I Don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ

ตอนที่ 27 : I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ >>>>> 16 [แก้ไขคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59


I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ ตอนที่ 16


แชะ แชะ!

“ผมกับแม็กเราเป็นเพื่อนกันครับ”ทัชพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกับนักข่าวที่ล้อมเขาเอาไว้

“แต่คุณแม็กบอกให้ทุกคนรับรู้เลยนะคะว่ากำลังเดินหน้าจีบคุณ”นักข่าวคนหนึ่งถาม

“แต่ผมก็เห็นเขาเป็นเพื่อนครับไม่มีทางเป็นฐานะอื่น”ทัชพูดหนักแน่น

“แหม่คอนเฟิร์มมาขนาดนี้นี่มีหวานใจอยู่แล้วรึเปล่าคะ”นักข่าวคนเดิมถามคำถามที่ทำเอาสะอึก

“เอ่อ....ยังครับ”

“เคลียร์แล้วนะค๊า น้องทัชเหนื่อยมาทั้งวันต้องการพักผ่อนค่ะ ขอตัวนะคะ”เจ๊มีพูดตัดบทฉับแล้วดันตัวทัชให้เดินหลบหลีกนักข่าวอย่างชำนิชำนาญ

“น้องทัชโอเคมั้ยคะดูไม่ดีเลยตั้งแต่เช้า”เจ๊มีนถามเมื่อขึ้นรถตู้ด้วยความเป็นห่วงเธอสังเกตเห็นอาการของทัชตั้งแต่เช้าที่มีอาการเสียงแหบไปเล็กน้อยตัวร้อนและเหมือนจะมีไข้รุ่มๆอยู่

“ครับๆไหวอยู่”

“ไปหาหมอหน่อยก็ดีนะคะ โหมงานมากเกินไปรึเปล่าวันๆเจ๊ไม่เห็นเราจะทานอะไรเลยสักนิด”ทัชยิ้มให้บางๆแล้วเอนตัวไปกับเบาะรถก็จริงอย่างที่เจ๊ว่านั่นแหละเขาปวดหัวจะตายอยู่แล้วแต่เพราะไม่อยากให้เสียงานจึงเสแสร้งทำเป็นสบายดีก็เท่านั้น

โรงพยาบลABC

ทัชเดินเข้าโรงพยาบาลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจากใจจริง ก็ดีใจที่วันนี้แม่ของเขาจะได้ออกจากโรงพยาบาลสักที ร่างบางเดินไปซื้อของกินรองท้องที่ร้านกาแฟเล็กๆใต้ตึกผู้ป่วย

“สวัสดีครับทัช”เสียงทักทายจากด้านหลังทำให้ทัชชะงักมือที่จะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟของตนเพื่อหันไปมองที่มาของเสียง

“อ้าวกิดสวัสดีครับ”ทัชยิ้มให้กับร่างสูง กิดหันไปสั่งกาแฟกับพนักงานแล้วหันมายิ้มให้กับทัชอีกครั้ง พอทั้งทัชและกิดได้กาแฟก็มานั่งดื่มที่โต๊ะเล็กๆสำหรับลูกค้าของร้าน

“บังเอิญจังเลยนะครับเนี่ย กิดมาทำอะไรที่โรงพยาบาลเหรอครับ”ทัชถาม

“ผมมาส่งพ่อน่ะท่านมาเยี่ยมเพื่อนแล้วทัชล่ะครับมาโรงพยาบาลเป็นอะไรรึเปล่า”กิดแสดงอาการเป็นห่วงทางสายตาและน้ำเสียง

“ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ มารับแม่น่ะครับพอดีท่านรักษาตัวที่นี่แล้วก็วันนี้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วย”

“ดีใจด้วยนะครับ แล้วเรื่อ...”

Rrrrrrrrrrrrrrr

ยังไม่ทันที่กิดจะได้พูดต่เสียงโทรศัพท์ของทัชก็ดังขึ้นร่างบางก้มหัวเล็กๆเป็นเชิงขอรับโทรศัพท์

“ว่าไง”

[มึงอยู่ไหน]

“โรงพยาบาล กูมารับแม่”

[เออ ไปถึงแล้วทำไมไม่รีบขึ้นไปหาแม่ จะนั่งยั่วมันไปถึงเมื่อไหร่!] ทัชเสียวสันหลังวาบแล้วมองซ้ายมองขวา

“มึงอยู่ไหน”

[ออกมาได้แล้ว] ไกด์ตัดสายทิ้งไป ร่างเล็กมองโทรศัพท์ตัวเองงงๆ

“ผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวท่านจะรอผมนาน”ทัชพูดบอกเพื่อปลีกตัวออกมา

“ครับ ขอโทษนะครับที่รั้งให้คุยด้วยกันแล้วเจอกันนะครับ”กิดยิ้มแล้วรอให้ทัชเดินหันหลังออกไป

ทัชเดินเข้าลิฟต์พร้อมกับไกด์ที่มาจากไหนก็ไม่รู้ทั้งคู่มองหน้ากันแต่ก็ไม่คุยอะไรมากพอเปิดประตูห้องพักคนไข้พิเศษเข้าไปร่างเล็กก็ต้องชะงักกึกจนไกด์เลิกคิ้วแล้วมองเข้าไปด้านใน ชายวัยกลางคนที่อายุน่าจะพอๆกับแม่ของทัชหันมามองพวกเขาสองคน ดวงตาของทัชแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีที่สบตากับชายคนนั้น

“ผมคงต้องไปแล้ว พรุ่งนี้จะโทรหาหวังว่าคุณจะไปอยู่กับผม”

“ไม่!!”ทัชโผลงออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคำพูดของชายคนนั้นที่พูดกับแม่ตนชัดเจน

“คุณไม่มีสิทธิ์พาแม่ไปไหน!!!

“ทำไมจะมีสิทธ์ในเมื่อกานดาเป็นภรรยาของฉัน”ชายคนนั้นพูดออกมาเสียงเรียบและมองทัชนิ่งๆ

“ก็แค่เคยเป็นอีกอย่างภรรยาของคุณก็มีตั้งมากมาย”ทัชพูดด้วยเสียงแข็งกร้าวจนไกด์ต้องบีบต้นแขนบางให้พูดดีๆกับผู้ใหญ่เพราะถึงจะมีปัญหากันยังไงอีกฝ่ายก็มีอายุมากกว่าเราที่เป็นเด็กก็ไม่ควรทำกริยาแบบนี้

“ทัช! ฉันเป็นพ่อของแกนะ!!

พ่อ....

พ่อ!!!

ก็ใช่ไงตาลุงคนนี้นี่แหละคือพ่อของเขา พ่อที่ไม่เคยทำหน้าที่ของพ่อที่ดีเลย

“หึ ผมน่ะ.....ไม่มีพ่อหรอกนะ”ทัชพูดอย่างเยือกเย็นทว่าแววตานั้นกลับหม่นหมองและเจ็บปวด

“ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว ไม่มีคุณพวกเราก็อยู่กันได้สบาย”ทัชเมินหน้าไปอีกทางจนกระทั่ง พ่อของเขาเดินออกไป ร่างเล็กวิ่งไปกอดกานดาผู้เป็นแม่แน่น กานดายกมือขึ้นลูบหัวลูกตัวเองราวกับกำลังปลอบเด็ก ตัวของทัชสั่นนิดๆแต่ก็พยายามข่มน้ำตาเอาไว้

                หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลทัชพาแม่ไปทานข้าวก่อนจะมาที่คอนโดซึ่งทัชกะจะให้แม่อยู่ที่นี่ก่อนระหว่างรอบ้านที่แอบซุ่มซื้อเอาไว้สร้างเสร็จ ทัชให้แม่ไปนอนพักในห้องของตนส่วนตัวเองก็มานั่งที่โซฟาห้องรับแขก ใบหน้าหวานซุกลงกับมือแล้วคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันเรื่องของ พ่อผู้ชายที่แคยเรียกว่าพ่อหายไปตั้งแต่ตอนที่เขาสิบขวบแล้วก็หายไปทิ้งให้เขาอยู่กับแม่สองคนขนาดเมื่อสามปีก่อนที่แม่ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกนอนนิทรามาตั้งสามปีพ่อเขายังไม่โผล่หน้ามาให้เจอมาเยี่ยมสักครั้ง! แล้วนี่อะไรกลับมาทำไม!!

รู้....ทำไมเขาจะไม่รู้ พ่อทำให้แม่ต้องมีมลทิน ทำให้แม่ต้องถูกตราหน้าว่าเป็น “ผู้หญิงสารเลวแย่งผัวชาวบ้าน” ใช่ ตาลุงคนนั้นเขามีภรรยาและลูกอยู่แล้วแต่เพราะความไม่รู้จักพอจึงใช้คำโกหกหลอกให้แม่รัก และเขาก็รู้ว่าแม่รักพ่อมาก และเขา....ยังจำได้ดี วันนั้น วันที่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายโทรศัพท์เข้ามาหาแม่ตัวเขาที่ยังเด็กไม่รู้หรอกว่าคุยอะไรกันแต่ที่รู้ๆเขาเห็นแม่ร้องไห้หนัก เห็นแค่นั้นหัวใจของเขาก็แทบจะสลายไป

“ฮึก....”ให้ตายสิไอ้น้ำตาเจ้ากรรมจะไหลออกมาทำไมวะ ในตอนนี้เขาไม่อยากอยู่คนเดียวเลยไม่เลย คิดได้ดังนั้นก็หยิบกุญแจรถของตัวเองเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

หมับ

แขนเรียวถูกดึงเอาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะได้เปิดประตูรถ

“มึงจะไหน”ไกด์ถามเพราะเห็นว่าในตอนนี้ทัชดูไม่มีสติ ไม่สิต้องบอกว่าสติไม่อยู่กับร่องกับรอยพร้อมที่จะทำอะไรบ้าๆได้ ทัชไม่ตอบแต่สะบัดแขนออกแล้วเปิดประตูรถ

ปัง

ไกด์ไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรแบบนี้ ร่างสูงกระชากแขนเล็กอีกครั้งแล้วเหวี่ยงทัชเข้ากับประตูรถก่อนจะตรึงแขนบางเอาไว้ ดวงตาหวานที่มีน้ำเอ่อคลอเบ้าวูบไหวแสดงความอ่อนแอที่พยายามดึงความเข้มแข็งมาปกปิด ร่างสูงแย่งกุญแจรถมาแล้วยัดร่างเล็กให้เข้าไปนั่งฝั่งข้างคนขับส่วนตัวเองก็นั่งฝั่งคนขับก่อนจะขับออกไป

“จะพาไปไหน”

“ที่ที่มึงสามารถระบายสิ่งที่อยู่ในใจได้”ไกด์ตอบเสียงเรียบ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

“ชาติมึงเตรียมที่ให้กูหน่อย.....เออ........กูจะพาคนไประบาย.......อืมขอบใจมาก”ร่างสูงเหล่ตามองทัชที่ซบใบหน้าเข้ากับฝ่ามือ

“อยากจะพูดอะไรมั้ย”อันที่จริงเขาไม่ใช่คนที่ชอบมารับฟังปัญหาของคนอื่นนักแต่เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กข้างๆเป็นแบบนี้ ทัชส่ายหัวรัวๆไกด์จึงไม่ถามอะไรต่อ

สนามแข่งรถเถื่อน

ทัชเดินลงมาจากรถพร้อมร่างสูงที่เดินเข้าไปหาผู้ชายร่างใหญ่

“แหม่เดี๋ยวนี้เจอเฮียกับเฮียภพบ่อยจัง ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเหรอครับ”ชาติถาม

“ไม่ใช่กู”ไกด์บอกพลางหันไปด้านหลัง ชาติมองตามแล้วพยักหน้า

“เมียเฮียเหรอครับ”ชาติกระซิบถามเบาๆพลางลอบมองทัชอีกครั้ง

“เออ เมียกูบอกลูกน้องของมึงด้วยว่าอย่ามองเมียกูด้วยสายจาโลมเลียแบบนั้นถ้ายังอยากมีตาไว้มองอยู่”ชาติพยักหน้ารัวๆแล้วรีบเชิญให้ไกด์และทัชเข้าไปด้านใน

“ทำไมพากูมาที่นี่”ทัชถามพลางเอามือลูบแขนเพราะอากาศเริ่มเย็นมากอีกอย่างดูสายตาที่คนพวกนั้นมองเขาสิ บรึ๋ย ขนลุก

“ขึ้นรถ”

“ทำไมกูต้องขึ้น”

“อยากแข่งรถกับกูมั้ย”ทัชนิ่งคิด

“ถ้ามึงชนะมึงจะให้กูทำอะไรก็ได้แต่ถ้ามึงแพ้มึงก็ต้องยอมให้กูทำอะไรก็ได้”ทัชคิดถึงภาพที่ไกด์ยอมทำนู้นนี่นั่นยอมเขาเยี่ยงทาสก็ตอบตกลงทันที

“ตกลง”

“ดีงั้นก็ขึ้นรถ”ทัชเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งพอจะปิดกลับถูกมือแกร่งดันประตูเอาไว้

“อะไร”ทัชหันมาถามร่างสูง ไกด์เชยคางของไกด์ขึ้นและจู่โจมริมฝีปากแดงอย่างรวดเร็วก่อนจะผละออก

“อะ....ไอ้บ้า”ทัชใบหน้าแดงแปร๊ดชี้หน้าด่าไกด์กลบเกลื่อนความเขิน

“กูแค่ขอกำลังใจ”ไกด์ยักคิ้วและใส่หมวกกันน็อคให้กับร่างเล็ก

“แล้วของมึงอ่ะ”

“กูเซียนแล้ว”จบคำไกด์ก็ไปที่รถของตัวเองบ้าง

ดวงตาหวานมองทางด้านหน้าด้วยหัวใจเต้นระรัวใช่ว่าเขาไม่เคยมาสถานที่แบบนี้แต่เขาไม่เคยลงสนามแข่งต่างหากเสียงเครื่องยนต์ก็ดังแข่งกับเสียงเต้นของหัวใจ และเมื่อผู้หญิงหุ่นเอ็กซ์ตวัดธงอันเป็นสัญญาณให้ออกตัวรถของทัชก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับรถของไกด์ ในหัวของทัชมีเรื่องราวมากมายพรั่งพรูออกมาให้คิดทำให้ทัชเหยียบมิดไมล์ ทัชปลดปล่อยอารมณ์ทุกอย่างไปกับการขับรถให้ชนะไกด์ที่ตอนนี้กำลังจะขึ้นนำเขา รอบที่สองทัชนำไกด์ได้แต่พอรอบที่สามไม่รู้ว่าไปมายังไงไกด์ขับนำลิ่วเข้าเส้นชัย

ร่างเล็กเดินลงมาจากรถแล้วโยนหมวกคืนให้ไกด์ ร่างสูงรับแล้วส่งต่อให้ชาติก่อนจะเดินตามร่างเล็กไปที่รถ ขณะเดินไกด์ก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดด้วย

“แพ้แล้วจะหนีเหรอวะ”ร่างสูงถามพลางยืนพิงกำแพง

“เปล่า เฮ้อ...รู้สึกโล่งดีว่ะ”

“กูบอกแล้ว”

“ขอบคุณ”

“หืม?”ไกด์เลิกคิ้วถาม

“กูบอกว่าขอบคุณ ขอบคุณที่ทำให้กูสบายใจ”ทัชบอกเสียงแผ่วและระบายยิ้มบางๆ

“เปลี่ยนคำขอบคุณของมึงเป็นอย่างอื่นได้มั้ย”

“จะเอาอะไรวะ”ทัชถาม ไกด์ปาบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ให้ดับ ขายาวก้าวทีเดียวก็มาถึงตัวของทัชแล้วมือแกร่งเชยคางของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นแล้วประกบจูบลงมาที่กลีบปากบางอย่างเร่าร้อนลิ้นชื้นสอดเข้าสำรวจโพรงปากอย่างชำนาญเกี่ยวลิ้นเล็กที่ดูเหมือนจะตื่นตระหนกเล็กๆ

“อื้อ”ทัชร้องประท้วงพร้อมกับตีไหล่กว้างแรงๆจนร่างสูงเจ็บและกัดริมฝีปากล่างของทัชอย่างแรงก่อนจะผละออกมาทัชเอามือจับปากตัวเองแล้วมองไกด์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

“กูเจ็บนะ”

“ตีกู กูก็เจ็บเหมือนกัน”ไกด์บอกแล้วออกแรงดึงแขนทัชให้ขึ้นรถ

“เฮ้ยไปไหน”

“กลับคอนโด”

.

.

.

.

พอถึงคอนโดทัชจะกดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้นของตัวเองแต่ไกด์ดึงมือเอาไว้และกดชั้นของเขา

“กูจะกลับห้อง”ทัชบอกพร้อมกับออกแรงขัดขืนที่มือ

“กูบอกให้มึงกลับเหรอ”ทัชขมวดคิ้วกำลังจะอ้าปากเถียง

“มึงแข่งแพ้คนแพ้ต้องทำทุกอย่างที่คนชนะต้องการ”เถียงไม่ออกสิครับ ในที่สุดทัชก็ต้องเข้ามาในห้องของไกด์จนได้ห้องที่ถูกจัดเอาไว้เป็นระเบียบไม่แพ้ห้องของทัช

“ไปอาบน้ำ”ไกด์ออกคำสั่งทำให้คนแพ้ต้องทำตามอย่างไม่ต้องสงสัย

“แม่กูอยู่ที่ห้องคนเดียวนะ”ไกด์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออก

“ฮัลโหลแม่เหรอครับ...ครับคืนนี้ทัชไม่กลับห้องนะครับ.......ครับอยู่กับผม.....ได้ครับ........สวัสดีครับอย่าลืมทานยานะครับแม่...... ราตรีสวัสครับ”ทัชยืนนิ่งค้างจนกระทั่งไกด์วางหูไปทำไมแม่พูดง่ายแบบนี้ล่ะคร๊าบ

“ไปอาบน้ำไปผ้าขนหนูอยู่ในตู้เสื้อผ้า”ทัชส่งเสียงจิ๊จ๊ะแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดไปหยิบผ้าขนหนู

“เสื้อผ้ากูอ่ะ”ไกด์นิ่งคิดแล้วเดินไปเลือกเสื้อที่เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงกีฬาขาสั้นสีดำให้ทัชรับเอาไว้แล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ก๊อกๆๆ

“เปิดประตูดิ๊”ไกด์ตะโกนเข้ามา

“อะไรอีกวะ”ทัชบ่นเบาๆแล้วพันผ้าขนหนูปิดท่อนล่างไว้แล้วเปิดประตู ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยพันแค่ผ้าคนหนูที่ท่อนล่างเหมือนกับทัช

“เฮ้ยเข้ามาทำไมวะออกไป”ว่าพลางดันอกของไกด์ออก

“อะไรนี่ห้องกู”

“งั้นกูไปอาบที่ห้องกู”ทัชว่าแล้วจะเปิดประตูแต่ถูกร่างสูงดึงแขนเอาไวพร้อมกับดันประตูให้ปิด

“อาบพร้อมกันไง”ความเงียบบังเกิดขึ้นครู่หนึ่งก่อนที่ทัชจะถอนหายใจ

“เออๆแค่อาบน้ำนะมึง”ไกด์ไม่ตอบแต่ยิ้มมุมปาก

“ถอดดิบ้านมึงใส่ผ้าขนหนูอาบน้ำเหรอ”แหม่ะไอ้บ้านี่

“ก็มีเหมือนกันจะอายส้นตีนอะไร”ทัชจำต้องกระตุกผ้าขนหนูออกพอไกด์เห็นดังนั้นก็ถอดผ้าขนหนูตัวเองบ้าง ร่างเล็กไปอยู่ใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำรีบอาบจะได้รีบออกอยู่ในสภาพนี้นานๆแล้วไม่ปลอดภัย ไกด์มองรูปร่างสมส่วนของทัชผิวขาวๆ ความสูง170 ที่ดูเป็นมาตรฐานแต่ก็ยังถือว่าเตี้ยสำหรับเขาผมสีน้ำตาลเข้มที่ซอยสั้นระต้นคอที่ลู่ลงเพราะน้ำ มองยังไงมันก็....น่าเอาชัดๆนี่มันเกิดมาเพื่อยั่วเขารึเปล่าวะ?!

*******************************

finnnnnnnn

*******************************

พออาบน้ำเสร็จร่างสูงก็เช็ดตัวให้ทัชพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อให้แล้วอุ้มมาวางบนเตียงเพราะทัชปวดสะโพกกับขามากมายซึ่งมันก็เพราะตัวเขานั้นแหละ

“เฮ้ยจะทำอะไรวะ กูบอกว่ากูเหนื่อยแล้วไม่ไหวแล้ว”ทัชยกมือดันไหล่ของคนที่คร่อมตัวเขาหลังจากที่เดินไปปิดไฟ

“หึหึ ก็เปล่านี่”

“เปล่าห่าอะไรล่ะลงไปนอนดีๆ”ทัชบอกเสียงสั่นๆเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆที่มาคลอเคลียแถวๆแก้มแล้วหอมแก้มเขาแรงๆก่อนจะลงมานอนข้างๆแต่ยังไม่วายมาโอบกอดเขาอาไว้อีก

ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆนี้มัน.....ทัชขยับตัวเข้าไกด์แล้วซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งพร้อมกับกอดเขากลับทำให้ไกด์แปลกใจนิดๆกับท่าทีของทัชแต่ก็ปล่อยให้คนตัวเล็กทำอะไรตามใจก่อนจะหลับไปพร้อมๆกัน



พายมีแฟนเพจแล้วน๊าาาาา ทำไว้เราจะได้พูดคุยกันเนอะ เวลามีอะไร พายตายหรืออะไรจะได้รับรู้ เดี๋ยวรอนิยาย มันน่าเบื่อเนอะ หรือไว้ทวงนิยายก็ได้จ้า

ชื่อเพจ Pienika write? <<<<< จิ้มเลย

CUT FIN อยู่ในบันทึกของเพจน๊าาาา เข้าไปดูกัน ไปLIKEกันเน้ออออ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #621 MONGGUDNUA (@MONGGUDNUA) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:04
    ขอออ qerming@gmail.com
    #621
    0
  2. วันที่ 25 มกราคม 2559 / 07:28
    yupaporn7172@gmail.com
    #600
    0
  3. #516 KONDuck (@Downn95) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 01:20
    ขอคัททท downn_spy@hotmail.com
    #516
    0
  4. #389 momay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 17:36
    ขอnc โหน่ยยย

    เพิ่งมาอ่านกิกิ

    Prontip255860@gmail.com
    #389
    0
  5. #362 Mindrw (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 00:04
    ขอ nc หน่อยค่ะ You.0233445566@gmail.com
    #362
    0
  6. #355 Baifern Ka (@fern2508) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 11:59
    ขอ nc หน่อยค่าาา bymonfern@gmail.com
    #355
    0
  7. #317 rmrm1023 (@crisrmjames) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 01:03
    ขอnc นะคะงุงิ amp.bmhh.0712@gmail.com
    #317
    0
  8. #316 rmrm1023 (@crisrmjames) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 01:02
    ไกด์นี่หื่นเสมอต้นเสมอปลายนะ กร๊ากกกกกก
    #316
    0
  9. #214 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 10:20
    ภพจะรอดมั้ย
    #214
    0
  10. วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 23:25
    ไม่แปลกหรอกแบบนี้มันดึที่สู้ดดดดดดดดดดดดด
    #58
    0
  11. #20 ปลาเส้นกรอบ (@pasenkop) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 14:47
    แค่อาบน้ำ? 5555555555555
    พูดสิแค่อาบน้ำจริงๆ -/\- ไกด์หื่นตลอดๆ
    #20
    0