เพียง หัวใจรัก

ตอนที่ 7 : เหมือนชายในฝันที่ฉันรอคอย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 พ.ย. 60

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ก่อนที่นาถลดาจะใช้จินตนาการคิดอะไรไปกว้างไกลประเมินถึงสถานการณ์ที่ผ่านมา เสียงเคาะประตูถี่รัวก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง เธอยังไม่ทันได้เอ่ยถ้อยคำเพื่อเป็นการอนุญาต 

ประตูบานนั้นก็เปิดกว้างออกด้วยเอกสิทธิ์ของความเป็นเจ้าของห้อง ภาพต่อจากนั้นคือชายหนุ่มอเมริกันรูปร่างสูงสมบูรณ์แบบในชุดลำลอง กำลังเคลื่อนตัวเดินมุ่งตรงเข้ามาหาเธอ พร้อมกับใบหน้าที่เธอคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอไม่ถูก

“อรุณสวัสดิ์... ลดา” เสียงทุ้มนุ่มกังวานชวนฟัง ยิ่งทำให้นาถลดาเงอะงะทำตัวไม่ถูก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

คนถูกทักทายก้มหน้าตอบรับเสียงเบา แม้สำนึกส่วนลึกไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะพูดคุยกับคนแปลกหน้าได้สนิทใจ... แต่จะทำอย่างไรได้ ก็สถานการณ์มันบังคับให้เธอต้องไปต่อ

นาถลดาแอบโล่งใจเล็กน้อย ผู้ชายที่ยืนหล่อเหลามอมเมาสายตาและความรู้สึกของเธอจนแทบจะไม่กล้าขยับตัวคนนี้ เขาคือคนคนเดียวกันกับผู้ชายเมื่อคืน แต่ที่ประหลาดใจอย่างที่สุดคือการที่เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาราวกับคนเคยรู้จักหรือเห็นหน้ากันมาก่อน... 

แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยคบหาบุคคลที่มีฐานะความเป็นอยู่ที่หรูหราขนาดนี้แน่อน... นี่แค่เห็นเพียงห้องนอน เธอก็พอจะเดาออกถึงไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของชายผู้นี้ได้เป็นอย่างดี ว่าเขาต้องไม่ใช่บุคคลระดับฐานะธรรมดาประกอบอาชีพหาเงินพอประทังชีวิตแบบเดือนชนเดือนเช่นเธอ

“ลดา... ผมมั่นใจว่าเรียกชื่อคุณถูกนะ”

เขาเอ่ยชื่อเธอซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเหมือนซ่อนความขบขันไว้ภายใน ก็สภาพของเธอมันคงชวนเป็นตัวตลกอยู่หรอก ผมเผ้าคงจะยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง หน้าตาคงจะเกรอะกรังจนดูไม่จืด ก็เท่าที่พอจำได้ เธออาบน้ำครั้งสุดท้ายตอนไปทำงานเมื่อเช้าวานนี้

“ใช่ค่ะ ฉันชื่อลดาตอบรับทั้งที่ไม่กล้าสบตากับเขา

เอ่อ ฉันสงสัยว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอคะ ขอโทษค่ะที่ฉันจำคุณไม่ได้”

“ผมเรอัล เป็นคนเดียวกับที่ช่วยคุณเมื่อคืนนี้”

เขาไม่ได้ตอบในประเด็นที่เธอสงสัย คว้าเก้าอี้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาวางไว้ใกล้กับเตียงที่เธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ ทิ้งร่างแกร่งกำยำนั่งลงคุยกับเธออย่างเป็นจริงเป็นจัง เล่นเอาหัวใจเธอสั่นแทบเต้นไม่เป็นจังหวะ

“เมื่อคืนคุณเมามากเขาเริ่มประโยคที่ชวนให้เธอขายหน้า

“ค่ะ” เธอยินยอมรับสภาพ ถ้าไม่มากก็คงไม่ได้มานอนอยู่บนเตียงผู้ชายให้น่าอับอายได้หรอก

พอผมปลุกคุณเพื่อถามถึงที่พัก คุณก็อาเจียนรดใส่เสื้อผ้าจนเปรอะไปหมด” ประโยคบอกเล่าต่อมา ยิ่งสร้างความเวทนาให้กับตัวเองเพิ่มเป็นสองเท่า อายจนรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว

“ขอโทษด้วยที่จำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ เพราะผมคงปล่อยให้คุณนอนด้วยสภาพที่เลอะเทอะแบบนั้นไม่ได้”

นาถลดารู้สึกราวกับจับไข้ ร่างกายหนาวร้อนสลับกันสับสนปนเปไปหมด เมื่อรู้ว่าคนที่จัดการเปลื้องผ้าให้เธอจนมีสภาพอย่างที่เห็นคือผู้ชายสายตาคมดุคนนี้

“ขอบคุณที่กรุณาค่ะ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันเป็นแบบนี้เลยนะคะ” จะเอ่ยอะไรได้ดีไปกว่าคำคำนี้ อาการมึนงงที่ยังเหลือตกค้างแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริง มันเป็นความเมาครั้งแรกและคิดจะปล่อยให้เป็นแบบนี้แค่ครั้งเดียวในชีวิต

“คุณใช้ชีวิตประมาทเกินไป บางทีคนเราก็ไม่ได้โชคดีทุกครั้ง” นาถลดารู้ว่านี่คือคำตำหนิกึ่งๆ คำสอน และมันก็ถูกของเขา ถ้าเมื่อคืนเธอถูกอีริคคว้าตัวไปกับเขาได้สำเร็จ เธอก็คงต้องร้องไห้ฟูมฟายในเช้าวันนี้

“ฉันเข้าใจค่ะ และขอบคุณสำหรับข้อคิดเตือนใจ” 

เธอไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้าเขา เพียงแค่นึกว่าสายตาคมที่กำลังมองจ้องเธอคู่นี้ ได้เห็นอะไรบนสรีระร่างกายเธอไปแล้วบ้าง ความรู้สึกเธอก็ไม่ต่างอะไรกับการเปลื้องผ้าให้ชายแปลกหน้าดูฟรีๆ ... แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์โกรธ สิ่งที่ตอบแทนกลับ จึงกลายเป็นคำขอบคุณเพื่อให้เขารู้สึกว่าเธอซาบซึ้งในน้ำใจ

แล้วเขาได้ทำอะไรกับร่างกายเธอรึเปล่า เช้านี้ตื่นขึ้นมา เธอถึงได้รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตามตัวไปหมดนี่คือประโยคค้างคาใจที่อยากถามออกไปแต่ก็ไม่กล้า

“ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ แล้วย้ายตัวเองไปนอนห้องข้างๆ” เขาอ่านใจเธอได้ทะลุปรุโปร่ง คิดว่าก็คงจะเดาจากสีหน้าเป็นกังวลของเธอนั่นแหละ

“สภาพคุณเมื่อคืนนี้ดูแย่มากๆ คุณนอนละเมอแล้วก็ร้องไห้ พูดภาษาอะไรที่ผมฟังไม่เข้าใจ” เธอเหลือบเห็นเขาเหยียดยิ้มเล็กน้อย ต่อให้เขาไม่ได้สาธยายออกมาทั้งหมด ก็พอจะรู้ถึงสารรูปตัวเองในวันย่อยยับเช่นเมื่อคืนได้ดี

“แต่ผมไม่รู้จะช่วยคุณยังไง จึงนั่งเฝ้าจนกระทั่งคุณหลับไปเอง” 

ยิ่งกว่าหายคาใจ กับประโยคแห่งความสงสัยที่ว่าแล้วเขาได้ทำอะไรร่างกายเธอรึเปล่า?’ ในเมื่อคำบอกเล่าของเขามันชัดเจนเสียขนาดนั้น ที่เขายอมให้เธอนอนหลับอุ่นสบายอยู่บนเตียงนุ่มนิ่มจนถึงเช้า ก็นับเป็นบุญคุณที่หาที่สุดไม่ได้แล้ว

“ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเห็นคุณเป็นผื่นแดงขึ้นเต็มตัวไปหมด คิดว่าน่าจะเกิดจากการแพ้แอลกอฮอล์... ไม่รู้ว่าผมเข้าใจถูกต้องรึเปล่า?” 

เขาคงบอกไม่ได้ว่าผื่นขึ้นเต็มตัวเธอ ถ้าไม่เพ่งสังเกตตลอดทั้งเรือนร่างกึ่งเปลือยของเธอยามที่ไร้สติ และบางทีเขาอาจลวนลามเผลอสัมผัสไปที่ส่วนไหนของร่างกายเธอไปบ้างแล้วก็ไม่รู้

“ค่ะ ฉันแพ้แอลกอฮอล์” 

เธอตอบกลับเสียงเบายิ่งกว่าเดิม เมื่อความอับอายมาพร้อมกับความสำนึกผิดที่สร้างความวุ่นวายให้กับชีวิตเขา... ไม่กล้าสบตามองหน้าผู้ชายที่รัศมีรอบกายเปี่ยมล้นด้วยพลังเสน่ห์แห่งบุรุษเพศ

แม้ที่ผ่านมานาถลดาจะไม่เคยปักใจลุ่มหลงกับเสน่ห์อันชวนหลงใหลของผู้ชายคนไหนมาก่อน แต่ครั้งนี้เธอไม่อาจปฏิเสธแรงกระตุ้นที่ส่งสัญญานเตือนจากร่างกาย มันบ่งชัดว่าเธอหวั่นไหวและรู้สึกรู้สากับเสน่ห์ของเขาที่สาดซัดใส่เธออย่างไม่คิดจะให้ตั้งตัว ทุกอย่างที่หลอมรวมจนเป็นเขา มันชวนให้เธอมอมเมายิ่งกว่าเครื่องดื่มเมื่อคืนนี้เสียอีก...

กลิ่นกายหอมสะอาด รูปลักษณ์ทางกายภาพที่แสดงตัวตนออกมาได้อย่างโดดเด่น เริ่มตั้งแต่คิ้วคมหนาได้รูปที่พาดทับดวงตาคมซึ้งสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งเป็นสันได้รูปไล่ลงมาตั้งแต่หว่างคิ้วจนถึงเหนือริมฝีปาก หรือแม้กระทั่งริมฝีปากสีสดได้รูปราวอิสตรี ที่แค่เขาขยับก็ทำให้รู้สึกชวนมอง...

เธอกล้าพอที่จะยอมรับและบอกกับตัวเองได้แบบไม่อาย ว่านี่แหละคือสเปกผู้ชายในฝัน ที่เธอไม่เคยอธิบายบอกกับใครได้ชัดเจนเลยว่ามีหน้าตาเป็นแบบไหน จนกระทั่งมีตัวเป็นๆ มานั่งให้เห็นอยู่ตรงนี้

“แล้วต้องทำยังไง ต้องกินยาอะไรอาการถึงจะหาย” เสียงเขากระตือรือร้นในการอยากให้ความช่วยเหลือ แต่ก็ยังพยายามรักษาระยะห่าง ไม่ได้โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอจนเกินเลยกลายเป็นน่าเกลียด... เขายังรักษาความเป็นคนสุภาพได้ดีจนเธอนึกชื่นชม

“ปกติฉันจะปล่อยให้หายเองค่ะ”

“หายเองเนี่ยนะ!!

ดูเขาจะมีสีหน้าตกใจไม่น้อยกับคำตอบที่ได้รับ และเธอก็อายเกินกว่าจะบอกว่า การไปพบแพทย์เพื่อให้สั่งยาที่ประเทศนี้ สำหรับนักเรียนจากแดนไกลอย่างเธอแล้วมันเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย เวลาเจ็บป่วยถ้าหากพอทนไหวหรือไม่ได้มีอาการสาหัสอะไร เธอก็เลือกที่ใช้วิธีที่ไม่ทำให้ต้องควักเงินออกจากกระเป๋า

“แน่ใจนะว่ามันจะหายได้เอง” สีหน้าของเขาไม่เชื่อถือกับวิธีที่เธอบอกสักเท่าไร

“ค่ะ แน่ใจ” เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าความประหยัดทำให้เธออึดได้มากกว่าที่คิด

“ปกติคุณดื่มบ่อยรึเปล่า? เอ่อ... ไม่รู้คำถามนี้จะเป็นคำถามส่วนตัวไปมั้ย คุณเลือกที่จะไม่ตอบก็ได้นะ” เพราะเรอัลเห็นเธอนิ่งเงียบ จึงกลัวว่าคำถามของเขาจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเธอมากเกินไป

“ไม่ค่ะ ปกติฉันไม่ดื่ม”

นาถลดายังคงก้มมองมือตัวเองที่บิดไปมาอยู่ตรงหน้าตัก ความมั่นใจที่เคยมีโปรยบินหนีจนแทบไม่มีหลงเหลือ ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าเขา ซึ่งโดยปกติแล้วเธอมั่นใจว่าเธอเป็นคนที่กล้าหาญ กล้าพูด กล้าคิด และกล้าทำมากกว่านี้

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ใครสนใจอีบุ้คสามารถโหลดได้ตามlink นะคะ 

Link E-book  เพียงหัวใจรัก (เมพ)

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTExODU0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNjU4NDgiO30


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น