I Don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ

ตอนที่ 15 : I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ >>>>>11 [แก้ไขคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ม.ค. 59


I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ ตอนที่ 11


“โอ๊ย!”ทัชร้องลั่นพร้อมกับกระตุกเท้าขึ้นจากพื้น กิดรีบเข้ามาดูอาการของทัชด้วยความเป็นห่วง ทัชนั่งลงกับพื้นทรายแล้วตะแคงฝ่าเท้าที่รู้สึกเจ็บ

“เลือดด้วยว่ะ”ทัชร้องหน้าซีดเลยทีเดียวยามเอามือไปแตะใกล้ๆแผลที่เป็นขีดยาวไม่มากแต่ก็ทำให้เลือดไหลออกมาเยอะเหมือนกัน

“สงสัยโดนหอยบาดน่ะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านแล้วกันขี่หลังผมนะ”กิดพูดแล้วนั่งยองๆด้านหน้าทัช

“จะดีเหรอ?”

“ครับมาสิ”ทัชค่อยๆพยุงตัวเองโดยจับกิดเอาไว้แล้วขึ้นขี่หลังร่างหนาพอกิดลุกขึ้นยืนก็ทำให้ทัชต้องกอดคอเอาไว้แน่นด้วยมือข้างเดียวเพราะอีกข้างนั้นถือรองเท้าตัวเองอยู่ กิดเดินไปจนใกล้จะถึงบ้านพักของทัชก็ชะงักฝีเท้า

“ไอ้ไกด์”ทัชพูดเสียงแผ่วเมื่อเห็นสายตาดุๆมองมานิ่งๆ

“ลงมา”เสียงเรียบดังขึ้น

“ทัชเขาเท้าเจ็บน่ะครับ”กิดพูดนิ่งๆอย่างสุภาพกลับไปเช่นกัน ไกด์เหล่มองที่เท้าของร่างเล็กเห็นว่ามีเลือดไหลอยู่

“แต่กูดูแลมันได้ ไอ้ทัชลงมาเดี๋ยวนี้”พอพูดกับกิดเสร็จก็หันไปสั่งทัชต่อ

“เอ่อ....กิดส่งผมตรงนี้ก็ได้ครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงแล้วก็พามาส่งเกือบถึงบ้านแน่ะ”ทัชพูดพร้อมกับค่อยๆขยับตัวลงเพราะไม่อยากให้คนดีๆอย่างกิดต้องมามีเรื่องกับไกด์ พอเท้าเหยียบพื้นความแสบก็แล่นเข้ามาทันทีร่างบางชักเท้าขึ้นจนตัวเองจะล้มกิดจึงรีบโอบเอวเล็กเพื่อตัวเอาไว้

หมับ

ร่างเล็กถูกดึงไปชนอกแกร่งทันที

“หมดหน้าที่มึงแล้ว ขอบใจที่เอามันมาส่ง”ทัชมองหน้ากิดเป็นเชิงขอโทษ

“โอ๊ย!กูเจ็บนะ”ทัชร้องเมื่อไกด์ดึงแขนเขาให้เดินตาม

“ไอ้ไกด์ กูแสบแผลอย่าลากได้มั้ยวะ”ทัชดึงแขนตัวเองออกแล้วล้มลงนั่งแหมะกับพื้นทรายหน้าบ้านพัก

“นั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ลุกขึ้นมา”

“กูไม่ลุก กูเจ็บนะเว้ย ทรายมันเข้าแผลกูเต็มแล้วเนี่ย กูแสบเข้าใจมั้ย”ทัชพ่นใส่แล้วเมินหน้าหนีไปอีกทาง

“เฮ้ยๆ”ร่างบางโผเข้ากอดคอคนที่อุ้มเขาทันทีที่รู้สึกว่าตัวเองลอย ไกด์มองหน้าทัชนิ่งๆไม่พูดอะไรแล้วพาเดินขึ้นบ้าน

“พี่ทัชเป็นอะไรครับ”ต้าถามเมื่อเห็นไกด์อุ้มทัชเข้ามา

“ต้าไปเอาอุปกรณ์ทำแผลมาให้พี่หน่อยไม่รู้ว่าบ้านนี้มีมั้ย”

“มีครับๆ”ต้ารีบไปหากล่องยามาให้ ไกด์วางร่างบางลงโซฟาเบาๆแล้วไปหยิบกะละมังน้ำมาวางไว้ก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดเศษดินทรายที่ติดที่เท้าของทัชออก

“โอ๊ยๆมันแสบ ไม่ต้องทำแล้ว”ทัชดึงเท้าตัวเองออกแต่มือหนากำไว้แน่น แน่นมากจนเจ็บทำให้ทัชไม่กล้าขยับอีก

“โดนอะไรบาดมา”ไกด์ถามเสียงเรียบ

“หอยมั้งกูไม่รู้”

“แล้วมึงเสือกถอดรองเท้าเดินทำไมห๊ะ โง่!

“ก็มันได้บรรยากาศดีนี่หว่า ไม่ต้องมาด่ากูเลยอ๊ากกกก!”ทัชร้องลั่นด้วยความแสบเมื่อจู่ๆไกด์ก็ราดแอลกอฮอล์ลงบนเท้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“หึหึหึ”

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย มึงแม่งซาดิสม์ชิบหายไม่ต้องทำละพอเลย”ทัชโวยวายพลางดึงเท้าตัวเองกลับอย่างเคืองๆ ไกด์ยักไหล่แล้วยกเอากะละมังและกล่องยาไปเก็บพอออกมาที่ห้องนั่งเล่นก็ไม่เห็นทัชแล้ว

“ต้าทัชไปไหน”ไกด์ถามร่างเล็กน่ารักที่นั่งดูการ์ตูน

“พี่กล้าพาขึ้นไปบนห้องนอนแล้วครับ”ร่างสูงพยักหน้าแล้วรินน้ำใส่แก้วเดินตามขึ้นไปสวนกันกล้าที่ยิ้มๆให้ ทางทัชที่พอมาถึงห้องก็คว้าผ้าห่มมาคลุมตัวนอน

พรึบ

ผ้าห่มถูกดึงออกไปทำให้ร่างเล็กขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้าร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้อง

“กินยาก่อนแล้วค่อยนอน”

“ไม่”ทัชตะแคงหันหลังให้

หมับ

ไกด์บีบคางทัชแล้วบังคับให้อ้าปากก่อนจะยัดยาเม็ดพร้อมกับให้ดื่มน้ำตาม

“แค่กๆๆๆ”ร่างเล็กไอออกมาทันทีที่ไกด์ปล่อยมือ

“จะฆ่ากูรึไง แค่กๆ”

“ถ้ากูจะฆ่ากูไม่เอายาแก้อักเสบให้กินหรอกนอนไปซะ”ร่างสูงพูดแล้วปาผ้าห่มที่ตัวเองดึงออกมาในตอนแรกใส่ร่างเล็กทัชห่มผ้าด้วยอารมณ์แล้วนอนตะแคงหันหลังให้ก่อนจะหลับไป

 

“อือ....คิกคิก”ร่างเล็กบนเตียงกว้างส่งเสียงร้องอย่าลงรำคาญแล้วส่งเสียงคิกคักเพราะรู้สึกจั๊กจี้กับสัมผัสบางอย่างที่คอทำให้ต้องหดคอหนีสัมผัสชื้นๆนั้น

“ชู่วว์ อยู่นิ่งๆ”เสียงกระซิบข้างหูดังขึ้นทำให้ทัชหยุดดิ้นอย่างว่าง่ายแล้วหลับต่อ ไกด์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าวิธีปลุกนี้มันไม่สำเร็จ เรียกก็แล้วเขย่าตัวก็แล้วแกล้งก็แล้วยังไม่ตื่นเดี๋ยวก็เอาจริงๆซะหรอก ร่างสูงคิดและมันก็ไวเท่าที่คิดนั่นแหละร่างสูงคร่อมร่างคนเจ็บเท้าที่หลับไม่รู้เรื่องแล้วโน้มใบหน้าจูบปากบางทันทีลิ้นร้อนแทรกผ่านริมฝีปากที่ปิดชิดเข้าไปเกี่ยวลิ้นเล็ก ทัชมีปฏิกิริยาไวมากพอที่จะจูบตอบกลับไปมือบางยกขึ้นโอบคอร่างสูงให้ก้มมาชิดตนมากขึ้น

“อืม....”เสียงที่ครางอย่างพอใจทำให้ทัชลืมตาขึ้นเหมือนได้สติแล้วใช้มือทั้งสองที่เคยโอบคอมาเป็นผลักอกแกร่งออก

“มะ...มึง มึง”ทัชใบหน้าแดงก่ำแล้วเม้มปากแน่น

“กว่าจะตื่นนะมึง”ร่างสูงพูดเท่านั้นก็ลุกจากร่างบางมาหยิบชามข้าวต้นกุ้งยื่นให้ก่อนจะพูดแกมสั่ง

“มากินข้าว”ทัชยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างลำบากเพราะความแสบที่ฝ่าเท้า ร่างเล็กรับชามข้าวต้มมาถือพลางคิดอะไรเพลินๆ

“ยังไม่กินอีกอยากให้กูป้อนรึไง”ร่างเล็กสะดุ้งแล้วรีบกินแต่กินไปได้สักพักวางช้อนลง

“กินยังไม่ถึงครึ่งเลยเนี่ยนะ กินไปให้หมด”

“กูอิ่มแล้ว โอ๊ย! เจ็บนะไอ้บ้า”ทัชร้องเสียงหลงเมื่อไกด์เดินเข้ามาบีบข้อเท้า

“เออกินก็กินแม่งดีแต่บังคับกูนะ”ทัชเอื้อมมือไปคว้าชามข้าวมากินต่อ

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของทัชดังขึ้นร่างบางเอื้อมไปหยิบแต่ไกด์ไวกว่าหลายเท่าคว้ามาทันก่อน

“เอามา”

“หมอคิณคือใคร”ร่างสูงถามเสียงเรียบทัชเบิกตากว้างแล้วรีบวางชามข้าวก่อนจะกระโจนไปหาโทรศัพท์ตัวเอง

“ไอ้ไกด์เอามา!”เพราะความสูงและเท้าเจ็บทำให้ร่างเล็กไม่สามารถแย่งเอาโทรศัพท์มาได้ เสียงโทรศัพท์เงียบไปก่อนจะดังขึ้นมาใหม่เหมือนมีเรื่องด่วน

“ไอ้ไกด์กูขอเหอะคืนโทรศัพท์ให้กูนะ”สายตาที่อ้อนวอนเหมือนจะมีเรื่องด่วนจริงๆทำให้ไกด์กดรับสายแล้วเปิดลำโพง

[ทัชผมมีข่าวดีจะบอก] ทัชหัวใจเต้นตูมตามเมื่อได้ยินคำว่าข่าวดี

“เรื่องอะไรครับหมอ บอกเร็วๆสิ”

[ปาฏิหาริย์มีจริงครับคุณพัชรีเธอลืมตาได้แล้ว]

“อะไรนะครับ มะ....มันคือเรื่องจริงเหรอ”ทัชน้ำตาไหลด้วยความดีใจไกด์มองร่างเล็กอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก

“ผมจะรีบไปนะครับผมจะรีบไป ขอบคุณนะครับหมอขอบคุณจริงๆ”ไกด์วางสายแล้วมองร่างเล็กที่ทั้งร้องไห้ทั้งยิ้มบนที่เตียง

“ไกด์พากูกลับกรุงเทพหน่อย”

“ฮะ? ตอนนี้”

“ก็ใช่น่ะสิตอนนี้ถ้ามึงไม่ไปกูไปเอง”พูดจบคำทัชก็ลุกจากเตียงทันทีแต่พอเท้าแตะพื้นความเจ็บแสบก็แล่นใส่จนล้มลง

“มานี่กูพาไปก็ได้”ร่างสูงดึงแขนทัชให้ลุกแล้วพยุงลงไปข้างล่าง

“จะไปไหนวะพี่”โอมถามไกด์เมื่อเห็นทั้งคู่ลงมา

“ไอ้โอมไอ้กล้าแม่กูลืมตาได้แล้ว แม่กูลืมตาได้แล้ว!”ทัชตะโกนอย่างดีใจเพื่อนๆทั้งสองก็ดีใจไปด้วย

“จริงเหรอวะไอ้ทัช เฮ้”ทั้งโอมและกล้ากระโดดกอดทัช

“ดีใจด้วยนะเว้ย”

“พอได้แล้วมั้ง”ไกด์พูดเสียงนิ่งทำให้ทั้งโอมและกล้าชะงักทั้งคู่ค่อยๆผละจากเพื่อนตัวเอง

“แล้วนี่มึงจะไปกรุงเทพเลยเหรอวะ”ทัชพยักหน้ารับ

“อ้าวรถพี่ไกด์พี่ภพเอาไปแล้วนี่”ไกด์ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“เดี๋ยวนะไอ้คิวไปไหน”ทัชถามอย่าสงสัยเพราะตั้งแต่ที่กลับมาจากหาดก็ไม่เห็นเพื่อน

“พี่คิวถูกพี่ภพพากลับกรุงเทพแล้วครับ”โจ้พูดออกมา

“อ้อเอารถพี่ไกด์ไปด้วยน่ะ”

“อ่ะพี่”กล้าโยนกุญแจรถของโอมให้ไกด์ซึ่งร่างสูงก็รับเอาไว้ได้ในทันที

“เอารถไอ้โอมไปก่อนก็ได้พวกผมจะขออยู่อีกสักวันใช่มั้ยโอม”กล้าพูดบอก

“แล้วพวกมึงกลับไงอ่ะ”ทัชถามกลับเพราะไม่มรรถพวกมันต้องกลับกันลำบากแน่ๆ เกรงใจเพื่อน

“เรื่องของพวกกูเหอะแม่มึงสำคัญกว่านะรีบไปได้แล้ว”โอมว่า

“เออถ้าจะเอารถโทรบอกกูนะเดี๋ยวกูจะขับมารับ”ไกด์บอกแล้วขยี้หัวโจ้

“ทำตัวดีๆนะมึงอ่ะไม่มีกูเป็นแบ็คให้แล้วเนี่ย”โจ้ปัดมือออกแล้วยักไหล่ให้เพื่อบอกว่าสบาย

“ขอบใจนะเว้ย”ทัชยิ้มให้เพื่อนๆก่อนที่ไกด์จะดันตัวเขาให้เดิน

“จะให้ไปส่งไหน”พอขึ้นรถเรียบร้อยไกด์ก็ถามร่างเล็ก

“โรงพยาบาลABC

“อืม นอนไปเดี๋ยวถึงแล้วกูจะปลุก”

“ไม่เอากูนอนมาเยอะแล้ว เดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนดีกว่า”

“แม่มึงเป็นอะไร”อยู่ไกด์ก็ถามคำถามขึ้นทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นอยู่นาน

“แม่กู....เป็นเจ้าหญิงนิทรามาสามปีกว่าๆแล้ว ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตก”ทัชนิ่งไปแล้วเริ่มเล่าต่อ

“แม่ของไอ้กล้าแล้วก็ไอ้โอมก็อยู่บนเครื่องนั้นแต่พวกท่านทั้งสองเสียชีวิต ตอนที่ไปติดต่อหาคนที่ประสบอุบัติเหตุกูแล้วก็ไอ้โอมไอ้กล้าก็ไปเจอกันพอดีแล้วตั้งแต่นั้นมาพวกกูก็ได้เป็นเพื่อนกัน”

“แล้วพ่อมึงล่ะ”คำถามของไกด์ทำให้ทัชเงียบไปอีก

“ถ้าคำตอบมันทำให้มึงเสียใจก็ไม่ต้องพูด”เสียงเรียบดังขึ้นอีกครั้ง

“พ่อกูเขากลับไปอยู่กับเมียหลวงของเขา”ไกด์เหล่มองร่างเล็กที่นั่งเอาหัวพิงกระจกรถมองทางข้างหน้า มือหนาเอื้อมไปขยี้หัวทัชเบาๆซึ่งร่างเล็กก็ไม่ได้ปัดป้องแต่อย่างใดในทางกลับกันทัชรู้สึกถึงความอบอุ่นในฝ่ามือนั้นด้วย

“อยากร้องไห้มั้ย”

“บ้ารึไงกูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซะหน่อย”ไกด์หัวเราะในลำคอแล้วขับรถไปเงียบๆส่วนทัชก็นั่งฟังเพลงไอพอดไปเรื่อยๆ

.

.

.

.

ทันทีที่รถจอดสนิททัชก็รีบเปิดประตูแล้วลงจากรถอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย!”จนลืมแผลที่เท้าไปเลย ไกด์ส่ายหัวเอือมๆแล้วเดินมาช่วยพยุงร่างเล็ก

“โง่”ทัชย่นจมูกใส่ไม่พูดอะไรแล้วรีบเดินเพื่อไปให้ถึงห้องเร็วๆ ร่างสูงค่อยๆพยุงทัชไปตามทางที่ร่างเล็กบอก

ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ

“แม่!”ทัชเรียกหญิงที่นอนบนเตียงด้วยความดีใจแล้ววิ่งไปที่เตียงผู้ป่วยผู้หญิงที่ดูแล้วน่าจะราวๆสี่สิบกว่าๆกระพริบตามองร่างเล็กที่โผไปกอดน้ำตาสายเล็กๆไหลออกมาจากตาของทั้งคู่ ไกด์ยืนมองภาพนั้นนิ่งๆ

“ผมคิดถึงแม่นะครับ”

ทัชพูดปนเสียงสะอื้นอย่างไม่อายใคร นานเกือบๆห้านาทีทัชถึงจะผละออกจากมารดาแล้วปาดน้ำตาลวกๆรอยยิ้มบางๆผุดขึ้น หมอคิณที่ยืนอยู่เงียบๆเดินเข้ามาหาร่างเล็ก

“ดีใจด้วยนะครับทัช”คิณพูดยิ้มๆ ทัชกระโดดกอดคอร่างสูงของหมอทันที

“ขอบคุณนะครับหมอคิณขอบคุณจริงๆ”คิณยกมือขึ้นมาลูบหลังบางก่อนจะชะงักเมื่อทัชถูกใครบางคนดึงตัวออก

“กอดกันพอแล้ว”ไกด์พูดนิ่งๆแล้วมองหน้าหมอนิ่งๆจนหมอคิณต้องแกล้งมองไปทางอื่นเพื่อตั้งหลัก

“คืออาการของคุณพัชรีดีขึ้นมากๆครับเธอลืมตาได้ตอนนี้สมองเธอก็เริ่มที่จะทำงานได้ดีมากแล้วเช่นกัน เอ่อ...ก็ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ”ทัชพยักหน้าแล้วยกมือไหว้ขอบคุณหมอคิณอีกครั้ง หมอเดินออกจากห้องไปทั้งห้องไม่มีใครอื่นนอกจากแม่ของทัช ทัชและไกด์

“แม่ครับนี่ไกด์มันเป็น....เพื่อนผมครับ ไกด์แม่กูเอง”ไกด์ยกมือไหว้แล้วยิ้มให้ไป แม่ของทัชกระพริบตาเป็นอันรับรู้

“ไกด์พากูไปเอาเสื้อผ้าที่คอนโดกูหน่อยดิ คืนนี้กูจะนอนกับแม่”ทัชพูดด้วยรอยยิ้ม

“อืมแต่มึงต้องไปทำแผลที่เท้ามึงก่อนมาถึงโรงพยาบาลทั้งที”ทัชเบิกตากว้างแล้วส่ายหน้าเมื่อนึกถึงตอนที่ไกด์เอาแอลกอฮอล์ราดแผลของเขา

“ไม่ๆกูหายแล้ว”

“อย่ามาดื้อนะมึง”

“กู....”

“คิดว่าแม่มึงจะดีใจมั้ยที่มึงดื้อแบบนี้”มาไม้นี้ไอ้คนรักแม่อย่างทัชก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจแล้วเดินไปที่เตียง

“เดี๋ยวผมกลับมานะครับแม่”ทัชหอมแก้มมารดาแล้วเดินกะเผลกๆไปโดยมีร่างสูงพยุงตัวเองไว้

“อื้อ....”ทัชร้องออกมามือทั้งสูงบีบแขนแกร่งเอาไว้เพื่อระบายความแสบที่แผล

“เรียบร้อยแล้วค่ะ จากนี้ต้องระวังอย่าให้แผลไปโดนสิ่งสกปรกนะคะ”พยาบาลสาวพูดเสียงหวานสายตาก็มองไปที่ร่างสูงไม่ได้มองมาทางคนเจ็บแต่อย่างใด ทัชขมวดคิ้วยุ่งแล้วมองไปที่ไกด์ก่อนจะพบว่าไกด์ก็ยิ้มบางๆไปให้

“พากูกลับไปหาแม่เลยเร็วดิกูแสบนะมึง”ทัชกระทุ้งศอกใส่สีข้างคนยืนเบาๆไกด์จึงค่อยๆพยุงด้วยการโอบเอวแล้วประคองเดิน

“ให้กูอุ้มมั้ย”

“ไม่ต้อง”

ทัชกลับคอนโดเพื่อเก็บเสื้อผ้าสำหรับมานอนกับแม่ตนส่วนไกด์เองก็อยู่เป็นเพื่อนทัชแม้ว่าตนจะเหนื่อยจากการขับรถมากแค่ไหนก็ตามอยากจะกลับไปนอนพักบนเตียงนุ่มๆให้สบายแต่ก็อยากอยู่เป็นเพื่อนร่างเล็กที่นั่งยิ้มอย่างมีความสุขข้างๆนี่....ตลอดไป

เอ๊ะ! ตลอดไป?

บ้าไปแล้ว!

เหมือนว่าเขาชอบทัชอย่างนั้นแหละบ้าน่าก็แค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อนมนุษย์...เท่านั้นแหละ

“เป็นไรวะนั่งหน้าบูดเป็นตูดหมาเลย ง่วงก็กลับไปนอนที่ห้องมึงดิ”ทัชเดินพูดออกมาหลังจากที่นั่งอยู่ข้างๆแม่จนแม่หลับไป

“กูไม่ง่วง”

“มึงเป็นหุ่นยนต์รึไง ขับรถมาส่งกูไปนู้นนี่ไม่เหนื่อยไม่อยากพักบ้างเหรอวะ”

“เป็นห่วงกูไง”

“เปล่า”ทัชตอบแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางก็....ห่วงจริงๆนั่นแหละ

หมับ

“เฮ้ย! เดี๋ยวแม่เห็น”ทัชร้องแล้วเอามือปิดปากตัวเองเพราะกลัวทำให้คนที่นอนหลับสบายอยู่ตื่นแล้วกระซิบพูดกับร่างสูงที่รวบตัวเขาไปกอดไว้

“แม่มึงหลับไปแล้ว”ไกด์พูดเบาๆแล้วซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอขาว ทัชนั่งตัวแข็งแต่สุดท้ายก็นั่งทิ้งตัวลงเอนพิงอกแกร่งแล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

“ขอบคุณนะ”ทัชพูดเบาๆแต่ไกด์ได้ยินชัดเต็มสองหู

“เรื่อง”เสียงทุ้มถามโดยที่ไม่เงยหน้าพูด

“ที่พากูมาหาแม่”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้มั้ย”ไกด์เงยหน้าจากซอกคอแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังทำหน้าสงสัย

“อะไรอ่ะ”ไกด์ไม่ตอบแต่ล้วงเข้าไปในเสื้อของร่าเล็กลูบเอวบางไล้มาจนถึงสะโพก

“เชี่ย! มึงแม่ง ไอ้หื่น!”ทัชโวยขึ้นมาเบาๆพลางดีดตัวลุกจากตักของไกด์ใบหน้าสวยแดงแปร๊ด

“หึหึ”

ครืด......ครืด.......

ทัชสะดุ้งกับแรงสั่นของโทรศัพท์แล้วกดรับของเจ๊มีนที่โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้ไปงานเปิดตัวรถยนต์คันใหม่ที่เขาไปถ่ายโฆษณาวันพรุ่งนี้สิบโมง

 

วันต่อมา

“แล้วมึงจะไปกับกูป่ะ”ทัชถามไกด์เมื่อเห็นร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ

“กูจะเข้าร้าน”ทัชพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่เตียงแม่ของเขาตื่นแล้วจมูกโด่งธรรมชาติหอมแก้มแม่ซ้ายขวา

“ทัชไปแล้วนะครับแม่แล้วจะมาหาเย็นนี้นะครับ ทัชรักแม่ครับ”ร่างเล็กพูดจบก็รับกระเป๋าที่ไกด์ส่งมาให้

“....ทะ....ทัช”มือเรียวที่จับลูกบิดประตูค้างเอาไว้ที่เดิมเมื่อกี้เขาหูฝาดรึเปล่า?ร่างบางรีบหันไปหาแม่เห็นแม่กำลังอ้าปากเรียก

“ทัช”

“แม่!”ทัชวิ่งไปที่เตียงด้วยความดีใจ ไกด์เปิดประตูไปบอกให้พยาบาลเรียกหมอมาดูอาการแม่ของทัชซึ่งไม่นานหมอก็มาถึง

“ทัชไปทำงานได้แล้ว”ไกด์เรียกเบาๆ ทัชพยักหน้าแล้วยิ้มให้กับแม่ตนอีกครั้ง

“ผมจะรีบมานะครับ”

 

แปะ

ไกด์เอามือเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่นองใบหน้าสวยของคนข้างตัวเมื่อเข้ามาในลิฟต์

“ขี้แยจังวะ”

“มึงลองมาเป็นกูแล้วจะรู้เอง”ทัชพูดจบก็จัดการเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆเอง พอออกมาจากโรงพยาบาลรถตู้สีดำของเจ๊มีนก็แล่นมารับตรงเวลาเป๊ะๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #375 โอรี' โอ้ (@bmmm3) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 00:01
    ดีใจด้วยนะในที่สุดคุณแม่ก็ฟื้นซะที
    #375
    0