[ FiC KiD x CoNaN ] The Truth Of Hidden. ความลับของแสงสว่าง

ตอนที่ 26 : ☼ The Truth Of Hidden ♦ บทที่ 26 การแข่งขัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    12 มี.ค. 60

 

 

 The Truth Of  Hidden  

บทที่  26

การแข่งขัน 

 


 

 







 

00 : 10  P.M.

 

 

หลังเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้  ไคโตะเริ่มมองคู่ของตัวเองซึ่งมีสายโซ่ลากไปโยงที่ปลอกคออีกฝ่าย  เขาได้คู่คือคุณฮิซาดะ  มากิ หญิงวัยกลางคนอายุ 35 ปีผู้เป็นผู้ติดตามของสามีฮิซาดะ  คิโยฮาระจากเซียนเกมส์โชงิ

 

โมริ  โคโกโร่  ยอดนักสืบได้คุณฮิราโนะ  มิจิโอะ  ผู้ชายผู้ได้อันดับที่ 1 ของเซียนเกมส์โชงิเช่นเดียวกัน

 

โคนันได้ผู้ชายที่เป็นอันดับหนึ่งของการแข่งขันจับผิดภาพอย่างซาซากิ  ยูเซ

 

ดังนั้นตอนนี้จึงครบ 6 คู่แล้ว

 

“  แล้ว...แล้วจะเอายังไงต่อดี ” ผู้หญิงคนเดียวในห้องถามเสียงสั่นเครือ  ขณะที่ตาลุงนักสืบนั่นยีหัวตัวเอง

 

“  ถ้างั้นมันก็ช่วยไม่ได้  ถ้าเกิดเราเล่นเกมส์ในแต่ล่ะห้องไม่ผ่าน  คนที่มากับเราก็จะต้องตาย  นี่ ! คุณฮิราโนะ คุณจะเลือกประตูบานไหน ? ” ตาลุงหันไปถามคู่ของตัวเอง

 

คุณฮิราโนะที่เป็นผู้ชายร่างผอมดูจะยังกลัว ๆ อยู่แต่คงรู้ว่าไม่มีทางเลือกมากนัก  เพราะถ้าไม่เล่นเกมส์ให้ผ่าน  ไม่เพียงแต่คนกลุ่มหนึ่งจะตาย  พวกเขาก็จะตายด้วย

 

“  ล...ล...แล้วแต่คุณโมริเลยครับ ”

 

“  ดีล่ะ !  งั้นเอาบานนี้ก็แล้วกัน !

 

ตาลุงโมริพูดเสียงดังซึ่งมันทำให้คนที่เหลือเริ่มเลือกประตูของตัวเองบ้าง 

 

“ คุณฮิซาดะครับ  ไหวนะครับ  ”  ไคโตะถามหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซีดเผือด  อีกฝ่ายกัดฟันกรอดก่อนจะพยักหน้าแล้วพึมพำ

 

“ ไอ้เกมส์บ้า ๆ นี่  รอดไปได้เมื่อไหร่ฉันจะจัดการเจ้าคนจัดให้เละ ”

 

“  เรื่องนี้ผมเห็นด้วยกับคุณนะ คุณนาย ”

 

โคโกโร่เอี้ยวหัวมาตอบ

 

ไคโตะอมยิ้มเล็กน้อยที่บรรยากาศของแต่ละคนก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไป

 

แกรก

 

ไคโตะหันไปมองอีกคนหนึ่งที่เขากำลังเป็นห่วงอยู่และเห็นภาพที่เขาไม่ค่อยจะชอบนักนั่นก็คือตาลุงผมเงินนั้นใช้มือจับสายโซ่ของปลอกคอและดึงเจ้าเปี๊ยกให้ขยับตามแรงดึงซึ่งถึงกับทำให้เจ้าหนูนั่นตัวเซ

 

 “  คุณ--- ” เขาที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรชะงักเมื่อโคนันที่สบตากับเขาส่ายหน้าและส่งสายตาห้ามไม่ให้เขาพูดอะไรออกมา  สีหน้าของเด็กชายเป็นแบบที่ไคโตะไม่เคยเห็น  มันซีดเผือด  ลนลานและแฝงความไม่ไว้วางใจอยู่นิด ๆ

 

ตาสีน้ำเงินครามคู่นั้นอ้อนวอนขอให้เขาอย่าพูดอะไรออกมา  และเมื่อโซ่ที่รั้งปลอกคอกระตุก  โคนันก็ก้มหน้าเดินเข้าไปใกล้

 

ไคโตะกัดฟันกรอดกับสภาพที่คล้ายยอมจำนนต่ออีกฝ่ายทุกอย่างของโคนันอย่างที่ดูไม่สมกับเป็นเจ้าตัว  ไม่ออกเสียง  ไม่หือไม่อืออะไรทั้งนั้นแม้จะเปิดปากพูด

 

“ เมื่อทุกท่านพร้อมแล้วก็ขออวยชัยให้ชนะทุกเกมส์มาให้ได้นะครับ ”

 

เสียงจากลำโพงดังขึ้นพร้อมเสียงออดดังยาว ๆ หนึ่งครั้ง

 

พวกเขาลองเปิดประตูบานที่เลือกและพบว่าประตูเหล็กที่ไม่ขยับตอนนี้สามารถเปิดเข้าไปได้แล้ว

 

ไคโตะเหลียวมองไปที่โคนันอีกครั้ง  แต่เจ้าเด็กนั่นก็เหมือนจะไม่ให้ความสนใจเขาเลยสักนิด  เดินตามคนจูงสายโซ่ไปเงียบ ๆ หายไปในประตูบานนั้นอย่างรวดเร็ว

 

เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่

 

นี่เป็นไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่ไคโตะถามตัวเองในใจ   เป็นคำถามที่เขาอยากจะเอ่ยปากกับอีกฝ่ายและต้องการคาดคั้นเอาคำตอบออกมาให้ได้แต่ยังไม่มีโอกาส

 

“ นี่ จะไปกันหรือยัง  ” เสียงคุณฮิซาดะพูด  ไคโตะจึงเริ่มก้าวเดินเข้าไปตามทางด้านแคบ ๆ  ตัดเรื่องที่กำลังคิดถึงเจ้าเปี๊ยกนั่นออกไปเพื่อเตรียมเผชิญสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

 

เดินไปไม่ถึงนาทีพวกเขาก็โผล่มาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาว  ไคโตะขมวดคิ้วกับแผ่นกระเบื้องที่ต่อกัน  มันดูแวววาวเกินกว่าจะเป็นกระเบื้องทั้งยังมีหลายแผ่นมีรอยแตกร้าวที่เหมือนเกิดจากการทุบมากกว่าการเสียหายตามกาลเวลา

 

เสียงออดดังยาว ๆ อีกครั้งพร้อมเสียงราบเรียบเสียงหนึ่งนับถอยหลังเหมือนเสียงอัตโนมัติ

 

“  3...2...1...ขอต้อนรับสู่เกมส์โชงิ  โปรดแข่งขันชนะระบบให้ครบ 3 ครั้งแล้วท่านจะได้ออกไปจากห้องนี้

 

หมายเหตุ : โปรดกดออกคำสั่งด้วยคีย์บอร์ดไร้สายจากขวามือของท่าน ”

 

ไฟในห้องดับวูบ  ไคโตะรับรู้ถึงแขนข้างหนึ่งที่ถูกหญิงวัยกลางคนจับ  ขณะที่เขากำลังสงสัยในสิ่งที่ได้ยิน  กำแพงด้านหนึ่งก็เกิดเป็นภาพกระดานหมากโชงิ  9x9 เรียงจากแถวล่างสุดไล่จากด้านซ้ายมือคือ Kyo (หอก) Kei  (ม้า) Gin  (เงิน) Kin  (ทอง) Geoku  (ขุน) แถวที่ 2 จากด้านซ้ายมือคือ Kaku  (บิชอป) Hisha (เรือ) ซึ่งทั้งคู่ตั้งอยู่หน้า Kei แถวที่ 3 เป็นแผง Fu (เบี้ย) 9 ตัว

 

“  นี่... ”ไคโตะหันไปตามเสียงเรียกของคุณฮิซาดะ  เจ้าตัวชี้ไปด้านหนึ่งของกำแพงซึ่งมีการนับถอยหลังของเวลาเริ่มจาก 3 นาทีเหมือนจะบอกว่าต้องขยับหมากภายในเวลาที่จำกัด

 

อีกด้านของผนังคือประตู   และอีกด้านคือภาพดิจิตอลที่ฉายจากเพดาน  เป็นคำว่า ระบบ : ผู้เล่น  และตัวเลข 0 : 0

 

“  หรือว่า...ที่เราต้องแข่งด้วยคือคอมพิวเตอร์ ? ” ไคโตะพึมพำกับคำว่าเมื่อเห็นคำว่าระบบและลักษณะการเล่นที่คล้ายนั่งเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ที่ต้องแข่งกับระบบเองเพื่อเอาชนะ

 

“ คุณฮิซาดะครับ  ”

 

“  ว...ว่า ? ”

 

“  มาลองดูกันสักตั้งเถอะครับ  คุณเล่นโชงิเป็นใช่ไหม ? ”

 

“  ใช่  ” น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนเริ่มมั่นคงขึ้น

 

“  งั้น...มาเริ่มกันเถอะครับ ” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะท้อนกระดานหมากโชงิที่วางหมากมาตรฐานเอาไว้ให้แล้ว

 

 

 

 

“  3...2...1...ขอต้อนรับสู่เกมส์ไพ่นกกระจอก  โปรดแข่งขันชนะระบบให้ครบ 3 ครั้งแล้วท่านจะได้ออกไปจากห้องนี้

 

หมายเหตุ : โปรดกดออกคำสั่งด้วยคีย์บอร์ดไร้สายจากขวามือของท่าน ”

 

“  เอาจริงหรือเนี่ย ” โมริ  โคโกโร่มองโต๊ะตัวยาวใจกลางห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสซึ่งสว่างเป็นพื้นสีเขียวจำลองโต๊ะเล่นไพ่นกกระจอกซึ่งต้องมีทั้งสิ้น 4 คน  ดูเหมือนพวกเขาสองคนจะต้องช่วยกันเล่นจนชนะระบบอีก 3 ด้านที่แทนคนเล่น 3 คน

 

“ อย่างนี้นี่เอง  เราต้องชนะถึงจะออกไปจากห้องได้สินะครับ  แต่แข่งกับระบบที่เหมือนจะเป็นคอมพิวเตอร์เนี่ย  ดูยังไงก็ชนะยากนะครับ  ” ฮิราโนะจากเซียนเกมส์โชงิพึมพำ

 

โคโกโร่ถกแขนเสื้อตัวเองขึ้น

 

“ อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ฉันถนัดล่ะนะ  ”

 

 

 

 

 

ทางคู่สุดท้าย

 

“  หมากรุกเฮงซวย ” ยินสบถเมื่อเข้ามาและได้ฟังกติกาการเล่นซึ่งต้องเอาชนะระบบ 3 ครั้งถึงจะออกไปจากห้องนี้ได้  และเกมส์ที่พวกเขาต้องเล่นคือเกมส์หมากรุกที่ในพวกเขาไม่มีใครถนัดกันเลยสักคน

 

ภาพในห้องมืดลงพร้อมเครื่องฉายตัวเล็ก ๆ บนเพดานที่วางเอาไว้ถี่ยิบอย่างน่าแปลกใจ  แต่มันก็หายไปเมื่อเครื่องฉายเล็ก ๆ นั้นฉายภาพหมากรุกขนาดความสูงเท่าโคนันวางเรียงรายกันตามตำแหน่งพื้นกระเบื้องที่ทำเป็นสีดำและขาวสลับกันพร้อมหมายเลขที่พื้นซึ่งบอกช่องตั้งแต่ 1-8 และตัวอักษร A-H

 

“ ตาแก่งี่เง่า  ” ยินถีบผนังดังปึงเป็นการระบายอารมณ์  ใบหน้าของอีกฝ่ายดูโหดเต็มที่จนโคนันไม่กล้าพูดอะไรจนกระทั่งเหลือบไปเห็นเวลาที่กำลังนับถอยหลัง

 

“ คุณลุงฮะ...  ”

 

“  อะไร ?! ยินถามเสียงห้วน  ตวัดมองตาขวาง

 

โคนันถอนหายใจขณะพูด

 

“ ดูเหมือนมันจะจำกัดเวลาการเดินของฝั่งเรานะครับ  ” เพราะเปิดมาพวกเขาก็ได้หมากขาวซึ่งเดินก่อน  เวลาเริ่มนับถอยหลังจาก 2 นาที  ตอนนี้เหลือเวลาประมาณหนึ่งนาทีที่จะคิดและกดออกคำสั่งเดินจากคีย์บอร์ดไร้สายซึ่งมีกระดาษแนบมาว่าถ้าจะสั่งตัวไหนเดินไปช่องไหนต้องกดอย่างไร

 

ยินเสยผมตัวเองขึ้นอย่างหงุดหงิดแล้วหรี่ตามองกระดานเบื้องหน้าพร้อมออกคำสั่ง

 

“ ให้เบี้ยช่อง 2D เดินไป 3D  ”

 

 

 

 

 

สองวันก่อน

 

Conan  Talk

 

6 : 30 

 

 

ผมกับฮัตโตริอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินลงมาจากห้องพักไปที่ห้องอาหาร  มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่ก่อนแล้วและมันทำให้ผมชะลอเท้าตอนเห็นเจ้าของเรือนผมสีเงินนั่งไขว้ห้างอ่านหนังสือพิมพ์อยู่โดยมีวอดก้านั่งข้าง ๆ เจ้าตัวยังสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าแขนยาวสีดำเหมือนเดิม  

 

ผมที่เห็นว่ายินไม่ได้ให้ความสนใจตัวผมลอบผ่อนลมหายใจและย้ายที่ไปนั่งอีกมุมหนึ่งของห้อง   มื้อเช้าเริ่มตอน 7 โมง  ผมคิดว่าที่รันยังไม่ลงมาคงเพราะคุณลุงคงนอนหลับอุตุอยู่แน่ ๆ

 

ผมพูดน้อยลง  หลีกเลี่ยงจะพูดอะไรเสี่ยง ๆ ที่อาจทำให้ยินกับวอดก้าผิดสังเกต

 

ไม่นานไคโตะ  ฮาคุบะและพวกคุณลุงก็ลงมาพร้อมกัน  พอดีกับที่พวกเราเริ่มนั่งที่โต๊ะอาหารตัวยาวโดยใครจะเริ่มนั่งตรงไหนก็ได้  และไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ ฮาคุบะกับฮัตโตริถึงได้ลากให้ผมมานั่งระหว่างพวกเขาทั้งที่ผมตั้งจะเดินไปนั่งข้างรัน

 

พ่อบ้านอุเอฮาระเดินออกมาพร้อมสาวใช้ที่ขนถาดอาหารมา  มื้อเช้าของพวกเราหรูหรากันทีเดียวด้วยซุปรสชาติเยี่ยม  ขนมปังกรอบและอีกสารพัดอาหารที่วางจนเต็มโต๊ะ

 

การสนทนาเป็นไปอย่างครื้นเครงเมื่อทุกคนเริ่มทำความรู้จักกัน

 

“  เฮ้  เรามาแนะนำตัวกันหน่อยดีไหม ผมฮิซาดะ  คาซามิและนี่ภรรยาผมฮิซาดะ  มากิจากเกมส์โชงิ ” ผู้ชายร่างท้วมดูท่าทางใจดียิ้มพร้อมผายมือไปทางหญิงวัยกลางคนร่างผอมที่นั่งข้าง ๆ

 

“  ฮิซาดะ  มากิค่ะ ”

 

“ มานากะ  ทาคาชิ ผู้ติดตามของฮิราโนะ  มิจิโอะครับ  มาจากเกมส์โชงิเหมือนกัน  ”

 

“ โมริ  รันค่ะเป็นผู้ติดตามของคุณพ่อหนูเอง  โมริ โคโกโร่เกมส์ไพ่นกกระจอกค่ะ  ”

 

พวกเขาทยอยแนะนำตัวทีละคนอาจเว้นผมที่สะกิดให้ฮัตโตริแนะนำผมเป็นน้องชายที่รู้จักกัน  ผมกำลังสังเกตปฏิกิริยาของยินที่เหมือนจะสนใจไคโตะอยู่แปบหนึ่งหลังวอดก้ากระซิบบางอย่างข้างหู

 

เขาคงคุ้นหน้าของไคโตะที่เหมือนกับผม...คุโด้  ชินอิจิ

 

ตอนถึงตายินกับวอดก้า  วอดก้าเป็นคนแนะนำแทนยินซึ่งจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างไม่สนใจใคร  และเมื่อพวกเราทานอาหารกันเสร็จ  พ่อบ้านอุเอฮาระก็เข้ามาประกาศถึงกิจกรรม

 

“ เมื่อทุกท่านอิ่มหนำกับมื้อเช้าแล้วขอให้พักผ่อนได้ตามสบายจนกว่าจะถึงเวลา 9 โมงตรง  โปรดมารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่นเมื่อคืนนะครับ เราจะเริ่มการเก็บแต้มแล้วโดยเกมส์แรกที่จะเล่นคือเกมส์หมากรุกครับ

 

กติกาคือผู้ได้อันดับหนึ่งของทุกเกมส์จะต้องจับสลากชื่อของผู้ติดตามออกมาหนึ่งคน  พวกคุณจะต้องใช้เวลา 3 ชั่วโมงในการเล่นหมากรุกแข่งกันโดยผู้จับสลากจะได้เดินก่อนหรือเป็นหมากขาว  เมื่อจบหนึ่งเกมส์จึงเปลี่ยนให้อีกคนเป็นฝ่ายเดินก่อนแทนสลับกันไปเรื่อย ๆ

 

ผู้ชนะจะได้แต้ม 10 คะแนน

 

ผู้แพ้จะได้แต้ม 5 คะแนนเท่านั้น

 

โปรดเก็บเกี่ยวแต้มให้เต็มที่ภายใน 3 ชั่วโมงแล้วตอนบ่ายจะเป็นการแข่งขันโชงิซึ่งจะให้ผู้ติดตามทุกคนเป็นคนจับสลากแทน  ขอเชิญอันดับหนึ่งของแต่ละเกมส์ครับ   ส่วนที่เหลือแยกย้ายกันได้เลย ”

 

พ่อบ้านอุเอฮาระประกาศกติกาคร่าว ๆ ทำให้พอทราบได้ว่าผู้ติดตามกับผู้ชนะแยกกันเก็บแต้ม  ขึ้นอยู่กับว่าจะได้แข่งกับใครในอีก 3 ชั่วโมง

 

ผมยืนรอฮัตโตริจับสลากเหมือนรันที่รอคุณลุง  ฮัตโตริเดินออกมาด้วยท่าทางปกติ

 

“  จะขึ้นห้องเลยไหมฮะ พี่ฮัตโตริ ? ”

 

ผมถามเขา

 

ฮัตโตริพยักหน้า

 

“ เอาสิ  ดูเหมือนฉันจะจับได้แข่งกับผู้ชายที่ชื่อมานากะ  ทาคาชิน่ะ ”

 

ผมทำหน้านึกนิด ๆ

 

“ ใช่คนที่เป็นผู้ติดตามของคนที่ชื่อฮิราโนะที่เป็นเซียนโชงิหรือเปล่า  ”

 

“  น่าจะคนนั้นนั่นล่ะ  ”

 

พวกเราค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดขณะคุยกันปกติ  ผมจึงลองถามถึงคนที่น่าจะเป็นคู่ของผม

 

“ แล้วรู้หรือเปล่าว่า ฉัน--ผมคู่กับใครน่ะครับพี่ฮัตโตริ  ” เกือบหลุดสรรพนามไม่สมเด็กไปอีกแล้ว  ผมกลืนคำพูดของตัวเองลงไปขณะถามใหม่

 

“ ไม่รู้หรอก  แค่ต้องเดินเอาไปให้พ่อบ้านอุเอฮาระดูเท่านั้น  แต่ฉันไม่เห็นมีใครพูดว่าได้นายเป็นคู่ด้วยเลยนะ  ”

 

“  งั้นเหรอครับ...  ” ผมขานรับด้วยสีหน้าครุ่นคิด  คิดว่าคงเป็นคนอื่นที่ไม่รู้จักผมหรือจำชื่อผมไม่ได้ว่าเป็นเด็ก

 

“ นายก็ภาวนาอย่าให้พี่ชายผมเงินจับได้นายล่ะ  ”

 

น้ำเสียงหยอกล้อของฮัตโตริถึงใครบางคนทำให้ผมสะดุ้งเมื่อรู้ว่ามีความเป็นไปได้ที่เขาอาจจะจับได้โดนผม  แต่ผมก็พยามมองโลกในแง่ดี

 

“  โอกาสตั้ง 6 ใน 7 ที่จะไม่โดนฉัน  เขาคงไม่จับโดนฉันหรอก ”

 

“ ยังมีโอกาสตั้ง 1 ใน 7 เหลืออยู่ต่างหาก  ”

 

ผมกัดฟันกรอดขณะพูดเสียงลอดไรฟัน

 

“  เจ้าบ้าฮัตโตริ  ไม่ช่วยก็เงียบไปเลย ”  แทนที่ผมจะได้ผ่อนคลายผมกลับต้องมาเครียดแทนเสียนี่

 

ฮัตโตริหัวเราะร่วน  ตบไหล่ผมจนผมแทบหน้าทิ่ม

 

“ เอาน่า ๆ ฉันหยอกเล่นหรอก  นายก็ทำตัวเครียดเกินไป  ทำใจให้สบายเถอะน่า  ”

 

“  รู้แล้ว ” ผมขานรับก่อนจะแยกเขี้ยวใส่ฮัตโตริ “ แล้ววันหลังก็ไม่ต้องตบแรงขนาดนี้ก็ได้  มันเจ็บนะเฟ้ย  ”

 

พอเห็นเจ้าฮัตโตริหลุดขำพรืดออกมาผมยิ่งทำหน้าบึ้ง  แต่ในใจพยายามปลอบตัวเอง

 

อย่าวิตกไป  ยังไง ๆ ยินก็จับไม่ได้เราหรอก

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป   ผมยืนทำหน้าสิ้นหวังเมื่อสาวใช้พาผมมาที่เก้าอี้โซฟานุ่มซึ่งมีโต๊ะเล็กวางด้วยกระดานหมากรุกคั่นโซฟาอีกตัวที่มีผู้ชายร่างสูงโปร่ง   ผมยาวสีเงินกำลังนั่งไขว้ห้างพร้อมสูบบุหรี่อยู่

 

“ หนูน้อย เธอเล่นหมากรุกกับคุณซาซากิ  ยูเซนะจ้ะ  ” อีกฝ่ายบอกผมอย่างอ่อนโยนก่อนหันไปโค้งตัวให้ยิน

 

“ โปรดรอสัญญาณเริ่มแข่งจากทางเรานะคะ  ”

 

 

 

Gin  Talk

 

 

 

“ โปรดรอสัญญาณเริ่มแข่งจากทางเรานะคะ  ”

 

ยินที่รู้ก่อนแล้วว่าเขาได้ใครเป็นคู่แข่งคีบบุหรี่ยี่ห้อโปรด Winston Blue ออกจากปากพร้อมพ่นควันขาวออกมา  ดวงตาคมดุสีเขียวปนเทาคู่เย็นชาตวัดมองพร้อมออกคำสั่ง

 

“  นั่งสิ ”

 

“ ...............  ”

 

ยินเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นร่างเล็กกว่ายังยืนนิ่งด้วยดวงตาที่สูญเสียความสุขุมเยือกเย็นแตกต่างจากภาพถ่ายที่เคยดู  ของเล่นโปรดของเบลม็อทที่หญิงสาวเคยบอกว่าเป็นเด็กน้อยที่แสนชาญฉลาดจนน่าถูกใจ  แต่สิ่งที่ยินเห็นมาตลอดเหมือนแค่เจ้าหนูนี่จะกลัวเขาเท่านั้น

 

แต่นั่นล่ะสิ่งหนึ่งที่น่าแปลก 

 

เขาไม่รู้จักเจ้าหนูนี่

 

เจ้าหนูนี่ก็คงไม่รู้จักเขา  หรือต่อให้เบลม็อทเคยหลุดปากอะไรออกมามันก็คงไม่ได้เกี่ยวกับองค์กรจนเกินไป  เบลม็อทรู้กฎว่าถึงจะเป็นคนโปรดของบอสแต่ก็ต้องทำอะไรที่มันไม่แหกคอกจนเกินไป   ไม่อย่างนั้นแม้แต่เจ้าหล่อนบอสก็คงไม่เอาไว้

 

เพราะแบบนี้มันถึงน่าสงสัย...และน่าสนใจในความกลัวของเจ้าหนูนี่ว่ากลัวอะไรอยู่

 

และเกมส์นี้อาจจะช่วยให้ยินรู้มากขึ้นว่าความกลัวของเจ้าหนูนี่เป็นประเภทไหน

 

ความกลัวแบ่งออกได้ไม่เยอะ

 

กลัวตาย

 

กลัวเจ็บ

 

กลัวถูกรู้ความลับ

 

กลัวเสียคนสำคัญ

 

กลัวตกอยู่ในอันตราย

 

ความกลัวของเธอเป็นแบบไหนกัน ?

 

ความเงียบดำเนินไปครู่หนึ่งก่อนยินจะพูดเสียงที่เริ่มกดต่ำอย่างไม่พอใจในลำคอ

 

“ ฉันบอกให้นั่ง...ไม่เคยมีใครขัดคำสั่งฉันมาก่อน...  ”

 

และเจ้าหนูนั่นจึงเพิ่งเหมือนได้สติ  ดวงตาคู่นั้นฉายความลังเลก่อนจะเคลื่อนตัวมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเขา

 

ยินขยับมือขึ้นสูบบุหรี่ก่อนปล่อยควันสีขาวออกมาจากปาก  ใบหน้าของเด็กชายดูพร่ามัวไม่ชัดเจนจากควันจาง ๆ ที่ล่องลอย

 

และสิ่งที่ดูชัดเจนมากที่สุดท่ามกลางควันขาวนั่นคือดวงตาสีน้ำเงินคราม   สีน้ำเงินที่เข้มแต่ก็สว่างเหมือนท้องฟ้าเวลากลางวัน 

 

ดวงตาที่ครู่หนึ่งมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง  ความมั่นคง  เยือกเย็นและสุขุม  สายตาที่เขาเคยเห็นผ่านรูปถ่ายของเบลม็อท

 

สายตาที่ไม่ไร้เดียงสาสมอายุแต่กลับดูเจนโลกเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่แม้ตอนนี้มันกำลังวูบไหวด้วยความคิดบางอย่างของเจ้าตัวก็ตาม

 

ยินขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ขณะยิ้มเหยียด  เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าในสิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง

 

“ ไหน...ฉันขอลองดูฝีมือของเล่นโปรดของเบลม็อทหน่อยสิ...ว่าจะเป็นยังไง...  ”

 

“ ................  ”

 

ดวงตาคู่นั้นก้มหลุบต่ำในทันที  นั่นสร้างความพึงพอใจลึก ๆ ให้กับยิน

 

อย่างที่เคยคิดเอาไว้  ท่าทางของเด็กนี่เหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ แข็งแกร่ง  แต่ก็อ่อนแอ  เป็นเหยื่อที่ใจสู้แม้จะแพ้ที่ขนาดก็ตามที

 

เป็นเหยื่อที่เย้าหยอกได้น่าสนุกที่สุด

 

และปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่ามากที่สุด

 

ขย้ำของเล่นเธอสักหน่อยคงไม่ว่ากันนะ เบลม็อท

 

รอยยิ้มร้ายกาจที่ริมฝีปากยินดูเหมือนจะทำให้เด็กชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

วอดก้ามองไปทางที่นั่งของลูกพี่ตัวเองที่นั่งออกไปไม่ห่าง  โต๊ะเล่นหมากรุกแต่ละตัวตั้งห่างพอสมควรเหมือนถ้าพวกเขาจะคุยกันมันจะได้ไม่ไปรบกวนคู่อื่น

 

คู่แข่งของวอดก้าเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีน้ำตาลทองและแนะนำตัวเองว่าชื่อฮาคุบะ ซางูรุ เป็นเด็กหนุ่มที่มีรอยยิ้มบาง ๆ อยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

 

วอดก้ามองรอยยิ้มเหยียดที่มุมปากของยินก่อนจะโคลงหัวนิด ๆ  สายตาคู่นั้น  เขาที่เป็นลูกน้องทำไมจะดูไม่ออก   ว่าคนเป็นลูกพี่นั้นกำลังถูกใจเจ้าหนูที่ได้ยินมาว่าเป็นของเล่นโปรดของเบลม็อทที่ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องไม่เว้นแม้แต่พวกมีโค้ดเนมเป็นแอลกอฮอลล์อย่างเคียนติ

 

ลูกพี่จะมีสายตาถูกใจเฉพาะเหยื่อที่น่าสนใจและเหมาะแก่การล่า  หรือมีคุณสมบัติที่น่าสนใจมากพอ  ช่วงนั้นลูกพี่จะไม่ค่อยขี้เบื่อและจดจำรายละเอียดเกี่ยวกับเหยื่อได้ค่อนข้างดีจนเมื่อล่าเสร็จ...ถึงลบข้อมูลเกี่ยวกับมันออกไปจนหมด

 

แต่ที่วอดก้าสงสัยคือลูกพี่เห็นอะไรในตัวเจ้าหนูนั่นกันแน่  เพราะตั้งแต่ลูกพี่เห็นว่าตัวเองจับสลากได้ใครก็ยิ้มไม่หยุดตลอดเวลาเลย

 

เป็นมุมหนึ่งที่วอดก้าไม่ค่อยได้เห็นบ่อยเท่าไหร่นัก

 

แต่ก็หวังว่าลูกพี่จะไม่รุนแรงเกินไปนัก  ไม่งั้นคนที่จะตกเป็นที่ระบายอารมณ์และถูกเบลม็อทจัดการแทนคงจะเป็นเขา

 

“  ว่าแต่...หมากรุกนี่เล่นยังไงเหรอ ? ” วอดก้าส่งเสียงถามเด็กหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม

 




    

30%

 

CONAN  TALK

 

 


จะมีใคร...ที่ซวยไปกว่าผมคนนี้ไหม ?

 

“  หากเล่นจบ 1 กระดานโปรดยกมือบอกเพื่อให้เมดได้ทำการจดคะแนนก่อนเริ่มกระดานต่อไป  โปรดอย่าลืมว่าในกระดานแรกผู้จับสลากทุกท่านจะได้เล่นเป็นหมากขาว  และในกระดานต่อไปผู้ติดตามจึงจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนค่ะ ” แม่บ้านคนหนึ่งกล่าว

 

“   ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว  ก็ขอเริ่มการแข่งขันหมากรุก ณ บัดนี้ครับ ”

 

พ่อบ้านอุเอฮาระเป่านกหวีด

 

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับการเต้นของหัวใจให้เป็นปกติแล้วนั่งเงียบ

 

ยินยังนั่งสูบบุหรี่ด้วยท่าทางสบายใจ  เขามองมาที่ผมด้วยดวงตาสีเขียวอมเทาที่แสนเย็นชา  มองผมอย่างพิจารณาเหมือนผมเป็นสิ่งของสิ่งหนึ่งที่เขากำลังประเมิน

 

ผมหลบตาเขาเล็กน้อย  เลื่อนสายตาของตนเอง...จับจ้องที่นิ้วมือเรียวยาวที่เริ่มจับเบี้ยเดินมาข้างหน้า

 

เขาเดินก่อนจึงเป็นหมากรุกขาว

 

ส่วนผมเดินทีหลังจึงเป็นหมากรุกสีดำ

 

ตลอดการเดินหมากรุกไม่มีการสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นเลยซึ่งมันทำให้ผมโล่งอก  แต่ใจก็ยังพะวกพะวงสับสนว่าทำไมยินกับวอดก้าถึงมาปรากฏตัวที่คฤหาสน์นี้ได้  คฤหาสน์แปลก ๆ ที่ดูมีปริศนาและเล่ห์นัยบางอย่าง  ไหนจะชื่อซาซากิ  ยูเซอีก

 

อย่างน้อยเมื่อวานผมก็ส่งเมล์ไปบอกอาจารย์โจดี้แล้วว่าให้ช่วยค้นหาประวัติคนชื่อนี้มาให้ที  อาจารย์โจดี้ตอบกลับมาว่าอย่างน้อยต้องใช้เวลาสักสองวันเพราะยังไงที่นี่ก็ญี่ปุ่น  ไม่ใช่อเมริกา  การจะตรวจค้นฐานข้อมูลประชากรคนญี่ปุ่นไม่ใช่เรื่องง่าย  ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับองค์กรยิ่งต้องระวังแต่อาจารย์โจดี้บอกให้วางใจ  ถ้าค้นเจอข้อมูลอะไรจะรีบส่งข้อมูลมาให้ผมทันที

 

บอกตามตรงผมไม่ค่อยมีกะจิตกะใจจะเล่นหมากรุกสักเท่าไหร่นัก  เดินก็เดินไปตามที่คิดง่าย ๆ ไม่มีการระมัดระวังอะไร

 

เล่นไปสักพัก...ผลก็ปรากฏ

 

“  แกแพ้แล้ว... ”

 

ยินจุดบุหรี่มวนใหม่ขึ้น  ประกายตาเรียบนิ่งขณะบอกผม

 

ผมสะดุ้งจากความคิดของตัวเองแล้วก้มมองกระดาน  แน่นอนว่าผมแพ้ทั้งที่เวลาผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง  หมากรุกบนกระดานหายไปประปรายขณะที่เรือสีขาวรุกคิงของผม  ผมมองและเห็นว่าอย่างที่เขาบอก  คิงของผมถูกโจมตีและไม่สามารถเลี่ยงการถูกจับกินได้  ดังนั้นตามกติกาแล้วผมจึงถูกรุกฆาต ( Checkmate )

 

ผมหลุบตาต่ำ  แล้วค่อย ๆ  ยกมือขวาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมไปจับหัวตัวเอง

 

“  ว้า...ผมแพ้แล้ว  หมากรุกนี่เล่นยากจังเลยนะครับเนี่ย ” ผมยิ้มนิด ๆ ขณะนั่งแกว่งเท้าไปมาบนเก้าอี้โซฟา  ก่อนผมจะยกมือสูงเรียกแม่บ้านที่คอยเดินไปเดินมาให้จดคะแนนว่าตาแรกผมแพ้

 

ตาที่สองผมเดินก่อนและยังเล่นแบบไร้หัวคิด  ซึ่งเป็นอีกครั้งที่แพ้ไปตามระเบียบ

 

อย่าลืมสิครับว่าผมเป็นแค่เด็กป.1  เด็กป.1ที่ไหนจะฉลาดขนาดเล่นหมากรุกที่มีกติกาและระเบียบเยอะได้ง่าย ๆ กัน  ยิ่งชนะยิ่งไม่ต้องพูดถึง  เพราะถ้าผมแสดงออกไปว่าเก่งขนาดนั้น  ยินคงยิ่งระแวงสงสัยผมมากขึ้นแน่ ๆ

 

ผมได้แต่คิดแผนถ่วงเวลา  จะเดินแต่ละครั้งก็ใช้เวลาคิดนานและภาวนาให้ 3 ชั่วโมงผ่านไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่แล้วยินที่นั่งเงียบ ๆ เป็นเวลาชั่วโมงกว่าตลอดการเล่นหมากรุกสองกระดานก็ยื่นมือมาหาผม

 

เคร้ง !

 

 “ !? ”

 

มือหนาจับเอาไว้ที่คอเสื้อของผม  ร่างของผมถูกกระชากเข้าไปหาเจ้าของมือ   เข่าของผมวางบนกระดานทั้งสองข้างเนื่องเพราะไม่ทันตั้งตัวกับแรงกระชาก  หมากรุกที่เพิ่งจะตั้งเรียงรายเตรียมเริ่มเล่นใหม่เป็นกระดานที่ 3 กระจัดกระจายทั่วกระดานทันที

 

ผมสบนัยน์ตาสีเขียวอมเทาเยือกเย็นนั่นในระยะประชิด  กลิ่นบุหรี่ Winston  Blue ลอยกรุ่นรอบตัวผม  อาจเพราะที่นั่งของแต่ละคู่ห่างกันพอสมควรเหมือนให้แต่ละคนมีสมาธิกับการแข่ง  อีกทั้งผมยังนั่งตำแหน่งเกือบมุมห้องซึ่งอับสายตาจึงไม่มีใครเห็นภาพแปลก ๆ ที่ผมถูกกระชากคอเสื้อจากคู่หมากรุก

 

“ หึ...  ” ยินแค่นเสียงหัวเราะเมื่อไม่เห็นร่องรอยความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกตกใจแม้สักเล็กน้อยบนใบหน้านั้น  ทว่าดวงตาสีน้ำเงินครามกลับกลายเป็นเบิกกว้างครู่หนึ่งแล้วจึงกลับมาเป็นปกติ

 

“  เลิกเล่นเกมปัญญาอ่อนนี่ได้แล้ว...ฉันรู้ว่าแกเป็นเด็กฉลาด...ฉลาดมากพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร  ”  ดึงคอเสื้อเด็กชายเข้ามาใกล้อีกจนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนในแก้วตาอีกฝ่าย

 

ยินแสยะยิ้มขณะกระซิบเสียงเหี้ยม

 

“ แกรู้ว่าฉันเป็นใคร  ไม่ต้องมาทำเป็นแกล้งโง่ไม่รู้เรื่อง  ในฐานะที่แกเป็นของเล่นโปรดของเบลม็อธแกไม่มีทางเป็นแค่เด็กธรรมดา ๆ  ”

 

ยินยื่นใบหน้าไปกระซิบข้างหูเล็กนั่น

 

“  เพราะฉะนั้น...แสดงฝีมือการเล่นจริง ๆ ของแกซะ  อย่าทำให้มัน น่าเบื่อ ” ย้ำเสียงแหบต่ำ  “ ไม่อย่างนั้นคงต้องมีใครเจ็บตัวกันบ้างแล้ว  ”

 

ดวงตาสีเข้มราวสีของท้องฟ้าตื่นตระหนกวูบหนึ่งแล้วจึงกลายเป็นคมกล้า  เสียงขบฟันดังเบา ๆ ทำให้ชายผมสีเงินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับอากัปกิริยาพยศและเหมือนจะเริ่มเผยตัวตนออกมานั่น

 

“ ผมเป็นเด็ก...  ”  เขาปล่อยมือออกจากคอเสื้อเด็กนั่น  แล้วเอนกายพิงโซฟา

 

“ นั่นก็ใช่  แต่เด็กอย่างแกที่สามารถจำได้ว่าหมากตัวไหนเดินได้ยังไงไม่น่าจะโง่ถึงขนาดเอาตัวเองให้อีกฝ่ายกินเอา ๆ  ” ยินนั่งเท้าคางแล้วเหยียดยิ้ม

 

 

แกคงจะไม่รู้ว่าการเดินหมากรุกของแกมันย้อนแย้งกัน

 

ถ้าเล่นไม่เป็น...ก็ไม่สมควรจำได้ว่าตัวไหนเดินทิศทางยังไงได้

 

ถ้าเป็นเด็ก...ก็สมควรบอกตั้งแต่แรกว่าเล่นไม่ได้และไม่รู้จัก

 

ถ้าเล่นเป็น...ก็ไม่สมควรส่งหมากรุกตัวเองให้ฝ่ายตรงข้ามกินเอา ๆ และเปิดทางให้ไปหาคิงของตัวเองตลอด

 

การเดินหมากรุกของแกน่ะ...มันมั่วซั่วและปิดบังความคิดที่ต้องการความพ่ายแพ้ไม่ได้เลย 

 

แต่ถึงอย่างนั้นแกก็ยังนิ่งสงบ  ไม่ยี่หระต่อผลแพ้ชนะ

 

เพราะฉันรู้ว่าแกมีบางอย่างที่ต้องการปิดบังยังยังไงล่ะ

 

 

ยินสูบบุหรี่เข้าปอดพร้อมเหยียดยิ้มในใจ

 

“  ถ้าคุณต้องการแบบนั้น...งั้นก็ได้

 

ผมขานรับในลำคอแล้วเริ่มจัดเรียงหมากรุกสีดำของตัวเองใหม่...เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วผมจึงผายมือ...ให้เขาเริ่ม

 

“  หึ ”

 

ยินเอนกายพิงโซฟา  ปลายนิ้วเรียวยาวคีบเบี้ยเดินเหมือนกระดานแรก  ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงดุดันราวเป็นคำเตือน

 

ผมไม่ได้พูดอะไร   เอื้อมมือไปขยับตัวเบี้ยตัวเดิมที่เดินเหมือนในกระดานแรกเช่นกัน

 

ดวงตาสีเขียวอมเทานั่นดูประหลาดใจ   เมื่อในตาที่สอง  สาม และสี่ผมก็ยังขยับหมากรุกเหมือนรอบแรก

 

จนกระทั่งตาที่สิบที่ผมเปลี่ยนการขยับหมากรุกไม่ให้เหมือนรอบแรก

 

ผมนึกถึงบางอย่าง   มีคำกล่าวเอาไว้ว่า  “  หมากรุก...เป็นมากกว่าเกมเสมอ  ไม่จำเป็นต้องรู้อะไรอื่นนอกจากชื่อของคู่แข่ง  เพราะทุกสิ่งที่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับตัวอีกฝ่าย   ล้วนเขียนเอาไว้ชัดเจนบนกระดานอยู่แล้ว ”

 

ไม่มีใครปฏิเสธคำพูดนั้น

 

หมากรุกเป็นเกมแห่งศาสตร์และศิลป์  และยังใช้จิตวิทยาในการเดิน  ไม่มีการเดินหมากของใครเหมือนกัน  บางคนถนัดเดินม้า  บางคนถนัดเดินเรือ  บางคนก็หวงเบี้ยยิ่งกว่าเรือ

 

หมากรุกไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุหรือประสบการณ์  แต่ขึ้นอยู่กับความสามารถในการรุกรับและการแก้เกม  ดังนั้นแต่ละคนต่างมีอาวุธและสไตล์การวางอุบายที่ต่างกัน

 

ดังนั้นการเดินหมากรุกจึงสามารถบ่งบอกนิสัยพื้นฐานของคนได้ เช่น

 

คนเหลาะแหละ ไม่จริงจัง ชอบขอเปลี่ยนตาเดิน ในขณะที่คนจริง วางแล้ววางเลย  ยอมรับมัน และไม่เคยอ้างว่าพลาด

 

 คนวู่วาม ไร้เหตุผล ชอบวางอำนาจ มักหาโอกาสรุกไล่ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่รู้ว่ารุกไปอีกฝ่ายก็ไม่มีทางจนกรอบเพราะไม่มีแผนการรองรับ แต่พอใจแค่ได้รุก คนประเภทนี้เกมรุกก็ขาดประสิทธิภาพ  เกมรับหรือป้องกันก็หละหลวม  แสดงจุดอ่อนชัดเจน

 

 

คนใจเย็น ใจดี  มีเหตุผล จะรุกครั้งเดียว แต่นั่นหมายถึง การจบเกมอย่างสวยงาม  ขณะที่คนใจร้อน  มีความมั่นใจสูง  มักเปิดม้าก่อนขยับเม็ด คนเช่นนี้มักเล่นเกมรุกได้เร็วและเก่ง  ต้องเตรียมการตั้งรับอย่างระมัดระวังอย่างถึงที่สุด

 

 คนที่ชอบความเพอร์เฟ็กต์   มักเก็บกินหมากจนเกลี้ยงกระดาน แล้วจึงจัดการขุนหรือเรือ  ชอบไล่ต้อนคู่ต่อสู้ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ในบางครั้งก็สามารถชนะได้ในทันที

 

คนทระนงตนและมีความภูมิใจในตัวเองสูง  ชอบล้อมจับขุนที่กลางกระดาน  ถ้าทำให้จนแต้มกลางกระดานไม่ได้ คนพวกนี้จะมีความรู้สึกว่าแพ้แม้จะชนะก็ตาม  เพราะหากล้อมจับขุนที่กลางกระดานได้จะรู้สึกดีกว่าต้อนที่มุมกระดาน

 

 คนฉลาด เจ้าเล่ห์ จะเดินหมากได้แยบคายมากที่สุดและจะไม่สามารถมองแผนการของเขาออกจนกว่าข้าศึกจะเข้าประชิดตัว และนั่นก็สายเกินกว่าจะแก้เกมแล้ว

 

 คนมองการณ์ไกลจะเป็นคนที่อดทนมากที่สุด  เขาจะอดทนจนกว่าคุณจะเดินตามเกมที่เขาได้ตั้งใจเอาไว้  และเมื่อถึงตอนนั้นเขาจะชนะอย่างหมดจดซึ่งในความเป็นจริงเขาชนะคุณตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเดินแล้ว 

 

และสุดท้ายคนจิตใจไม่มั่นคง แค่หมากเสียเปรียบอยู่นิดหน่อยก็ยอมแพ้ และขอเริ่มใหม่โดยไม่ชอบที่จะต้องแก้เกม  คนประเภทนี้เล่นกันไปสิบกระดานก็ยังแพ้และไม่มีการพัฒนาเพราะขาดไหวพริบ

 

ผมยังมองกระดานอย่างสงบนิ่งแม้ตอนนี้ผมจะตกอยู่ในสถานการที่เสียเปรียบและดูจะย่ำแย่เสียยิ่งกว่ากระดานแรกที่เล่นมั่ว  คงเพราะยินไม่คิดจะออมมือให้ผมอีกต่อไป

 

การเดินหมากของเขาบอกว่าเขาเป็นคนชอบอะไรที่เพอร์เฟ็คหรือสมบูรณ์แบบ  ไล่กินหมากของผมจนเกือบหมดเพื่อตัดแข้งตัดขาแล้วจึงเริ่มไล่ต้อนเรือและม้า  เพื่อล้อมจับคิงของผม...

 

เขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมและไร้ปราณีกับคู่ต่อสู้  ต้องการให้อีกฝ่ายหมดหนทางรอดทุกวิถีทางอย่างแท้จริงแล้วจึงค่อย...รุกฆาต

 

ยินมองกระดานที่หมากดำดูจะมืดแปดด้าน  หมากแต่ละตัวกระจัดกระจายและถูกหมากของเขาดักทางเอาไว้หมด  ไม่ว่ายังไงก็ดูเหมือนตานี้เขาก็คงชนะ

 

แต่เด็กชายตรงข้ามกับเขาก็ยังมีใบหน้าปกติ  ไม่รู้ว่าเพราะมองไม่ออกว่าตัวเองกำลังจะแพ้หรือยังรั้นที่จะเดินสู้ต่อไปทั้งที่รู้ว่าหมดหนทางชนะแล้วกันแน่

 

ยินเหยียดยิ้ม  พึมพำออกมาอย่างจงใจให้เจ้าเปี๊ยกได้ยิน

 

“  ไม่ว่าจะสู้ยังไง...แกก็แพ้อย่างน่าสมเพชทั้งนั้น  ”

 

จะสู้จนตายหรือหาวิธีเอาตัวรอดยังไงก็เปล่าประโยชน์แล้ว

 

ผมที่ก้มหน้ามองกระดานค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขา  รับรู้ได้ว่าเขากำลังบอกว่าเกมกระดานนี้ผมนั้นกำลังจะแพ้

 

ก็อย่างที่เขาบอก...มองยังไงผมก็ไม่มีทางชนะแล้ว

 

มุมปากที่เผลอกระตุกยิ้มของเด็กตรงข้ามทำให้ยินหรี่ตามองเล็กน้อย  อีกฝ่ายยังก้มหน้าทำให้ยินเห็นเพียงเลนส์แว่นตาที่สะท้อนภาพกระดานหมากรุก  มือเล็กขาว ๆ ที่กุมกันอยู่บนตักค่อย ๆ ยกขึ้นและยืดมาข้างหน้าเรื่อย ๆ จนถึงในสุดของฝั่งยิน

 

เจ้าของโค้ดเนมเหล้ายังเลิกคิ้วสูงมองเหมือนอยากรู้ว่าเด็กชายจะทำเช่นไรเพราะมือนั้นชะงักกึกและค้างไว้...หน้าคิงสีขาวของเขา

 

“ คิดจะทำอะไร ?  ”

 

ยินพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเด็กชาย  คิดว่าเวลาสองชั่วโมงที่ขลุกอยู่กับเขาคงไม่พ้นทำให้ตัวเด็กตรงหน้าเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ยี่ห้อโปรดของเขาแน่

 

แล้วยินก็ต้องชะงักเมื่อเด็กชายที่เอื้อมมาจนสุดนั้นค่อย ๆ เงยหน้าสบตากับเขา   ดวงตาสีน้ำเงินครามนั่นอยู่ต่ำกว่าทำให้เป็นที่แน่นอนที่จะต้องแหงนหน้าขึ้น  

 

แล้วยินก็ได้ยินประโยคหนึ่ง...ที่ทำให้เขาต้องก้มมองกระดานหมากรุกของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

 

มือเล็กที่ค้างอยู่หน้าคิงของเขาเบี่ยงมือไปทางซ้าย...แล้วจับควีนสีดำชนเข้ากับคิงสีขาวจนมันล้มลง

 

ตึก !

 

เสียงตัวหมากควีนวางแทนที่คิงดังหนักแน่นพร้อมกับเสียงเรียบ ๆ ของผมที่ดังขึ้น

 

“ ...รุกฆาต...  ”

 

ยินมองคิงสีขาวที่ล้มลงข้าง ๆ ควีนสีดำ  ถ้าเขาจำไม่ผิด  ควีนตัวนี้ออกมาตอนแรก ๆ  อาศัยเบี้ยและเรือตัวอื่นเปิดทาง  เสียสละจนมาอยู่มุมซ้ายมือของเขาในที่สุด

 

เพราะมันอยู่มาตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่เดิน...และไม่ขยับไปไหนเลย  ยินเลยไม่ได้สนใจเพราะม้าและเบี้ยของอีกฝ่ายที่พยายามล้มเรือและฝ่ามาทางคิงของเขา  แต่อีกนัยหนึ่งก็หลอกล่อให้เขาพยายามเข้าไปกินคิงซึ่งถูกล้อมรอบด้วยเบี้ยเพียงแค่ 2 ตัว

 

สุดท้าย...เขาที่ไม่ทันระวัง  ส่งบิชอป  ม้าและเบี้ยที่มีอยู่ไปบดขยี้อีกฝ่ายจนลืมระวังคิงของตัวเองที่ต้องอยู่เดี่ยว ๆ ซะสนิท

 

ผมยืดตัวกลับมาที่เดิม  มองหมากรุกของตัวเองที่เหลือเล็กน้อยถ้าเทียบกับของยิน  ผมเสียสละไปเยอะพอสมควรเพื่อหลอกล่อเขาให้ลืมจุดที่ผมต้องการ  ผมยอมรับว่ามันทำให้ผมเหนื่อยไม่ใช่น้อยกับการระแวงความคิดของเขาที่อาจผิดไปจากที่คาดเดานิสัยใน 2 กระดานแรกที่เล่นกัน

 

ผมเองก็เกือบถูกเขารุกฆาตไปแล้ว

 

ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ครั้งหนึ่งก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อยินหัวเราะลั่น

 

“ ฮะฮ่ะ ๆๆๆ !  น่าสนใจดีนี่นา ! ไม่เลวเลยจริง ๆ ! ดวงตาของยินเป็นประกายวาววับด้วยความกระหายที่จะนำชัยชนะกลับคืนมา  เหลือเวลาพอที่จะเล่นกันอีกสักตา

 

มาดูซิ  ว่าในครึ่งหลังรอบสุดท้ายนี้จะเป็น 3 : 1 หรือจะเสมอ 2 : 2

 

ยินแสยะยิ้มเมื่อมองนาฬิกา   เขาหมุนกระดานให้สีขาวอยู่ทางเจ้าเปี๊ยกและเริ่มจับหมากสีดำมาเรียงฝั่งตัวเอง

 

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาเพื่อดึงสมาธิของตัวเองออกมา  ได้ยินเสียงปากกาจรดกระดาษจากเมดที่เดินมาจดคะแนนในรอบที่ 3

 

แม้จะเป็นเวลานาทีเดียวที่ภาพการเดินหมากรุกของยินวิ่งอยู่ในหัว  รับรู้ว่าผมคงไม่อาจใช้กลยุทธ์เดิมเล่นเหมือนตาเมื่อกี้ได้อีกเพราะฉะนั้นผมต้องวางแผนใหม่และที่สำคัญ...รอบนี้ยินต้องเอาจริงเอาจังมากกว่ารอบที่แล้วแน่

 

เขาเล่นเก่ง

 

ทั้งที่ดูภายนอกเป็นคนไม่ค่อยมีน้ำหดอดทนอะไรแต่ภายในกลับเยือกเย็น  รอบคอบและเด็ดขาดกว่าที่คิดอย่างที่ไม่สามารถประมาทได้

 

ไม่แปลกที่ทั้ง CIA และ FBI จะตามไม่ได้แม้แต่เงา

 

เช่นเดียวกับยินที่ประเมินของเล่นของเบลม็อธใหม่ 

 

ทั้งที่เป็นเด็กแท้ ๆ แต่เล่นได้ดีกว่าที่คิดเอาไว้   ภายนอกดูสงบนิ่งเยือกเย็น  แต่การเดินหมากบางครั้งกลับดูหละหลวมและไม่ได้เลือกในจุดที่ดีที่สุด  หากเป็นตอนแรกยินคงนึกเหยียดเด็กชายในใจหากไม่ใช่ผลลัพธ์ในกระดานล่าสุดบ่งบอกว่าเป็นเขาเองที่มองตื้นไป

 

การเดินที่วางตำแหน่งผิด ๆ นั่นมีไว้แค่เป็นตัวหลอกเท่านั้น

 

อีกฝ่ายเป็นเด็กที่ไม่สมควรประมาท  กล้าได้กล้าเสียเพื่อหลอกล่อให้เขาตกหลุมพรางแถมวิธีการเดินหมากโดยการล่อหลอกเปิดช่องโหว่ให้เขากินไปเรื่อย ๆ นี่...ดูเหมือนสองกระดานแรกที่เดินมั่วซั่วให้แพ้จะได้นิสัยของเขาไปด้วย

 

แต่อย่างนี้ซิถึงจะน่าสนุก

 

ยินจุดบุหรี่มวนใหม่ขึ้น  ประกายไฟวาบเผาไหม้มวนบุหรี่ 

 

ยินก้มหน้าสบดวงตาสีน้ำเงินครามคู่นั้น  ดั่งสัมผัสได้ถึงการไม่ยอมแพ้และท้าทายอยู่ลึก ๆ

 


“  อย่างนี้ก็ดีสิ ฉันจะบดขยี้แกเอง  ทั้งสายตารั้น ๆ ...ทั้งนิสัยที่ไม่ยอมจำนนนั่นและคิดว่ายังไงก็ต้องมีหนทางชนะเสมอ ”

 


 ยินกระซิบด้วยดวงตาเย็นชา

 


 “ ฉันจะทำให้ความคิดนั้นของแกแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เอง...แกสมควรเรียนรู้ว่าควรจะทำยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้า ผู้ล่า

 


ผมพึมพำตอบกลับทั้ง ๆ ที่ยังมองยินไม่ละสายตา

 


“  เกมหมากรุก ถ้าคนแพ้...หมากก็แพ้ คนที่เล่นเกมกระดานชนะเสมอ คือคนที่คิดว่าตนเองจะชนะกระทั่งตาเดินสุดท้าย แม้จะอยู่ในภาวะเสียเปรียบก็ตาม...ยิ่งคุณทำให้ผมเสียเปรียบ...ผมยิ่งเอาชนะคุณง่ายขึ้น  ”

 


มาดูกัน...ว่ากระดานสุดท้ายผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นยังไง

 

 





TALK


30% นี้ไม่มีอะไรมากแต่ก็ยาวพอสมควร  ทำนายนิสัยหมากรุกนี่ไรท์ขอแปะลิ้งค์นะคะว่าเอามาจากเว็บนี้  http://www.indepencil.com.

แต่งไปแต่งมา...ทำไมพวกเขาจะฆ่ากันแต่ไรท์รู้สึกฟินแปลก ๆ นี่ไรท์เป็นคนเดียวหรือเปล่าเนี่ย  ทั้งที่พยายามแต่งให้พี่ยินของเราดูไร้หัวใจและน่ากลัวแบบสุด ๆ ส่วนหนูโคนันของเราแม้จะกลัวอีกฝ่ายแต่ก็ยังมีศักดิ์ศรีและนิสัยไม่ยอมคนลึก ๆ ที่กล้าพอจะท้าทายยินได้

ไม่ได้ ๆ ตอนหน้าพี่คิดของเราจะกลับมาทวงตำแหน่งบ้าง...แต่โมเม้น ยิน x โคนัน นี่ต้องขอยอมรับว่าไม่รู้ทำไมมันดีต่อใจแปลก ๆ แฮะ 


แถมรูปค่ะ  สองคนนี้อยู่ด้วยกันต้องออกแนวจะฆ่ากันสิ  แบบนี้



เอ๊ะ  หรือสมควรจะแบ้วดี




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

2,833 ความคิดเห็น

  1. #2820 ผ่านมาอ่าน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 23:09

    อือหืออออออออ ยินโคนัน เอาไปเต็มๆอีกล้าวววว บอกเลยว่าโมเม้นเยอะกว่าไคโตะกับโคนันอีกกกก 5555555555

    #2820
    0
  2. #2813 หวงฮุ่ยเจิน (@_HuiZhen) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 09:45
    เรารู้สึกว่า Sexual tension สูงมาก 5555555
    #2813
    0
  3. #2251 jsanghud (@jsanghud) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 18:38
    ฟินนนน ดีต่อจายยย
    #2251
    0
  4. #2104 Alisa_RedRis (@Alisa_RedRis) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 15:55
    เลิฟยูววววว
    #2104
    0
  5. #2102 misterB (@ploy100340pnp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:29
    คิดถึงงงงงเพิ่งกลับมาเช็คว่าอัพหรือยังอัพเพิ่มจริงด้วยดีใจ ทำไมฉากเล่นหมากรุกเราถึงฟินแปลกๆ55555555555ไม่สิเรื่องนี้ไคโตะกับโคนันไม่ใช่หรอเราหลงทางกับยินไปแล้ว555555 รอกระดานต่อไปใครจะชนะน้า ขอบคุณไรท์ด้วยนะสู้ๆคร้าบ
    #2102
    0
  6. #2097 Bemine.Angel (@Themagic94_panda) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 19:56
    รออ่านนะคะไรท์ ติดเรื่องนี้มากเลย
    #2097
    0
  7. #2091 Fhnbn (@fffhhh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 15:40
    อยากอ่านต่อแล้วววว
    #2091
    0
  8. #2090 ••$ham•• (@calen) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 02:14
    คิดถึงจังเลยค่ะ ฮือออ
    รออยู่น้า
    #2090
    0
  9. #2089 mon111 (@mon111) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:27
    ไรท์จร้าน้องมาทวงคะ หายไปนานเลยอะคิดถึง
    #2089
    0
  10. #2088 redlotus (@redlotus) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 04:04
    ไรท์มาต่อเร็วๆจิ อยากอ่านต่อแล้วอ่าา//มองด้วยสายตาบ้องแบ๊ว ๐_๐ ๐_<
    #2088
    0
  11. #2083 JJLOVEPANG (@pangnoinarug) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 02:07
    ฮือ อยากกอ่านแล้วววววว
    #2083
    0
  12. #2077 Nutsu_Nutsu (@Nutsu_Nutsu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 13:38
    ยินนี่ บทมากกว่า คิดอีกน๊า.... รอตอนต่อไปนะคะ ไรท์มาอัพเร็วๆเน้อ กำลังเข้มข้น แต่กับยีนนี่ก็มีโมเม้นแปลกๆนะ sm ลอยมาเบาๆ
    #2077
    0
  13. #2071 Maypanitanan (@Maypanitanan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 19:38
    อ๊ายยยยย ชอบคู่นี้มากที่สุดค่ะ แต่ที่จริงได้ทุกคู่ค่ะรออัพนะค่ะอัพเร็วละ
    #2071
    0
  14. #2068 Jaaeee (@kingbobo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:04
    คิดหลบไปก่อนค่ะตอนนี้ต้องยีนเท่านั้นกรี้ดมาก//ถือป้ายไฟยีนโคนันโบกรัวๆ
    #2068
    0
  15. #2067 JJLOVEPANG (@pangnoinarug) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 03:50
    ได้ทุกคู่ค่ะ 55555 ฟินหมดเลย
    #2067
    0
  16. #2066 JJLOVEPANG (@pangnoinarug) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 03:50
    ได้ทุกคู่ค่ะ 55555 ฟินหมดเลย
    #2066
    0
  17. #2065 ใบอ่อนม้วนงอ (@cramsky) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:18
    ห้ะ อะไรนะ คิดเป็นพระเอกหรอกเหรอ!?
    ทำไมเค้าลืมไปแล้ววววววววววววววว!!!!!!!!
    (คิดว้อยยย ตำแหน่งพระเอกนายในใจเรามันแทบไม่มีที่ยืนแล้วนะว้อยยย //ฟินทุกคู่เลยค่าาาาาาาาาา)
    #2065
    0
  18. #2064 แบคไก่ (@lob-x-enmaol) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 10:06
    น่ารักกกกกกก แงงงง อ่านไปอ่านมาเริ่มอยากเปลี่ยนคู่แล้ว ผู้ใหญ่ตัวโตๆกับเด็กตัวจิ๋วๆ ????????
    #2064
    0
  19. #2063 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 09:56
    นี่แค่เล่นหมากรุกใช่ไหม แต่ทำไมเราถึงฟินได้ไกลขนาดนั้นล่ะ ยีนโคนันก้อไม่เสียหายนะไรท์ ดูดิบเถื่อนดี เราชอบ
    #2063
    0
  20. #2062 kiru_may (@nanaho_may) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 09:50
    ไรท์ๆๆๆๆๆ เราชอบรูปล่างอ่าาาาาาาาาา
    ฮือน่ารักกกกกกก
    ปล เราอ่านผ่านๆเลยตอนนี้เพราะเคยเล่นหมากรุกจีนแล้วแพ้ยับทุกตา เลยเลิกเล่นเลย
    เป็นพวกวางแผนไม่เป็น เดินตามใจฉันสุดๆ
    #2062
    0
  21. #2061 นรินทร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:45
    ขอบคุณยน้าาาที่มาอัพต่อ จะรอคร้าาาา สู้ๆนร้าาาา พยายามเข้านร้าาา
    #2061
    0
  22. #2057 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:14
    ฮาเร็มไปเลยไม่ได้เหรอคะ???
    เราอยากได้ทั้งยิน(อันนี้เมนหลัก)ทั้งไคโตะอ่ะ
    #2057
    0
  23. #2055 EminaSr.N (@cure-passion) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 17:04
    เป็นคนนึงที่ฟินมม.คู่ยินกับน้องหนูโคนันค่ะ T//T ขอนอกใจคู่หลักชั่วครู่ แต่ความเหยื่อกับผู้ล่าอร่อยดีจริงๆค่ะ ไคโตะคือใครนาทีนี้ไม่รู้แล้ว รอตอนต่อไปค่า
    #2055
    0
  24. #2053 thitdaya (@thitdaya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 18:13
    สนุกมากกกกก โคนันอย่ายอมแพ้นะลูก #อัพเร็วๆนะไรท์ >3<
    #2053
    0
  25. #2052 pim_Y3T (@pim_Y3T) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 17:31
    สนุกมากกฟิน~โคนันจะทำยังไงต่อไปกับสถานการณ์นี้น้าาา/รอตอนต่อไปค่าาาา#รอตุลาาา วันนี้ด้วย~
    #2052
    0