I Don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ

ตอนที่ 17 : I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ >>>>> ภพคิว[4] [แก้ไขคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 ม.ค. 59


I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ [ภพคิว] ตอนที่ 4

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยเล่า ปล่อยกูนะ!!!”คิวตะคอกใส่ร่างสูงเสียงดังจนภพหันมาถลึงตาใส่ด้วยความโกรธทั้งๆที่ในใจก็ไม่รู้ว่าจะโกรธอะไรนักหนาแต่พอเห็นร่างเล็กนี่ไปกอดกับคนอื่นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด

“ปล่อยไปมึงก็ไปแรดใส่มันอีกล่ะสิ”ภพกดเสียงต่ำเพื่อกดอารมณ์โกรธไปด้วย

“ปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้นะเว้ย”ทัชที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนวิ่งมาจับแขนร่างสูงเพื่อให้ปล่อยเพื่อนตน

“ไอ้ไกด์เอาเมียมึงไปเก็บดิ๊ กูมีเรื่องต้องเคลียร์กับแรด”ภพหันไปพูดกับไกด์ที่เดินตามมาร่างสูงเน้นคำว่าแรดใส่คิวที่แขนเริ่มแดงเพราะแรงบีบ ไกด์พยักหน้าให้กับเพื่อน

“ไม่ต้องมายุ่งกับกูปล่อยสิสัส”คิวยังไม่เลิกสะบัดแขนยิ่งคิวพยศมากเท่าไหร่แรงบีบก็เพิ่มมากขึ้น

“ไอ้ภพคิวมันเจ็บนะเว้ยปล่อยดิวะ”ทัชบอกกับภพ ร่างสูงรู้ดีว่าคิวเจ็บแต่...มันก็สมควรแล้ว ทัชโดนไกด์ดึงเอาไว้ทำให้ภพลากคิวกลับไปบ้านพัก

“ไอ้ภพกูเจ็บมึงจะมาเสือกอะไรด้วยห๊ะ กูจะแรดจะอะไรกับใครแล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วย!”ดวงตากลมที่เริ่มมีน้ำรื้อออกมาจ้องมองร่างสูงที่หยุดยืนหันมามองแล้วยิ้มเหยียดๆ

“เกี่ยวที่กูเป็นผัวมึงไง”ภพส่งเสียงรอดไรฟันแล้วจ้องหน้าคิวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“หึได้กูแค่ครั้งเดียวมาบอกว่าเป็นผัวกูเลยเหรองั้นกูก็คงมีผัวเกือบสิบคนแล้วล่ะ!!!

เพี๊ยะ!!!

ใบหน้าหวานหันไปตามแรงตบเลือดสีแดงสดไหลออกจากมุมปากภพดึงร่างเล็กเข้าไปในบ้านท่ามกลางความตกใจของโจ้ อยากจะถามแต่เห็นหน้าของภพก็ไม่กล้า ภพวิ่งขึ้นไปบนห้องหากุญแจรถไม่คิดจะเก็บเสื้อผ้าแต่อย่างใดพาร่างเล็กไปที่รถก่อนจะยัดคิวให้นั่งฝั่งข้างคนขับส่วนตัวเองก็กระชากรถขับออกไป

“คาดเข็มขัด”ร่างสูงพูดเสียงนิ่งทว่าคิวยังคงนั่นนิ่งมองออกไปนอนรถ มือหนากำพวงมาลัยรถแน่นก่อนจะเบรกกะทันหันอย่างแรงจนคนที่ไม่ได้คาดเข็มขัดหัวกระแทกคอนโซลรถ

หมับ

“อย่าลองดีกับกู”ภพจับลำคอของคิวเอาไว้ให้มองหน้าตนแล้วขยับไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้คิวเม้มปากแน่นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

หลายชั่วโมงที่รถทั้งคันเงียบกริบความเงียบมันช่วยบรรเทาอาการหงุดหงิดของภพลงไปบ้างแล้วภพขับรถมาที่คอนโดตัวเองพอจอดรถเสร็จก็รีบเดินออกไปโดยที่ไม่มองร่างเล็กที่ตามลงมาเงียบๆ คิวเดินตามร่างสูงโดยที่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องตามอันที่จริงเขาจะกลับบ้านหรือไปหาเด็กในสต๊อกของเขาก็ได้แต่ก็เลือกที่จะเดินตามภพ

ภพเปิดห้องแล้วตรงดิ่งเข้าห้องนอนทิ้งให้คิวยืนนิ่งค้างเขาจำที่นี่ได้เป็นที่เดียวกับวันนั้นแหละที่เขาถูกภพกระทำชำเรา(?)

“อะไรของแม่งวะ สัสเอ๊ย!”คิวสบถออกมาเบาๆแล้วดันประตูห้องให้ปิด ร่างบางไปนั่งที่โซฟาพลางเอามือกุมขมับตัวเองสุดท้ายก็ลุกเดินเข้าไปในห้องนอนของภพ ว่างเปล่า....คิวมองไปรอบห้องก่อนจะสังเกตเห็นควันสีขาวจากระเบียงร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินไปหา

ภพพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่เขาไม่สนใจหรอกเขาสนใจแค่ไอ้ยาพิษที่เขาอัดเข้าปอดไปเนี่ยมันทำให้ลืมเรื่องบางอย่างไปได้สักพักก็แค่สักพัก

“ครับหมิว......ก็ผมคิดถึงคุณนี่.......อยากให้ผมไปหาหรือจะมาหาผมล่ะ......โอเคครับเจอกัน”

ครืด

กระจกระเบียงถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่เดินเข้ามานิ่งๆคิวได้ยินที่ภพคุยโทรศัพท์กับใครสักคนแต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมาก ร่างสูงเหล่มองแล้วทำเป็นไม่สนใจ นึกว่าจะกลับบ้านไปแล้วยิ่งเห็นหน้ามันก็ยิ่งหงุดหงิดเพราะภาพที่คิวยกแขนกอดคอจะจูบผู้ชายที่ชื่อว่าโหนมันผุดขึ้นมาในหัว ภพขยี้บุหรี่ทิ้งเพราะมันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วเดินเข้าห้องไม่สนใจคิวทำเหมือนคิวเป็นอากาศธาตุ

“มึงจะเงียบไปถึงเมื่อไหร่วะ”คิวถามออกมาอย่างโมโหมือก็กำหมัดแน่นภพนั่งพิงหัวเตียงแล้วมองหน้าคิวนิ่งๆ

“กลับบ้านมึงไป”ภพบอกเสียงเรียบ

ออด....

เสียงออดที่หน้าห้องดังขึ้นภพลุกไปที่ประตู

“หมิวคิดถึงคุณจังเลยค่ะภพ!”ผู้หญิงร่างเล็กอกใหญ่โผกอดคอภพทันที่ที่เขาเปิดประตู ร่างสูงกอดหญิงสาวกลับพร้อมกับก้มไปจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาคิว

“เดี๋ยวค่ะภพ นั่นใคร?”หมิวถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“มึงกลับไปได้แล้ว หรืออยากจะดูกูเอากันต่อหน้าก็อยู่ต่อ”ภพพูดกระแทกเสียงใส่แล้วก้มไปจูบหญิงสาวคู่นอนของตอนต่อ คิวมองภาพด้วยหัวใจที่วูบไหวไปเล็กน้อย อะไรกัน....ทำไมรู้สึกแบบนี้คิวกำหมัดแน่นแล้วเดินออกจากห้องด้วยความหงุดหงิด แต่ก็เกิดคำถามในใจ

ทำไมต้องหงุดหงิด?

ไอ้บ้านั่นมันจะไปจูบไปเอากับใครแล้วเขาเกี่ยวอะไรด้วย?

ใช่มันไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

แล้วน้ำตาครับมึงจะไหลทำไม?!

.

.

.

.

แรงกอดจากด้านหลังทำให้ร่างบางที่หลับใหลตื่นขึ้น สัมผัสชื้นๆที่ต้นคอทำเอาขนลุกเกรียวกันเลยทีเดียว

“ตื่นแล้วเหรอครับคิว”กูยังไม่ตื่นหรอกกูหลับอยู่ คิวคิดแล้วพยายามฉีกยิ้มให้กับ พี่จอม ที่เริ่มจะสร้างรอยไว้บนร่างกายเขาอีกครั้งต่อจากเมื่อคืน

“พี่จอมพอแล้วครับผมต้องไปทำงานนะ”จอมหยุดทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวานหูออกแนวอ้อนๆเหมือนลูกแมว มารยาของเขามุขนี้ใช้ได้ผมกับทุกคนมาตลอด

“พี่อยากอยู่กับเราอีกสักครึ่งวันนี่นา”ไม่พูดเปล่าพี่จอมยังจะลูบบั้นท้ายกลมกลึงเนียนๆ

“ผมก็อยากอยู่กับพี่เหมือนกันแต่ผมไม่ว่าง”คิวดึงมือปลาหมึกออกแล้วยันตัวลุกขึ้นหยิบเสื้อตนที่กองไว้บนพื้นมาสวม

หมับ

เอวบางถูกรั้งให้มานั่งตักร่างสูงโปร่งของพี่จอม

“ว่างๆก็มาหาพี่อีกนะ”คิวหันหน้าเข้าหาร่างสูงแล้วกดริมฝีปากให้แนบไปกับริมฝีปากหนาโดยที่ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรนัก

“แน่นอนครับ”คิวลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ตัวเองออกมาจากห้องร่างเล็กโบกแท็กซี่กลับบ้าน

ตึ๊งๆ

เสียงข้อความเข้าเครื่องโทรศัพท์คิวโดยที่ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่ามันส่งมาว่าอะไร

ได้รับเงินจำนวน 50,000 บาทจากบัญชีXXX ธนาคารXXX’

“หึหึ”คิวแค่นหัวเราะออกมาแล้วเอามือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาสายเล็กๆออก

Rrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของคิวดังขึ้นพอดีกับที่ร่างเล็กโยนมันลงบนที่นอน

ทัช

มันโทรมาทำไม......??

“ว่าๆ”

[ไอ้คิวมึง แม่กูลืมตาได้แล้วเว้ย] เสียงทัชตื่นเต้นมากซึ่งมันก็ทำให้คิวตื่นเต้นไปตามๆกัน

“ห๊ะ จริงดิเฮ้ยยินดีด้วยนะเว้ย”คิวยิ้มอย่างจริงใจออกมาครั้งแรกตั้งแต่ที่ภพพาเขากลับมาจากทะเล

[เออดิดีใจชิบหายเลยมึงจะมาที่โรงพยาบาลป่ะเนี่ย]

“กูไปอยู่แล้วเว้ยกูขออาบน้ำแต่งตัวแป๊ป”

[เออๆรีบมานะมึง]

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

คิวขับรถมาถึงโรงพยาบาลก็รีบวิ่งไปที่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษทันทีพอเปิดห้องเข้าไปก็เห็นทัชนั่งเก้าอี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จับมือคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีผู้หญิงหน้าสวยๆที่กระพริบตาปริบๆ คิวรู้ว่าแม่ของทัชกำลังยิ้มด้วยสายตา

“สวัสดีครับแม่”คิวยกมือไหว้แล้วเดินเข้ามากอดคอทัช ไม่ใช่แค่คิวที่เรียกแม่ของทัชว่า “แม่” แต่เป็นทั้ง โอม กล้าและต้าด้วยเพราะทุกคนต่างเคารพและรักแม่ของทัชเหมือนกับเป็นแม่ของตัวเอง

“เป็นไงมึงยิ้มไม่หุบเลย”คิวยิ้มให้กับแม่ของทัช

“แน่นอนดิ มึงๆหมอบอกว่ามันคือปาฏิหาริย์”

“กูก็เชื่อแบบนั้น”

“อาการแม่ดีขึ้นเรื่อยๆเลยว่ะหมอบอกว่าอีกไม่นานแม่จะพูดได้แล้วแล้วก็อาจจะเดินได้ด้วย”คิวยิ้มตามทัช

“หายไวๆนะครับแม่มาบ่นลูกชายตัวดีของแม่ด้วยมันทำเรื่องไว้เยอะเลยฮ่าๆๆๆ”

“ไรอ่า แม่ครับผมไม่ได้ทำเรื่องสักหน่อยจริงนะ”ทัชโต้กลับ ทำหน้าเหมือนเด็กจนคิวหัวเราะออกมาเบาๆ

แอด

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับคนสองคนที่เข้ามาในห้อง

ไอ้ไกด์! ไอ้ภพ!!

คนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด

ไกด์เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคิวและทัชทำให้คิวต้องเดินถอยออกมาร่างสูงของภพจ้องคิวตาเขม็งร่างเล็กไม่กล้าสบตาจึงได้แต่ก้มหน้า

“ทัชกูไปละนะง่วงว่ะ”คิวพูดบอกลา

“เออๆมึงไปนอนไปขอบใจที่มาหาแม่กูนะเว้ย”คิวพยักหน้าก่อนจะหันไปไหว้ลาแม่ของทัช

คิวเดินออกมาจากห้องแล้วหายใจเข้าลึกๆแล้วพ่นลมหายใจออกมาทำไมเวลาเจอหน้าภพมันถึงอึดอัดแบบนี้ คิวสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วเดินไปที่รถ ร่างเล็กกดรีโมตเพื่อปลดล็อครถ

หมับ

มือที่กำลังจะเปิดประตูรถถูกใครบางคนจับไว้

“ไอ้ภพ!!

“เออกูเอง!

ภพเปิดประตูรถด้านหลังให้ยัดคิวเข้าไปก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปตาม

“เข้ามาทำไมนี่รถกูออกไปเลย!”คิวตะโกนลั่นแล้วผลักร่างสูงให้ลงจากรถ

“เมื่อไหร่มึงจะเลิกแรดเลิกร่านสักทีห๊ะ!!”ภพตะคอกใส่ร่างบางจนคิวสะดุ้งดูเหมือนจะโกรธมากเสียด้วย

“อะไรของมึงพูดเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย!

“พูดถึงรอยที่คอมึงไง!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #377 โอรี' โอ้ (@bmmm3) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 11:52
    ภพทำได้ทำไมคิวจะทำไม่ได้ล่ะหึ
    #377
    0
  2. #309 rmrm1023 (@crisrmjames) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 00:20
    ภพแม่งใจร้ายเกินไปละ คิวแม่งเสียใจแต่ยังไม่....กับคนอื่นอีก #อินจัดๆ55555555
    #309
    0
  3. #205 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 02:00
    ต้าอย่าเมาบ่อยนะลูก มันไม่ปลอดภัย
    #205
    0
  4. วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:10
    ก้อนะ คุนทำอะไรไม่ชัดเจนเองงงงง สม 
    #51
    0