เพียง หัวใจรัก

ตอนที่ 16 : ผู้หญิงหัวดื้อ กับผู้ชายมากโทสะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    7 พ.ย. 60

               “เจ้านี่มันติดที่ปากคุณเลอะเทอะน่ะ” เขาชูข้าวเหนียวเม็ดสวยที่จับตัวกันอยู่ในมือโชว์ให้เธอดู พร้อมกับส่งมันเข้าปากตัวเองเคี้ยวต่ออย่างหน้าตาเฉย

              “ทีหลังบอกฉันก็ได้ค่ะ ฉันจะจัดการเอง”

คนถูกหาเศษหาเลยบอกกลับหน้างอ แต่ใบหน้าของเธอนี่สิกลับกลายเป็นสีกุหลาบด้วยความเขินอาย... คนมากประสบการณ์อย่างเรอัล เชื่อว่าการกระทำของเขาสร้างความปลุกปั่นอารมณ์เย็นยะเยือกของสาวน้อยแสนหยิ่งให้ร้อนรุ่มขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อยล่ะ

“ผมขอโทษ ผมแค่อยากช่วย ไม่ได้คิดเป็นอื่น”

จะให้เธอเชื่ออย่างนั้นเหรอ ว่านิสัยผู้ชายอย่างเขาจะทำมันด้วยความบริสุทธิ์ใจ เธอรู้นะว่าเมื่อกี้เขาแอบใช้นิ้วขยี้ที่ริมฝีปากเธอด้วย ฮึ นึกแล้วก็น่าเจ็บใจ

แต่นั่นคือความพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้ของชายหนุ่มนักรักอย่างเรอัล แท้จริงแล้วนาถลดาไม่ได้รังเกียจเขาหรอก ที่ทำปั้นปึ่งเย็นชาท่ามากโยกโย้ นั่นเป็นเพราะเธอไม่ไว้ใจตัวเองมากกว่า

นาถลดากลัวตกหลุมรักเขาเธอจึงสร้างกลไกปกป้องตัวเองจากทุกทิศทุกทาง ปิดกั้นช่องโหว่ไม่ให้เขาเข้าไปโจมตีหัวใจเธอได้โดยง่าย ไม่ยินยอมรับอำนาจบางสิ่งบางอย่างที่จะมีเขาเป็นตัวชี้นำกำหนด ไม่อยากให้เขาเป็นผู้ครอบงำจิตใจของเธอ

ฉันไม่ชอบผู้ชายที่ชอบทำหาเศษหาเลยกับผู้หญิง” เธอต่อว่าเขาเสียๆ หายๆ

“อย่าโกรธเลยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะล่วงเกินคุณจริงๆ” เขาทำเสียงออดอ้อนราวกับสำนึกผิดมากมาย จากที่โกรธๆ เขาอยู่เมื่อครู่ นาถลดาก็พานจะใจอ่อนลงมา

ถ้าเขาจูบเธอเมื่อไรเมื่อไรค่อยโกรธนะลดา ถึงตอนนั้นเธอจะตบหน้าเขาเป็นการตอบโต้ก็คงไม่ใช่เรื่องผิด

“ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก” เขาเอานิ้วไขว้หลัง บอกกับตัวเองว่าต่อไปจะไม่มีทางหาแค่เศษแค่เลยแน่นอน แต่รอบหน้าเขาจะจัดแบบเนื้อๆ เน้นๆ ถ้าหากจะต้องโดนต่อว่า ก็จะได้คุ้มค่ากันหน่อย

“ต่อไปฉันจะเชื่อถือคุณได้มากแค่ไหน บอกตามตรงหลังจากอ่านประวัติคุณแล้ว ไม่สมควรที่ฉันจะนิ่งนอนใจได้เลย”

สาเหตุที่ดวงตาคู่สวยอิดโรย เป็นเพราะเมื่อคืนเธอคงนอนน้อยจากการติดตามข่าวสารทุกซอกทุกมุมของเขา จนกระทั่งเกิดความกลัวและวิ่งเตลิดหนีไปในตอนเช้า

“อดีตกับปัจจุบันมันคนละส่วนกัน ผมอยากให้คุณเรียนรู้ตัวตนของผมจากประสบการณ์ตรงของคุณจะดีกว่า ไม่ใช่เชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูดต่อๆ กันมา” และประสบการณ์ที่ว่า เขาจะตั้งอกตั้งใจสอนเธอ จนต่อไปไม่คิดอยากจะแยกห่างออกจากกันและกันเลยทีเดียว

“ข้าวเหนียวมะม่วงกำลังอร่อยเลย กินต่อเถอะ” เขาปิดประเด็นคลึงริมฝีปากเธออย่างไม่ใส่ใจ ก้มหน้าก้มตาตักของหวานในส่วนของตัวเองรับประทานต่ออย่างเอร็ดอร่อย

 


“ได้เวลากลับบ้านของคุณแล้วค่ะเรอัล” เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ นาถลดาก็เอาแต่จะตั้งท่าไล่เขาอย่างเดียว บอกตามตรงว่าเธอหายใจไม่ทั่วท้อง เวลามีเขาแย่งอากาศหายใจอยู่ในสถานที่ที่เคยมีเธอเดินอยู่เพียงแค่คนเดียว

“ขอนอนดูทีวีให้อาหารย่อยต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ” เขาต่อรองขอความเห็นใจ ไม่คิดจะทำตามกับคำบอกกล่าวของเธอ

“หมดเวลาของคุณแล้วค่ะ ไหนใครๆ ก็บอกว่าคนนิวยอร์กเป็นคนรักษาเวลา นี่มันเกินหนึ่งชั่วโมงมาเกือบสามสิบนาทีแล้วนะคะ เพราะฉะนั้นคุณควรรักษาคำพูด”

หลังจากเก็บภาชนะบนโต๊ะไปวางใส่อ่างล้างจานเรียบร้อย เธอก็หันมาจัดการกับแขกที่ดูจะติดอกติดใจกับห้องพักขนาดเล็กของเธอเสียเหลือเกิน

“นี่ผมเพิ่งกินอิ่ม ขืนเดินมากๆ ก็จุกกันพอดี” เขาโอดครวญพร้อมกับทิ้งร่างลงบนโซฟาอย่างไม่นึกสนใจ จับรีโมตทีวีที่วางตรงหน้าหาช่องกีฬาที่ตัวเองโปรดปราน

 “ใช้ลิฟต์สิคะ ลิฟต์ก็มีนี่นา”

“ผมขยับตัวไม่ไหวหรอก ขอพักต่ออีกสิบห้านาที คุณก็ล้างชามของคุณไปซี ผมก็จะอยู่ในส่วนของผม ไม่ทำตัวเกะกะสร้างความรำคาญให้กับคุณเด็ดขาด” อันที่จริงเขาก็ไม่ได้เดินสร้างความรำคาญอะไรให้เธอหรอก แต่อาการคันยุบยิบที่หัวใจเธอนี่สิ มันต้องไล่เขาออกจากบ้านให้พ้นหูพ้นตาเท่านั้นแหละถึงจะหายได้

“โอเคค่ะคุณเรอัล วันนี้ฉันจะยอมคุณ เพราะถือว่าคุณเป็นแขกคนสำคัญของฉัน แต่รอบหน้าไม่มีใจดีแบบนี้อีกแล้วนะคะ ฉันจะไม่เปิดบ้านต้อนรับใครอีกแล้ว” เธอยืนทำเสียงเข้ม

เขาแคร์เมื่อไรเสียเมื่อไรกับคนที่ดีแต่พูดแล้วจัดการอะไรเขาไม่ได้ รอบหน้าเขาตั้งใจจะพาเธอไปที่บ้านเขาต่างหาก และที่นั่นเขาจะไม่ใจดีปล่อยเธอให้หลุดมืออีกแล้วเช่นกัน

ผ่านไปครบสิบห้านาทีตามที่เขาสัญญาไว้ นาถลดาก็ไปยืนเปิดประตูรอส่งแขกกลับบ้านทันที โดยไม่มีการเตือนให้รู้ตัวก่อนล่วงหน้า

“สิบห้านาทีแล้วนะคะ พูดอะไรไว้ก็ทำให้ได้ด้วยค่ะ ฉันศรัทธาคนที่พูดจริงทำจริง”

“เสียงคุณนี่เหมือนคลื่นสัญญานรบกวนการนอนหลับพักผ่อนชัดๆ ถ้าอยากให้ผมกลับ ก็มาดึงผมให้ลุกจากโซฟาให้ได้สิ” เรอัลยังมีข้อแม้ เขาคิดว่าไหนๆ ก็เอาชนะเธอถึงขั้นได้มาอยู่ภายในห้องของนาถลดาแล้ว และถ้าหากอยากจะจูบลาเธอสักครั้งมันคงเป็นเรื่องที่ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไร

“ไม่มีทางที่ฉันจะทำแบบนั้นแน่นอน อย่าเรียกร้องอะไรจากฉันมากเกินไปนะคะคุณเรอัล” นาถลดายังไม่คิดจะหลงกลคนเจ้าเล่ห์

“ถ้างั้นผมก็คงต้องขอต่อเวลาอีกสิบห้านาที ถ้าขืนขับรถทั้งง่วงๆ นอนไม่เต็มอิ่ม มีหวังคงได้ปีนฟุตปาธชนต้นไม้ข้างทางเพราะว่าหลับในแน่นอน” เขายกเหตุผลร้อยแปดเพื่อปิดเปลือกตาของตัวเองลงต่อ

“ไม่ได้นะคะเรอัล ยังไงคุณก็ควรกลับได้แล้ว” นาถลดาเสียงสูง เดินกลับเข้ามายืนเท้าสะเอวอยู่ต่อหน้าคนที่นอนขดตัวยาวอยู่บนโซฟาที่มีขนาดสั้นกว่าขาตัวเอง

“แต่ผมง่วงนี่นา” คนนอนปิดตายังส่งยิ้มยั่วโทสะมาให้

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ โซฟาตัวนี้ไม่ใช่ที่นอนของคุณ” นาถลดาไม่สามารถทนเห็นเขาเกเร ทำตามแต่ใจต้องการได้อีกต่อไป

“คุณอย่ามาทำแกล้งหลับนะคะ” เธอใช้หมอนอิงตีลงเบาๆ ที่แขนของเขาเป็นการกระตุ้นอีกทางหนึ่ง “คุณเรอัล... ว้าย!” เสียงบ่นที่กำลังจะตามมาถูกกลืนหายไปในความเงียบ

ใครล่ะจะทันคาดคิดว่าเรอัลจะกล้ากระชากแขนเธอจนร่างบางเซถลาลงไปนอนทาบทับอยู่บนร่างเขา พร้อมกับมอบจูบแรกในชีวิตให้กับเธออย่างหนักหน่วง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็จัดการพลิกตัวอย่างผู้ชำนาญขึ้นคร่อมร่างเธอ กดถ่ายเทน้ำหนักลงสู่ตัวนาถลดาจนแทบจะจมหายลงไปในฟูก มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเธอไว้ไม่ให้ขยับดิ้นหนี สัมผัสที่ซุกซ่อนอารมณ์มากมายที่เขาคิดและอยากระบายออกให้เธอได้รู้

“คืนนี้ผมขอค้างที่นี่นะ” เขาหยุดจูบต่อเนื่องยาวนาน จ้องตาสารภาพความต้องการของตัวเองออกมาอย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้น

“ไม่... ไม่ได้ค่ะ” เธอส่ายหน้า แม้ใจจะยังเต้นสั่นระรัวแต่ก็ตั้งสติเพื่อทัดทานเขาให้อยู่

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ผมต้องการคุณนะลดา ต้องการมากแค่ไหนก็เห็นๆ กันอยู่” เขาอยากครอบครองเธอ ที่อดใจรอได้มาจนถึงวันนี้เขายังแทบไม่เชื่อตัวเองว่าจะทำได้

“อย่าทำกับฉันแบบนี้เลยนะคะเรอัล ฉันยังไม่พร้อมจะเป็นของคุณ” เสียงหวานเอ่ยวิงวอน แววตาตื่นตระหนกเมื่อร่างหนาขยับกายอยู่เหนือร่างเธอ เขากำลังทำสงครามผ่านร่างกายและการสัมผัสให้เธอยินยอมเขา

“แล้วเมื่อไรเมื่อไรที่คุณจะพร้อมลดา บอกตามตรงเลยนะ ว่าผมไม่เคยต้องรออะไรนานแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต” ริมฝีปากแข็งกระด้างยังคงแทะเล็มไล่สัมผัสกับริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอไม่ยอมถอยหนี

“เรายังรู้จักกันน้อยเกินไป” เสียงหวานเล็กกระซิบบอก

“แล้วคุณอยากรู้อะไรเพิ่มเติม บอกผมมาสิ ผมพร้อมจะเปิดเผยตัวตนทุกอย่างให้คุณได้เห็น คุณจะได้เรียนรู้ทุกอย่างที่เป็นผมแบบครบถ้วนไม่มีปิดบังซ่อนเร้น” เสียงหอบกระเส่าของเขาราวกับนักล่าแสนเซ็กซี่ โดยเฉพาะแววตาที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าเขาไม่ต้องการก้าวถอยหลังอีกแล้ว

“อย่าทำลายฉันเพียงเพราะความต้องการชั่วครั้งชั่วคราวของคุณเลยนะคะ”

ประโยคนี้ทำให้เขาชะงักงันได้ชั่วขณะ แต่ก็ไม่ยอมจำนนกับคำต่อว่าต่อขานที่เธอพยายามสรรหามาบั่นทอนความตั้งใจของเขา

“ผมไม่เคยคิดจะทำลายคุณ แต่ผมต้องการคุณ และมั่นใจว่าไม่ได้ต้องการแบบชั่วครั้งชั่วคราว”

“วัฒนธรรมของฉัน ผู้หญิงจะไม่ยอมปล่อยตัวเกินเลย จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน... ถ้าคุณต้องการฉัน คุณก็ต้องจัดงานแต่งงานระหว่างเราซะก่อน” คำคำนี้ราวกับของร้อน มันสามารถผละร่างหนาให้ขยับออกห่างจากการทาบทับอยู่บนตัวนาถลดาได้ และเธอก็ยันกายลุกขึ้นยืนแทบจะทันที

“แต่งงาน!!” เขาหลุดคำต้องห้ามคำนี้ออกมาราวกับคนละเมอ

 'โกหกน่า! ค่านิยมแบบนั้นมันยังมีอยู่อีกจริงเหรอ... แต่งงานแล้วค่อยมีเซ็กซ์กันเนี่ยนะ แล้วถ้าไปด้วยกันไม่ได้ล่ะ ก็ต้องทนอยู่กันต่อไปอย่างนี้น่ะหรือ'

คนอย่างเรอัลจะรู้จักอะไรได้อีกล่ะ นอกจากเซ็กซ์กับผู้หญิงที่เขาพึงพอใจในขณะนั้น... ความรัก การแต่งงาน การสร้างครอบครัว คำเหล่านี้คือข้อจำกัดที่จะผูกมัดเขาจากอิสระและรักสนุก เขาจึงสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเธอร้องขอจากเขา

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

พอลดายกเอาเรื่องแต่งงานขึ้นมาพูดถึงกับถอยเลยนะเรอัล สรุปนายคิดจริงจังหรือแค่เล่นๆ กับเธอกันแน่  


โหลดอีบุ้คเพียงหัวใจรัก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #150 รจนา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 08:49
    จะยอมแต่งไหมนะ?
    #150
    0
  2. #149 Cinderaela (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:48
    ยังมีแบบหนังสือเหลือให้สั่งไหมคะ สนุกจัง
    #149
    0
  3. #46 ส้มโอ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 18:14
    ชอบๆ เล่นตัวเลยนางเอก จะมาขอแอ้มกันหน้าตาเฉยเลย บ้าหรือเปล่า ถึงมีเงินก็เถอะ นางเอกทำถูกแล้วที่บอกให้พระเอกต้องแต่งงานก่อนแล้วค่อยแอ้มกัน ทำดีมากเรื่องอะไรจะยอม
    #46
    0
  4. #45 jirapan03 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 17:53
    ป๋าโกรธแล้ว จะรอดูโหมดรุกของเรอัลจ้า
    #45
    0