I Don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ

ตอนที่ 33 : I don't กูไม่ได้ยัวนะครับ>>>>>กล้าต้า[6] [แก้ไขคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ม.ค. 59


I don't กูไม่ได้ยัวนะครับ [กล้าต้า] ตอนที่ 6

เช้า

ฟุบ

มือหนาวางฟุบวืดลงกับพื้นที่ว่างเปล่าบนเตียงก่อนที่ทั้งร่างจะสะดุ้งลุกขึ้นมามองซ้ายขวาเพื่อหาร่างของคนที่เขานอนกอดเมื่อคืน ไม่รอช้ากล้าลุกจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ลวกๆก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ ไม่มี! เขาเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่าง

“ต้า!

เงียบ

“ไอ้ต้า!

“ผมอยู่นี่”เสียงหวานที่ติดแหบหน่อยๆเพราะใช่เสียงมากไปเมื่อคืนดังมาจากครัว กล้าเดินเร็วๆไปตามเสียงก่อนจะเห็นร่างเล็กกำลังผัดข้าวอยู่

หมับ

ทันทีที่ถึงตัวกล้าก็โอบร่างบางพร้อมกับเกยคางไว้บนไหล่แล้วกดจูบเบาๆที่ต้นคอทับรอยแดงเป็นจ้ำที่มีอยู่ก่อนของเมื่อคืน

“กูนึกว่ามึงจะหายไป”น้ำเสียงของกล้าบอกได้ชัดเจนว่ารู้สึกโล่งใจมากแค่ไหน ต้ายิ้มบางๆพลางจับมือที่กอดเขาเอาไว้

“ผมไม่ไปไหนหรอกน่า เห็นพี่หลับสบายเลยไม่อยากปลุกขอโทษนะครับ”ต้าบอก ร่างสูงเพิ่มแรงรัดไปอีก

“อ๊า พี่กล้าผมหายใจไม่ออกนะ”กล้าหัวเราะในลำคอแล้วพลิกร่างเล็กให้หันมาหาตน

“อื้อ อย่า พี่ไปอาบน้ำเลย ผมจะผัดข้าวเดี๋ยวไหม้ ”ต้าดิ้นแล้วผลักไหล่ของกล้าที่พยายามลวนลาม(?)เขาอยู่ พอกล้าอาบน้ำเสร็จก็รีบลงมาหาคนตัวเล็กที่โต๊ะทานข้าวที่มีต้านั่งรออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นกล้าลงมาร่างเล็กก็ลุกไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาวาง

“ทำไมเดินแปลกๆ”กล้าถามขึ้นทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว เรียกความร้อนฉ่าที่ใบหน้าหวานได้อย่างดี

“ก็....เมื่อคืนนั้นแหละ”ต้าพูดเสียงอ้อมแอ้มแล้วมานั่งบนเก้าอี้เบาๆ (ก็มันเจ็บ)

Rrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของต้าดังขึ้น ร่างเล็กหยิบขึ้นมาแล้วรับสาย

“ฮัลโหลครับ.....อ๋อยีนส์เหรอว่าไง.....”ต้านิ่งไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากล้านั่งอยู่ซึ่งตอนนี้ร่างสูงก็จ้องเขม็ง

“อ๋อเราอยู่บ้าน.......เอ่อ เราต้องไปทำงานน่ะไม่ว่างหรอก”ต้าบอกปลายสายไปตามความจริง

“คุยกันนานไปแล้วนะมึง”กล้าบอกเสียงดังกะให้อีกฝ่ายได้ยิน

“เราวางก่อนนะ เรากำลังทานข้าวน่ะ.....เอ่อ ถ้าเรามีเวลาว่างนะ.....อื้มบาย”ต้าวางโทรศัพท์พลางมองหน้าของพี่ชาย....เอิ่มที่ตอนนี้เป็น....นั่นแหละอย่างที่คิด กล้ามองหน้าต้านิ่งๆแล้วเมินหน้าหนี

“พี่กล้า”เงียบ

“..............”

“พี่กล้า”

“.............”

เงียบ ต้าลุกจากเก้าอี้ไปหาคนที่แสดงอารมณ์บ่งบอกว่ากำลังงอน สองแขนเล็กๆโอบคอจากด้านหลังแล้วเอาคางเกยไหล่หนา

“งอนเค้าเหรอตะเอง คิกคิก”ต้าหัวเราะแล้วเอานิ้วจิ้มแก้มของกล้าเล่นก่อนจะกดจมูกหอมแก้มร่างสูงที่เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ต้องเก๊กเอาไว้ก่อน

“โหวไรอ่ะง้อแล้วนะ ไม่หายงอนก็ไม่ง้อแล้ว”ต้าแกล้งงอนบ้างด้วยการลุกออกไป

หมับ

แขนเล็กถูกดึงลงมาทำให้ร่างเล็กลงมานั่งตักของกล้า แขนแกร่งตวัดโอบเอวเอาไว้อัตโนมัติ ใบหน้าสวยยู่นิดหน่อยกับความเสียด

“คนที่ควรงอนมันต้องกูนะรู้สึก”

“ก็ผมง้อแล้วไง”ต้าบอกห้วนๆไม่มองหน้ากล้า

“หึหึ ฟอด~”ต้าเม้มปาก อืม กลั้นยิ้มนั่นแหละ แก้มจะแตกอยู่แล้ว

 “ทีหลังไม่ต้องรับสายมันเลย กูขอสั่งห้าม”

“แต่ยีนส์เขาเป็นเพื่อนผมนะ”

“แต่มันไม่คิดกับมึงแบบเพื่อน”

“ถ้าผมไม่สนใจเขา เขาก็เลิกยุ่งกับผมเองนั่นแหละ”

“เหรอ? แล้วเมื่อคืนปล่อยให้มันจูบทำไมห๊ะ!”กล้าเผลอตะคอกใส่ร่างเล็กบนตัก นึกถึงเรื่องนั้นเขาก็หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“ผม.....อื้อ”ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรมากก็ถูกร่างสูงจูบลงมาอย่างแรงไม่นานก็ผละออกเพราะเสียงโทรศัพท์ของกล้า ร่างสูงถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ

“เออว่าไง........ได้ๆ งั้นก็ฝากบอกแม่ด้วยว่ากูกับไอ้ต้าคิดถึง........เออๆ”กล้าวางสายไปแล้วมองใบหน้าหวานที่จ้องเขาตาแป๋วอย่างสนใจเพราะมีชื่อตัวเองในบทสนทนา

จุ๊บ

กล้าจุ๊บเบาๆไม่รุกล้ำเข้าด้านใน

“ทีหลังอย่าให้ใครมาแตะต้องตัวมึง เข้าใจมั้ย”ต้าพยักหน้ารัวๆแล้วยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าพี่ชายหายโกรธ

“กินข้าวกันเดี๋ยวเราต้องไปเปิดร้านกันเองก่อนใกล้สายละ”

“อ้าวทำไมอ่ะแล้วพวกพี่ๆ”ต้าถามขณะลุกจากตักของกล้าไปนั่งที่เก้าอี้ของตน

“ไปดูแม่น่ะ ไอ้ทัชทำงาน ไอ้คิวก็ขลุกอยู่กับผัวมันมั้ง ไอ้โอมเลยต้องไปอยู่เป็นเพื่อนแม่”ต้าพยักหน้ารับ พอบอกว่าแม่ก็รู้เลยว่าแม่ใคร

.

.

.

.

กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเพื่อบอกว่ามีคนเข้ามาในร้าน เด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังวุ่นอยู่กับการจดบัญชีลูกค้าเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับร้อยยิ้มแล้วพูด

“ร้านดูแลสัตว์เลี้ยงยินดีต้อนรับครับ”ต้าชะงักไปเมื่อเห็นคนที่เข้ามาในร้าน

ดิน!!

“บังเอิญจังนะ”ดินทักทายพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“คุณลูกค้าพาสุนักมาทำอะไรครับ”ต้าไม่สนใจหยิบใบสั่งงานขึ้นมาเตรียมจด ดินหัวเราะในลำคอแล้วโน้มใบหน้ามาใกล้จนต้าต้องเดินถอยหลังจนติดผนัง

“กูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะ? อ้อกูเอาหมามาตัดขนน่ะ”ดินบอกธุระตนเมื่อเห็นสายตาของต้า

“ขอชื่อน้องหมาแล้วก็คุณลูกค้าด้วยครับ”

“หมากูชื่อออดี้ ส่วนกูธรณัย”ต้าจดยิกๆแล้วชะโงกหน้าไปมองน้องหมาขนปุยและมองนาฬิกา

“ครับเดี๋ยวมารับออดี้คืนตอนเที่ยงครึ่งได้เลยนะครับ”ต้าฉีกกระดาษให้กับดิน ซึ่งดินรับมาแล้วฉวยโอกาสจับมือของต้าเอาไว้

“ปล่อยผมเถอะ ผมจะเอาออดี้ไปข้างใน”

“ถ้ากูไม่ปล่อยล่ะ”ดินยักคิ้วกวนๆ

“ปล่อยผมเถอะ”ดินยักไหล่แล้วดึงแขนต้าให้ออกมาจากเคาเตอร์

“ปล่อยผมนะ!”ดินปล่อยเชือกที่จูงออดี้ออกแล้วตวัดกอดต้าเอาไว้ ร่างเล็กดิ้นไปมาพลางดันอกไม่ให้เข้าใกล้ตัวเขามากกว่านี้

“ทำอะไรต้าวะ!”เสียงของคิวดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากดึงต้าให้หลุดออกจากการเกาะกุม

“คุณไม่ควรจะมาทำแบบนี้กับน้องของผมนะ”ต้าหลบอยู่ด้านหลังของคิวแล้วมองหน้าดิน

“ทำไมก็กูชอบมัน”ดินบอกออกมาตรงๆ คิวมองไปเห็นใบมือของดินที่คีบใบสั่งงานเอาไว้แล้วเจ้าออดี้ก็ยังวิ่งมาอยู่ข้างๆเจ้านายมัน

“คุณกลับไปก่อนแล้วค่อยมารับสุนัขคุณกลับมานะครับ ขอคุณที่ไว้ใจเราให้ดูแลสัตว์เลี้ยงของคุณ”คิวบอกเสียงนิ่งจริงจัง ดินจึงถอนหายใจแล้วเดินออกจากร้านไป คิวเข้าไปอุ้มออดี้เพื่อไม่ให้มันวิ่งตามเจ้าของมัน

“ไอ้กล้าไม่อยู่เหรอ”คิวถาม

“พี่กล้าอยู่ในห้องครับกำลังอาบน้ำข้าวเหนียว”สุนัขชื่อข้าวเหนียวน่ะ

“เรียกมันก็ได้นี่หว่า ไม่น่าปล่อยให้เขามาทำอะไรแบบนี้ แต่ไอ้นั่นหน้าคุ้นๆว่ะเหมือนเคยเจอ”

“เขาชื่อดินครับที่เราไปเจอเขาที่ทะเล”

“อ๋อ เพื่อนของโหนนี่นามาทำอะไรถึงที่นี่วะ”คิวเหมือนจะพูดกับตัวเอง

“พี่คิวอย่าบอกพี่ต้านะครับ”

“ทำไม อ้อ...ถ้าไอ้กล้ารู้คนที่ชื่อดินมาทำอะไรแบบนี้มันคงจะฟิวส์ขาดฮ่าๆๆ”คิวบอกแล้วหัวเราะก่อนจะอุ้มออดี้เข้าไปด้านใน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #323 rmrm1023 (@crisrmjames) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 12:35
    ต้ามุ้งมิ่งมากกก
    #323
    0
  2. #278 Hye_kiki (@park_hye_ki) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 07:53
    ดินนนน พี่กล้าจัดการเลย
    #278
    0
  3. #252 Akane View (@viewcanon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:29
    ปล่อยกล้าเหงาเลยเจอจัดหนัก
    #252
    0
  4. #221 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 15:41
    แม็กพอเหอะ
    #221
    0