เพียง หัวใจรัก

ตอนที่ 20 : ไม่สนคำทัดทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 พ.ย. 60

“ลืมอะไรเหรอคะไบรอน” เสียงหวานใสดังขึ้น พร้อมกับการเปิดกว้างของประตูไม้สีขาว

 “เรอัล!!” คาดไม่ถึงเลยว่าบุคคลที่ปรากฏตัวนั้นคือคนที่เธอหลบหน้าเขามาตลอดทั้งสัปดาห์

“ใช่ ผมเองเรอัล ไม่ใช่ไบรอนอย่างที่คุณเรียกขานนามเขาซะหวานจ๋อยนั่นหรอก... แปลกใจมากนักรึไงที่เป็นผม แทนที่จะเป็นเจ้าหนุ่มหุ่นลำบึ้กคนนั้น” 

สายตามุ่งร้ายไปกันได้กับรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทำให้เธอหวาดวิตกต่อความผิดในเรื่องจงใจขาดการติดต่อกับเขา และน่าจะเป็นประเด็นหลักทำให้เรอัลมาปรากฏตัวที่นี่

“คุณมีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” ทำหน้าซื่อ พร้อมเอ่ยถามอย่างสุภาพ แม้ความเป็นจริงอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล ไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยสักนิด

“มันชัวร์อยู่แล้วว่าผมมีธุระต้องการจะพูดกับคุณ... ก็เคยบอกคุณไว้แล้วนี่ ว่าถ้าผมกลับจากกรีซเมื่อไรเมื่อไร เรามีเรื่องต้องคุยกับแบบจริงจัง”

เขาถือวิสาสะเดินแทรกตัวเบียดร่างเธอเข้าไปภายในห้องโดยไม่สนคำเชื้อเชิญ เหลือบตามองกระเป๋าเดินทางและของฝากมากมายจากครอบครัวสมิธที่ยังวางอยู่ตรงพื้นข้างโซฟารับแขกอย่างไม่พอใจ

“คุณไปแอลเอทำไมไม่คิดจะบอกผม” เขายิงคำถามใส่เธอทันทีที่หยุดยืนอยู่กลางห้อง

“แล้วทำไมฉันจะต้องรายงานคุณด้วยละคะเรอัล ฉันกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย” นาถลดาตอบตามความเป็นจริง เขาไม่มีสิทธิ์จะมาคาดคั้นถามเธอด้วยถ้อยคำเหล่านี้ แต่เธอมีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะโกรธเขาที่บุกรุกเข้ามา

“อ้อ ต้องเป็นอะไรกันก่อนใช่มั้ย ถึงจะบอกได้ว่าวันนี้คุณอยู่ไหน ทำอะไร กับใคร” เรอัลเริ่มพาล ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบอบบางที่ยังไม่ยอมเคลื่อนห่างออกจากช่องว่างของประตูที่เปิดกว้างออก

“แล้วถ้าผมอยากเป็นคนพิเศษเหมือนไอ้หมอนั่น ผมจะต้องทำยังไง... จะต้องแต่งตัวเซอร์ ซื้อมอเตอร์ไซค์พาคุณขี่ซ้อนท้ายมั้ย แบบไหนที่คุณชอบ ช่วยบอกผมหน่อย จะได้ทำตัวถูก” 

เขาขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าประชิดคุกคามจนเธอต้องเอนตัวหนี

ขวางหูอย่างมากกับสถานะเป็นแค่คนอื่น ทีกับเขาเธอทำเล่นตัว แต่กับชายหนุ่มมาดเซอร์คนนั้นเธอกลับหัวเราะเริงร่า ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปไหนต่อไหนกับเขาได้ถึงสองวันเต็มๆ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

          

ครั้งแรกที่เห็นภาพบาดตาบาดใจที่ได้รับข้อมูลมา ทำให้สติเขาแทบหลุด ข่มอกข่มใจรอเวลาเธอกลับมาจากแอลเอเพื่อที่จะได้คิดบัญชีกันทีเดียวให้เด็ดขาด

ปิดประตูแล้วเข้ามาคุยกันในห้อง”

 เขาสั่งเสียงเข้ม มาดความเป็นผู้นำเปล่งรัศมีอำมหิตออกมา จนเธอเกือบจะกลัวเขาอยู่แล้ว ถ้าไม่ฝืนฮึดสู้ขึ้นเสียก่อน

“นี่คุณกำลังละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของคนอื่นอยู่นะคะคุณเรอัล... ที่นี่บ้านของฉัน ซึ่งแน่นอนว่าฉันสามารถทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจต้องการ ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ฉันจะต้องทำตามคำสั่งใคร หากฉันไม่เต็มใจ”

 “ถ้าอยากทะเลาะกันโชว์คนอื่นก็ตามใจ” เขาใช้แขนยาว ค้ำยันกรอบประตูที่อยู่เหนือศีรษะเธอ

 “นี่คุณดื่มมาเหรอคะ”

หน้าแดงจัดตัดกับสีผิว พร้อมกับลมหายใจที่รินรดออกมาเป็นกลิ่นแอลกอฮอล์ ทำให้เธอมองหาทางหนีเอาตัวรอด ถ้าหากเรอัลอาละวาดโวยวายใส่ เธอก็จะวิ่งไปจากที่นี่ทันที

“ผมจะดื่มหรือไม่ มันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคล... คุณจะสนทำไม” เขายอกย้อนคำพูดก่อนหน้าของเธอ

เขาเริ่มดื่มระหว่างรอการเดินทางมาถึงของนาถลดาด้วยความกระวนกระวาย ภายในรถยนต์มีกระป๋องเบียร์ที่ว่างเปล่าเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วตามเวลาที่ผ่านไป... จนได้ปริมาณแอลกอฮอล์ที่เหมาะสม เลือดหนุ่มในกายก็สูบฉีดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง พร้อมกับอารมณ์หงุดหงิดไม่พึงพอใจที่มีอยู่ก่อนหน้า ทุกอย่างหลอมรวมจนทำให้เกิดเป็นความกล้า

เขากล้าพอที่จะทำอะไรที่เห็นแก่ตัวและเข้าข้างตัวเอง โดยไม่คิดจะทบทวนไตร่ตรองถึงเหตุและผล ถูกหรือผิด ทุกอย่างล้วนทำไปเพราะความพึงพอใจล้วนๆ

“เรอัลคะ วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ หรือถ้าคุณเมาจนกระทั่งขับรถไม่ไหว จะนอนที่โซฟาตัวนั้นก่อนก็ได้นะคะ”

 เธอพยายามพูดจาให้เขาสงบ ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้รู้จักกัน เธอยังไม่เคยเห็นเขาในสภาพมึนเมา จึงไม่รู้ว่าจะต้องใช้วิธีจัดการกับเขาอย่างไร

“ตอบผมมา ว่าทำไมคุณถึงเลือกไอ้หมอนั่นแทนที่จะเป็นผม... มันมีดีวิเศษอะไร” เขายังคงค้างคากับประเด็นนี้ และไม่คิดจะจบมันลงง่ายๆ ถ้าคำตอบที่ได้ยังไม่เคลียร์จนเป็นที่พอใจ

“ฉันยังไม่ได้เลือกใครทั้งนั้น คุณอย่าเสียงดังได้มั้ยคะ ฉันเกรงใจเพื่อนข้างห้อง” เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาแนบที่ริมฝีปาก เป็นสัญลักษณ์เชิงห้ามปรามว่าเขาควรจะหยุดเสียงดังโวยวายเพื่อเห็นแก่คนอื่น

“เกรงใจแต่คนอื่น คิดถึงแต่คนอื่น แล้วผมล่ะ ทำไมคุณไม่คิดถึงผมบ้างลดา ผมเหนื่อย ผมเครียด ผมพยายามโทรติดต่อหาคุณ แต่คุณปฏิเสธผมทุกช่องทาง ทำอย่างนี้แล้วจะให้ผมคิดยังไง หรือว่าผมมันน่ารังเกียจมาก ความเป็นมหาเศรษฐีของผมมันน่าขยะแขยงสำหรับคุณมากเลยใช่มั้ย... ช่วยตอบผมให้เข้าใจหน่อย”

ยิ่งได้ระบายความอัดอั้นภายในใจออกมา อารมณ์ของเขาก็ยิ่งเตลิด ความเครียดส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะความล้มเหลวของสาขาธนาคารที่กรีซอาจถึงขั้นต้องปิดตัวลง

“เรอัลคุณเมามากนะคะ และคุณก็พูดไม่รู้เรื่อง ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรคุณก็ไม่พยายามทำความเข้าใจ ทางที่ดีคุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ คุณหายเมาแล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่”

 เธอพยายามใจเย็นแบบสุดๆ จะไม่ถือสาหาความเอากับคนเมา แม้ในใจแท้จริงจะโกรธกับคำพูดเขาอยู่ไม่น้อย

“ผมไม่ได้เมาจนพูดอะไรไม่รู้เรื่องนะลดา เบียร์แค่ไม่กี่กระป๋องทำอะไรผมไม่ได้หรอก และคืนนี้ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าคุณไม่ตอบคำถามผมให้เคลียร์” 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ปกติตอนไม่เมาก็พูดไม่รู้ฟังอยู่แล้ว คืนนี้ลดาจะจัดการคนเมาให้กลับไปนอนบ้านได้รึเปล่า

 


สนใจโหลดอีบุ้ควิวาห์รักหัวใจทระนง     โหลดอีบุ้คแสนร้ายพ่ายรัก   โหลดอีบุ้คสยบรักจอมบงการ     โหลดอีบุ้คเล่ห์รักลวงวิวาห์     โหลดอีบุ้คเพียงหัวใจรัก 

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #208 kanokwanlim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:27

    เรอัลฟังไม่รู้เรื่องแย้ว

    #208
    0
  2. #157 Beauty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 10:58
    ลดา จะรับมือไหวปล่างเนี่ย ขอบคุณนะคะไนท์สนุกคะ ชอบด้วย
    #157
    0