ไอดิน กลิ่นฝน

ตอนที่ 1 : ไอ...ของอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

ไอดิน

(กลิ่นฝน)

เสียงฝนซา ลมพัดละอองฝนเข้ามาปะทะหน้าของฉันที่นั่งมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง บ้านอีกหลังที่อยู่ข้าง ๆ ของฉันเป็นบ้านของสามพี่น้อง “เพื่อน” วัยเด็กที่ยอมเล่นกับฉัน ปกป้องฉันจากเพื่อนคนอื่นที่คอยแกล้งและล้อฉันว่าลูกไม่มีพ่อบ้าง เด็กกำพร้าบ้าง นั่นทำให้ฉันกลายเป็นเด็กที่ไม่ยอมคุยกับใคร แม้กระทั่งแม่ของฉัน ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่เคยเห็นหน้าพ่อ รูปสักใบ หรือแม้แต่แม่จะเอ่ยถึงคนเป็นพ่อก็ไม่มี ทำให้ฉันไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไหร่ เพื่อนข้างบ้านของฉัน “ไอรัก” น้องสาวสุดท้องของพี่ชายฝาแฝดที่ได้เข้ามาทำความรู้จัก และชวนฉันไปเล่นที่บ้านทุกวัน ชีวิตของฉันเริ่มมีสีสันขึ้นเมื่อมีคนมาใส่ใจ และวันที่ไม่คาดคิดก็มาถึง แม่ของฉันถูกรถชนเสียชีวิต โลกของฉันที่มีแต่แม่ แม่ แม่ ก็พังสลายหายไป แล้วฉันจะอยู่อย่างไรหลังจากนี้ ระหว่างรอว่าฉันจะทำอย่างไรต่อ ฉันไปอยู่บ้านของไอรักประมาณ 2 อาทิตย์ เพราะฉันต้องคืนบ้านเช่าหลังนี้ให้กับเจ้าของ ฉันจึงได้มาอาศัยที่บ้านไอรักชั่วคราว ระยะเวลาที่อยู่บ้านหลังนี้ฉันรู้สึกถึงครอบครัว ทุกช่วยกันทำงานบ้าน หยอกล้อกัน ต่างกับฉันและแม่ลิบลับ 

“ฝน มาทานข้าวเร็ว วันนี้คุณแม่ทำแต่ของอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลย” ไอรักเรียกฉันด้วยน้ำเสียงสดใส ระหว่างที่ฉันกำลังตากผ้าอยู่หลังบ้านกับ “พี่ไอดิน” พี่ชายฝาแฝดของไอรักเป็นคนอ่อนโอน อ่อนหวาน ปฏิบัติกับทุกคนด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ ต่างจาก “พี่ไออุ่น” พี่ชายฝาแฝดอีกคนที่เกิดห่างกัน 1 นาที ที่มีนิสัยเสบซน แกล้งคนอื่นไปทั่ว ถึงจะต่างกันอย่างไร อย่างเดียวที่ทั้งสองีนมีเหมือนกันคือรักและหวงไอรักมากเหมือนกัน บรรยากาศของบ้านนี้เป็นบรรยากาศที่ฉันต้องการมาโดยตลอด  ทั้งชีวิตของฉันอยู่กับแม่สองคนตั้งแต่จำความได้ แม่ก็ทำงาน ไม่่ค่อยมีเวลาคุยกันเท่าไหร่  

“ไปทานข้าวก่อนเถอะฝน เดี๋ยวที่เหลือพี่ตากเองนะ” ความนุ่มนวลในน้ำเสียงของพี่ชายที่ฉันแอบมองผ่านหน้าต่างบ้านข้าง ๆ มาตลอด 

“เดี๋ยวฝนช่วยตากให้เสร็จก่อนก็ได้ค่ะ จะได้ไปทานพร้อมกัน” ฉันตอบไป คงเพราะอยากจะอยู่ที่นี่ ตรงนี้ให้นานในขณะที่มีโอกาส 

ช่วงเวลาดี ๆ ก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน วันนี้ที่ฉันไม่อยากให้มาถึง มีรถหรูคนใหญ่มาที่บ้านของไอรัก ผู้ชายวัยกลางคนเดินนำ คนกลุ่มเล็ก ๆ เข้ามาในบ้าน ชายวัยกลางคนเริ่มเกริ่น

“หนูคือลูกของเกวลินใช่ไหม” พร้อมมองมาที่ฉัน 

“ชะ ชะ ใช่ค่ะ คุณลุงมีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันไม่กล้าสบตาผู้ถาม ฉันหน้าเหมือนแม่ขนาดนั้นเลยหรอ

“ฉันคือพ่อของหนูนะ” เขาพูดจบ สมองของชั้นโล่ง คิดอะไรไม่ออก แล้วฉันต้องทำอย่างไรต่อไปดี 

“หนูไม่เคยเจอคุณ หนูไม่เชื่อ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ผมก็ไม่เชื่อหรอกนะ อยู่ดี ๆ คุณก็มาแอบอ้างว่าเป็นพ่อของฝน โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าใช่หรือ ไม่มึใครเคยเจอคุณ ” เด็กผู้ชายอายุ 15 ปีที่ปกป้องฉันมาตลอดก็ได้ออกโรงอีกครั้ง หน้าตามุ่งมั่นของพี่ไอดินทำให้ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

“ถ้าไม่เชื่อ เราตรวจ DNA กันไหม” ผู้ที่อ้างเป็นพ่อของฉันเสนอ

“หนูขอถามคุณได้ไหมคะ ทำไมคุณถึงมาหาหนูตอนนี้ ตอนที่แม่จากไปแล้ว ทำไมไม่มาหาเราเร็วกว่านี้” ฉันร้องไห้ไป ถามไป

“พ่อไม่รู้ว่าแม่ท้องหนู เราจากกันตอนที่เรายังเด็ก ความรักของเราถูกขัดขวางโดยปู่ของลูก  ก้อยก็เลยตัดสินใจไปจากพ่อ”

“แต่คนรวยอย่างคุณก็น่าจะหาพวกเราเจอสิ ไม่น่าจะมีอะไรยากเลยนะคะ” 

“ปู่ของลูกบอกว่า ถ้าตามหาแม่ของลูก เขาจะกำจัดไม่ให้เหลืออะไรเลย แม้แต่ชีวิตของหนูและแม่ของหนู”

“ทำไมคุณไม่สู้ ไม่ปกป้องพวกเรา ปล่อยให้พวกเราลำบากทำไม” ฉันพูดไปด้วย ปาดน้ำตาไปด้วย 

“พ่อมาแล้วไง ตอนนี้พ่อมารับหนูแล้วนะ”

“แต่ยังไงก็ต้องตรวจ DNA นะคะ ดิฉันไม่ยอมให้หนูฝนไปอยู่กับคุณโดยไม่มีหลักฐาน” แม่ของไอรักที่เงียบอยู่นานได้เปล่งเสียงที่สั่นเครือขึ้น

“ได้ครับ ผมยอมทุกอย่างแล้ว จะตรวจเพื่อความแน่ใจอย่างไรก็ได้ครับ”

“ถ้าคุณคนนั้นเขาเป็นพ่อของหนู หนูต้องไปอยู่กับเขาหรือคะ” ฉันถามอย่างสงสัย แต่ก็อยากได้ยินคำตอบปฏิเสธจากผู้ปกครองจำเป็นทั้งสองของฉันตอนนี้

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ หนูฝน พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้มากนะ แค่ปกป้องหนูให้ถึงที่สุด” แม่เลี้ยงจำเป็นของฉันพูดพร้อม ตบที่บ่าของฉันเบา ๆ น้ำตาของฉันเริ่มไหลเป็นสาย และร้องไห้เสียงหลงออกมา

ฉันใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดระหว่างรอผลตรวจด้วยความกังวล แฝงความกลัวที่ใจหนึ่งก็คิดว่าต้องจากไปจากที่นี่จริง ๆ อีกใจหนึ่งก็ยังมีความหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ใช้พ่อของฉันจริง ๆ 

“ผลตรวจออกแล้วนะ” เสียงที่ฉันไม่อยากได้ยินดังขึ้น น้ำเสียงสดใส ฉันรู้แน่แล้วว่าผลจะเป็นอย่างไร

“หนูฝน ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร หนูกลับมาที่บ้านนี้ได้เสมอนะลูก” ทุกคนก็คงจะเดาผลได้จากน้ำเสียง

“หนูเป็นลูกของพ่อจริง ๆ ด้วย” ผู้ชายคนที่เป็นพ่อของฉันยื่นกระดาษที่ระบุความเป็นสายเลือดของฉันกับเขาให้ทุกคนได้ดู

“หนูไม่ไปได้ไหมคะ หนูอยากอยู่ที่นี่มากกว่า”

“แต่หนูเป็นลูกของพ่อกับแม่ก้อยนะ พ่อสัญญาว่าจะดูหนูอย่างดี เหมือนที่พ่อรักแม่ของ” น้ำเสียงโอนอ่อน หว่านล้อมฉันอย่างเต็มที่

“แต่…” ฉันคงปฏิเสธอะไรไม่ได้อีกแล้ว ฉันไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ว่าคนๆนี้รักฉันกับแม่จริง ๆ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขามีสิทธิ์เป็นพ่อของฉัน ถ้าดื้อรั้นก็จะทำให้ครอบครัวที่ฉันรักเดือดร้อนไปเปล่า ๆ 

“หนูเตรียมเก็บของ พรุ่งนี้พ่อจะเอารถมารับ และบ้านที่หนูอยู่กับแม่ พ่อได้ซื้อเก็บไว้ให้ เผื่อหนูคิดถึงแม่จะได้กลับมาบ้าง” 

“คะ ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะคะ หนูไม่ได้ต้องการของ ๆ คุณ”

“พ่อขอโทษเรื่องทุกอย่าง ไปอยู่กับพ่อเถอะนะ พ่อจะไถ่โทษทั้งหมดเอง”

“หนูปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้วใช่ไหมคะ”

“พ่อจะดูแลหนูอย่างดี เท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้ หรือมากว่านั้น”

“ค่ะ” ฉันไม่อยากจากที่นี่ไป แต่ทำอย่างไรได้ สิทธิ์ทุกอย่างในการดูแลฉันตกเป็นของพ่อที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น