ”  รุ่นพี่สาวกวักมือเรียกไคโตะซึ่งอยู่ใกล้  ซึ่งกำลังมองซุ้มนี้อย่างสนใจโดยหารู้ไม่ว่ากำลังกวักความล่มจมเข้าหาตัว

 

  เล่นยังไงครับ ? ”  เขาถามสั้น ๆ  กวักมือเรียกสามสาวที่ยืนคุยกันอยู่ให้เข้ามาอีกครั้ง  แล้วมองหารางวัลกินฟรีห้าที่นั่งในร้านของหวาน

 

  จับกลุ่มได้ไม่เกินสามคนแล้วตอบคำถามให้ถูก  ตอบถูกเกิน 10 ข้อได้ของรางวัลเล็ก  20 ข้อขนาดกลาง  และ 30 ข้อขนาดใหญ่ ”  ผมหันขวับมองรางวัลซึ่งเขียนป้ายชัดเจนว่ารางวัลใหญ่  พลางทำหน้าเหวอ 

 

เฮ้ย ๆ...ต้องตอบให้ถูกสามสิบข้อเชียวนะ

 

  แล้วคำถามเป็นแบบไหน ? ”  ไคโตะถามต่อด้วยใบหนาครุ่นคิดนิด ๆ คำตอบคือคำถามรอบโลก  ซึ่งหินพอสมควร  สองหนุ่มมองหน้ากันแล้ววางเงินเล่นเกมส์ในขณะที่คนเดินผ่านจำได้ว่าเขาและโคนันเป็นคนที่กวาดรางวัลต่าง ๆ ไปมาก  หลักฐานคือสามสาวที่คือถุงหิ้วและตุ๊กตาบานเบอะข้างหลัง  จึงเริ่มมีการกวักมือเรียก  ชี้ชวนเพื่อน ๆ ให้มามุงดูกันจนเจ้าของซุ้มมองด้วยความแปลกใจ  จากนั้นจึงเริ่มแจกแจงกติกา

 

  คำถามหนึ่งจับเวลาต่อหนึ่งนาที  ห้ามให้คนอื่นบอกหรือถามคนอื่น  สามารถปรึกษาคนในทีมได้  สำหรับคำถาม 10  ข้อสามารถตอบผิดได้เพียง 2  ข้อ  20 ข้อสามารถผิดได้เพียง  4 ข้อ และ  30 ข้อผิดได้แค่  3 คำตอบเท่านั้น  นอกจากนี้พี่สามารถทวนคำถามได้แค่ครั้งเดียวในหนึ่งข้อได้หนึ่งครั้ง ”

 

  หินพอดูเลยแฮะ ”  ผมพึมพำ  ส่วนคนข้างกายทำสีหน้าตื่นเต้นที่จะได้ลองเล่นอะไรที่ใช้สมองบ้าง

 

  คำถามแรก เมืองใหญ่อันดับสองของอังกฤษคือ...  ผมตอบแบบไม่ต้องคิดให้ยาก

 

  เบอร์มิงแฮม ”  ตามด้วยไคโตะที่เอ่ยสนับสนุน

 

  กับแมนเชสเตอร์ ”

 

 ถูกต้องค่ะ ”  รุ่นพี่สาวยังรักษารอยยิ้มไว้ได้แม้หางคิ้วจะเริ่มกระตุก ๆ แล้วก็ตาม

 

  คุกแห่งใดที่ลือชื่อที่สุดในโลก ” พวกผมมองหน้ากันเล็กน้อยแล้วซุบซิบเบา ๆ ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ

 

  คุกบาสตีลย์  คุกที่มีนักโทษเพียง 7 คนแต่การทลายคุกแห่งนี้ได้กลายเป็นสถานการณ์รุนแรงและควบคุมไม่ได้  ซึ่งนำไปสู่การปฏิวัติฝรั่งเศสในวันที่  14  กรกฎาคม  .. 1789  และต่อมาก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ”  คำถามสั้น ๆ แต่คำอธิบายยืดยาวสร้างความฮือฮาให้กับคนฟัง  ผมเหล่ตามองคนข้าง ๆ ที่เหยียดยิ้มให้ด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้  อยากจะพูดแต่ใบหน้านั้นมันก็ของผมนั่นแหละครับ

 

  ตลาดหุ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ ? ”

 

  ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก  ยูโรเน็กซ์  อยู่ที่  Wall Street, New  York , สหรัฐอเมริกา ”  คำตอบราวกูรูมาเองไม่ใช่จากใครนอกจากผมที่หัวคิ้วขมุ่นน้อย ๆ ผมยังเคยไปกับคุณแม่ของผมเล่น ๆ เลยตอนที่ไม่มีอะไรจะทำ  แต่คำถามต่อไปเริ่มทำให้ผมคิดหนักเพราะความยากของมันที่เพิ่มระดับขึ้นจากรุ่นพี่สาวที่ทำสีหน้าเคร่ง ๆ กับความชิงของพวกผม  คำถามนั้นก็คือ...

 

  ประตูสู่นรกหรือ The  Door  to Hell อยู่ที่ประเทศใด ? ”

 

เอ...ถ้าจำไม่ผิด...

 

  เติร์กเมนิสถาน หรืออีกชื่อหนึ่งว่า Derweze ...ถูกไหม ? ”  คำพูดสุดท้ายไม่ได้หันถามเจ้าของคำถามแต่ถามคนข้างกายที่เริ่มเงยหน้าขึ้นมองเขา  ดวงตาสีน้ำเงินครามเริ่มปรากฏร่องรอยนึกสนุกกับสาส์นท้าของอีกฝ่าย  ซึ่งมันชวนให้นึกถึงเจ้าขี้เต๊ะคนหนึ่งเหลือเกิน... 

 

แล้วจะไปคิดถึงมันทำไม๊ !

 

ผมร้องว้ากในใจ   ใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงจนลามไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงตอนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับไว้ที่แก้ม  แม้จะเป็นการฉกฉวยทีเผลอแต่ผมดันจำได้อย่างแม่นยำถึงความรู้สึกนั้น   ...รวมถึงความหมายของดอกทานตะวันสีสดที่บ้านด้วย...

 

  โคนันคุง ? ”

 

  ไอ้เจ้าบ้า...  ผมพูดพึมพำกับตัวเองแล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงกับเสียงตะโกนข้างหูที่เรียกชื่อผมในร่างเด็กเสียดังลาน

 

  โคนันคุง !

 

  ครับ ?!  ผมทำหน้ามึนในทันทีเมื่อทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว  ไคโตะมองท่าทางนั้นด้วยใบหน้าแปลกใจแล้วพูดทวนคำถามของเกมส์อีกรอบ

 

  คำถามถามว่าประเทศใดที่มีสถิติการฆาตกรรมมากที่สุดในโลกน่ะ นายรู้ไหม ? ” 

 

ประเทศที่มีสถิติการฆาตกรรมที่สุดในโลก ? เรื่องนี้ง่ายมากครับสำหรับผมที่ชอบเป็นนักสืบ  ผมตอบเสียงชัดถ้อยชัดคำ

 

  ฮอนดูรัสในอเมริกากลางไงครับ ”

 

  ถูกไหมครับ ? ” เพื่อนร่วมทีมผมหันไปถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ  พอได้รับคำตอบว่าถูกก็ยิ้มร่า  แต่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างอดไม่ได้

 

ช่างเป็นเด็กที่รู้อะไรที่ไม่สมควรรู้อยู่เรื่อยเลยนะ

 

  สถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นปราสาทเกลือหรือเหมืองเกลือตั้งอยู่ที่ใด ”

 

  เมืองบิเอลิจิกา  ประเทศโปแลนด์  มีชื่อว่า  'เหมืองเกลือวิเอลิคชดา ( Wieliczka  Salt  Mine ) ' ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17

 

“ ทางรถไฟสายใดที่ยาวที่สุดในโลก ? 

 

  สายทรานส์ไซบีเรีย ( Trans-Siberian  Railway ) ยาวถึง 5,413  ไมล์จากมอสโคว์ถึงเวลดิวอสต็อค  

 

“ ท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของยุโรป คือ ? 

 

  ท่าเรือ  รอตเตอร์ดัม  ประเทศเนเธอแลนด์  อยู่ปากแม่น้ำไรน์  ออกสู่ทะเลเหนือ ”  คนพูดตอบอย่างไม่ใส่ใจ  อันที่จริงพวกผมตอบสั้น ๆ ก็ได้แต่พอหันมามองหน้ากัน  ความรู้สึกเหมือนเป็นคู่แข่งก็พุ่งริ้ว ๆ จนตอบรายละเอียดเสริมเหมือนจะแข่งกันเอง

 

ใช่ครับ  พวกผมแข่งกันเอง  ผลัดกันตอบคำถามอย่างเมามัน  สี่คำถามต่อหนึ่งนาทีเพราะต้องรอผู้ดูแลซุ้มพากันเปิดหาโพยคำตอบ  และเปลี่ยนคำถามให้ทวีความยากขึ้นเรื่อย ๆ  จนประมาณคำถามที่ยี่สิบ  เหล่าสาว ๆ ก็เปลี่ยนแนววิชาการไปเป็นกวนประสาทจนพวกผมหน้าเหวอ

 

  1 รูปีเท่ากับเท่าไหร่ ? ”  อยู่ ๆ หนึ่งในผู้ดูแลที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก็โพล่งถาม  พลางแสยะยิ้มเมื่อเห็นพวกผมหน้าเหวอ  ผมทักท้วง

 

  มันมีด้วยเหรอแบบนี้น่ะ ? ”

 

  อ้าว...มันเป็นคำถามเชาว์ไง  ก็ถือว่าเป็นคำถามเหมือนกัน ”  ผมเกาหัวขณะที่ไคโตะแสยะยิ้มบ้าง

 

  เท่ากับ  12  รูเดือน ” 

 

มันเป็นคำถาม...กวนประสาทนี่ครับ  ผมบางอ้อในทันใด  แต่รุ่นพี่สาวไม่ยอมแพ้ 

 

  กิ้งกือ 100 ขา เวลาเลี้ยวขวาจะเหลือกี่ขา ? ”

 

ผมแสยะยิ้มบ้าง  ขณะที่ไคโตะต้องงงเมื่อผมตอบชัด ๆ

 

  99 ขา  อีก 1 ขาไว้ให้สัญญาณเลี้ยว  

 

  แล้วถ้าเลี้ยวซ้ายล่ะ ”  รุ่นพี่สาวอีกคนถามอย่างงุนงงเช่นเดียวกับคนมุงที่เริ่มบางอ้อเพราะผมเฉลย

 

  จะเหลือ 100 ขาเพราะเลี้ยวซ้ายผ่านตลอด ”

 

  หน็อย...กาลครั้งหนึ่งในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส  เจ้าลูกเป็ดขี้เหร่ตัวหนึ่งเดินเล่นไปในทุ่ง  ขณะเดียวกันนั่นเองก็เจอเข้ากับเจ้าลูกเป็ดอันธพาล  มันแกล้งลูกเป็ดขี้เหร่จนร้องไห้กลับบ้านไปพบแม่เป็ด  แม่เป็ดจึงถามว่า ?  หึ ๆ ”  คำถามนี้ดูเธอจะมั่นใจมากแต่มันมีหรือจะเทียบคนตอบได้

 

  ก๊าบ ๆๆๆ ไง  ในเมื่อมันเป็นเป็ด ”  แต่ละคนฮาครืนกับทั้งคำถามและคำตอบ  ก่อนจะเหวอกับคำถามข้อต่อไปที่ทำให้เหล่าหนุ่ม ๆ ต้องอ้าปากพะงาบ ๆ เหล่าสาว ๆ หน้าแดงก่ำเพราะคิดไปในทางเดียวกันเนื่องจากคำถามที่มันส่อ...+15

 

  ขึ้นต้นด้วย ค. ลงท้ายด้วย ย. มีขนสีดำ  เป็นอวัยวะ  มันคือ ? ”

 

ไม่รอดแน่...

 

เธอหัวเราะในใจ  คิดว่าทั้งสองคงไม่มีทางตอบถูก  แต่ถ้าจะพูดตรง ๆ คงต้องบอกว่าไม่กล้าตอบเสียมากกว่า

 

กรี๊ด !

 

เฮ้ย !

 

เสียงร้องดังประสานหลังจากคนมุงได้ฟัง  ไม่เว้นแม้แต่ไคโตะที่หน้าแดงก่ำ  แต่ผมกลับเอ่ยตอบอย่างมั่นใจหลังจากครุ่นคิดเป็นอย่างดี

 

  คิ้วซ้ายครับ ”

 

 

คิ้วซ้าย ?

 

ขึ้นต้นด้วย ค. คิ้ 

 

ลงท้ายด้วย ย. ซ้า

 

เออว่ะ !

 

 

 เจ๋งมากเจ้าหนู ! 

 

  เจ๊อย่ายอมแพ้เขาน้า ~

 

  เอาคำถามยาก ๆ เลย ~ เฮ่ ๆ ”

 

  ชิ ”  รุ่นพี่สาวจิกตาใส่เด็กชายตัวน้อยที่ทำลายแผนของเธอ  หากไม่ตอบก็จะหมดเวลาและเท่ากับผิดไปหนึ่ง  เพราะสองคนนี้ยังตอบคำถามไม่ผิดสักข้อ  ของรางวัลขนาดใหญ่มันแพงนะยะ ! ไม่ยกให้ง่าย ๆ หรอก !

 

“ งูอะไรทำเหมือนหมา ? 

 

  งูเห่า ”

 

  ข้าวอะไรเล็กกว่าถนน ? ”

 

  ข้าวซอย  ...ซอยเล็กกว่าถนน หึ ๆๆ ”

 

  ชาติใดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีโอกาศเป็นมหาอำนาจทางการเงินของโลก ? ”  เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็ทางประเทศพม่า  กัมพูชา  ลาว  ไทยเวียดนามและอื่น ๆ คำตอบมีเพียงอย่างเดียว...

 

  ชาติหน้า !

 

  ชีอะไร ไม่ชอบว่ายน้ำ ? ”

 

  She doesn't  like swim.

 

  ตัว A-Z มีดีกี่ตัว ? ”  คำถามนี้ทำให้ผมทั้งสองเงียบไปชั่วครู่  ขณะที่รุ่นพี่สาวฉีกยิ้มเพราะยังมีหวังที่จะให้สองตัวป่วนนี้ตกรอบ  ผมซุบซิบกับไคโตะแป็บหนึ่งก่อนคนข้างกายจะฉีกยิ้มทะเล้นให้

 

  มี 3 ตัว คือ A B C เพราะ A B C (ดี) D

 

  ทำไมญาติคนตายไม่นิยมนำกาแฟมาเป็นเครื่องเซ่นโลงศพแต่จะเป็นของคาวหวาน ”

 

  เพราะจะทำให้ตายตาไม่หลับ ”

 

  ทำไมเวลาเปิดตู้ยาต้องเปิดและปิดเบา ๆ ”

 

  กลัวยานอนหลับตื่นไง ”

 

  มันคือสิ่งมีชีวิตมีเขา  สามหัว  หกแขน  ชอบว่ายน้ำตากขั้วโลกใต้ไปยังขั้วโลกเหนือ มันเป็น...

 

  มันเป็นไปไม่ได้  นี่เกินสามสิบคำถามแล้วนะ  ผมว่า ”  ผมตอบอย่างเมามันส์แต่ก็เริ่มเอะใจ  พูดทักท้วงคนถามที่ขมวดคิ้วอย่างให้สมอง

 

  ไม่ต้องสนใจ  ฉันคนถามยังไม่แคร์ ”  รุ่นพี่สาวที่ดูจะเมามันส์กับการถามไม่แพ้กันพูดอย่างไม่ใส่ใจแล้วยิงคำถามต่อทันที

 

แต่เราแคร์โว๊ย !

 

เสียงของผมและคนข้างกายร้องว้ากในใจ

 

  สมบัติกลัวอะไรมากที่สุด ”

 

  ลาย เพราะลายแทงสมบัติ  แหงะ...ขอรางวัลกินฟรีครับ ”  ไคโตะตอบสีหน้าเซ็ง ๆ แบมือขอรางวัลที่พวกเขาปากเปียกปากแฉะตอบ  หัวหน้าซุ้มทำสีหน้าขัดใจ  เอารางวัลจากผู้เป็นเพื่อนส่งให้ไคโตะ  แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะจับได้  เธอก็ดึงเข้าหาตัวใหม่พลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์

 

  ขออีกคำถาม ”  ผมกับเพื่อนร่วมทีมมองหน้ากัน  แต่ก็จำต้องพยักหน้ารับเพราะรางวัลอยู่ในมือของอีกฝ่าย  จะลุกไปก็ไม่ได้เมื่อรันจับไหล่ของผมไว้  อาโอโกะและโซโนโกะก็เกาะไหล่เขาแน่นเหมือนจะเป็นเชิงบอก 'รางวัลอยู่ตรงหน้า  เอามาให้ได้ '

 

เฮ่อ...เกิดมาเป็นผู้ชายช่างเสียเปรียบซะจริง

 

สองหนุ่มบ่นอุบในใจแต่ก็ยอมนั่งนิ่ง ๆ แต่โดยดี  รุ่นพี่สาวฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิมขณะเริ่มถาม

 

  มีชายคนหนึ่งเดินทางไปที่ทะเลแดงซึ่งทะเลแห่งนี้ถ้าโยนของลงไปของนั้นจะเปลี่ยน  เขาจึงโยนรองเท้าสีเขียวลงไป  ถามว่ารองเท้าจะเปลี่ยนเป็นอะไร ? ”

 

แหงะ...คราวนี้ผม say  no จริง ๆ โยนลงไปแล้วจะเปลี่ยนเป็นอะไรได้อ่ะ ?  ขณะที่ไคโตะเองก็ทำหน้ามึนกับคำถามสุดกวน  แต่สาว ๆ ทั้งสามกลับรุมหัวซุบซิบ ๆ แล้วเดินไปกระซิบคำตอบข้างหูรุ่นพี่สาว

 

  ถูกไหมคะ ? ”  รันถามด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ  เจ้าของซุ้มนิ่งไปสักพักก็ส่งบัตรกินฟรีห้าคนให้แล้วหัวเราะร่า

 

  เก่งมากจ้า  ทานให้อร่อยกันนะ ”

 

  ขอบคุณมากค่ะ !  สามเสียงประสานแล้วทำการลากพวกผมไปในทันที  ผมที่ถูกกึ่งลากกึ่งจูงถามรันอย่างสงสัยกับคำตอบของมันเช่นเดียวกับไคโตะที่พยายามคาดคั้นเพื่อนสาว

 

  ตกลงคำตอบมันคืออะไรหรือครับพี่รัน ? ”

 

  ง่ายจะตายไปโคนันคุง  โยนลงทะเลไหน ๆ มันก็ต้องเปลี่ยนทั้งนั้น ”  อาโอโกะตอบอย่างกำกวม  ผมทำหน้ามุ่ย

 

  แล้วมันเปลี่ยนเป็นอะไรกันแน่ล่ะ เฮ้ย ๆ อย่าลากสิ ” ชายหนุ่มพูดเสียงหลง  โซโนโกะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อยเมื่อไม่คิดว่าสองหนุ่มที่ตอบปัญหาอื่นสารพัดจะคิดปัญหาข้อนี้ไม่ตก

 

  คำตอบก็คือ...  สามสาวมองหน้ากันแล้วส่งเสียงหัวเราะ

 

  มันเปลี่ยนเป็น...รองเท้าเปียกไง คิก ๆๆๆ ” 

 

 

  อ้อ...อ่างอั้นอืออับ ( อ้อ...อย่างนั้นหรือครับ ) ”  เสียงเจื้อยแจ้วที่กำลังกินแซนวิสพลางเคี้ยวตุ้ย ๆ พูดช่างดูน่ารักจนอาโอโกะยกมือหยิกแก้มขาวเลือดฝาดนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว  พวกผมได้เดินเที่ยวงานโรงเรียนโอคาตะโดยมีไคโตะและอาโอโกะเป็นไกด์พาไปยังส่วนต่าง ๆ ของโรงเรียนจนมาพักที่ร้านขนมหวานซึ่งจัดโดยนักเรียนห้องหนึ่งซึ่งนั่งกลางแจ้ง  แน่นอนว่าพวกเราใช้บัตรฟรีห้าที่นั่งที่เพิ่งได้มา  รันได้เล่าว่าทำไมถึงมาเจอกับอาโอโกะและไคโตะจนผมอดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าโลกมันกลม  เพียงแต่หวังว่ามันจะไม่กลมจน...

 

โครม !

 

  ! ใบหน้าของผมฉายความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อใบหน้าคุ้นตานั้นเดินเอื่อย ๆ ผ่านโต๊ะของผมไป   วงหน้านั้นผินหันมาเหยียดยิ้มให้แล้วหายไปท่ามกลางฝูงชน  ผมอุทานแผ่วเบาราวกับจะกระซิบให้ตัวเองฟังเมื่อเห็นริมฝีปากบางนั้นพูดโดยไร้เสียง

 

   As  a  Beloved ( ตามมาสิ ที่รัก ) ”

 

  เบลม็อท...

 

  โคนันคุง...  รันทำสีหน้าสงสัยเมื่อเด็กชายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว  มองไปทางทิศทางหนึ่งโดยไม่สนใจสายตาใคร  ก่อนโคนันที่เพิ่งรู้สึกตัวจะหันหน้ามายิ้มให้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียดติดซีดเซียวเล็กน้อย

 

  ...ผม...ผมว่าผมเห็นคนรู้จักนะครับ  เดี๋ยวผมกลับมา  ขอโทษนะครับ ”  ผมเอ่ยเสียงสั่น ๆ ค้อมหัวเป็นเชิงขอโทษทุกคนที่เสียมารยาทแล้ววิ่งตามร่างบางนั้นไปแทบจะทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกจากทั้งรัน  โซโนโกะและอาโอโกะ  ทิ้งเพียงชายหนุ่มคนเดียวที่มองตามไล่หลังเด็กชายไปอย่างสงสัยและเป็นกังวล

 

  อะไรของเจ้าหนูนั่นกัน ”  โซโนโกะพูดอย่างแปลกใจ  ตอนแรกรันทำท่าจะตามไปแต่เธอก็ถูกเพื่อนสาวปรามและฉุดให้นั่งต่อ  แต่เสียงสัญญาณที่บ่งบอกว่ามีเมลเข้าก็ทำให้รันรีบเปิดดูเพราะมาจากเด็กชายที่เพิ่งวิ่งออกไป

 

  ไม่ต้องเป็นห่วงครับ  เดี๋ยวผมจะรีบกลับไป ...โคนันคุง ” 

 

  ข้อความจากโคนันคุงเหรอ ? ”  ไคโตะถามเสียงเรียบ ๆ เมื่อหญิงสาวผู้เป็นเพื่อนใหม่เผยรอยยิ้มโล่งใจและนั่งลงแต่โดยดี   รันพยักหน้ารับยิ้ม ๆ แล้วอธิบาย

 

  โคนันคุงบอกเดี๋ยวจะรีบกลับมา  ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะจ้ะ ”

 

  งั้นเหรอ ? ”  ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วหันไปพูดคุยกับเพื่อนสาวต่ออย่างสนุกสนาน  ทำเป็นไม่สนใจเด็กชายที่วิ่งหายไป...

 

   นายมีอะไรต้องปิดบังหรือไง ? ”  ไคโตะพึมพำเบา ๆ แล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้าเงียบ ๆ

 

 

 

อุบ๊ะ !!! FC โคนันมี  200  แล้ว  มากกว่าพอลจังเสียอีก =_=

 

ฮู้...บอกตามตรงว่าหมดอารมณ์แต่งวอดก้าซะงั้น  ไม่รู้จะไปยังไงต่อ  ขอเวลาเรียบเรียงสมองกับพล็อตหน่อยนะคะ  ดังนั้นเอาโคนันไปกินก่อน  อย่าลืมคอมเม้นกันเน้อ  สองหนุ่มเริ่มจะสนิทกันเรื่อย ๆ ตอนจบเอาดราม่า  ใครคนหนึ่งตายดีไหมเนี่ย เหอ ๆ ( ไม่ทำหรอกค่า  ล้อเล่นน่ะ )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2626 quint (@Prince--Princess) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:58
    เครียดกับคำถามจริงๆ5555
    #2626
    0
  2. #2558 Yamasaki Yumiko (@48263019537) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:40
    เเต่ละคำถาม...ปวดหัวมากเลยคิดได้ไง(อย่าดราม่า ถ้าดราม่าหนูเลิกอ่านเลย! ไม่อยากไปซื้อตับเพิ่ม!)
    #2558
    0
  3. #2489 อาซาริ มิกะ (@mainajaah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:01
    แต่สำหรับเราfc ทั้งพอลจัง โคนันและหนูตุลย์เท่ากันแต่ท่าพอลจังyaoiนี้จะกราบไรท์งามๆเลย
    #2489
    0
  4. #2343 yukisaku (@yukisaku) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 18:07
    ชอบตอนตอบคำถาม โดยเฉพาะตรง
    "คิ้วซ้าย" นี่เราเหวอเลย55555
    #2343
    1
  5. #2264 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 01:57
    ฮาคำถามช่วงหลังๆเลยเนี้ย คิดได้ไง
    โคตรกวนอ่ะ
    #2264
    0
  6. #2262 Animee (@Animee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 10:06
    ชอบเรื่องนี้มากเลยพี่เค้าเเต่งเก่งมากเป็นกำลังใจให้ค่ะ^^
    #2262
    0
  7. #2058 Yume_Sorachi (@Loveanime14) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 12:08
    ตอนที่เห็นไรต์เขียนว่าเยอะกว่าพอลจังนี่ตกใจ!? คนแต่งเดียวกันกับเรื่องวอดก้าหรอเนี่ย?!?! ตามมาจากเรื่องวอดก้าค่ะ=w=
    #2058
    0
  8. #1877 hertz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 08:57
    ชอบอ่ะ แต่งเก่งมาก 5555

    สนุกค่ะ
    #1877
    0
  9. #1553 aryamae (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 20:58
    ตอนนี้น่ารักมากกกกก ตอนต่อไปเข้มข้นแล้วๆๆๆ
    #1553
    0
  10. #1435 _NRT (@ninthdj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 10:47
    สนุกกกกกกกกกกกกก ตอบคำถามกันมันส์มาก 5555
    #1435
    0
  11. #1352 Nokweak :D (@nokweak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:24
    follow me, my dear.

    as a beloved มัน 'ดังผู้เป็นที่รัก' 
    #1352
    0
  12. #1340 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:06
    สนุกมากเลยค่ะ แข่งกันมันมาก 2 คนนี้
    #1340
    0
  13. #1110 มัคคึหลงซอย (@M-longsoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 14:07
    หนุกมากกกกกเลยยยค่าา
    #1110
    0
  14. #1042 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 22:08
    ไคโตะ แหมๆ
    #1042
    0
  15. #923 n.bob (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 22:55
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ลุ้นตลอดเลย เเต่ตอนจบไม่เอาดราม่านะ
    #923
    0
  16. #798 Seven Days (@1298lita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 01:38
    ถามได้แบบไม่แคร์ใครเลยนะเจ!!!!!!! =0=
    #798
    0
  17. #743 mama tomyum (@anashi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 16:00
    FC โคนันๆๆๆ ขอให้ทั้งคู่สุขสราญกันในห้องหอนะคร้าาาาา อุคริๆ (เอาคำถามมาจากใหนคะเนี่ย อเมชิ่งไทยแลนยันแดนปลาดิบ)
    #743
    0
  18. #634 HA Zorun (@hazorun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 12:46
    ตอบคำถามกันหลุดโลก เลยทีเดียว

    มันส์มากกกก
    #634
    0
  19. #628 นักเวทย์ปีศาจ (@alisia-w-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:05
    ถามตอบกันมันส์มากค่ะ
    #628
    0
  20. #620 tom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 16:02
    คำทาม~ตอบรอบจักกวาล=_=
    #620
    0
  21. #613 Monkey___« (@satan_19738) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 14:21
    เฮฮาก่อนเข้าอาการสงบนิ่งสิ่นะนะนะนะ....
    #613
    0
  22. #588 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 09:33
    ฮาตอนตอบคำถามอ่ะ 5555 เราฮาตรงที่ตอบว่า "ชาติหน้า" เนี่ยแหล่ะ 55555
    #588
    0
  23. #571 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:45
    โชตะ โชตะ 
    ไม่เอาดร่าม่านะ ไม่เอาาา
    #เอารูปนี้ไปเป้นกำลังใจนะครับบบ


    #571
    0
  24. #475 Em.S.End (@sanhapan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 10:40
    ตอนนี้ฮามากเป็จเทคนิคคลายเครียดก่อนจะเจอเรื่องหรือเปล่า 555
    #475
    0
  25. #454 PeGaSUs (@jasupisara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:41
    ตอนนี้แบบโอ้ยยยยยยยย!!!! แต่ละคำถามตอนแรกๆก็ความรู้จัดเต็มแต่ช่วงหลังๆนี่สิ -0-

    คิ้วซ้ายยยยยย!!! เจ้ละชอบคำถามนี้จริงจริ๊งงงง 

    ขออนุญาตยืมไปถามเพื่อนนะคะ 555
    #454
    0