I Don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ

ตอนที่ 10 : I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ >>>>> กล้าต้า [1] [แก้ไขคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 ม.ค. 59



I don't กูไม่ได้ยั่วนะครับ [กล้าต้า] ตอนที่ 1


กรุ๊งกริ๊ง!

“เฮ้ยแก....กรี๊ดๆๆๆ”เสียงแหลมๆของเด็กมัธยมปลายสามสี่คนดังขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงไอ้ตัวกรุ๊งกริ๊งที่ประตูของ ร้านดูแลสัตว์เลี้ยงทำให้ ต้าหนุ่มร่างเล็กที่กำลังแปรงขนเจ้าแมวเปอร์เซียขนนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“พี่ทัชที่เป็นนายแบบใช่มั้ยคะ”เด็กสาวผมสั้นถามขึ้นแล้วยิ้มกว้าง

“เอ่อ...ครับ”นายแบบหน้าหวานตอบแล้วยิ้มให้น้องๆแฟนคลับ ต้าแปรงขนแมวเสร็จก็อุ้มเจ้าเหมียวไปไว้ในกรงรอให้เจ้าของมารับไปแล้วเดินมายืนข้างๆ กล้าพี่ชายของตน

“เฮ้ย เคะคืออะไรวะ”ทัชถามเมื่อม็อบขนาดย่อมๆออกไปจากร้านทำเอาคนอื่นๆฮากร๊ากไม่เว้นแม้แต่ต้าก็ยังขำขนาดตัวเขาเองเด็กที่สุดในกลุ่มยังรู้ว่ามันแปลว่าอะไร โอมคว้ากระจกแถวๆนั้นมาส่องหน้าของทัชที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“เป็นแบบเนี้ย”โอมบอกยิ้มๆ

“กูคือเคะเหรอวะ”ทัชก็ยังคงไม่เข้าใจ ต้าอยากจะเอาหัวโขก ให้ตายสิพี่ทัชเนี่ยนะไม่รู้จักเคะ!

“คิคิคิมึงนี่อ่อนต่อโลกไปมั้ยวะ ฮ่าๆๆ”คิวพูดแล้วลงไปนั่งหัวเราะที่พื้น

“วู๊แม่งทะลึ่งแน่ๆเลยกูไม่อยากรู้ก็ได้”ทัชทำท่างอนๆ

“แต่กูอยากบอกว่ะ”คนข้างตัวต้าแทรกขึ้นมาแล้วยิ้มกริ่ม

“เคะคือฝ่ายรับไงมึง ผู้ชายที่เป็นฝ่ายรับอ่ะ กูบอกแล้วว่าอย่างมึงอ่ะใครๆเขาก็หาว่าเป็นเมียคนอื่นเขา”ต้าได้ยินก็ก้มหน้าเล็กๆก่อนจะค่อยๆเดินออกมานั่งบอกเลยว่าเขินน่ะหน้าของทัชอยู่ใกล้ขนาดนั้น ก็เขาน่ะ....แอบชอบพี่ทัชมาตลอดเลยนี่นา ตั้งแต่ตอนที่พี่กล้าพาตนมาทำงานที่ร้านดูแลสัตว์เลี้ยงตอนแรกก็กะว่าจะไม่ทำหรอกแต่พอเห็นหน้าของพี่ทัชแล้วทำให้ร่างเล็กตอบตกลงทันที

เพราะอะไรน่ะเหรอ......ก็พี่เขาน่ารักน่ะสิ ดูสิขนาดตอนนี้วิ่งหนีพี่กล้ายังน่ารักเลย

หมับ

ร่างของต้าลอยขึ้นไปเป็นที่กำบังของทัชเพราะต้าตัวเล็กกว่าทัชทำให้ถูกร่างโปร่งของนายแบบหน้าหวานเกี่ยวไปไม่ยากแขนเล็กที่โอบเอวบางเอาไว้มันกำลังทำให้คนถูกกอดจั๊กจี้ ร่างเล็กชักดิ้นชักงอทำให้ทัชต้องกระชับแขนเพื่อให้ต้าไม่ล้มลงไปกับพื้น

“ไอ้ต้าหลบไป”เสียงพี่ชายดังขึ้นทว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่อาจจะทำได้เลยก็มัน....จั๊กจี้นี่

“ฮะๆๆฮ่าๆๆกะ...ก็ พี่ทัชจับต้าไว้นี่ครับ ฮ่าๆๆ”ต้าตอบไปอย่างยากลำบาก แต่ร่างเล็กต้องนิ่งไปกับสัมผัสที่ได้อ้อมกอดที่แน่นขึ้นและลมหายใจร้อนๆที่ไล้อยู่ตามลำคอ

“อ๊ะ”ต้าเผลอร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อคนที่ตัวเองแอบชอบมานานหอมแก้ม! ยังไม่พอพี่ทัชยังจะกดจูบลงมาที่หลังคอก่อนจะรู้สึกจี๊ดๆ มะ....เมื้อกี้มัน....

ใบหน้าหวานขึ้นสีสติเหมือนจะหลุดลอยออกไปไกลแล้วถ้าหากกล้าไม่เดินมาชนไหล่ของทัชทำให้ตัวเขาเองเซไปด้วย

“มันโกรธอะไรวะ”ทัชถามคิวและโอมที่อยู่ในเหตุการณ์ตลอดทั้งสองกอดอกยิ้มกริ่ม

“ฮ่าๆๆๆ”ทั้งคิวและโอมระเบิดหัวเราะออกมาทำให้ทัชและต้าขมวดคิ้วไม่เข้าใจเท่าไหร่

“อะไรวะ ว่าแต่ต้าใช้น้ำหอมอะไรอ่ะหอมดีนะ”ทัชพูดจบก็ก้มลงมาหอมแก้มอีกครั้งทำเอาต้าหน้าขึ้นสีจัด

“โอ๊ยพอๆๆยิ่งดูยิ่งเหมือนคู่เลสเบี้ยนไปๆแยกๆ มึงอ่ะไปให้อาหารหมาเลย ต้ามึงไปดูพี่ชายมึงไปงอนเป็นตุ๊ดไปแล้วมั้ง”โอมพูดขึ้นแล้วจับทัชและต้าแยกกัน ต้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำตัดขนน้องหมาทันที พอเข้ามาก็เห็นกล้านั่งอยู่เลยค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆพี่ชายตน

“พี่กล้าโกรธต้าเหรอ”ต้าเอ่ยถามทำลายความเงียบ เขามันจะแทนตัวเองด้วยชื่อเวลาอ้อนหรือง้อพี่ชายตัวเอง

“กูจำได้ว่ากูไม่เคยสอนให้น้องตัวเองแรด”กล้าพูดจบก็ตวัดสายตามองน้องตัวเองที่ทำหน้าตกใจนิดๆไม่คิดว่าพี่ชายจะว่าตัวเองพูดแรงขนาดนี้

แอด

ประตูห้องถูกเปิดขึ้นคิวเดินจ้ำๆเข้ามาก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบนโดยที่ไม่สนใจพวกเขาซึ่งมันก็ดีแล้ว

“ผมไม่ได้แรดนะ”ต้าประท้วงขึ้น

“เหรอ ยอมให้คนอื่นทำรอยบนตัวเองเนี่ยนะไม่แรด”กล้าเสียงแข็งขึ้น ต้าเม้มปากแน่น

“ก็ผม....แล้วจะให้ผมทำยังไงเล่า”

“มึงปฏิเสธได้! แต่มึงเลือกที่จะไม่ปฏิเสธเพื่อนกูไม่ใช่รึไง!”กล้าตะคอกใส่ต้าเสียงดังทำให้ต้าเงียบไปและที่เงียบเพราะมันคือเรื่องจริงความจริงเขาสามารถผลักทัชออกไปก็ได้แต่เขาไม่ทำ

“ตอบกูสิไอ้ต้าว่าใช่มั้ย!!”กล้าบีบไหล่ร่างเล็กแล้วเขย่า

ผลัก

ต้าผลักกล้าออกแล้วมองหน้าพี่ชาย

“ใช่! ก็ผมชอบพี่ทัช พี่พอใจมั้ยเล่า!!”ต้าตะคอกกลับแอบมีน้ำตารื้อขึ้นเล็กๆ

กล้าจะพูดอะไรสักอย่างแต่เสียงข้างนอกเสียงเอะอะโวยวายลั่นทำให้ทั้งสองรีบออกไปต้าเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆแล้วออกมาตามกล้าก่อจะวิ่งเข้าไปหาคนที่ตัวเองจำได้ว่ามากับทัชเมื่อวาน

“เอ่อ...ผมว่าพี่ออกไปก่อนนะครับ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะครับ”แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เห็นทัชมีท่าทางเดือดจัดขนาดนั้นก็ควรจะให้ไกด์ออกไปก่อน ขณะที่โอมและคิวที่ลงมาตอนไหนก็ไม่รู้กำลังปลอบทัชให้อารมณ์เย็นแขนเล็กของต้าก็ถูกดึงเข้าห้องไปอีกครั้ง

“โอ๊ย ผมเจ็บนะพี่กล้าจะดึงผมเข้ามาทำไม”

“เรายังคุยกันไม่จบ”

“แต่ผมคุยจบแล้ว”ต้าพูดเสียงแข็งมีไม่บ่อยนักที่ต้าจะใช้น้ำเสียงแบบนี้กับพี่ชายตน ใครๆก็รู้ว่าต้ารักกล้ามากแม้ว่าจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆก็ตาม กล้าเป็นลูกติดของแม่ที่มาแต่งงานใหม่กับพ่อของเขา

“ไอ้ต้า!

“พี่กล้าผมเจ็บ”ต้าร้องขึ้นเมื่อถูกพี่ชายบีบข้อมืออย่างแรงให้ตายสิไอ้น้ำตาเจ้ากรรมแกจะรื้อขึ้นมาอีกทำไมบ่อน้ำตาตื้นมากใช่มั้ย

“กูขอเตือนมึงและกูจะเตือนครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งกับเพื่อนกูไม่ว่าจะใครก็แล้วแต่ ถ้ามึงจะแรดจะร่านก็ไปแรดไปร่านกับคนอื่น”ต้าเบิกตากว้างไม่คิดว่าพี่ชายจะดูถูกจะด่าตัวเองแรงขนาดนี้ ต้าจ้องหน้าพี่ชายแล้วบิดข้อมือตัวเองออกมาซึ่งกล้าก็ปล่อยไป ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องแล้วไปหาทัชกล้าที่เดินตามออกมาขมวดคิ้วมองน้อง นี่มันจำที่บอกไปไม่ได้รึไง

“พี่ทัชผมขอกลับก่อนนะครับ ผม...ไม่สบาย”ต้าพูดเสียงสั่นเล็กๆ ทัชมองหน้าต้าและกล้าสลับกันแล้วลูบหัวต้าเบาๆ อย่างเอ็นดูต้าเม้มปากนิดๆและแอบเหล่มองพี่ชายตนที่ก็มองเขามาตาเขม็งทำให้ร่างเล็กยืนหันหลังให้

“อืมๆ ไหวรึเปล่าให้กูไปส่งมั้ย”

“ไม่ต้องไปส่งมันหรอก ถ้ามันกลับไม่ถึงบ้านก็ให้มันนอนตายอยู่ข้างถนนนั่นแหละ”กล้าพูดแล้วจ้องแผ่นผลังบาง ทัชมองหน้าต้าที่ส่ายหน้ารัวๆเพื่อบอกไม่ให้ไปส่ง

“ขอบคุณครับพี่ทัชปล่อยให้ต้าตายอยู่ข้างถนนไปเหอะ”ต้าบอกขอบคุณที่ทัชให้กลับบ้านทั้งๆที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน แต่ก็ไม่วายหันไปทำปากดีใส่พี่ตัวเอง

“ไอ้ต้า!”กล้าปราดเข้ามาหมายจะคว้าแขนร่างเล็กแต่ถูกโอมและคิวดึงตัวเองไว้ ต้าก็ถูกทัชไว้เช่นกันแล้วผลุบหน้าลงกับไหล่ของทัชขณะที่นายแบบหน้าหวานก็ลูบหัวปลอบน้องเล็กของร้าน

“ไปต้ากูไปส่งขึ้นแท็คซี่”ทัชพูดแล้วค่อยๆพาต้าออกมา

“ทะเลาะกันเรื่องอะไรบอกกูได้มั้ย”ทัชถามเมื่อออกมาจากร้านแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกครับ”ต้าพูดแล้วก้มหน้ากลั้นน้ำตาที่เก็บมาตั้งแต่อยู่ในร้านทัชโบกมือเรียกแท็คซี่ให้

“สวัสดีครับพี่ทัช”ร่างเล็กไหว้ทัชแล้วขึ้นรถไป พอประตูรถปิดรถแล่นออกไปกำแพงที่สร้างเอาไว้ก็พังทลายลงน้ำตามันไหลออกมาพร้อมกับเสียงของพี่ชายตนที่ดังอยู่ในหัว

“กูขอเตือนมึงและกูจะเตือนครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งกับเพื่อนกูไม่ว่าจะใครก็แล้วแต่ ถ้ามึงจะแรดจะร่านก็ไปแรดไปร่านกับคนอื่น”

“น้องจะไปที่ไหนครับ”ต้ารีบปาดน้ำตาออกแล้วบอกที่อยู่ของตัวเองให้กับแท็คซี่ก่อนจะหลุบตาลงปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอีกระลอก

“กูขอเตือนมึงและกูจะเตือนครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งกับเพื่อนกูไม่ว่าจะใครก็แล้วแต่ ถ้ามึงจะแรดจะร่านก็ไปแรดไปร่านกับคนอื่น”

 

“คืนนี้ไปกันมั้ยมึง”โอมถามเพื่อนๆพลางปิดไฟร้าน

“ไม่ว่ะกูง่วง”ทัชรีบปฏิเสธเพื่อนพลางหาวหวอดๆเพื่อเพิ่มน้ำหนักกับคำพูดตัวเอง

“กูไป กูนัดเด็กกูไว้”คิวยิ้มกริ่ม

“มึงอ่ะ”โอมหันมาถามเพื่อนอีกคนที่นั่งเงียบมานานจนคนอื่นๆเกือบจะลืมมันไปแล้วว่ายังมีมันอยู่บนโลกใบใหญ่ กล้ามองเพื่อนๆแล้วถอนหายใจก่อนจะตอบ

“ไม่ว่ะ”

“เออกลับไปเคลียร์กับน้องมึงก็ดี ป่านนี้ร้องไห้ตาบวมไปแล้วมั้ง”คิวเปรยขึ้นทำให้กล้าถอนหายใจอีกรอบ โอมเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนแล้วเดินออกจากร้าน กล้าเปิดประตูร้านแล้วเดินไปหารถมอเตอร์ไซด์คนสวยของตน

“กล้า”เสียงเรียกของทัชทำให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองพลางเปิดกระจกหมวกกันน็อค

“กูรู้นะว่ามึงโกรธกูอ่ะที่กูทำแบบนั้นกับน้องมึง”ทัชพูดแล้วทำหน้าสำนึกผิด

“.....”

“กูขอโทษนะเว้ย กูไม่ได้ตั้งใจนี่หว่าไม่คิดว่ามึงจะโกรธขนาดนั้น”

“........”

“อย่าเงียบดิวะ”ทัชทำหน้าเศร้าๆทำให้กล้ากลองตาไปมา

“กูไม่ได้โกรธมึงหรอก กูโกรธไอ้ต้ามัน แม่งชอบยั่วไปทั่ว”ประโยคสุดท้ายกล้าพึมพำทำให้ทัชได้ยินไม่ชัด

“อะไรนะ”

“เปล่าๆ”

“ไม่โกรธกูจริงๆนะ”กล้าพยักหน้า

“ก็ดีกูกลับบ้านนอนละฝันดีล่วงหน้านะมึง”ทัชยิ้มร่าวิ่งไปที่รถของตัวเองกล้ามองเพื่อนตัวเองแล้วยิ้มๆกับท่าทางเด็กๆของมันก่อนจะปิดกระจกหมวกลงแล้วบิดรถกลับบ้าน ที่บอกไปว่าไม่ได้โกรธไม่ใช่เพราะพูดไม่ให้เพื่อนคิดมากแต่ไม่ได้โกรธจริงๆเขาน่ะ โกรธน้องชายของตัวเองต่างหากทั้งๆที่มันปฏิเสธสัมผัสของทัชได้แต่มันไม่ทำแล้วยังจะบอกว่าชอบไอ้ทัชมันอีก

แต่เอ๊ะแล้วเขาจะมาโมโหทำไมกับเรื่องนี้ด้วยวะต้ามันก็โตแล้วมันก็น่าจะได้มีความรักบ้างแต่ทำไม....เขาถึงไม่อยากให้ต้าไปรักคนอื่นเลย....นอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น!

ร่างสูงเปิดประตูรั้วเอารถเข้าจอดแล้วเดินเข้าไปในบ้านที่เปิดไฟสว่างโร่แต่ไม่ยักจะเห็นเงาของน้องชาย เขามองนาฬิกาที่บอกว่าตอนนี้สองทุ่มครึ่งแล้ว

“อ๊าก!!!”เสียงร้องดังมาจากชั้นสองกล้าจำได้ทันทีว่ามันคือเสียงของต้าเขารีบวิ่งขึ้นบันไดไปที่ต้นเสียงแล้วก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำที่เปิดประตูเอาไว้กล้าไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ซ่า......

ร่างสูงชะงักเมื่อใบหน้าปะทะเข้ากับความเย็นของน้ำ ร่างเล็กพยายามจับหัวก๊อกน้ำที่มีน้ำพุ่งออกมา

“มึงทำอะไรพังอีกเนี่ย”กล้าพูดเสียงเรียบก่อนจะวิ่งออกไปที่ห้องของตัวเองหยิบประแจแล้วไปห้องน้ำอีกครั้งร่างสูงเข้าไปยืนซ้อนหลังต้าแล้วเอื้อมมือไปจับหัวก๊อกโดยที่ตัวเองยืนคร่อมต้าเอาไว้....ก็ห้องน้ำมันแคบ(เหรอ?) คนตัวเล็กนิ่งไปแล้วผลุบตาลงปล่อยมือทั้งสองลงข้างลำตัว

“ช่วยกันจับดิ กูไม่อยากเปียกนานๆนะ”คำพูดของก้าทำให้ต้าสะดุ้งเล็กๆแล้วรีบจับก๊อกน้ำให้พี่ชายเอาประแจไขก๊อกน้ำให้มันแน่นขึ้นจนในที่สุดไอ้น้ำเฮงซวยที่อาละวาดไปเมื่อสักครู่ก็สงบลง ทว่ากล้ายังไม่ออกไปจากที่เดิมแล้วยังจะเอามือมาจับที่อ่างล้างมือไว้อีกทำให้ต้าต้องออกแรงดันตัวร่างสูงด้วยการเดินถอยหลังแต่กล้าก็ไม่ขยับ

“พี่กล้าผมอึดอัดนะออกไปได้แล้ว”ต้าหันตัวมาหาร่างสูงที่คร่อมหลังตัวเองเอาไว้แล้วเงยหน้าขึ้นประจัญกับดวงตาเรียวที่ก็จ้องเขาอยู่แล้ว ต้าเม้มปากแน่นแล้วก้มหน้าลงรู้สึกได้ถึงหยดน้ำจากเส้นผมของกล้าที่หยดลงใส่หัวของเขา

กูขอเตือนมึงและกูจะเตือนครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งกับเพื่อนกูไม่ว่าจะใครก็แล้วแต่ ถ้ามึงจะแรดจะร่านก็ไปแรดไปร่านกับคนอื่น

“ฮึกๆ”คิวเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆจากร่าบางตรงหน้า

“ฮึก ฮืออออ”ต้าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำพลางซุกหน้าเข้ากับฝ่ามือตัวเองร่างสูงทรุดตัวลงตามแล้วมองร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

หมับ

ร่างบางถูกคว้าไปกอดแต่เพราะยังเคืองเรื่องที่กล้าพูดทำให้มือเล็กทุบไหล่ของร่างสูงที่ก็ให้ปล่อยทุบแต่ตนก็ต้องถูกรัดแน่นกว่าเก่าจนต้าต้องหยุดตีแล้วนั่งร้องไห้ในอ้อมกอดของกล้าในที่สุด กล้าลูบหัวคนตัวเล็กปลอบประโลม

“ยังไม่เลิกนิสัยขี้แยรึไงหืม”กล้าพูดเสียงอ่อนทำให้ต้ารีบปาดน้ำตาออกลวกๆแล้วผละตัวออกจากพี่ชาย ต้าลุกขึ้นยืนไม่พูดอะไรแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

หมับ

เอวบางถูกกอดไว้อีกครั้งจากด้านหลังพร้อมกับใบหน้าคมที่ซุกลงเข้าซอกคอขาว ต้ายืนนิ่งตัวแข็งทื่อเริ่มหนาวเพราะเสื้อผ้าที่เปียกชื้น

“กูขอโทษ”ทำไมนะทำไมต้องในเต้นแรงกับคำขอโทษจากพี่ชายคนนี้ อาจจะเป็นเพราะกล้าไม่ค่อยจะบอกขอโทษใครได้ง่ายๆล่ะมั้ง

“กูคงพูดแรงเกินไป”กล้าซุกไซร้ใบหน้าลงกับคอขาวก่อนขะขบเม้มทับรอยของทัชเมื่อตอนกลางวันที่ทำเอาไว้แล้วเพิ่มเอาไว้อีกรอย ต้าใจเต้นระรัวกำการกระทำของพี่ชายเข้าใจว่าที่ทำเพื่อลบรอยแต่ไอ้มือที่กอดเอวเขาเนี่ยมันจะเลื้อยเข้าไปในเสื้อเขาทำไม!

“พะ....พี่กล้า”กล้าชะงักเมื่อได้ยินเสียงต้าเรียกอย่างแผ่วเบาทำให้ขาผละจากร่างเล็กที่ยังคงยืนหันหลังแล้วก้มหน้างุดแต่คงเดาได้ไม่ยากว่าตอนนนี้ใบหน้าหวานกำลังแดงแปร๊ด กล้าเสยผมที่เปียกชื้นขึ้นให้ตายสิร่างกายนี้ทำให้เขาเผลอเขาเกือบจะทำอะไรน้องของตัวเองน่ะ!

“พี่แค่จะลบรอย”

“ผมรู้.....เอ่อ....คือผมจะอาบน้ำ ผมหนาว”ต้าพูดเสียงกุกกัก

“อาบด้วยกันไปเลยมั้ย”กล้าพูดยิ้มๆ ทำให้ร่างเล็กหันมาหาเขาอย่างรวดเร็ว

“จะบ้าเหรอ พี่น่ะออกไปเลย”ร่างเล็กดันพี่ชายตนให้ออกจากห้องน้ำ

“จะอายอะไรวะ ตอนเด็กๆก็อาบด้วยกันออกจะบ่อย”

“ก็นั่นมันเด็กนี่ไปเลยไม่ต้องเลยนะ”ในที่สุดก็ดันพี่ชายตัวแสบออกไปได้สำเร็จต้าพิงประตูห้องน้ำแล้วจับอกรับรู้ได้ถึงแรงสั่นของตัวใจที่เต้นระรัว เงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกใบหน้าขาวเนียนกลับแดงก่ำมือบางแตะเบาๆที่รอยบนคอตัวเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกพี่ชายตัวเองทำรอยเอาไว้เพราะกล้ามักจะชอบแกล้งอะไรแบบนี้ประจำทำให้เขานั่นถูกเพื่อนๆที่มหาลัยล้อเอาบ่อยๆแต่ครั้งนี้มัน....เขินว่ะ!

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #633 จินนี่อี้เอิน (@i_JFong_Z) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:08
    อ้ากกกกก แซ่บทุกคุ่ คุ่นี้น่ารักกกกกกกก
    #633
    0
  2. #409 i2zindiella (@i2zindiella) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 00:52
    กรี้ด!!!!! ตายแล้ว ฟินลืม~ 5555555
    #409
    0
  3. #370 โอรี' โอ้ (@bmmm3) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 23:37
    คุณพี่ชายหึงละสิ
    #370
    0
  4. #304 rmrm1023 (@crisrmjames) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 23:41
    ฮั่นน่อววว กล้าต้ามีซัมติง
    #304
    0
  5. #198 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 23:39
    อ้ากกกก ทำไมไกด์ไม่ฟังทัชก่อน
    #198
    0
  6. วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 15:53
    เราก้อเขินนน 
    #47
    0